Free Fire (2016)

Instant cult classic, soort Reservoir Dogs 2.0. Gangsters, humor, kogels. Je kunt er alle kanten mee op, maar de benadering en uitwerking van Wheatley is op alle vlakken raak. Ook erg fijn dat hij zich tot 90 minuten heeft beperkt. Het voelde als twee uur, maar in a good way.

Meesterwerk!

5

Kan niet wachten tot 27 april!

Simpel verhaaltje, rechtoe-rechtaan misdaad, schieten, quotes en een vrouw. Simpeler kan bijna niet, maar leuk is het wel.

Tja, films van Ben Wheatley staan meestal voor laat maar komen en verstand verder op nul. Het slaat gewoon nergens op maar niettemin prima vermaak. Dat heeft ook zijn film Sightseers bewezen en nu ook deze kolderieke laatste film van hem die eigenlijk niet meer dan één lange shoot-out was. Helaas kon niet iedereen deze film die vertoond werd in de sneak preview in Lux Nijmegen deze film waarderen. Er liepen maar liefst 10 bezoekers de zaal uit, als het er niet meer zijn. Niet verrassend eigenlijk, want als je alleen maar van bloedserieuze art-house drama's houdt dan heb je bij deze film niets te zoeken. Ik kon het in ieder geval wel waarderen, hoewel het qua humor toch niet in de buurt kwam van Sightseers, voor mij nog altijd Wheatley's beste film.

3.5*

Schiet mij maar lek.

Eén langgerekte schietscène, one-location situatie in seventies kleding met een flauwe poging tot humor.
Dat is het. Niet meer niet minder.
Ik kon hier werkelijk niets mee. Naarmate de film vorderde kon het me weinig boeien wie er overbleef. Ondanks de speelduur van 90 minuten voelde het als een eeuwigheid voordat de aftiteling begon.
Nee. Dit was echt een grote bore-fest.

Voor een Pathe Unlimited Night film was dit echt ondermaats.

Blijkbaar een hate it or love it film. Zoals wel vaker bij Ben Wheatley. Ik zelf kon niet door zijn vorige films heenkomen, terwijl ze de hemel in geschreven werden.

Voor mij is dit echt een topper. Ik heb enorm zitten genieten, gisteren in de bios. Dat het 1 lange shoot-out is, kun je weten voor je naar binnen gaat. Dat is geen geheim en al zeker geen spoiler. Maar wat Ben er mee gedaan heeft, is briljant. Ondanks de beperkte scope zit er ontwikkeling in de karakters die goed zijn uitgewerkt. Goede teksten en heerlijke actie. De humor was zeker mijn ding. Voornamelijk Sharlto Copley met zijn 'Watch and Vern."

Een knap uitgewerkte en mooi vormgegeven production design en goede ondersteuning van de muziek, zorgde voor een heerlijk sfeertje, waar ik helemaal in op ging.

De verhaallijn van Free Fire is flinterdun, maar het probeert ook niet meer te zijn dan wat het is. Soms zie je een goede shoot-out in een film, waar je zo van geniet dat je baalt als hij voorbij is. Wel van deze kun je anderhalf uur lang genieten. En het wordt geen seconde saai. in tegendeel!

Het valt niet mee om iets te bedenken dat vervelender is dan een film die zichzelf zo intelligent en origineel vindt en de plank op alle fronten volledig misslaat. Free Fire valt in de uitgerangeerde categorie van hopeloze pogingen om Reservoir Dogs te evenaren, maar de cast is te zwak, de dialogen zijn levenloos en er is geen enkel karakter om mee te sympathiseren. De film draait om een schietpartij in een verlaten bouwval waar een wapendeal plaatsvindt, maar regisseur Ben Wheatley geeft amper enig overzicht van de geografie van het pand en de montage is een puinhoop: het lijkt willekeurig knip- en plakwerk waardoor het onduidelijk is wie zich nou waar bevindt en wie er op wie schiet. Nogal belangrijke informatie om de film te kunnen volgen, maar in dit prutswerkje lijkt Wheatley ieder basisbeginsel van schrijven, regisseren en monteren te zijn vergeten. De vergeefse pogingen om het geheel een dun laagje hipheid mee te geven door o.a. Annie's Song van John Denver op de soundtrack te gebruiken, voelen geforceerd aan en zelfs dat element is technisch onjuist gebruikt. Je hoeft bovendien geen muziekliefhebber te zijn om de muzikale continuïteitsfout in de finale te ontdekken. Het einde is niet de moeite waard en benadrukt alleen maar de zinloosheid van deze mislukking waarop ik zelf met alle liefde wat 'Free Fire' op los zou laten. Et voila, toch nog een flauwe woordspeling gevonden om deze tirade mee te beëindigen.

