Inland Empire (2006)

Kreeg plotseling zin om Inland Empire te herzien. Ben blij dat ik dat heb gedaan. Vorige keer vond ik hem al erg interessant maar ik was er niet helemaal bij. Veel scènes kwamen me niet eens bekend voor.

Maar goed, bizarre film. Het verhaal is ontzettend mysterieus en zoals wel vaker kon ik er op een gegeven moment geen touw meer aan vastknopen. Het houdt je echter wel de gehele film bezig. Het was weer geweldig om door Lynch overspoeld te worden met vreemde personages met nog vreemdere uitspraken. De stukjes Rabbits tussendoor deden de film ook goed.

Van 3.5* naar 5.0*

Vandaag herzien en ik blijf grotendeels bij mijn eerste bevindingen. Al heb ik het dit keer iets makkelijker gehad om niet in slaap te vallen, wat ook wel met de setting te maken had waarin ik de film de eerste keer zag. Maar goed, dat terzijde.

Het eerste uur is sterk, zonder twijfel. Je leert de personages kennen en zonder dat er al te veel gebeurt heb je toch het gevoel dat er heel wat onder de oppervlakte zit te borrelen. Lynch werkt aan mysterie en doet dit aan de hand van losse scènes die ofwel iets beangstigend ofwel iets bevreemdend uitstralen. Zoals we dat van hem gewoon zijn eigenlijk.

Na het eerste uur neemt het hoofdpersonage een diepere plons in het mysterie. Er passeren meer fragmentarische scènes die steeds meer afwijken van wat je aanvankelijk dacht dat de kern van de zaak was (wat die dan ook moge zijn...). Niks spectaculairs echter. Hier en daar wel een intrigerende scène, maar over het algemeen toch meer vulling dan wat anders, bijna schatplichtig eigenlijk.

Het derde uur is een ramp. Niet zozeer omdat aan "het verhaal" geen touw meer vast te knopen valt, maar wel omdat er qua sfeer zelden nog iets te beleven valt. Dat typische onheilszwangere mysterie waar Lynch een patent op heeft is nergens meer voelbaar en het is zwoegen om het einde te halen. Een gebrek aan bizarre personages is de doodsteek.

Dat einde is dan weer van hoog niveau, hoewel het ook aan dezelfde ziekte lijdt als de rest van de film: te lang uitgesponnen en daarom inboetend aan impact. Maar Inland Empire wordt tijdens het slot voor het eerst écht eng en ook qua muziek is het, op het begin na, eindelijk kwalitatief in orde. Ik vond het voor de rest maar een eenvoudige score. Veel dark ambient, maar niets dat een beginnend muzikant niet zomaar uit z'n synthesizer kan laten rollen. Beetje teleurstellend toch als je het naast pakweg een Blue Velvet of Mulholland Drive plaatst.

Maar goed, hoewel ik algemeen beschouwd dezelfde bevindingen blijf hebben als de eerste keer, is deze kijkbeurt me toch net wat beter bevallen dan de eerste. Ik blijf het vooralsnog een van Lynch' mindere films vinden, voornamelijk omdat de film te lang is en soms te gemakkelijk overkomt. Alsof Lynch op automatische piloot regisseert. Binnen een jaartje nog maar eens herzien, want de afkeer die ik na de eerste keer had is nu toch wel verdwenen.

Inland Empire is wellicht de meest verwarrende Lynchiaanse droom tot nog toe. Zou me niks verbazen als Lynch dit als z'n meesterwerk ziet. Sfeer is weer erg krachtig, sensueel, spannend en bevreemdend. Mooie groothoeklens-shots ook, met name die close-ups. Ik vind echter, in tegenstelling tot de meesten hier, dat er te weinig individuele scenes in de film zitten die er echt bovenuit steken. Verder duurt hij te lang en mis ik toch wel enige coherentie. Daarom geld ook voor mij dat ik nooit een groot Lynch-fan zal worden maar zijn werk vrijwel altijd kan waarderen.

Deze film laat je afdalen naar de krochten van je onderbewustzijn en opent daar deuren waarvan je dacht dat die voorgoed gesloten waren.

Dit is een nachtmerrie-achtige trip doorheen het Lynch-Universum die je niet snel zal vergeten.

Een simpele verklaring krijg je niet, waardoor de hallucinante beeldenstorm alleen maar aan kracht wint.

En da's ook helemaal niet nodig, laat je gewoon meevoeren op de golven van je gevoel, dan is deze film een bijzondere belevenis.

Hij is niet zo sterk als zijn vorige film "Mulholland Drive (2001)", maar diezelfde, dromerige sfeer is aanwezig, en da's reden genoeg om deze te willen bekijken.

Ik geef hem een dikke 7/10

zeker de moeite om te herbekijken, al is het maar om te proberen iets van de sluier op te lichten.

Enkel voor de liefhebbers van David Lynch's vorige films.

Dat Lynch een groot regisseur is zal ik niet snel in twijfel trekken. Hij weet me altijd wel een ongemakkelijk gevoel te geven en heerlijk vreemde scènes op het scherm te toveren. Inland Empire is niet anders. Er is weer genoeg te beleven en te zien en een aantal momenten zijn wederom briljant en Lynchiaans naargeestig. Het enige wat Inland Empire voor mij anders maakt dan ander werk van deze regisseur is dat het totaalplaatje eigenlijk opvallend weinig indruk achterlaat.

Ik heb er geen problemen mee dat ik de film niet snap, laat dat duidelijk zijn. Dat is zelfs een kracht van Lynch, want dat wekt namelijk een vervreemdend gevoel op die voor een onderhuidse spanning zorgen. Daarbij kwam het op mij over als wederom een verhaal over een iemand met een alter ego die geconfronteerd wordt met haar zondes. In dit geval die Poolse vrouw die zich lijkt te schamen voor haar losbandige seksuele leven (en mogelijk ontrouwheid in het huwelijk) en zich vervolgens als Laura Dern haar angsten ziet confronteren. Of zoiets. Ik heb er geen studie van gemaakt en er zijn wellicht andere interpretaties mogelijk, maar met kennis van vorige Lynchfilms kom je toch al een heel eind lijkt me.

