28 Weeks Later (2007)

Ik heb zo de pest aan kinderen in een horror/thriller... die verpesten altijd alles, nu uiteraard "weer".

En dit deel is op zich best vergezocht, als ik de touwtjes in handen had, had ik "op het moment" dat de uitbraak plaats vond meteen "genuked" om te voorkomen dat het zich verspreid, beetje vreemd dus. En als het erom spant... is het pikdonker en kan je amper wat van de film zien.

Ik vind "28 days later" zonder twijfel veel beter dan dit. Snap de hoge + lovende recenties niet.

Een uiterst zwak 2e deel. Al met al waardeloos te noemen.

Mooi vervolg

Eindelijk gezien, het vervolg van in mijn ogen beste horrorfilm ooit. 28 days later straalde veel sfeer uit maar dat mis ik hier en daar toch wel in deze film. Het had van mij iets wat minder bombastisch mogen zijn en zeker de scéne waar ze proberen alle geinfecteerde dood te branden, vond ik net iets te overdreven gemaakt. Maar spanning was hier zeker weer aanwezig. Ik vond vooral de opening van de film geweldig!

Ik hoop wel dat Boyle 28 months mag regiesseren, als die film komt tenminste.
Let's hope so.

Ik geeft dit deeltje toch een mooie 4*. Was toch echt top vermaak met een briljant begin en ook wel een sterk laatste half uur.

Heb deze stukken leuker dan deel 1 ervaren.

Hierin heb je natuurlijk meer actie. Natuurlijk neemt het Amerikaanse leger het over en komt er een nieuwe 'veilige groene zone'. Maar niet voor lang en ook dat wordt weer verwoest (beetje Land of the Dead, maar dan geen zombie's).

Je krijgt hier met meer geïnfecteerde personen en meer soldaten; het belooft veel actie. Ook is de gore-gehalte flink omhoog (helikopterscène). Qua personages is het nu een stuk aangenamer dan doodnormale overlevenden. Natuurlijk heb je de kinderen van Carlyle, maar de 'stoere' personages zijn toch de militairen. Zowel deel 1 als 2 bevat acteurs die ik nog in geen andere film heb zien spelen. Behalve Jeremy Renner (The Hurt Locker en S.W.A.T.). De locatie's zijn voornamelijk District One, met uitzondering van de zeer spannende beginscène die in een huis ergens in the middle of nowhere werd gefilmd. Toch wel prima en volgbaar op beeld.

Het is dan ook een angstaanjagend reis voor die 2 kinderen door het eiland, met hun geinfecteerde en niet te stoppen vader achter hun aan.

Verwacht hier ook geen happy end. Dus ben benieuwd of de 3de deel dat misschien in 2013 zal uitkomen wat wordt.

Tot zover heb ik me redelijk vermaakt met de '28' delen en bij deze het meest.

Gisteravond heb ik deze film na een aantal jaar weer uit de kast getrokken. Ik was te moe om daarna nog een stukje er over te schrijven, maar een nachtje er over heen laten gaan is bij sommige films juist ook fijn.

'28 Weeks Later' is een erg prettig vervolg op het uitstekende '28 Days Later'. Het begon al met schitterende beelden, die op visueel gebied echt wist te raken. Soms leek het een beetje op een documentaire achtige film. De mooie shots van een verlaten London, de vluchtende mensen over Towerbridge en de proloog was ook zeker een op-het-puntje-van-je-stoel-moment. Daarbij kwam ook nog eens de prima soundtrack.

Kindsterretje Andy (Mackintosh Muggleton) en zijn zeventienjarige zus Tammy (Imogen Poots) zetten een uitstekende rol neer vol overtuiging. De wanhoop is op sommige momenten echt van het gezicht af te lezen. Andere rollen die mij wisten te raken waren die van Jeremy Renner en Harold Perrineau. Natuurlijk moeten Robert Carlyle en Rose Byrne ook nog even genoemd worden, want zij zetten sterke rollen neer waarbij je al snel sympathie (of zelfs empathie) voelt.