Free Fire, de nieuwe film van Ben Wheatley. Ik was hier erg benieuwd naar, aangezien ik High-Rise eigenlijk wel goed vond.

Het plot is simpel: een groep mannen en één vrouw krijgen ruzie. Gevolg: grote schietpartij en chaos. En een chaos is het. Toch weet Wheatley er een georganiseerde chaos van te maken. Het is soms lastig te volgen, maar heel storend vond ik dat niet. Sterker nog: het is één van de meest amusante films die ik heb gezien in de afgelopen jaren. Dat komt ook door de dialogen en de humor die erin verwerkt is.

Ik heb heel veel lol met deze film gehad, ook door hoe het geweld in beeld is gebracht. Ik heb pas twee films van deze regisseur gezien, maar ik kan niet wachten om andere films van zijn hand te zien.

Op seksscènes waarbij iedereen zijn of haar broekje en shirtje aanhoudt na, vind ik schietscènes het meest slaapverwekkende wat de filmindustrie ons heeft gebracht. Duizenden afgevuurde kogels zonder dat er iemand geraakt wordt, behalve dan de figuranten, die liggen er met één schot af. Pas op het einde gaat de grote schurk voor de bijl, maar niet voordat hij tot drie keer toe dood leek en toch weer op kon staan. Nu ja, je kent ze wel.

Het leuke van Free Fire is dat het dat hele walgelijke schietgebeuren op de hak neemt. Ik kon er smakelijk om lachen, ook vanwege de maffe personages en de soms best grappige dialogen die ook tijdens het schieten maar door bleven gaan. Het had iets absurds. En combinatie van Reservoir Dogs en die eindeloze gevechten tussen Peter Griffin en die gele vogel in Family Guy.

Maar goed, uiteindelijk heeft het natuurlijk allemaal niets om het lijf en ben je de film goed en wel vergeten voor hij is afgelopen. Groot vermaak, weinig impact.

Film begint erg leuk, met een spannende koop en een fijne shoot-out. Maar die duurt maar en duurt maar. Zozeer dat de verveling al snel begon toe te slaan. Er zit geen ontwikkeling in, de acteurs zijn te zwak om er wat van te maken ondanks vrij sterk geschreven personages en de choreografie is erg onoverzichtelijk. Heb je een beperkte ruimte (te beperkt om er iets goeds mee te moeten doen, zeker als de film zo eentonig is) en dan nog lukt het de regisseur niet er enig overzicht in te geven. Dat is dus gewoon slechte regie. En ten slotte is de humor vaak ook misplaatst en niet grappig. Het geluid is dan wel zalig. Zozeer dat het jammer is dat er niet nog meer en veel zwaardere wapens werden gebruikt. En de muziek, kapsels en snorren (Murphy was een kloon van Ringo Stars) zijn ook erg goed. 2,0*.

Wederom een geniale Wheatley. En wat is dat nummer van John Denver toch mooi.

Net zoals Reservoir dogs een hele grote teleurstelling. Geen ontwikkeling van de personages, je hebt er totaal geen band mee en dan beginnen ze maar wat te schieten voor een uur aan een stuk. Ook dat is weinig overzichtelijk in beeld gebracht terwijl alles zich op dezelfde plek afspeelt. Geef dan even een deftig overzicht van de ruimte waar de kijker iets mee kan.

Een half punt erbij voor dat liedje van John Denver, dat was wel leuk.

1 ster, ver onvoldoende

Eerste kleine halfuur is nog best oké, maar wanneer ze beginnen te schieten. Drommels, hoe kun je nu van nog geen 5 meter afstand keer op keer missen. Dit had beter een kortfilm geweest van een halfuur. Nu was het maar rekken om te rekken. Als John Wick hier tussenliep was deze film na 10 seconden afgehandeld.

Kent een paar grappige momentjes maar ze zijn zeldzaam.