Mijn probleem is ook niet dat het niet overkomt als een coherent geheel, zoals andere lijken te stellen. Volgens mij heeft Lynch namelijk zijn uiterste best gedaan om alles aan elkaar te knopen. Er zit veel herhaling in van camerastandpunten, locaties, attributen, personages, citaten en zelfs complete scènes. Zo valt alles als een soort abstracte puzzel in elkaar. Het gevoel dat er gewoon maar willekeurige dingen gebeurden had ik nooit.

Het probleem is dat ik nooit echt betrokken werd bij wat er gebeurde. Mulholland Dr. is natuurlijk op de eerste plaats een briljante mind-fuck, maar daarnaast mag ook de sterke dramatische ondertoon niet vergeten worden. En eigenlijk hebben alle Lynchfilms wel zoiets, inclusief Lost Highway. Dit wordt bereikt door gelaagde personages, maar ook door af en toe een gewone scène toe te voegen. Deze zijn er niet om op adem te komen. Je zou zelfs kunnen stellen dat het tegenovergestelde waar is. Deze scènes dienen ervoor om de vreemde scènes vreemder te maken en de verlies van de realiteitszin van de personages voelbaarder te maken. Hier verdrinkt Lynch de kijker meteen in de waanzin. Daarnaast gooit hij ook weinig relatief drama en humor in de mix en lijkt hij te denken dat vervreemding genoeg is om de boel overeind te houden.

Zo komt het dat individuele scènes op mij wel werken hier, maar dat er een spanningsboog ontbrak die mij emotioneel betrokken maakte en benieuwd maakte wat voor gekkigheden er nu weer zouden komen. Het is nu iets te vrij allemaal. Sommige momenten zijn groots, andere vallen een beetje dood (al werd het gelukkig nooit saai). Briljant wordt het echter nergens. Of misschien bij die stukjes met die konijnen, die ironisch genoeg uit een andere film komen. Rabbits moet hoog op mijn nog-zien lijst komen staan, blijkt wel.

En ik weet dat het conservatief is om te zeggen dat DV lelijk is, maar ik denk dat er zeker een halve punt extra ingezeten had als Lynch wat traditioneler gefilmd had. Ik vond de kleuren nu wel erg dof en het geheel verloor sfeer. Ik heb niets tegen deze filmstijl, in Public Enemies werkte het geweldig. Inland Empire is echter eerder een argument tegen DV. Lynch schiet genoeg mooie plaatjes hier, maar DV verpest ze regelmatig een beetje.

3*

Hallo - ik heb de film gezien in de Studio's in Leuven toen hij uitgekomen is in België. Ik moet bekennen - als grote Lynch liefhebber - dat deze film als een goederentrein over mij gereden is. Ik zat met 3 mensen in de grote zaal van de Studio in een namiddag voorstelling.

Eerlijk gezegd was ik er niet goed van - het is zo vervreemdend zoals jullie ondertussen zelf hebben ervaren.

Ik had ook nog geen trailers gezien - dus de film was "vers" van de pers.

De film had enkele geniale aspecten, en ook enkele minder goed gelukte aspecten.

Geniaal =

- de intro (opkomen van de letters) - ik kan u verzekeren in een grote cinemazaal met 3 mensen erin is dat gewoon een kriebelmoment

- de typische Lynch stijl elementen zoals de nachtlampen/sfeerlampen,

- de vertolkingen waren van een subliem niveau

- de shoc elementen - het moment waarop Laura Dern met haar vervormd gezicht komt piepen, is ook weer subliem in zo een supergrote zaal,

Minder goed gelukt =

- duurt te lang,

- ik ben liefhebber van Lynch's verlies aan cohesie binnen zijn films (Mullholland drive, Lost Highway) - maar dit ging iets te ver. Op een bepaald moment begin je alle samenhang te verliezen - ok dat kan de bedoeling zijn, maar dat maakt de film minder goed dan Lost Highway en Mullholland drive,

- de muziek was niet van een slecht niveau, maar was duidelijk minder sterk dan Mullholland drive en Lost Highway,

- de Hollywood kritiek ligt er weer wat te veel op - Lynch moet niet te veel gaan moraliseren,

Al bij al een leuk experiment, en ik kan u verzekeren. Die mensen die de film hebben bekeken in de cinema (hoe groter de zaal - hoe minder mensen - des te beter). De flim gaf mij een echt vervreemdend en ongemakkelijk gevoel,

Strange what love does

Gisterenavond was ik nog eens alleen thuis en het was dus een geschikt moment voor een lange film te zien. Na even een gedeelte van underground te hebben gezien kreeg ik ontzettend veel zin om Inland Empire te zien. Ik was al een tijdje vanplan om deze een een terug te zien. Na mijn eerste kijkbeurt bleef het wat rondspoken in mijn hoofd. Bij deze kijkbeurt heb ik weer even gefascineerd gekeken als de eerste keer. Het is echt allemaal zeer verwarrend maar toch erg boeiend. Zo gaan de 3 uren toch snel voorbij.

Deze film is absoluut niet geschikt voor iedereen. Ik kan nauwelijks geloven dat deze film heeft gedraaid voor groot publiek in de bioscopen.

Ik ben eigenlijk best ook wel verwonderd hoe deze film is gemaakt, het is allemaal zonder script gemaakt dus het geeft best wel een vreemde stijl. De geïmproviseerde dialogen zijn soms echt wel heel raar.

De stijl van deze film is ook zeer bijzonder, het is allemaal opgenomen met een speciale camera waarmee het in de film best een dromerige sfeer vormt. Voor alle duidelijkheid deze film is zelfs een soort van droom/nachtmerrie. De sfeer wordt ook wel gemaakt door de fantastisch muziek.

Het verhaal: We volgen Nikki, een actrice die een nieuwe rol krijgt te spelen. Samen met Devon krijgt ze te horen dat het script een bijzondere en aanstaanjaagende geschiedenis heeft. Wanneer ze beginnen lukt het allemaal vlot, Nikki en Devon kunnen goed opschieten met elkaar maar dan beginnen ze hun te hard in te leven in hun rol dat Nikki even de weg naar realiteit kwijt is.

Dan zien we allemaal vreemde en aanstaanjaagende dingen geburen. Ik heb mij een aantal keren verschrokken met geweldige schrikmomenten.