De actiescènes zijn een waar spektakel, af en toe lekker grof en er was zelfs één scene bij waarbij ik even mijn handen voor mijn ogen hield. (Het ogenuitdrukken.)

Mijn logica is niet altijd even handig, want ik heb eerst deel 2 herzien en dan komt binnenkort '28 Days Later' weer eens aan de beurt, maar ik heb me kostelijk vermaakt met deze film. Een dikke 4.0* is het zeker waard.

Ook hier een potsierlijke uitbraak, maar waar Boyle die klip vliegensvlug omzeilt, behelst het hier zo ongeveer de helft van de film. En waar Boyle enkele karakters enigszins liet bloeien, stuift het hier voort met een sentimenteel blèrende familie die en passant de rest uitstippelt. Met hulp van een hier en daar te spastische beeldencollectie en militaire bombast.

Allemaal dusdanig buitensporig dat de sfeer er zwaar onder te leiden heeft, enige betrokkenheid ver te zoeken is en een spanningsveld volledig ontbreekt, waardoor het al vrij snel aan kracht inboet. Het houdt op bij een paar individuele scènes, vooral rondom de razernij, die eruit springen in een verder vluchtig vervolg waar Fresnadillo z'n film maar niet op intens krijgt.

mmm, 28 days later vond ik beduidend beter, stukken beter zelfs, dit is voor mij een terleurstelling

het begin is wel goed maar daarna niets anders dan achtervolgingen

en tja dat heb ik op een gegeven moment wel gezien,

2,5

Vond hem ook beter dan de eerste. Heb ook een aantal keren verschoten, vooral in het begin en dan nog eigenlijk 2x met hetzelfde
Er zaten wel 2 onlogische zaken in: Waarom lieten ze die 2 kinderen de besmette stad in, terwijl ze ze toch zagen lopen en waarom liep die dokter met haar nachtkijker niet eerst ipv die kinderen.
Maar er was ook heel wat fun te beleven. Vooral met die helikopter, 'k zat het nog te zeggen tegen Bianca hoe ze het probleem konden oplossen en doen ze het ook wel niet zo
Er deden trouwens wel 2 bekende acteurs in, nl. Robert Carlyle heel bekend uit Trainspotting & The Full Monty en Harold Perrineau, Michael uit Lost.
Een aanrader.

Prima vervolg op 28 Days Later. Dit keer schuiven we even 28 weken verder en Engeland bouwt weer langzaamaan op na het meedogenloze virus uit deel 1. Het begin is alweer lekker bloederig en we maken al gelijk kennis met Robert Carlyle die na een afschuwelijke gebeurtenis terug keert naar London om zijn kinderen te zien. Alles is onder controle en er zijn veilige zones gemaakt in Londen waar de mensen zorgeloos kunnen leven. Totdat de 2 kinderen moeders gaan zoeken in de gevaarlijke zone, en waneer ze die gevonden hebben en ze ook meegenomen word naar een labaratorium gaan we weer terug bij af.

Het virus breekt weer los en we mogen opnieuw vluchten voor de moordlustige zombies. Dit keer de kinderen van Carlyle want die is ook geinfecteerd. samen met een geheim agente en sniper Doyle, mooi neergezet door Jeremy Renner. En zo word het weer een spannende overlevingstocht in deze bloed en splatter festijn.

Al met al zeker weer een vermakelijke film, maar niet veel beter dan 28 Days Later. Dit is nu meer een leuk leegloop vermaak-film, met nog wel een paar fijne toepassingen. Maar in ieder geval weten we wel wat ons te wachten staat in 28 Months Later, nadat je het einde heb gezien.

3,5*

Om een vervolg te maken op een goeie film valt meestal toch niet mee. Hier lukt dat weer eens wel echt heel goed, dit tweede deel is minstens zo goed en misschien wel spannender nog dan deel 1.