Een wapendeal in een oude fabriek dat uit de hand loopt. Een anderhalf uur durende schietpartij met hier en daar wat grappige wendingen. Op zich best vermakelijk maar na een tijdje is de lol er eigenlijk wel af. De cast doet het niet slecht en er zitten ook wat leuke dialogen in. Echt diep wordt er niet gegaan maar dat hoeft ook niet altijd.

"You know what, fuck this small talk."

Het lijkt erop alsof Ben Wheatley met deze titel Quentin Tarantino wil nadoen, maar daar lichtelijk in faalt.

De opzet belooft in ieder geval veel goeds; een jaren '70 setting waar wat markante figuren een wapendeal gaan sluiten in een verlaten pakhuis. Eenvoud op zijn best. Meer heb je soms niet nodig zou je zeggen, maar de uitwerking laat daarvoor helaas een aantal steken vallen.

'Free Fire' is in feite niets meer dan een lange shootout. Perfect voer voor de actieliefhebbers onder ons, maar met die insteek kom je toch enigszins bedrogen uit. De vuurgevechten zijn teleurstellend en worden afgezien van het sterke geluid op een gegeven moment erg kleurloos. Men komt eigenlijk niet veel verder dan het in beeld brengen van kruipende personages die nauwelijks raak kunnen schieten.

Weliswaar is er in het geheel een bepaalde mate van zelfspot terug te zien. Dit komt met name door de opeenstapeling van absurde gebeurtenissen en het gebruik van zwarte humor. Wat dat betreft is Sharlto Copley op zijn plek in deze film. Des te jammer dat de ontwikkeling van deze gestoorde karakters vrijwel nihil is.

Al met al een leuk concept voor een kortfilm, maar duidelijk te lang om anderhalf uur te kunnen verantwoorden.

2,5 Sterren.

Aardige actiefilm. Het verhaal is eenvoudig maar wordt redelijk uitgewerkt door Weathley. Niet verrassend maar wel degelijk. Ondanks het feit dat de film in een ruimte afspeelt met een klein groepje acteurs, verveelt de film geen moment. Wat de film met name overeind houdt zijn de karakteristieke rollen van oa Copley en Hammer. Daarnaast is de 70 s aankleding in pluspunt. Naast de actie bevat de film zo hier en daar wat humor. Leuk tussendoortje. 3.0

Slap aftreksel van Reservoir Dogs. Begint hoopvol met een inleiding die de wil uitstraalt om een goed verhaal te vertellen, maar na ruim twintig minuten begint iemand schijnbaar doelloos te schieten en dat gaat maar door en gaat maar door. Waar Tarantino in genoemde cultklassieker zijn personages een hart en een ziel gaf en zijn verhaal doorspekte met fraaie dialogen, komt Free Fire niet verder dan het humorloos presenteren van stripfiguurachtige boeven in combinatie met nauwelijks te volgen en ongeloofwaardige verhaallijnen. Daardoor raak je al vlug tureluurs van al dat zinloos geweld, en ergens halverwege was ik mijn nieuwsgierigheid naar de afloop van deze in opzet simpele actiefilm(wie gaat er dood, wie overleeft, wie wint?) al helemaal kwijt. Pluspunt is de grappige, goed getroffen jaren zeventig aankleding, maar met dat alleen maak je geen goede film. Tweede prent, na High-Rise, die ik zie van deze regisseur en de man heeft wel lef en je voelt aan dat hij wel wat kan, maar opnieuw komt het eindresultaat niet boven de middelmaat uit.