Ik blijf nog altijd met de film in mijn hoofd. Dus ik ga de 4,5* verhogen naar een 5*.

Lynch is echt één van mijn favorieten regisseurs aan het worden. Ik bij elke film al genoten, fantastische meesterwerken. Ik ga één van deze dagen ook nog een Mulholland Drive opnieuw kijken.

Lynch maakt zijn reputatie als dromenverfilmer meer dan waar: de film is een nachtmerrie om te kijken en de kans dat je erbij in slaap valt is bepaald niet klein. Nou ja, ik lieg een klein beetje, want de kans dat je deze film uit frustratie af hebt gezet voordat je de kans hebt gekregen in slaap te vallen is een stuk groter.

Lynch noemt het een "mystery film about a woman in trouble", ik zou het 't best kunnen omschrijven als... een reeks beelden. Lelijke beelden vooral, die met name gedurende de dagscènes niet om aan te zien zijn. Gelukkig blijft Lynch, ondanks dit gebrek (dat gelukkig wel enigszins went), wel een meester in het creëren van een bedrukkende, beklemmende en naargeestige sfeer: het is alsof je een drie uur lange nachtmerrie aan het bekijken bent. En dat is eigenlijk ook precies het probleem van Inland Empire: ten eerste dat de film drie uur duurt (veel en veel en veel te lang), ten tweede dat de nachtmerrie-achtige structuur niet bepaald de kijker tegemoetkomt bij het ontrafelen van het verhaal. Normaliter hou ik wel van films die de kijker uitdagen, maar het is duidelijk dat Lynch hier zelf ook niet echt een idee heeft van wat hij wilt zeggen en maar hoopt dat de kijker het zelf een beetje recht weet te breien. Het irriteert meer dan dat het intrigeert, waardoor je na het tweede uur toch wel naar de aftiteling begint te verlangen. Ironisch genoeg vond ik dat ook meteen een van de meest genietbare onderdelen van deze film - al ligt dat volgens mij vooral aan de bekoorlijke cameo van Laura Harring.

2,0*

Zo ik ben weer gelyncht.

Wat een unheimisch gevoel... Een behoorlijk intense beleving van een andere gedachtenwereld; decors van huiskamers die me al zowat de bibbers geven en gezichten vól in beeld van een rustig deinende camera waardoor ze bijna de televisie uitknallen. Helemaal geen 3D voor nodig. Ze krijgen allemaal een vreemd soort charisma met zich mee (waarbij ik me afvraag of ze dat in andere films ook zo hebben), al beginnend bij de buurvrouw, yeiks. De dames die the locomotion doen, heel... nice.

En Laura Dern, wow.

Vreemd zijn de scenes die zich afspelen tijdens de 'andere realiteit', maar wanneer het zich verplaatst naar het hier en nu (voor zover dat onderscheid goed mogelijk was) is het zelfs overladen met spanning. De confrontatie tussen Nikki's man en Devon, of die tussen Nikki en zijn vrouw, de seksscene, allemaal broeierig op z'n zachtst gezegd.

Vrij vermoeiend voor je zintuigen, dat wel. Het laatste uur vond ik zwaar, maar Inland Empire bevat genoeg sterke scenes (de buurvrouw, de gezichtsvervanderingen in de gang, de eerste ontmoeting met de circusartiesten, etc.) die het vooruitzicht van nog meer daarvan je loodsen naar de aftiteling. Leuk om Harring trouwens nog even te zien.

Freaky film, al was het alleen maar dankzij de score die allesbehalve geruststellend is. Vooral het nummer Ghost of Love is behoorlijk hypnotiserend, bevreemdend en geil. 'So strange what love does, when you're all alone...'. Geïnterpreteerd als verlangen naar een acteursrol is dat zinnetje begrijpelijk (en het is nou niet dat ik alles doorheb; op een gegeven moment raakte ik het spoor bijster in de kronkels van Inland Empire).

Dat nummer vat ook perfect de sfeer van de film samen. Zal hem ongetwijfeld nog eens zien, maar voor nu is het goed en geen gespit op internet om het te ontrafelen. Wat mij betreft indringender dan Mulholland Drive, maar net onder Lost Highway.

PS, typisch (en logisch) hoe steeds vulgairder het taalgebruik van 'Sue' wordt, waartegenover 'ze' in het begin nog afkeurend stond..

Vergeet al het slechte wat ik ooit over deze Inland Empire gezegd heb. Dat Lynch vaak een herziening nodig heeft om te stijgen in waardering wist ik, maar dit!

De 1e keer dat ik deze film zag vond ik er geen zak aan, toch bleef de film altijd wel wat door m'n hoofd spoken en had ik de laatste tijd ook zin om de film te herzien - dat heb ik dus ook gedaan. Al het slechte wat ik over de film heb gezegd, neem ik bij deze terug.

Want ik heb genoten van deze droom, in een droom, in verschillende werelden (?), één grote bijzondere, meeslepende, bizarre nachtmerrie. Ik ben nog steeds van mening dat Lynch met deze film verder gaat dan ooit, maar ik heb me helemaal mee laten voeren in deze audiovisuele trip. Zelfs de cameravoering (waar ik de 1e keer niks meer kon) was meer dan een positieve bijdrage aan dit geheel. Lynch creëert z'n eigen wereld...

... op DV en wat voor één. Fantastische rol van Laura Dern, geweldig gespeeld, bizar, eng en bij vlagen érg vaag/vreemd. Damn, wat moet zij wel niet uit de kast gehaald hebben. Justin Theroux is sowieso een geweldig acteur, ook hier een sterke bijrol. Bij hem weet je dat het ''goed'' zit en je in de juiste wereld zit (?). Bij Dern weet je nooit echt waar je aantoe bent, totdat je verschillende touwtjes aan elkaar begint te knopen. Maar dan wordt je nog niet helemaal over de streep getrokken. De basis ligt volgens mij bij dat Poolse hoertje die voor de tv zit en daar de wereld van de rijke, gelukkige actrice Laura Dern ziet. Beide levens en werelden worden op bizarre en regelmatig doodenge manier in elkaar verworven. Maar er zit zoveel omheen. Lynch creëert weer een wereld vol mogelijkheden.