Robert Carlyle is echt goed op dreef. Hij speelt een onsympathieke rol, en doet dat zo volledig overtuigend dat je vanaf de helft van de film hem al een hekel aan hem hebt. Moet er even op letten dat ik een paar maandjes geen film met hem erin ga zien, ik kan die kop even niet meer zien.

Het verhaal is misschien nu wat geloofwaardiger ook dan in deel 1, in ieder geval zie ik er niet direct gaten in vallen als je het basisgegeven van het virus niet meteen onderuit haalt. En het einde is ook prima gevonden. Je ziet het wel aankomen, misschien, maar toch goed gedaan.

De zoveelste zombiefilm, maar eentje die toch weet te presteren met een thema die eerder regel dan uitzondering is in het horror genre. Deze film is een soort van sequel van een film die ik wel in de kast heb staan, maar waar ik nog niet naar heb gekeken. De film speelt zich af 28 weken na dat een destructieve infectie één van de mooiste steden van Europa en zijn inwoners in zijn ban hield. En net wanneer men denkt om hun leven terug op te bouwen komt de infectie terug en toont dat zelfs een georganiseerde omgeving niet is opgewassen tegen een infectie van immense proporties.

Een echte protagonist heeft deze film niet, maar er wordt wel tijdens deze film enig belangstelling getoond voor een gezin die in het begin lijkt op een gebroken gezin, de ouders proberen te overleven en de kinderen wonen gelukkig bij de grootouders aan de overkant van de zee, maar tijdens de film wordt het duidelijk dat dit gezin iets speciaals heeft. Waar andere film er alles aan zouden doen om dat ding wat het gezin zo speciaal maakt te gebruiken in de film, wordt er hier eigenlijk niets meegedaan en daardoor heeft deze film niet een goed einde. Maar het heeft ook geen slecht einde. Dat komt wellicht door het feit dat het einde heel open is en het lijkt er op dat er een nieuwe titel van deze reeks komt. De vraag is echter wanneer, maar de titel staat blijkbaar al vast.

Het gezin krijgt het al in het begin enorm te voortduren en het gezin wordt trouwens nooit echt voorgetrokken. . Nu is dit normaal en logisch dat de protagonisten het altijd weten te overleven, maar hier wordt alles enorm subtiel gedaan. Wat trouwens de spanning goed doet. Het spannend noemen is een beetje kort door de bocht, want ik voelde niet echt spanning. Het waren vooral de schrik momenten die de overmacht namen. En het grappige is dat je het al voelt aankomen, maar er steeds weer weet in te trappen. Het is trouwens heel lang geleden dat er een horror film die niet gebruikt maakt van paranormale gebeurtenissen me zo op de stuipen heeft weten jagen.

De schrik momenten worden trouwens bijgestaan door uitstekend camerawerk en ik heb al meermaals moeten concluderen dat het allemaal wel goed wordt gefilmd en getoond. Het post-apocalyptische Londen wordt mooi weergegeven en ook hoe georganiseerd het allemaal wel lijkt te zijn. Maar het camerawerk geeft pas echt zijn vruchten wanneer de crisis uitbreekt. Dan wordt het enorm chaotisch gefilmd en spelen ze vaak met de verlichting en dat zorgt er voor dat het camerawerk ook zijn aandeel heeft in de schrik momenten. Ook schuwt de film de splattergore niet. Iets waar ik me meermaals aan moet storen bij andere films, maar hier probeert de film het niet echt overdreven te brengen. Uiteraard worden er liters bloed getoond en ook blijven de ledematen niet op zijn plaats, maar hier kon ik me nu niet echt aan ergeren. Het gebeurde niet echt willekeurig en zoiets gebeurde enkel uit noodzaak, niet voor plezier of omdat het leuk is voor het publiek.