Voor mensen die denken dat dit een hapklare actiefilm allá John Wick is, zal heftig teleurgesteld zijn! Nee, het gaat om de nieuwste en zesde film van de eigenzinnige Britse filmmaker Ben Wheatley. In zijn vorige film High-Rise beperkte hij zich nog tot een flatgebouw nu in zijn nieuwste zoekt hij het nog kleiner op: een verlaten pakhuis. Niet alleen het speelveld is ingeperkt, ook het verhaal wordt teruggebracht tot de absolute basis: één lange schietpartij. Als een groep mannen, gekleed in jaren zeventig pakken, bijeenkomt voor een wapendeal in een afgelegen loods in Boston, dan weet de doorgewinterde kijker het wel: dat wordt schieten. Dat gebeurt dus ook. Al zet deze mislukte deal niet, zoals gebruikelijk is in dit soort misdaadkomedies, een hele reeks gebeurtenissen in gang. Nee, dit is het: negentig minuten lang schieten de twaalf personages op elkaar, in een oude fabriek. Soms misschien iets te langdradig maar die schietpartijen zelf zijn ook niet de opzet van de film, alles ertussenin wel. Dat blijkt soms ook uit het feit dat raak schieten van korte afstand niet lukt. Uiteindelijk zijn het de heerlijke gitzwarte duivelse grappen, van die fijne typische Britse humor, waar het omdraait. Hierdoor is ook de vergelijking met Quentin Tarantino’s ‘Reservoir Dogs’ (1993) nooit ver weg. Misschien niet de meest ambitieuze of beste film die Wheatley heeft gemaakt. Maar een vermakelijk anderhalf uur aan bizarre-entertainment blijft Free Fire zeker.

“Ugh, men.”

Schieten, schieten, gescheld, humoristische oneliner, schieten, schieten, muziek tussendoor, een twist en slow motion schieten. Free Fire windt er geen doekjes om, en na een introductiefase is het tijd voor actie. De personages hebben allemaal één karaktereigenschap en een repertoire aan coole en humoristische oneliners.

De acteurs met Copley, Hammer en Murphy voorop doen het goed, maar kunnen niet verbloemen dat hun personages eigenlijk alleen maar als schietschijf dienen. Dat schieten duurt ook allemaal erg lang en het is een wonder dat deze criminelen het zo lang hebben volgehouden. Kogels belanden overal, behalve in lichamen. Gelukkig is de film redelijk kort en zorgt de luchtige sfeer en de vlotte regie ervoor dat het wel vermakelijk blijft. En het einde is sterk gedaan.

Soms geinig. Soms niet.

Opbouw die wel spannend is. Introductie van weirdo karakters. Een magazijn vol sfeervolle schaduwpartijen en vochtig gedruppel. Personages die opgefokt (re)ageren. Een algehele stemming die licht ontvlambaar is. Het is wachten op de ontsteking. Zo verglijdt het eerste halve uurtje. Vermakelijk en spannend voorspel wel.

De rest van de film is shootout. En dat houdt exact in wat het woord zegt. Een shootout dus. Personages die elkaar onder vuur nemen. In beginsel nog wel komisch door het slapstickgehalte dat flink wordt uitgebuit door gebruik te maken van de onbenulligheid van de personages. Een karaktereigenschap die er in het eerste halve uur goed is ingewreven en dus herkenbaar is en vertrouwd voelt. Het werkt en het is leuk voor even.

Het verveelt toch wel snel. Verfrissing in de vorm van toegevoegde scherpe dialoog is dan welkom. Dat brengt wat gewenste finesse in de brouwerij. En de poging is er, maar humor verenigen met spraak is duidelijk niet het grootste talent dat de karakters bezitten. We blijven vooral schieten.

En dat is soms geinig en soms niet.

het wat weg van tarantinoteske Gun Fire geweld,,,maar daarvoor zijn de dialogen te simpel en het geweld niet heftig genoeg.

het was soms A bit too much,,maar gezien de korte speelduur kan dat wel .

Maar het is wel geinig,er had in de beschrijving hier Actie / Misdaad ook wel comedy gemogen .

Het is best grappig,maar de eind scene maakt het kijken waard ( John Denver )

De cast is eigenlijk indrukwekkender in deze pief paf poef (de kogels vliegen je letterlijk en figuurlijk om je oren) Actie / Misdaad film dan het eenvoudige verhaal zelf, waarbij regisseur Ben Wheatley veel culturele invloed heeft gehad van de bekende regisseur Quentin Tarantino.

Het verhaal speelt zich af in Boston in de jaren zeventig in de nacht, waarbij een familie van Ierse misdadigers onder leiding van Chris (gespeeld door Cillian Murphy), van een flamboyante Zuid-Afrikaanse wapenmagnaat, te weten Vernon (gespeeld door Sharlto Copley), en zijn entourage een aantal automatische geweren (te weten AR70's) wilt aanschaffen. De aantrekkelijke Justine (gespeeld door Brie Larson) gaat mee als bemiddelaar tussen de twee partijen, maar al haar pogingen ten spijt is het duidelijk dat ze daar een onmogelijke taak aan zal hebben met de verschillende ergernissen die heen en weer vliegen. Als op een gegeven moment de vlam in de pan slaat, is er geen houden meer aan en vliegen de kogels heen en weer.