Of valt dat best mee? Ik denk ook dat Lynch regelmatig het publiek even helemaal weg wil trekken van een bepaalde gedachte, zonder dat daar een echte aanleiding voor is. Hij begon immers zonder script en schreef de scénes pas nét voor aanvang van elke verschillende opname. In ieder geval; het gaat mij hier bij deze 'Inland Empire' ook vooral om de meeslepende reis die je als kijker voert. Alle beelden ondersteund door een ijzersterke, krachtige en imponerende score + soundtrack. Die 'Locomotion'-scéne tussendoor ook, geniaal. Alles leek op de goede plek te vallen dit keer.

En daarnaast vind ik deze film gewoon echt enger en spannender dan de gemiddelde horror of thriller. Ik ben me echt een paar keer doodgeschrokken. Zo'n scéne dat Laura Dern over dat paadje op de camera af komt rennen en de laatste stappen in FF worden doorgedraaid, geweldig, eng, schrikken geblazen! De hele sfeer in sowieso constant beangstigend. Zo'n scéne in de gang ook, wanneer Dern met dat pistool losgaat op die man; die gezichten, weird, maar wat een nare, beklemmende scéne weer zeg. Klasse!

David Lynch, zonder twijfel één van mijn favoriete regisseurs - na deze herziening al helemaal. Wederom een intrigerende ervaring. De oude stem van ( ..* ) verwijderd, nieuwe geplaatst. Rare bedoening dit, nu moet ik 'Eraserhead' zeker ook nog herzien.

Lynch truckendoos,

Het is nooit makkelijk om een film van David Lynch te beschrijven, en zeker eentje die lijkt te bloeien in het verwarrende spervuur van verassingen. Met een indrukwekkende speelduur van 172 minuten, worden in Inland Empire continu mysterieuze beelden en geluiden op je afgevuurd, die overduidelijk, en zonder twijfel typisch Lynch-achtig zijn. Lynch heeft duidelijk zweet en tranen in deze film gestopt. van idee, tot creatie, tot distributie, Inland Empire in Lynch zijn nieuwe hompel.

Degene die nog nooit een Lynch film hebben gezien zou ik adviseren deze nog even links te laten liggen, tenminste, totdat je wat bekender bent met zijn werk, probeer titels als Mulholland Dr of The Straight Story. Inland Empire gooit je in het diepe bad, terwijl je nog niet eens geleerd hebt om te zwemmen, er worden letters op je afgegooit, terwijl je niet eens kan lezen, de WC staat daar, maar je kijkt niet op of om, want je bent immers nog niet zindelijk. Inland Empire is een stap in het onbekende, een afslag zonder nummer. Ik moest direct aan mijn jeugd denken, hoe ik altijd weer omviel als het mij eindelijk gelukt was om te staan, hoe mijn mond altijd onder de bagger zat als ik klaar was met eten. Een lange, spannende, maar fantastische weg, die het meer dan waard is om te nemen. Als een duveltje in een doosje, opent Lynch zijn trukendoos en strooit deze geheel over de set.

Het plot van deze film proberen te ontrafelen zal alleen maar frustratie en boosheid opwekken. Maar toch even kort: Simpel gezecht is dit een film in een film: Een bekende actrice, Nikki Grace, speelt een rol in een remake van de Duitse film, On High in Blue Tommorrows, Gebaseerd op een vervloekt Pools volksverhaal. het orgineel hebben ze nooit kunnen afmaken, omdat de twee hoofdrol spelers het slachtoffer waren van een brute moord. Tijdens het maken van de film raakt Nikki in de war, aangezien haar 'echte' leven angstaanjagend veel begint te lijken op die van het door haar gespelde karaker, "Damn! Dit lijkt wel een dialoog uit het script!"

Na deze uitspraak verdwaalde ik, de grond slipte langzaam onder mijn voeten weg, de dubbelgangers werden geïntroduceerd, alternatieve werelden en krankzinnige dromen van gespleten persoonlijkheden lijden mij de weg.

Noami Watts in Mulholland Drive sppelt een jonge actrice aan het begin van haar carrière, in Inland Empire, Speelt Laura Dern een succesvolle actrice die probeerd haar voorgaande successen te evenaren, bijde films verdiepen zich in het verliezen van identiteit en geest, meerdere persoonlijkheden en het vervagen van de realiteit. De film is zoals jij dat wilt, jouw manier, conclusie of theorie klopt, of het nu bedoeld is of niet. Ik denk bijvoorbeeld dat het Poolse hoertje een perfecte werkelijkheid krijgt opgediend, de serie. Zij gaat hier helemaal in op omdat haar eigen werkelijkheid in de prostitutie ondragelijk is geworden.

Inland Empire bevat ook weer een groot deel van Lynch veel gebruikte motieven: Lege kamers, rode gordijnen, schaduwen, dramatische pauzes en muziek, die, toen ik in bed lag, nog steeds in mijn hoofd rondspookte. Grace Zabriskie, Justin Theroux, Harry Dean Santon, Noami Watts en Laura Harring zijn ook weer van de partij, die laatste twee nu als de stemmen van de vrouwlijke konijnen in de sitcom. Maar eigenlijk gaan alle credits maar naar één persoon. Laura Dern. Het maakt niet uit welke rol ze speelt (in deze film), of het nu een prostitue is die de straten in Polen onveilig maakt, een enthousiaste gossip girl is in een LA chat-show, of een brutale bitch, Dern haar prestatie is betoverend.

De film is visueel ongekend, magnefiek. De scène die er uit springt, voor mij, is de scène met de gecarameliseerde prostituees die een gechoreografeerd dansje doen, een scène die alleen Lynch zo bijzonder en memorabel kan maken. Inland Empire is een boek vol emoties, gevarieerd, het ene moment lach je van plezier, het andere bijt je uit angst je pasgeknipte nagels eraf.

Als Mulholland drive een mysterie was dat opgelost moest worden, is Inland Empire een onoplosbaar wiskundig probleem, het is eerder een enkele reis door het zelfbewustzijn en alles wat daar aan vast zit, Inland Empire is een emotie.

Probeer het niet op te lossen, maar laat het je raken

David Lynch - Inland Empire

Wow, wat een film, wat een ervaring.