Wat ik trouwens ook leuk vind aan deze film is een soort van politiek-sociale boodschap die niet echt zichtbaar is aan de oppervlakte. En toen ik aan het kijken was had ik het niet echt opgemerkt, maar nu dat ik daarnet even een recensie heb gelezen van deze film, komt boodschap ook naar boven. De film heeft veel weg van die gruwelijke holocausttaferelen. Gezinnen die moeten schuilen voor een sterkere macht (de zombies in dit geval), die brandende lijken of het stoffelijk overschot, de gasaanval, die doucescene waar één van de gezinsleden aan een grondige, meer agressieve wasbeurt wordt onderworpen en het feit dat de overlevenden ook door middel van een optimistisch verhaaltje in een ondergrondse bunker word en geleid waar ze daar al geïsoleerd wachten op hun einde zonder dat ze daar enige weet van hebben. Of denken dat ze het gaan halen wat later een leugen bleek te zijn.

En ook de vader, die verdacht veel weg heeft van Thom Yorke, heeft verdacht veel weg van een leider ten tijde van de Holocaust. Een baan met veel verantwoordelijk gekregen omdat hij de enige overleven bleek te zijn van de eerste 'aanval' en alsnog die verantwoordelijk weet te misbruiken om anderen, onbedoeld in het geval van de vader, dood en verderf toe te brengen. Ook doordat hij zijn emoties niet wist te onderdrukken.

En dit alles maakt het zo een goede film die er best wel mag wezen. Een andere film, die waarschijnlijk als inspiratiebron fungeerde, Dawn Of The Dead (2004) genaamd, heeft er een geduchte concurrent die een stuk schrikwekkender is, maar nog altijd een klein beetje minder is.

Ik herinner mij in het verleden “28 Days Later..” te hebben gezien en vond dat best een aardige prent. Maar deze sequel was eerder tegenvallend.
Zes maanden nadat een virus dat een hysterische razernij veroorzaakt de bevolking van Groot-Brittannië grotendeels heeft uitgeroeid, helpt het Amerikaanse leger om een klein deel van Londen veilig te stellen voor de overlevenden. Helaas grijpt er weer een infectie plaats en loopt alles spoedig nog maar eens uit de hand.
Ik had teveel de indruk dat het thema al was uitgemolken en de prent kon mij maar matig bekoren.
Ik word nu eenmaal veel meer geboeid door de betere zombiefilms uit de jaren 60, 70 en 80. De schokkende camerabewegingen vond ik op de duur irritant. Het script is voorspelbaar en bepaalde wendingen in de plot konden mij niet overtuigen. Hoe de twee kinderen uit de veiligheidszone wegglippen vond ik ook niet erg geloofwaardig, alsook het feit dat ze telkens opnieuw met hun besmette vader werden geconfronteerd. Aan bloed en gore is er geen gebrek, maar hier is het toch wat overdreven, en ten koste van een geslaagde sfeerschepping. Deze film reikt in mijn ogen geenszins boven de middelmaat.

Een stuk minder dan 28 days later.

Om te beginnen is het verrassingseffect van de supersnelle zombies al verdwenen. Al blijf ik het wel boeiend vinden om geinfecteerden op enkele seconden tijd in krankzinnige, bloeddorstige, schuimbekkende moordmachines te zien veranderen.

Het verhaal is echter een stuk minder geloofwaardig uitgewerkt dan in de eerste film. Minder beklijvend ook. Het is eigenlijk niets meer dan een excuus om bloed en botten in het rond te laten vliegen, wat voor de liefhebbers soms al genoeg kan zijn Voor mij echter niet.

Uitstekend vervolg op het ook al zo goede 28 Days Later.

In het begin had ik nog wel even mijn twijfels. De film begint namelijk met een in potentie enorm sterke openingsscène maar die werd voor mij volledig verkracht door het enorm snelle, flitsende en onoverzichtelijke camerawerk. Ik denk dat er in 5 seconde wel 5000 cuts voorbij kwamen.

