Inland Empire (2006)

Super lange film, maar het kijkt wel lekker weg.

De film was ongelovelijk bizar,creepy en emotioneel maar veral bizar!

En het is me ook opgevalen dat er een soundtrack in voor komt die ook in The shining voorkwam.

Haha, oef. xD

Sommigen zeggen dat herbekijken helpt, maar dat ga ik dus echt niet doen!

Hoe kan je hier nu uren aan een stuk naar kijken zonder geïrriteerd te raken?

Ach ja, ieder zijne smaak zeker.

Berichten verplaatst naar David Lynch

Toch jammer dat mijn bericht met de instructiefilmpjes naar de algemene David Lynch pot is verwezen. Ik had enkele deuren naar de uitzonderlijke denkwereld achter IE willen openen, en mijn zienswijze willen delen, maar net als in een eerdere poging zal ik het voorlopig maar weer voor gezien houden.

Dan is het misschien handig om de filmpjes in de eerste post al op Inland Empire te betrekken, omdat er nu logischerwijze een algemene Lynch-discussie uit voortkwam.

Ik ben een geduldig mens en best wel wat gewend, maar dit raakt bij mij geen enkele snaar.

IDEM

Deze film is er aan toe om van mij 5.0 te krijgen. Bij deze.

ik ken geen film die mij zóveel geeft om mee te denken, puzzelen, brouwen, voelen, goochelen en dromen dan Inland Empire.

Inland Empire,

Eindelijk dan alles van Lynch gezien. Toch wel één van de meest bijzondere cineasten die we hebben. Mulholland Dr. heb ik jaren geleden gezien en liet een enorme indruk achter. Door de jaren heen werd duidelijk dat hij één van de beste films was die ik ooit heb gezien. Aangezien ik er steeds aan moest terug denken, vaak opnieuw keek en hem steeds aan andere mensen zat aan te raden. Recent heb ik die dan eindelijk in m'n top 10 gezet en kwam tot het besef nog nooit Inland Empire te hebben gezien. Omdat ik er een paar jaar geleden aan was begonnen maar helaas in slaap ben gevallen. (Omdat ik te moe was!) Jammer heeft deze dan nooit meer zijn weg terug gevonden naar mijn dvd speler.

Tot vandaag dan en ik ben werkelijk overdonderd! Wat een intense bijzondere filmervaring. Deze film heeft me eerst en vooral echt bang gemaakt bij momenten zoals geen andere film me in tijden heeft kunnen doen. Met op het einde een zeer heftig FREAK moment. Zelden en lang geleden zo hard verschoten tijdens een film. Tijdens het kijken belanden we in een soort nachtmerrie, dat zo bizar en eng is maar tegelijk heel mooi op een zeer vreemde manier, zoals de meeste van Lynch. De film was eigenlijk helemaal wat ik er van had verwacht (toch vreemd dat ik hem zo lang heb uitgesteld). Ja Lynch gaat hier gewoon all the way waardoor veel op het eerste zicht bij momenten volledig zonder logica lijkt. Maar niets is minder waar zoals we van Lynch gewend zijn. Dus hoewel ik er amper iets van heb begrepen heeft deze me toch helemaal meegenomen in zijn trip en die me toch heel verbazend genoeg emotioneel heeft weten te raken naar het einde toe. En ik weet niets eens waarom ... Het geeft ongetwijfeld een zeer vreemd gevoel met zich mee dat de indruk nog groter maakt. Ik heb zin om bedenkingen, interpretaties en theorieën te lezen over deze zoals Mulholland in de tijd, maar langs de andere kant heb ik hier eindelijk nog eens een film die zoveel te bieden zal hebben bij nieuwe kijk beurten. Het mysterie hou ik nog even voor me zelf.

Als David Lynch echt gestopt is met filmmaken (LAAT ONS HOPEN VAN NIET) en waar ik Mulholland Dr. als zijn magnum opus beschouw, is deze toch een hele mooie emotionele afsluiter. Het voelt ook echt aan als een afsluiter van Lynch waar hij alles heeft ingestopt. Alsof hij het 'beest' in zichzelf eindelijk heeft kunnen loslaten. En dat heeft hem goed gedaan. Dat voelde je gewoon, vooral bij de prachtige aftiteling, waar ik aangenaam verrast was om Laura Harring plots te zien. Stiekem had ik dan gehoopt dat alle personages uit vorige Lynch films in beeld gingen komen. Dan had ik ongetwijfeld een traantje weggepinkt, hoewel het nu heel close was. Trouwens wat was de muziek over de hele lijn toch PRACHTIG!

Ik twijfel nu sterk wat zijn echt meesterwerk is en heb de neiging om Muholland Dr. in mijn top 10 te vervangen door deze. Maar daarvoor moet deze nog wel even inzinken. Over een jaar misschien.