Misschien wel een van de beste film die ik heb gezien waar je, je gewoon in moet laten verliezen. Na een uur had was ik totaal niet meer met het verhaal bezig maar liet ik me gewoon verdrinken in deze surrealistische nachtmerrie die Lynch op het scherm tovert.

Zo moet je de film bekijken, verwacht gewoon een ritje in een spookhuis voor volwassenen en geniet ervan. Na de film probeerde ik iets van het verhaal te maken maar daar kwam niks zinnigs uit. Ik kwam alleen maar bepaalde dingen tegen die ik weer van het begin herken en probeerde verbanden te leggen om alleen maar erachter te komen dat die nergens naartoe leiden. Zitten ook een aantal ontzettend angstaanjagende scenes in, die zeker enger zijn dan een (gemiddelde) horror film. De soundtrack vind ik ook genieten en geweldig camera werk. De locaties zijn ook goed gekozen van een schitterend landhuis naar de boulevard van Hollywood tot donkere gangetjes en kamertjes. Alles is nagenoeg perfect voor deze adembenemende trip.

Laura Dern speelt fantastisch, echt fenomenaal, had ik nooit achter haar gezocht dat ze zo goed is. Justin Theroux speelt ook heel goed al was hij veel minder te zien.

Een ontzettend intens filmpje.

Ik geef ook de volle 5 punten.

Werd weer hoog tijd om een nieuwe Lynch te zien en zo kom je bij Inland Empire. (de naam zat al een tijdje in me hoofd) Een maar liefst 3 uur durende Lynch film, dan denk ik: dit kan zeker niet misgaan, en zodoende ook de Engelse versie maar aangeschaft omdat ik die nieuwe NL-uitgave klote vind en het orginele versie Out of Print is. Moet zeggen dat de Engelse uitgave bijzonder mooi is. Alleen 1 groot nadeel: geen ondertiteling, en dan dat met zo'n ingewikkeld verhaal en met een tv waarvan ik de volume niet hoger kan zetten vanwege een defecte afstandsbediening. Nouja, koptelefoon uit de kast halen.

En zo deze film op de roezige, stormachtige, plensende late zaterdagavond (23 oktober) gekeken, dat gelijk al de perfecte gelegenheid geeft om een Lynch film te bekijken. 1 schemerlampje aan en kijken maar. En ondanks het gebrek aan ondertiteling zat ik me toch wel even een film te bekijken waar ik bijna geen woorden meer voor heb. Wat een film!! Ik denk haast wel dat dit de allerbeste Lynch-film is tot nu toe. Waar Lynch de films Lost Highway of Mulholland Drive donker en luguber wist te maken haalt ie toch bij Inland Empire alles uit de kast. Het begint al lekker als een donkere film wat we van Lynch gewend zijn. Maar daarna is er een kort oninteresant stukje (op die enge ouwde vrouw na dan die bij die Nikki (die ook weer prachtig word neergezet door niemand minder dan Laura Dern ) en daarna krijg je gewoon 160 minuten lang een doodenge, umheimliche, nachtmerrie achtige verhaal voorgeschoteld waar je toch echt wel de hele film lang met bezwetende handen en een bonkend hart naar kijkt. Lynch weet hier regelmatig het zo ta maken dat Inland Empire op vele momenten enger kan zijn dan een horrorfilm. Gewoon alsof je zelf in die nachtmerrie zit. Het verhaal is natuurlijk ook weer erg op zijn hoogste niveau en als je het naleest in de spoilers dan word de film na het zien zelfs nog interesanter, maar het blijft lastig uit te leggen. Wel krijg je hierin te maken met vele associaties bv dat alles wat Nikki doet, dacht ik geacteerd was en dat die Poolse hoer dat allemaal op tv ziet en zo probeert de voetsporen van Nikki te betreden, ook al kent ze haar niet. Zo word Jeremy Irons waarschijnlijk ook geassocieerd met die Poolse Phantom. Ik denk dat Lynch de kijker de gelegenheid geeft om de film zelf verder in te vullen en dan kan je der zelf allemaal interesante bedenkingen bij hebben. Maar wat de conclusie is is dat die video wat die prostituee bekijkt de remake is van de Poolse film waar ze zich op dat moment in bevind. Over Polen gesproken, ik vond die pikdonkere, besneeuwde locaties in die Poolse stad ook heel toepasselijk in deze film. Het geeft toch een beetje het gevoel dat Oostblok landen een lugubere look hebben. Ook dat Poolse taal wat regelmatig gebezigt word klinkt onaangenaam met zo'n lugubere sfeer als achtergrond.

Verder zitten er ook een paar geweldige schrikeffecten in waar je nog een kwartier lang last van hebt bv die ene waarbij die vrouw in Slo-Mo op de camera afrend en dan ineens met der enge gezicht voor de camera staat (tevens de beste schrikmoment) en ook die ene met dat je zomaar uit het niets zo'n pop-achtig gezicht voor je neus krijgt. Wat ik verder ook heel mooi vond was dat 75% van Lynch vorige korte film Rabbits ook in IE word re-cycled. Iets beters had ie ook zeker niet kunnen doen. Rabbits is natuurlijk ook erg luguber en subtiel en ook mede vanwege de enge trein-hoorn achtige soundtrack en de pikdonkere sfeer en het gekletter van de regen. Wel jammer dat Lynch die scene uit de vorige Rabbits met die schreeuw niet heeft recycled. Dat vond ik juist nog de beste van die film.

En wat de film natuurlijk ook vooral eng maakt is de camera hoeken en de kleuren waar ook heel veel mee word gedaan. Ook de reden waarom je dan schrikt van scenes waar je over het algemeen niet van schrikt. Wat ik wel een beetje jammer vond was het einde. Ik had bij IE zo'n luguber einde verwacht net als bij Mulholland Drive, maar helaas is het hier zo'n oppepperige rock and roll musical einde. Maargoed, dat weet de film niet onderuit te halen, want IE is gewoon de ultieme hoogvlieger in Lynch carriere. Lynch heeft de film gewoon helemaal volgepropt met van alles en nog wat en natuurlijk ook zoals gezegt, zijn oudere Rabbits-film. Voor mij was dit toch echt een ultieme ervaring alweer en het is niet alleen maar de film kijken maar ook de film meemaken. (moet je de film wel kijken op een late pikdonkere herfst of winteravond) In ieder geval mag je deze als Lynch fan zeker niet missen. Het duurt trouwens nu al te lang dat Lynch weer met een nieuw project komt.