Londen is niet meer compleet verlaten (al ziet het er nog steeds uit als een ghost town) aangezien er langzamerhand weer wat mensen worden toegelaten. Echter breekt het virus al snel weer uit waardoor iedere inwoner van Londen weer met de kop gelijk moet worden gemaakt. Het is duidelijk dat 28 Weeks Later veel explosiever en meer op actie gericht is dan 28 Days Later die het vooral moest hebben van de grimmige sfeer en de prachtige camerashots van het compleet verlaten Londen. Ook hier in 28 Weeks Later zijn deze shots aanwezig maar die hebben helaas, ondanks dat ze nog steeds vrij aardig waren, niet de kracht die ze in 28 Days Later hadden.

Het acteerwerk is opnieuw erg goed. Iedereen doet het uitstekend maar het was vooral leuk Jeremy Renner te zien die zo ongeveer dezelfde rol vertolkt als dat hij doet in The Hurt Locker. Overigens heeft ook 28 Weeks Later geen gebrek aan z'n keiharde emotionele momenten. Denk bijvoorbeeld aan de massavernietiging wanneer het virus opnieuw uitbreekt.

28 Weeks Later is erg goed vervolg die wat sneller en actiegerichter is dan het origineel. Wel jammer van het af en toe veel te snelle camerawerk.

Ik persoonlijk vind deze net even wat beter dan 28 days later. Maar niet veel. Vooral het lege Londen doet onaards aan. En de fout die de mens altijd maakt bij dit soort films, we redden een jongen van 12 en vervolgens.... idd een vervolg. 28 months later, of 28 years later. Ben benieuwd welke het gaat worden.
3* gewoon omdat het een hele aardige apocolyptisch beeld geeft.

In mijn herinnering (was dus toch "days" als ik reeds vermoedde en inmiddels is bevestigd door meerdere) is de eerste versie beter dan de 2.
Op zich is de spanningsopbouw goed. Om hierna ook meteen pats-boem vol gas te gaan. Eenmaal in londen neemt het tempo weer af kinderen die weer terug mogen naar een veilig gebied om wat later als de moeder resistent blijkt te zijn, maar wel het virus draagt en de vader besmet wederom vol gas door te rauzen!

Ik heb me wel gruwelijk geergerd aan de scene in de metro
als de kinderen en de majoor de trap afvallen in het donker... Is het jongetje opeens van de aardbodem verdwenen en reageert niet op het geroep van de anderen. Je valt met zn drien naar beneden, dan lijkt het mij ook logisch als je ook in de buurt van elkaar valt. Niet dan?

Zoals gezegd, minder dan het eerste deel, meer gevoelsmatig. Mijn herinnering.

De vormgeving is weer prima zoals in 28 Days Later, maar het is jammer dat Fresnadillo meer tijd van de toch kortere speelduur besteed aan achtervolgingen en grote massascènes, waardoor dat naargeestige apocalyptische gevoel van het eerste deel niet meer geëvenaard wordt.

Het vervolg op 28 Days Later waarin Cillian Murphy en Naomie Harris niet te zien waren wegens een drukke agenda.
Tevens werd de sequel door Juan Carlos Fresnadillo geregisseerd.

De film speelt zich af 6 maanden na het 1e deel.
Het virus lijkt onder controle te zijn, en men kan beginnen aan de heropbouw van Groot-Brittannië.
Don ontsnapt aan een groep geïnfecteerde personen, en wordt gedwongen om zijn vrouw achter te laten.
Nadat hij wordt opgevangen in een militair kamp, wordt hij herenigd met zijn kinderen.
Echter zal het lang niet zo veilig blijven, want anders hadden we geen film.

De film bleef grotendeels trouw aan het 1e deel, en werd wederom succesvol ontvangen.
Tevens werd er weer gebruik gemaakt van een open einde.

Wederom 3 * waard.

Prima film met een leuk gevonden uitgangspunt: de moeder die door haar man in de steek wordt gelaten maar wraak neemt met een doodskus; de start van nieuwe ellende. De intro is sowieso wel strak en de rest van de film is meer in een actie- en zelfs oorlogsstijl dan in een horror-stijl. Zeker niet slecht gedaan maar daardoor (en door de massaliteit) is er helaas geen sprake van spanning.