Het eenvoudige, vermakelijke en eigenlijk ook wel komische verhaal stelt opzicht niet zo veel voor en de eerste 30 minuten van het verhaal zijn nog relatief rustig, maar daarna is het eigenlijk min of meer tot de laatste minuut (duurt circa 85 minuten) van het verhaal één en al actie, waarbij zoals gezegd de kogels je om de oren vliegen (ontstaat door een ruzie tussen Stevo en Harry, waarbij de eerste het nichtje van Harry heeft bewerkt met een fles en zich daarbij moet verontschuldigen en dan tegen Harry zegt "Het spijt me enorm. Want ik ben zo hard gekomen in de mond van je nichtje, dat ik haar rotte tanden eruit heb gebeukt" ) en waarbij iedereen ook diverse keren geraakt wordt en waarbij uiteindelijk ook velen sneuvelen. Degene die sneuvelen gaan daarbij niet alleen dood door kogels, maar ook gaat iemand dood als er met een busje over zijn gezicht wordt gereden, waarbij dan het mooie nummer "Annie's Song" van John Denver wordt gedraaid. Die scene was overigens behoorlijk grof en dat geldt ook voor de scene waarbij Vernon door zijn hoofd wordt geschoten.

Dat de film afspeelt in de jaren 70, is voornamelijk te zien aan de kleding welke gedragen wordt en bovendien had vrijwel iedereen lange bakkebaarden en een snor en een enkeling zelfs een baard. Tegen de persoon, te weten Ord (gespeeld door Armie Hammer, die ik afgelopen woensdag nog zag spelen in de Actie / Avontuur film "The Man from U.N.C.L.E. (2015)") die de baard droeg werd op een gegeven moment tijdens een gevecht tegen gezegd "Je ruikt verdomme naar parfum" waarop hij antwoordde "Dat is baardolie" M.u.v. het begin van het verhaal (oftewel de eerste acht minuten), speelt het hele verhaal zich af in een verlaten en vervallen fabriek.

Je zou zeggen dat het vele geschiet op een gegeven moment gaat vervelen, maar dat vond ik eerlijk gezegd niet, want tijdens het geschiet (wat ook nog eens fraai klinkt) gebeuren er dingen (o.a. een gevecht om een telefoon) en bovendien zitten er ook wat wendingen in (o.a. twee sluipschutters en vriend van Chris, te weten Leary, welke ook wel de "Grote man" werd genoemd). Het einde was best aardig en is misschien zelfs een beetje verrassend (en dan doel ik op Justine, die er met het geld vandoor wilt gaan en samenwerkte met Martin, die de twee sluipschutters heeft ingehuurd), maar aan de andere kant ook voorspelbaar.

De cast is best indrukwekkend voor een eenvoudige film als deze met o.a. de bekende acteurs en actrices (beter gezegd eentje) Cillian Murphy, Sharlto Copley, Brie Larson (die rondloopt met zwarte laarzen) en Armie Hammer. Ze speelden allemaal wel leuk, maar met name Sharlto Copley vond ik eruit springen (ik kan me daarbij wel goed voorstellen dat niet iedereen hem kan waarderen) met zijn humor en ik vond het wel geinig dat hij Brie Larson in het verhaal steeds "Pop" noemde.

De cast is overigens beperkt in deze film en bestaat uit precies dertien personen, waarvan vier personen, te weten Chris, Stevo (gespeeld door Sam Riley), Bernie (gespeeld door Enzo Cilenti) en Frank (gespeeld door Michael Smiley), behoren tot de Ierse misdadigers en vijf personen, te weten Vernon, Ord, Martin (gespeeld door Babou Ceesay), Harry (gespeeld door Jack Reynor) en Gordon (gepeeld door Noah Taylor), behoren tot de wapenhandelaars. Zij en Justine zijn het vooral ook die elkaar continue beschieten.

Al met al een leuke en eenvoudige (verstand op nul) Actie / Misdaad film welke zich lekker wegkijkt en waarbij je de kogels letterlijk en figuurlijk om de oren vliegen.