5,0* en terecht!

Wat een ongelofelijke trip is dit zeg. Ik had hem, door de lange speelduur, bewaard voor een moment waarbij ik 'fris en fruitig' was. Vanochtend heb ik hem, nadat ik lekker lang geslapen had, opgezet. En de tijd vloog letterlijk om. Het is absoluut geen 'tussendoor' filmpje en ik ben dan ook blij dat ik er de tijd voor genomen heb.

Het onscherpe en korrelige beeld zorgde er wel voor dat ik af en toe mijn ogen een beetje dicht moest knijpen. Nu heb ik zonder bril en lenzen al het zicht van een blinde mol, dus dit was soms wel even lastig. Op kwalitatief gebied is dit natuurlijk hartstikke ondermaats, maar wat een sfeer brengt dit met zich mee. Toch wordt je aandacht vastgehouden en wordt het nergens storend.

Een lange, vreemde en bovenal vreemd fascinerende film is 'Inland Empire' geworden. De eerste scène waarbij Lynch mijn aandacht en interesse direct had, was die van de jonge, huilende vrouw die naar de TV staarde. Fascinerend, vooral omdat er telkens gewisseld werd wat beelden betreft. Het ene moment kijk je naar dit, het volgende moment naar iets anders. De tweede puntje-van-je-stoel-scène was voor mij de scène van de oude, vreemde en tikkeltje akelige vrouw. Ontzettend overtuigend neergezet en de close-ups gaven me wel de kriebels.

Dat je als kijker geen houvast meer hebt en niet meer weet wat echt of niet echt is, is voor de kenners van Lynch geen verrassing. Je weet dat je een surrealistische en vreemde trip kunt verwachten. Laura Dern lijkt ontzettend in dit plaatje te passen en is dan ook uitstekend gecast.

Is het nodig om bij deze film dieper in te gaan op het verhaal? Voor mij niet. Je wordt meegezogen door de beelden, de fascinatie die van het beeld spat, de muziek en bovenal de constant boeiende geluidseffecten. Dat het acteerwerk ook nog eens uitmuntend is, is mooi meegenomen. Tuurlijk zitten er enkele dialogen in die niet even sterk zijn, maar voor je de kans krijgt hier over na te denken, wordt de volgende geniale scène voorgeschoteld.

Absoluut een must-see, wanneer je interesse hier ligt. Ik kan goed begrijpen dat 'normale' filmkijkers dit een ellenlange, saaie film vinden waar te weinig in gebeurt. Toch is het jammer, wanneer je er open-minded ingaat en je laat verrassen, kan dit nog eens een hele fijne meevaller worden.

Al is het maar vanwege het einde, wat me met open mond en kippenvel naar het beeld liet staren..

Weer eens aan een Lynch gewaagd. Je moet er toch altijd ff voor gaan zitten. Inland Empire is een geweldige sfeer film waar met moeite een touw aan vast is te knopen. Maar dat boeit ook eigenlijk niet zoveel. Lynch kan gewoon veel creëren met losse scènes. Eerste uur is voortreffelijk, tweede uur raakte hij me een beetje kwijt, en het laatste deel is weer uitstekend. Geweldige muziek, bizarre shots, rare mensen en een heerlijke onderhuidse spanning. Weet alleen niet of ik fan ben van zijn gebruik van digitale camera (bij Mann's Miami Vice vond ik het van toegevoegde waarde). Waar Mulholland Dr. er altijd geweldig uit ziet, vond ik Inland Empire soms lelijk en kil.

3,5*

Tja, net wanneer je het denkt te begrijpen snap je er niks meer van. Net zoals de andere Lynch films heb ik deze film gewoon op me laten afkomen en ik werd best verrast.

Laura Dern zet echt een goede rol neer als vrouw in nood en je ziet haar gedurende de film ook echt vervallen.

Klein minpuntje is dat de film net iets te lang duurt waardoor de aandacht af en toe verslapt.

Nipt 3,5 sterren.

In het kader van de mijn wekelijkse -bekende moviemeter gebruikers top 10 lijst films kijken- was deze keer Xav aan de beurt. Ik was erg benieuwd na deze film, Lynch zijn films zijn (bijna) altijd erg bijzonder. En in veel gevallen ook niet te volgen. Maar dit was me toch een rit zeg, kleine 3 uur lang voor de tv gehangen. Deze film begon echt ontzettend onduidelijk! Dan heb ik het met name over het eerste half uur. Er is tot nu toe nog geen film geweest die ik na de eerste keer kijken nog niet snapte. En plots na 40 minuten viel het hele verhaal voor mij weer op zijn plek. Toch raak ik later weer van het goede padje af, dit wordt later in de film alleen maar erger totdat ik op een gegeven moment er echt helemaal niks meer van volgde.

toch spatte bij deze film de kwaliteit eraf, in dit opzicht misschien wel (een van) de mooiste die ik ooit heb gezien. Het camerawerk was ronduit geweldig. Hoe dicht ze op de gezichten zitten en het inschenken van de thee. Gewoon geweldig hoe ze hiermee dat mysterieuze sfeertje weten te scheppen.

Ook het acteerwerk was ronduit geweldig. Dern nam haar rol erg serieus en zette een mooi staaltje acteerwerk neer.

tja ik geef deze film voor nu 3.5 ster alleen als iemand me hem een beetje zou kunnen uitleggen dan wordt het misschien wel 4

Na Mulholland Dr. vorige week voor de tweede maal na jaren bekeken te hebben had ik zin om meer van Lynch te zien en heb ik eergisteren deze film gekozen. In het verleden heb ik wel bv ook Lost Highway, Rabbits en Dune gezien en misschien meer wat ik inmiddels vergeten ben.

Achteraf begrijp ik (de bedoeling van) Rabbits beter en ook delen van andere films vallen weer meer op hun plek. Waarschijnlijk is Lynch bezig aan een honderd-luik

Het innerlijke rijk.....