De scènes met de geïnfecteerden zijn ook wel érg shaky. Snap dat het de snelheid van die dingen moet benadrukken (moderne coke-zombies in plaats van de slome wiet-zombies van de jaren zeventig en tachtig) maar dat kan ook wel met een wat rustigere editing.

De mooiste scène vind ik wanneer er een vuurzee over het stadsgedeelte wordt gedumpt. Het moment dat de moeder en een paar anderen verbranden is bijna identiek aan een scène uit Terminator 2. Het is ook best verrassend dat een aantal sympathieke personages op een behoorlijke harde manier om het leven komt. Het enige vreemde is dat de twee kids zo makkelijk uit de beveiligde zone konden komen, maar uiteindelijk heb ik me met dit vervolg toch meer vermaakt dan met 28 Days Later.

Tijden veranderen

Ik weet echt niet wat ik destijds in zowel 28 days als 28 weeks later gezien heb dat ik dit destijds echt beide geweldige films vond, want na een tegenvallende herziening van het eerste deel, viel het vervolg mij evenwel net zo hard tegen.

Wat positief is ten opzichte van zijn voorganger is dat het beeld een stuk beter is en het camerawerk een stuk beter was uitgevoerd. Deze was nog steeds schokkend zoals in het origineel, maar in zijn geheel wel overzichtelijk genoeg en stoorde ik er mij niet meer aan. Verder geldt hier waar ik bij de voorganger ook al last van had. Het was allemaal in geen enkel opzicht eng meer en het verhaal voelde enorm cliché aan. Ook het verdere verloop wist mij niet meer te interesseren. In de eerste scené kwam heel even dat beklemmende gevoel terug waardoor ik heel even het idee kreeg dat de voorganger niks aan kracht zou hebben ingeboet, maar niks was minder waar. Al snel overviel het ´is dit nu alles´ gevoel mij weer en voelde ik hoofdzakelijk teleurstelling.

Misschien heb ik teveel van dit soort films gezien, of misschien is mijn smaak gewoon veranderd, maar meer dan gemiddeld kan ik 28 days en 28 weeks later niet meer noemen. Het vervolg is net een kleine slag beter omdat ik hier in ieder geval niet het idee had naar een film met beeldkwaliteit van begin jaren 90 te kijken. Dit verschil is echter minimaal en scheelt dan ook geen halve ster.

3,0*

28 Weeks Later

Toch vind ik het eerste deel beter! Het is hier te erg voor zijn raap waarna je dus zit te kijken naar bijna alleen maar bloederige actie scene's waar het survival gevoel een beetje wegvalt. Dat gevoel wat je erg in deel 1 had. De film bevat wel veel onderdelen zoals: koelbloedigheid, angst en verdriet. Toch moet je erg zoeken naar deze onderwerpen al is het koelbloedigheid wel erg aanwezig. Zijn vrouw aan de zombie's overlaten en hierna een pay-back krijgt!! Het verhaal is wel wat slapjes maar prima te volgen. Het concept is goed bedacht maar op sommige momenten wel slechter uitgewerkt. De speciale effecten zien er niet uit (bijvoorbeeld bommen) maar, dat doet er opzich niet toe. Ik ben groot fan van zombie films dus kan deze ook waarderen met een voldoende.

3,0*

Vond het origineel best vermakelijk, dus daarom ook maar 28 weeks geprobeerd. Had ik beter niet kunnen doen. Zodra het een beetje spannend dreigt te worden, wordt de camera bediend door een 12-jarig kind met een combinatie van adhd, parkinson en een overdosis Red Bull. Ongelofelijk dat er überhaupt mensen zijn die kunnen volgen wat er gebeurt met zoveel onoverzichtelijk geschud.

De plot ontwikkelt zich daarna nog wel aardig, maar wordt al snel compleet ongeloofwaardig. Eerst door de ontsnapping van de kinderen, vervolgens de vondst van de moeder en tot slot het feit dat de vader ongehinderd bij haar kan komen.