Maar ik blijf het ontzettend jammer vinden dat de keuze is gemaakt om deze in DV op te nemen en niet op film. (wat zeer waarschijnlijk met budget en gemakkelijkheid te maken had). Het geeft natuurlijk een bepaalde sfeer maar kwa beeldkwaliteit kan ik er niet omheen dat hij zo goedkoop en daardoor lelijk uitzag. Jammer dat Lynch daardoor hier ook helemaal niet kiest en weinig aandacht lijkt te geven voor het zeer gestileerde, wat een duidelijke keuze is (geworden), maar zeker niets mis mee is. Verder heb ik het zeker ook niet over de manier van filmen want het camerawerk was fantastisch, en de vreemde belichting en kaders horen er nu eenmaal bij de stijl en gevoel die deze film wil geven. Maar die DV ... Het blijft een keuze, en dat respecteer ik, maar ik ben er echt geen fan van! Om maar een voorbeeld te geven. Op het einde waar Susan de cinema zaal binnenkomt wordt prachtig gebruik gemaakt van de kleur blauw door haar vest en het raam in het plafond, die de donkere grauwe kleur overheerst. Een parel van een shot maar die helemaal niet tot zijn recht komt door de lelijke kwaliteit. De klasse en het bijzondere kleur gebruik die zoveel scènes overduidelijk hebben is gewoon minder voelbaar. Terwijl op film dat wel had geweest. Maar goed, dat is slechts mijn mening daarover.

Als het daar niet aan had gelegen had deze met heel veel potentieel één van mijn favorieten films kunnen worden.

Voorlopig een 4.5*

Hij viel toch een beetje tegen. De film duurde me te lang en verveelde een beetje.

Wel nog veel bekend volk: Jeremy Irons, William H. Macy, Laura Dern, ..., maar desondanks kon de film me niet zo bekoren. 'k vond dat de film ook wel wat trekken van Twin Peaks (vooral de muziek) en Mulholland Dr. had, maar die vond 'k beter.

3 uur Lynch, het is iets waar ik altijd zowel tegenop heb gezien als naar uit heb gekeken. Om je 3 uur mee te laten nemen in de warrige, surrealistische beelden van Lynch zou een behoorlijk sterke trip moeten zijn. Aan de andere kant was ik bang dat Lynch zou vervallen in de eentonigheid van Eraserhead.

3 uur bleken niks. Ik was van plan (vanwege het late tijdstip) de film in twee delen te kijken, maar zowel na 1,5 als na 2 uur kwam ik tot de conclusie dat dat geen optie was. Ik moest en zou deze film afkijken. Geen idee of het de bedoeling van Lynch was, maar mijn gedachtes schoten van hot naar her en er was geen pijl op te trekken. Maar is het denken aan andere dingen geen zwakte van de film?

Zo bij vlagen word je echt in een scène gezogen om een tijdje later jezelf terug te vinden met de vraag waar in godsnaam die afgelopen 20 minuten gebleven zijn. Langzaam verlies je het gevoel van wat echt is en wat niet. Aan het begin denk je dat je het wel aan kunt, maar die ijdele hoop wordt vakkundig om zeep geholpen. Het mooiste is nog dat je je dat pas realiseert als het veel te laat is.

Wederom een meesterwerk of eist Inland Empire toch niet die 100% aandacht die een meesterwerk van je vraagt? Het ik moet doorkijken-gevoel was er zeker, maar ik miste het ik ga mijn ogen absoluut niet van het beeldscherm afhouden-gevoel. Te vaak vond ik mezelf elders dan bij de film.

Sinnerman was overigens wel een behoorlijk sterke afsluiter. Is het het nummer of de film? Het was in ieder geval weer lang geleden dat ik weer eens de ondertiteling af heb gekeken.

Je hebt de ambivalentie van de film goed belicht, chevy93.

Een meesterwerk dat niet briljant is, zoiets?

De grootste verdienste van David Lynch is dat hij de meest absurde situaties en scènes zo weet te brengen dat er een vreemd, haast onaantastbaar soort logica in lijkt te zitten.

Het is krankzinnig tot en met, maar je zit nooit naar een Lynchfilm te kijken met het idee van: 'Ja, maar dit kan écht niet...'

(Wat ik bij het gros van alle middenmootfilms al na 5 a 10 minuten heb.)

Dan ben je toch ergens - ik weet niet precies waar - heel erg goed...

Mooie recensie!

Spijker op de kop. Bij (o.a.) Lost Highway en Mulholland Dr. had ik precies hetzelfde gevoel. Tegen de tijd dat je beseft dat je eigenlijk naar iets heel onlogisch aan het kijken bent, is het al 'te laat'.

Ik denk dat de grootste kracht van Lynch die aantrekkingskracht is. Door een sterke soundtrack, beklemmende sfeer en meesterlijk spannende scènes word je de film in gezogen waardoor je geen tijd hebt om na te denken over wat je nou eigenlijk aan het kijken bent.

Rabbits is hier eigenlijk het perfecte voorbeeld van. Gaat helemaal nergens over, maar tijdens het kijken stond ik hier amper bij stil.