Het enige wat ik hier kan zeggen is dat deze film mij geraakt heeft op een niet verklaarbare wijze. Tijdens de song en dans bij de aftiteling kreeg ik dikke brokken in mijn keel en tranen in mijn ogen. Ook ergens eerder in de film had ik dat. En een verklaring hiervoor heb ik niet.

Na afloop had ik de neiging om niets te willen verklaren én de neiging om alles te willen verklaren.

Overwegend en in eerste instantie het eerste.

Op het spoilertopic zal ik aan het laatstgenoemde toegeven, maar echt noodzakelijk vond ik het deze keer niet. Waarom? Omdat het zo complex is dat je gegarandeerd niet overal aan toekomt en tijdens het erover denken weer andere dingen bedenkt (fractal wise). Ook werkt het op een metafysisch niveau wat wellicht niet onder woorden te brengen is.

Het enige wat je volgens mij (naast de keuze tot niets doen en slechts ervaren) zou kunnen doen is je intuïtie gebruiken en je eigen hierbij opborrelende dromen duiden. En associëren tot je erbij neervalt.

Het is echt een prachtige, uitermate boeiende film vol met dromen, fantasieën, emoties, kleuren, symbolen en last but not least beelden, beelden en beelden. O ja, en geluiden, fantastische pakkende songs en andere ........ geluiden.

Een rijk innerlijk rijk

Hij viel toch een beetje tegen. De film duurde me te lang en verveelde een beetje.

Wel nog veel bekend volk: Jeremy Irons, William H. Macy, Laura Dern, ..., maar desondanks kon de film me niet zo bekoren. 'k vond dat de film ook wel wat trekken van Twin Peaks (vooral de muziek) en Mulholland Dr. had, maar die vond 'k beter.

3 uur Lynch, het is iets waar ik altijd zowel tegenop heb gezien als naar uit heb gekeken. Om je 3 uur mee te laten nemen in de warrige, surrealistische beelden van Lynch zou een behoorlijk sterke trip moeten zijn. Aan de andere kant was ik bang dat Lynch zou vervallen in de eentonigheid van Eraserhead.

3 uur bleken niks. Ik was van plan (vanwege het late tijdstip) de film in twee delen te kijken, maar zowel na 1,5 als na 2 uur kwam ik tot de conclusie dat dat geen optie was. Ik moest en zou deze film afkijken. Geen idee of het de bedoeling van Lynch was, maar mijn gedachtes schoten van hot naar her en er was geen pijl op te trekken. Maar is het denken aan andere dingen geen zwakte van de film?

Zo bij vlagen word je echt in een scène gezogen om een tijdje later jezelf terug te vinden met de vraag waar in godsnaam die afgelopen 20 minuten gebleven zijn. Langzaam verlies je het gevoel van wat echt is en wat niet. Aan het begin denk je dat je het wel aan kunt, maar die ijdele hoop wordt vakkundig om zeep geholpen. Het mooiste is nog dat je je dat pas realiseert als het veel te laat is.

Wederom een meesterwerk of eist Inland Empire toch niet die 100% aandacht die een meesterwerk van je vraagt? Het ik moet doorkijken-gevoel was er zeker, maar ik miste het ik ga mijn ogen absoluut niet van het beeldscherm afhouden-gevoel. Te vaak vond ik mezelf elders dan bij de film.

Sinnerman was overigens wel een behoorlijk sterke afsluiter. Is het het nummer of de film? Het was in ieder geval weer lang geleden dat ik weer eens de ondertiteling af heb gekeken.

Een matige mysteriefilm...

Geen spannend verhaal, kreeg slaap van...

Een langdradige...

Matige acteerwerk...

Bekende actrice Laura Dern...

Prima achtergrond geluid (Dolby Digital)...

Redelijk HD kwaliteit...

Geen moeite waard...

Wederom briljant, en het labyrintische spel met dimensies, perspectieven, identiteiten en chronologie is hier nog een stuk duizelingwekkender dan in LH en MD. En opnieuw - in de vorm èn op verhalend niveau - een virtuoos gebruik van film(Hollywood)-associaties, -motieven en -technieken. Lynch toont zich hier weer een verteller die zijn metier tot in de perfectie beheerst.

Voor mij persoonlijk geldt wel, dat de films van Lynch voornamelijk in de vorm virtuoos zijn, zeg maar op het gebied van de 'techniek' van het vertellen, en van de werking van de menselijke geest. Ik word minder geraakt op emotioneel, of existentieel niveau.

Met andere woorden: hij raakt denk ik wel aan iets wezenlijks over de rol van (wens-)dromen, illusies en projecties in het verstaan van het individu van zichzelf en de wereld, maar voor mij wekken zijn personages nergens echt de indruk dat ze mij - in hun drijfveren, hun lot en in hun handelingen - echt iets te zeggen hebben. Misschien is het wel de bedoeling, maar de emotionele diepte lijkt min of meer op 'Hollywood'- niveau te blijven steken.

Verder maakt het veelvuldig gebruik van raadselachtige, o zo spitsvondige, 'betekenisvolle' details op mij uiteindelijk een toch wat 'geconstrueerde' indruk.

De bewonderenswaardige interpretatie van xav - die intussen zelf als een soort 'phantom' op MM rondwaart - in het spoilertopic, illustreert voor mij onwillekeurig de lichte reserve die ik heb bij Lynch' aanpak: de teneur van die interpretatie legt de nadruk op de geest die zichzelf een rad voor ogen draait; een gemankeerde geest zeg maar, die kennelijk niet anders kan dan dat.

Dat komt niet alleen niet overeen met mijn eigen 'intuïtie' over de intuïtie, maar eigenlijk ook niet met Lynch' eigen bewonderende woorden dienaangaande:

Zo erg 'beautiful for the human being' pakt dat doorgaans niet uit in zijn films...

Niettemin, al mijn gezeur ten spijt, moet ik toegeven dat ik de films van Lynch mateloos fascinerend vind, en dat hij ook voor mij tot de groten van de cinema behoort.

Na 2e keer zien verhoogd van 1,5* naar 4*.

Het einde is heel mooi.

Zak weg in je lekkerste kussen, laat je meevoeren, laat je meesleuren.