P.S. omdat ik morgen op vakantie ga naar Zuid-Frankrijk (Cap d'Agde), zal dit voorlopig de laatste film zijn welke ik bekeken heb.

Niet bijzonder qua plot, maar er zijn genoeg toffe akteurs en vooral grappige dialogen om de aandacht er afdoende bij te houden. Op gegeven moment begint de eindeloze shootout in de fabriekshal wel iets te vervelen, ondanks de gedane moeite om er visueel iets leuks van te maken, maar tegen die tijd zijn we het einde al genaderd. Wheatley blijft een interessante en continu verrassende regisseur.

Matige film waarin de verkoop van een lading illegale wapens tussen twee bendes verkeerd loopt. Een aardige opzet die zich op één locatie afspeelt. Helaas weet de film niet te vermijden om eentonig te worden. Het bijna onophoudelijke geschiet helpt hier ook niet echt bij (daar tussendoor nog wel een paar vermakelijke momenten).

Toch wel een amusant filmpje van Wheatley. Een knipoog naar Resevoir Dogs inderdaad, en weinig plot.

Ja, je moet er maar net geduld voor hebben. Wat 1978 hier nou als bijdrage aan leverde wist ik niet. Ware het niet dat dat jaartal ook niet vermeld wordt aan het begin. Leuke rollen en figuranten zoals ik al had gezegd. Sam Riley als die lompe Stevo, die Zuid-Afrikaanse wapendealer, een stoere chick, die chagrijn Ord, die hipstertype Vernon en die kerel die een appeltje te schillen heeft met Stevo, omdat deze zijn nicht heeft verwond in een dronken bui... als bijzaak. Twee scherpschutters en dan vervolgens een uur durende schietpartij, gepaard met vele leuke oneliners en trucjes, die er soms nog wel eens lekker bloederig aan toe gaan. De potentie zat er in mijn ogen wel aardig in en de film wist al met al niet te vervelen.

Volgens mij zou je dit ook wel als een knipoog kunnen beschouwen naar de gangsterfilms. Het is tevens niet Hollywood.

4,0*

Een grote shoot out, met wat grappige scenes tussendoor waardoor het geen moment saai werd. En notabene Scorcese een van de executive producers. Had absoluut beter gekund, maar was zeker niet slecht.

Ik geef niet snel hele lage cijfers, maar hier moet ik een uitzondering maken. In tijden niet zo’n nietszeggende, eentonige flutfilm gezien. Ondanks de niet al te lange speelduur nog een hele zit om doorheen te komen. Er gebeurt werkelijk geen zak. Kleine flinterdunne inleiding en dan is het dik een uur schieten op alles wat beweegt. Af en toe wordt er voor de afwisseling eens “cocksucker” naar elkaar geroepen. De humor is niet grappig en aan de hele film is niets origineels te bespeuren. Daar bovenop komt alles ook nog eens geforceerd over. Scorsese moet wel een hele dikke cheque hebben ontvangen om zijn naam aan dit prul te verbinden. Enig lichtpuntje is de altijd mooie Brie Larson. Tijdverspilling. Afrader.

Welgekomen.

Wheatley heeft duidelijk talent, maar dat komt er niet altijd even goed uit. Soms vertilt hij zich een beetje, en hoewel dat nog steeds beter is dan een hoop regisseurs die er gewoon niks van bakken, is het ook best jammer dat Wheatley z'n talent zo weinig tot volle bloei laat komen.

Niet dat Free Fire dié film geworden is, het is op zich een redelijk eenvoudig tussendoortje, maar wel eentje met enorm veel plezier en liefde gemaakt. En daar had ik bij Wheatley wel weer een keer zin in. Weg van alle gedoe, gewoon een eenvoudig filmpje waarin hij los kan gaan.

En dat doet hij ook. Het begint nog een beetje saai, met een typische wapendeal en wat shady personages. Maar wanneer het gevecht begint ontspint zich een geniale stand-off waar niemand meer bij elkaar hoort en de poppetjes één voor één afgeslacht worden, al gaan daar meestal wel verschillende stadia over vooraleer ze finaal neervallen.