Na drie kwartier kon het me dan ook al geen ene zak meer interesseren wie het einde zou halen en wie niet. Helpt ook niet dat de plotlijnen van de familie en die van de militairen behoorlijk onnatuurlijk door elkaar lopen.

Een zooitje.

Goeie film waarin een half jaar na de uitbraak een gedeelte van de bevolking bezig is met de wederopbouw. Een geslaagd vervolg waarbij ondanks een andere regisseur dezelfde donkere sfeer en toon behouden blijven. Het chaotische camerawerk tijdens de actie-scenes werkt prima hier. Het grotere budget is zichtbaar.

Blijf deze film de betere van de 2 vinden.

Zonder twijfel.

Dat de film eindigde met een cliffhanger en ik destijds vermoedde dat er een vervolg zou komen, dan is dus na 10 jaar nog steeds niet gebeurt, en zal wellicht dus nooit komen.

De vervolgfilm op 28 days later had ik nog niet gezien. 28 weeks later kent een ijzersterke openingsscène in het huis op het platteland. Het dilemma van de man om zijn vrouw achter te laten in plaats van de held te spelen, kwam erg sterk en overtuigend naar voren. Je ziet in beiden de vertwijfeling, angst en afweging op hun gezicht. Wat zou je zelf doen by the way in dergelijke situatie? Neemt het oerinstinct het over en kantelt het muntje naar de kant van de "lafaard" of de held?

Vervolgens komen we opnieuw terecht in het verlaten Londen waarbij een klein deeltje wordt heropgebouwd. Wederom indrukwekkende desolate scènes, maar het was vooral de vuurzeeën die als een smeulend vuurtje door de straten vloeiden, die me het sterkst bijblijven. Erg knap en mooi gedaan. Het plot en de idee van "code rood" valt te begrijpen, althans tot en met het moment dat de burgers/zombies het gebouw verlieten. Waarom men perse ook later nog burgers wou slachtofferen was me een compleet raadsel (bvb wanneer de heli de auto onder vuur nam). Voor zover ik mee ben zag ik geen enkele zombie een auto of iets dergelijks besturen.

Het plot van de dood gewaande moeder was voor mij de grootste domper van de film tesamen met de hereniging. Je zag het zo aankomen wanneer de vader zijn verhaal uit de doeken deed ten aanzien van zijn kinderen. Bah, ik werd er haast misselijk van ...
Voor de rest een prima film met voorspelbare clichémomenten, maar best genietbaar. Mooie actiescènes, mooi in beeld gebracht. Net iets beter in mijn ogen dan 28 days later al liggen beide films in balans met elkaar. Dit keer een nipte 3,0*.

Leuk.

Best geslaagd vervolg op het al best goede origineel. De onscherpe manier van filmen is hier teniet gedaan en nu hebben we vooral erg bewegende en energieke scenes. De opening is ook top, alles wat je eigenlijk hoopt in een horrorfilm gebeurd daar.

Voor de rest is het nogal een lompe, pittige en harteloze horrorfilm. Zelden zo snel de hoofdkarakters zijn verdwijnen. Jeremy Renner die verbrand wordt of Rose Byrne die tot moes gestampt wordt zonder afscheid viel erg in mijn smaak. Ook zit er in vergelijking met het origineel nogal wat meer actie en snelheid in.

Poots is een mooie verschijning, Renner is altijd wel leuk en ook Byrne stelt niet teleur. Een nogal bijzondere rol van Carlyle. De film neemt even de tijd om in te komen maar Fresnadillo gaat er daarna ook echt helemaal voor. Leuke zombiefilm. Had wel wat minder energiek gehoeven, sommige scenes zijn inderdaad gewoon niet te volgen.

Niet onaardige maar tevens weinig vernieuwende vervolg op Boyle's 28 days later.