Eeh ja, overduidelijk Mulholland Drive voor gevorderden. Wat een vreemde incoherente brei stort Lynch over de kijker heen. Ik heb het allemaal wel doorstaan (alhoewel die getormenteerde blik van Dern gaat vervelen) en sommige scenes waren nog best geinig hoor, maar ik heb nou niet bepaald het gevoel dat ik een meesterwerk heb gezien. Grootste wtf-moment was trouwens The Loco-Motion .

Waarom zonodig vat moeten krijgen op deze film? Daar is het niet voor bedoeld imo. Het is bedoeld om gevoelens op te wekken, sfeer te scheppen en je verward achter te laten.. Als in een trip dus..

Deze ligt wat mij betreft in dezelfde lijn als Eraserhead.

MD, LH en BV zijn wat meer storydriven en zijn er duidelijke conclusies aanwezig.

Dit is gewoon een keiharde nachtmerrie als debuut Eraserhead.

Awesomenes

Even een vraagje aan de Lynch kenners. Ik heb nog nooit een Lynch gezien. Zou er teveel aan me voorbij gaan als ik met Inland Empire begin? Dit vanwege materiaal uit zijn oudere films dat erin verwerkt zou zijn. Ik heb vrijwel al zijn films nog op mijn te zien - lijstje, maar op een of andere manier heb ik altijd wel een excuus om er niet aan te beginnen, terwijl ik om deze wel sta te popelen.

Ijzingewekkende Lynch-nachtmerrie.

Tweede keer dat ik hem gezien heb nu, dacht dat die 5 sterren die ik gaf misschien iets te gul waren, maar niks bleek minder waar. Deze film is ongetwijfeld niet voor iedereen weggelegd, en kun je zien als een soort van Mulholland Drive in het kwadraat. Of Lynch slaagt erin je helemaal mee te zuigen in zijn wereld, of je wordt niet meegezogen, en je vind het waarschijnlijk een kutfilm. Bij mij was het eerste het geval. Ook al had ik hem al eens gezien, alsnog werd ik vanaf begins af aan aan het beeld gekluisterd en heb ik de film in één keer uitgekeken.

Lynch weet als geen ander een bevreemdende maar meeslepende sfeer te creëren, onder andere door middel van de geweldige, sfeervolle soundtrack van Badalamenti, die net zoals in de meeste films van Lynch erg goed werk verricht. Alleen al door de soundtrack wordt er veel sfeer en spanning gecreëerd in Inland Empire.

Inland Empire is ook één van de weinige film die ik echt als spannend en in zekere zin zelfs als eng ervaar. Het is allemaal zo ontzettend bizar en beklemmend, geweldig versterkt door de soundtrack die ik al aanhaalde. Er zitten dan ook een aantal scenes in die lang op mijn netvlies gebrand zullen staan. Dat stuk waarin Dern op dat bospadje loopt en op de camera afrent staat me bij als één van de beste jumpscares die ik zoal ken, echt eng gewoon. Ook veel van die creepy details, zoals wanneer die vrolijke Loco-Motion scene plotseling stopt, of die distorted gezichten wanneer Dern die kerel neerschiet.

Dern acteert trouwens goed vind ik, maar het is eigenlijk vooral haar uitstraling die echt een grote meerwaarde heeft in de film. Vreemd uiterlijk heeft ze vind ik. Bijna fascinerend hoe ze op sommige momenten erg mooi en elegant kan zijn en er op een ander moment uitziet als een spuuglelijke, enge heks. Ben er denk ik nog steeds niet uit of ik het nou een mooie of een lelijke vrouw vind.

Enfin, de uurtjes vlogen wederom voorbij. Zal Mulholland Drive echt weer eens moeten herzien om te concluderen welke van deze twee ik nou beter vind, maar voorlopig vervangt Inland Empire hem in mijn top 10. Die 5* blijven uiteraard staan.

Ik heb nu een beetje een haat-liefde relatie met deze film opgebouwd na 3x gezien te hebben. Maar ik snap er nog steeds niets van en het lukt me niet om Inland Empire te waarderen. Soms lijkt het wat te worden, er zitten zeker goede stukken in en ik kan een Lynch nooit heel stom vinden, maar Inland Empire is een verwarrende, grimmige, wazige droom. Dit is natuurlijk best wel een kenmerk van Lynch, maar Inland Empire staat hier voor mij te ver van de realiteit af. Of juist te dichtbij. De balans tussen droom en realiteit is altijd al vaag geweest in zijn films, maar dit slaat alles. Ik weet niet meer wat ik er van moet vinden of denken. Misschien over een hele tijd weer zien. Maar voor nu dikke doei.

Artistieke David Lynch film pur sang. Verwarrend en raadselachtig. Ook doodleuk met

inbedding van zijn Rabbits (Met o.a. Naomi Watts). Zijn Eraserhead was al een heel rare,

maar deze slaat echt alles. Deze is mij te vaag, al heeft hij soms zijn fraaie hallucinoire

momenten. Ben nooit zo'n fan geweest van Laura Dern, maar die acteert hier toch echt

wel goed.

Iets minder.

10 jaar later is het vooral lastig om voorbij de brakke DV kwaliteit te kijken. Het is toch allemaal wel érg korrelig, contrastloos en gebaad in vreselijke belichting. Dat Lynch dan nog eens z'n camera in iedereen's gezicht duwt én niet beschikt over de beste editing techniek helpt ook niet echt.

Jammer want verder weer gewoon een heerlijk mysterieus werkje. Lynch haalt gelukkig nog veel sfeer uit de soundtrack en waar Mulholland eigenlijk enkel het plot doorheenhusselde gooit Lynch in Inland Empire halverwege gewoon de hele film omver. Er zit genoeg in voor de verstokte puzzelaars, maar wie gewoon een fijn mysterieus filmpje wil komt ook aan z'n trekken.

Acteerwerk vond ik verder ook matig, al weet ik niet hoe sterk Lynch's camerawerk daarvoor verantwoordelijk is. Gewoon érg jammer dat het DV gebeuren deze film wat in de weg staat. 10 jaar geleden was het nog fris en makkelijker te vergeven, ondertussen liggen mijn verwachtingen gewoon wat hoger.

4.0* en een uitgebreide review