Actie en misdaad dus, maar vooral lekker wat zwarte humor. Met acteurs als Murphy en Copley zit dat ook best goed, aangevuld met wat leuke Britse charme (Michael Smiley). Erg vermakelijk dit, er had misschien nog net wat meer met de locatie/cinematografie gedaan kunnen worden, maar verder een erg fijn tussendoortje.

3.5*

Een toch wel erg vermakelijke schietfilm,zeker als je het allemaal niet al te serieus neemt.Regisseur Ben Wheatley weet toch vaak vanuit een voorspelbaar uitgangspunt met iets interessants of origineels voor de dag te komen.En dat is bij Free fire vooral de bonte stoet aan karakters/personages waarbij de art en costume design ook een flinke duit in het zakje doen.

Vooral de rollen van respectievelijk Michael Smiley,Sam Riley en Sharlto Copley zijn zeer de moeite waard en hebben leuke teksten.Ook de shoot out verveelt geen moment,vooral door het mooie camerawerk en het één locatie standpunt.Het verhaal wordt hier naar het tweede plan geschoven maar er gebeurd meer dan genoeg om het allemaal boeiend te houden.

Dat alles maakt van Free fire zeker geen meesterwerk maar wel een fascinerend schouwspel en dus geslaagde actie/komedie film.

Goed.

Een sterke film met name de acteer prestaties.

Rondom een wapen deal die in verwikkelingen geraakt.

Ondanks de film zich met name afspeelt op één plek.

Is het zo knap hij zijn kracht in spanning en dramatiek geen moment verliest.

Ook zit er veel zwarte humor in wat de film een extra toevoeging geeft en ondanks de situatie soms zelfs grappig maakt.

Om een gegeven wat eigenlijk om serieuze overleving gaat.

Een uitstekende film.

Doet sterk denken aan Reservoir Dogs, die bemerking las ik hier al een paar keer. Maar ipv de typische Tarantino dialogen, krijgen we hier meer leuke onliners met het nodige cynisme. Een beetje Britse humor hier en daar. Het geheel is ook mooi aangekleed met de passende kostumering.

Soms lijkt het wel wat langdradig met heel de film in een beperkte locatie en een scène waar geen eind aan lijkt te komen. De echte apotheose blijft wat uit, maar toch zit het best wel goed. Vooral de nodige humor is wel leuk en een boeiende groep acteurs. Dat zorgt voor interacties die beter werken dan je zou verwachten.

Free Fire is geen topfilm, maar achteraf gezien toch meer van genoten dan gedacht. Met de vraag wie het einde haalt en wie niet.

Dit is een geinige film. Niet meer dan dat. Het is een actie film met veel schieten en de hele tijd op één locatie.

Dat gaat nog net niet vervelen, maar het had niet langer moeten duren.

Het is ook vrij ongeloofwaardig dat er zoveel geschoten wordt en er heel lang geen slachtoffers vallen.

Dat wordt op een gegeven moment een beetje langdradig.

Toch zijn de personages wel grappig en iedereen heeft zo zijn eigen karakter.

Verstand op nul en lekker genieten van deze pulp.

Aangezien ik de loopbaan van regisseur Ben Wheatley aan het afvinken ben, vond ik dat de tijd rijp was voor een herziening van Free Fire. Het eindresultaat bracht geen positieve, maar ook geen negatieve verandering teweeg. Deze film profiteert voornamelijk van een oerdegelijke cast, waartussen met name Sharlto Copley en Sam Riley opvallen. Twee erg excentrieke figuurtjes, die een behoorlijke flair meekrijgen van de desbetreffende acteurs. De overige leden doen het overigens ook zeer naar behoren en Wheatley verspilt weinig tijd aan allerlei onnodige introducties en/of achtergrond. Het gaat hier tenslotte om het uiteindelijke vuurgevecht en die wordt simpel maar degelijk opgebouwd. Jammerlijk is dat het uiteindelijke geweld niet gestileerd genoeg is, waardoor de makers uiteindelijk wel veel van de concentratie van de kijker vragen. Je staart tenslotte voor meer dan een uur naar een vuurgevecht dat eigenlijk maar weinig variatie kent, een gebrek aan echt opvallend expliciete bruutheid draagt daar vervolgens ook aan bij. Het is allemaal onderhoudend en vermakelijk, maar de regie blijft te eentonig om het vervolgens memorabel te maken. Als filmtussendoortje is het echter ideaal en lekker eenvoudig kijkvoer.