28 weeks heeft visueel en qua grafische geweld en karakters veel meer te bieden. Toch is het veruit een mindere film puur vanwege het vernieuwende dat 28 days wel heeft. Natuurlijk zijn Byrne en Poots prettig voor het oog en Carlyle in een voor hem typerende rol en Renner zowaar sympathiek. Zoals gezegd wordt er in dit deel veel meer met grafische spierballen gesmeten en oogt het allemaal veel meer qua verlaten straten en lange gerekte overviewshots. Toch, op de scene in het donker na met de infraroodkijker op het geweer, wordt het nergens heel spannend, speciaal of nieuw. Het is redelijk voorspelbaar en zoals ik al eerder zei is de nieuwigheid qua stijl, het onconventionele en aparte van Danny Boyle's deel ver te zoeken.

Redelijk voor een keer maar daar houd het snel mee om en zekere de mindere van de voorganger.

28 Weeks Later ook maar herzien in deze barre Corona tijden. De herziening van deze film viel me mee. Vooral ten opzichte van het eerste deel. Waar 28 Days Later erg gedateerd aanvoelt op audiovisueel vlak en op dat gebied echt een wanstaltig begin jaren 00 product is, heb ik dit gevoel bij dit vervolg uit 2007 minder. Logisch, want de film is later uitgekomen en laat dus de irritante muziek en het lelijke kleurenfilter achter zich. Het camerawerk is vergelijkbaar, maar net iets minder storend.

Qua plot weet het weinig nieuws te bieden, maar het verhaal is onderhoudend genoeg en doet af en toe leuke en spannende dingen. Er wordt ook niet te lang op locaties gehangen. Hierdoor zit er een behoorlijke vaart in de film. Het voelt allemaal net even wat gedurfder aan. Iedereen kan een potentieel slachtoffer zijn.

Tel daarbij de beroemde openingsscene op en een jonge Imogen Poots (leuk om haar hier te zien) en je hebt gewoon een waardig vervolg. Sterker nog, ik heb me bij deze herziening meer vermaakt!

3,5* blijven staan

Een lekker grimmige opvolger, tamelijk onvoorspelbaar (diverse hoofdrolspelers c.q. bekende acteurs en actrices die onverwachts het loodje leggen), een schokkerige camera en idem montage waar ik normaliter een redelijke hekel aan heb maar die nu eens effectief zijn en goed werken, en pompende maar af en toe iets te repetitieve muziek. Ook ik vond dit eigenlijk een sterkere film dan Danny Boyle's eerste deel.

28 Weeks Later is een zeer zwak vervolg wat inspiratieloos voortkabbelt. Echt op verheugd maar dat wordt totaal niet waargemaakt. Bepaalde keuzes zijn onwerkelijk en het beeld is zo onrustig en chaotisch dat je er haast misselijk van wordt. Nee dit is zo'n typisch voorbeeld van een flop op een bijster sterke eerste deel.

28 Days Later op standje 11.

Dat krijg je ook als je film vol zit met hysterische sprintende geïnfecteerden, dan kan het er hard aan toegaan. Dat wordt al meteen duidelijk aan een sensationele openingsscène. Tijdens de actie lijkt het alsof de cameramannen de camera steevast overgooien, terwijl een editor aan de cocaïne de boel in elkaar zet. Normaliter ben ik niet zo’n liefhebber om actie zo te zien, maar in 28 Weeks Later werkt het wel goed, alles wordt op wonderbaarlijke wijze nog best helder in beeld gebracht, ondanks de enorme chaos. Vervolgens neemt de film de nodige adempauzes, maar gelukkig weet Juan Carlos Fresnadillo steeds vrij makkelijk en snel de spanning weer op te voeren. Het ietwat standaard script met iets teveel typische, voorspelbare momenten zorgt dat 28 Weeks Later een uitstekend vervolg is, maar niet boven de eerste film uitstijgt. Ondanks dat de film visueel wel interessantere dingen doet dan zijn voorganger. Maar goed, 28 Weeks Later is dan ook niet gefilmd met een aardappel.

3,5 sterren.