Het is ook om deze reden dat Eraserhead voor mij gefaald heeft. Ja, er zitten een aantal sterke scènes in waardoor je je niet bewust bent van het surrealistische beeld, maar er zitten te veel scènes waarbij het gevoel dat je hierboven beschrijft ("dit kan écht niet"), ontstaat.

P.S. Bedankt. maxroelofs ook uiteraard. Hoewel recensie wel een erg groot woord is.

Ik hoopte mijn score te kunnen verhogen bij herziening, maar het is er helaas niet van gekomen. Dit blijft een lelijk geschoten film (hoewel minder lelijk dan in mijn herinnering) die er af en toe gewoon amateuristisch uitziet - bijvoorbeeld als Lynch zijn lelijke DV-beelden in slowmotion af gaat spelen. Vooral de overgangen van de ene scène naar de andere lopen niet altijd even goed en ook de muziek is niet zo memorabel als in zijn andere films. Dat de film daarnaast alle structuur mist is tegelijkertijd het sterke punt - in de zin van meest in het oog springende en onderscheidende - van de film, als het zwakste. Het is een trip die je moet ondergaan, dat snap ik, maar drie uur is wel erg veel van het goede. Ik dreigde hier en daar, moet ik tot mijn spijt bekennen, ook bijna in slaap te vallen, omdat er gewoon heel wat momenten zijn dat er gewoon niet echt iets interessants gebeurt. Voor sommigen mag het dan Lynch zijn meesterwerk zijn, ik blijf bij mijn mening dat hij hier een paar stappen te ver is doorgeschoten.

Karl van H. schreef:

Bij deze soundtrack kwam Angelo Badalamenti ook niet van pas. Alle ambientstukken zijn geloof ik van Mr. Lynch zelf.

Verder is het inderdaad een krankzinnige, imposante trip die je moet ondergaan, die niet zelden lelijk gefilmd is en uiteindelijk echt te lang duurt.

klopt het dat uit deze film het "Jeff The Killer" plaatje komt?

In de gids heeft deze film maar een ster, valt me nogal tegen...

huh? welke gids? en staat er een motivatie bij?

Laten wij nu maar onze eigen sterren uitdelen...

ja, tegen zo'n gids kan ik toch niet op

Daar knelt het schoentje bij mij. Het is niet zozeer de lelijkheid maar eerder de amateuristische look en feel dat ik niet kon aanzien. Het doet me denken aan wat Kubrick ooit zei over 'underground movies': "Well, I haven't really seen any good underground movies. I mean, one of the problems with movies is that it does require some degree of technical ability to keep the film from looking foolish. And most underground films are poorly made."

Ik weet de definitie van een "underground movie" niet precies, maar de amateuristische look van Inland Empire is een bewuste keuze, overwogen toegepast en niet de oorzaak van onkunde van Lynch. Niet echt waar Kubrick op doelt volgens mij. Was bovendien naar verluid groot fan van Eraserhead.

Visueel zou ik Inland Empire niet durven vergelijken met Eraserhead.

Zeer benieuwd.

Nee, dat heb ik in elk geval nooit willen suggereren. Lynch is een meester, dat kun je onderhand wel zeggen, die niets 'per ongeluk' doet.

Ik vind zelfs dat deze 'slechte' look in Inland Empire ook goed werkt op sommige momenten (daar waar een mindere regisseur met teveel visuele flair de plank zou misslaan) alleen misschien niet drie uur lang.

En, even terzijde, wat Kubrick betreft en zijn meningen over undergoundfilms - ik geloof met heel mijn hart dat Stanley Kubrick echt de meest overschatte regisseur ooit is.

Zijn zogenaamd technisch perfecte films hebben nergens een hartslag, een bloedstroom, zijn personages hebben zelden iets echt menselijks dat mij met hen mee doet voelen. Een groot voorbeeld van techniek die elke vorm van humaniteit doodslaat.

Kubrick, met andere woorden, heeft mij dus heel weinig te vertellen, ook niet wat (goede) undergroundkunst betreft....

VPRO-gids geeft de volle vijf sterren, en laat het volgende optekenen:

"Lynch was meer geïnteresseerd in een verkenning van het onderbewustzijn dan in een duidelijke verhaallijn. Het maakt Inland Empire net zo fascinerend en ondoorgrondelijk als zijn formidabele debuutfilm Eraserhead."

Dat hangt misschien af van hoe je kijkt? Als je alleen let op waarneembare emoties bij de karakters dan kan ik me best inbeelden dat zijn films frustreren. Kubrick laat bewust de kijker nooit in de emotionele kaarten van de karakters kijken.

Begrijp ik zeker AC1, maar nee, ook tussen de regels door lees ik bij Kubrick-films geen enkele emoties.

Kijk eens wat mij betreft naar formidabele films als Maborosi of In the mood for love of van mijn part Sokurov's The second circle. Daar liggen diepe emotionele ladingen aan ten grondslag maar zo subtiel verwerkt dat je ze nauwelijks 'waarneembaar' zijn.

Maar geloof me dat in deze drie voorbeelden de menselijkheid centraal staat en het drie films zijn met een hartslag...