My Blueberry Nights (2007)

Ik vond dit een heerlijke film. Je volgt drie liefdesverhalen waar de hoofdpersoon (Norah Jones) actief of passief in meespeelt. Zij speelt trouwens een sterke rol, wat ik niet verwachtte, als naief en simpelminded meisje. De kracht van de stijl van filmen van Wong Kar Wai is bepalend voor deze film, in combinatie met de goed gekozen muziek. Er word heel goed met kleuren en lichtval gespeeld, en ook met blureffecten en dat komt zo goed overeen met het verhaal wat je volgt dat ik gewoon alleen maar kan genieten. * 4,5

Een mindere Wong Kar-Wai? Ga toch weg!

Wong Kar-Wai levert wederom een sterke film af. Het is opvallend hoeveel eigenschappen uit zijn vorige films in deze eerste Engelstalige terugkomen. Het is in feite een soort mix van wat hij tot nu toe heeft gedaan, met wat extra Amerikaanse sfeer erbij.

Zo bevat de film de broeierige stadssfeer van Fallen Angels en Chungking Express, maar dan juist met de prachtige kleurvolle shots van 2046 in plaats van de drukke, hektische beelden. De metro uit Fallen Angels komt terug en vooral veel aanwezig zijn de slowmotion-beelden. Niet hele scenes lang zoals bij In the Mood for Love, maar bij korte stukjes, vergelijkbaar met Happy Together.

De film is in drie delen in te delen. Het begint met eetcafe-eigenaar Jude Law, waar Norah Jones een paar avonden/nachten op bezoek gaat. Dit is meteen het beste deel van de film. Prachtig gefilmd, een werkelijke oogverblinde locatie en onvoorstelbaar goed acteerwerk van zowel Jones als Law, die samen een ongelofelijke chemie hebben. Het zou me niks verbazen als dit Law's beste optreden ooit is. Mooie old-school Wong Kar-Wai -symboliek is hier ook te vinden, waardoor het een prachtig geheel vormt.

Het tweede stuk is ook goed, zij het iets minder. Verhaal focust zich nu op Arnie, die elke avond tot sluitingstijd aan de bar zit. Dit stuk bevat ook een onherkenbare Rachel Weisz, die aanvankelijk zonder iets te zeggen, een enorm verpletterende indruk achter te laten. Een soort femme fatale, waarbij de lokken van haar haar precies zo goed vallen, dat met vrij weinig screentime al zo'n sterk personage wordt neergezet.

Het derde deel was met Natalie Portman. Ik erger me vaak aan haar, maar dat was nu gelukkig niet nodig; ze levert een acceptabele prestatie. Toch is dit het minste stuk van de film. Haar problemen weten je nooit echt aan te grijpen en het stuk mist ook een vaste locatie, waar de eerste twee zo van profiteerden.

Het punt waarop de film inlevert, is dat Norah Jones (ondanks haar constante aanwezigheid) bij het tweede en derde verhaal een beetje naar de achtergrond verdwijnt. De andere personages nemen de spotlight over, terwijl het toch echt de ontwikkeling van Elizabeth is, waar we naar kijken. Dat komt ook doordat Jones met Portman, Weisz en Strathairn nooit het niveau weet te halen, dat ze met Law wel haalt. En dat bewijst dat Jones geen Leung is (wat natuurlijk praktisch onmogelijk is).

Wat overblijft is een visueel zeer sterke film. Vooral het restaurant van Jeremy, met het prachtige neonlicht en de mooie scenes door het glas gefilmd, zullen blijven hangen. Het niveau en de emotionele lading van 2046 en In the Mood for Love blijft toch buiten bereik.

4*

Eén van de mooiste bioscoopervaringen van dit jaar (hoewel het spaarse volk in de bioscoop erg irritant was).

Ben het radicaal oneens met de vele kritiek over de stijl van Kar Wai. Voor mij één van de eerste regisseurs die zijn stijl perfect doordrukt met een Amerikaanse cast binnen een Amerikaanse setting. De acteurs zijn gewoon decor, door middel van zijn audiovisuele stijl bombardeert hij nog steeds dezelfde emoties op de kijker af.

Vind het uitermate knap wat Kar Wai hier heeft klaargespeeld. Acteurs als Portman en Law vind ik doorgaans knap irritant, maar hij zet ze hier gewoonweg buiten spel en gebruikt hen treffend voor z'n doel.

Prachtige film, visueel één van de mooiste van 2007, ultieme bewijs van zijn kunnen.

Dikke 4.5*

En een ietwat langere review vind je hier.

Dat lijkt me ook. Leuk dat mensen net willen doen alsof de acteurs hier niet belangrijk zijn maar dat lijkt me echt onzin, ze zijn hier stukken nadrukkelijker aanwezig dan in andere Kar Wai films.

Ik heb vooral problemen met het eerste gedeelte van de film (met Law) dat echt overkwam als van een onverdraaglijke leegheid.

Wanneer ze eenmaal gaat reizen wordt de film steeds beter. Vond de acteurs niet allemaal even goed gecast, vooral door de accenten die onnatuurlijk overkwamen. Wel prachtig gefilmd ( en een goddelijke auto!) .

Uitstekende film van Wong Kar Wai. De prachtige beelden met extreme slow motion en mooie kleuren zijn nog steeds helemaal in zijn stijl. Toch is het iets minder dan voorgaande films. Dat is vooral te verklaren doordat de romantiek minder is. Het verlangen naar de ander komt hier lang niet zo sterk naar voren. Ook vind ik de muziek veel minder (poetisch) in relatie tot de beelden.

Een film die me niet lang zal bijblijven, helaas. Met veel verwachtingen aan begonnen nochtans, met name de visuele uitwerking leek me wel een potentiële eyecatcher. Ik dacht bij mezelf, als die poster slechts een excerpt is van de atmosfeer in My Blueberry Nights, dan kan het een erg aardige prent worden. Een inschattingsfout van mijn kant spijtig genoeg, want hoewel Kar-Wai Wong best weet hoe hij een mooi shot op de kijkbuis moet toveren, vond ik het allemaal te matig en te doorsnee. Veel beelden van een of andere dialoog over doordeweeks drama, met af en toe een buitenopname van de stadszichten; een beetje niveau "Friends" in mijn ogen, maar dan zonder de humor. Wel erg sfeervol waren de talrijke slowmo-intermezzo's met wat rustige, zwoele jazzmuziek op de achtergrond. Niet bepaald m'n ding, maar ik wist het wel te waarderen.

Het gebrek aan magische cinematografie dwingt de kijker een beetje op zoek te gaan naar een surrogaat, bij voorbaat in de vorm van een scenario met boeiende verhalen en geloofwaardige personages. Ook niet helemaal geslaagd, want vaak leken de verhaallijnen wat op vermomde tranentrekkerij met een hoop clichés en een walgelijk compromitterend einde er achteraan gebreid. Het positieve zit echter in de acteurs die hun karakters net genoeg panache geven zodat je toch enigszins een reden hebt om verder te kijken. Rachel Weisz dreigt het nog te verknoeien (een zatlap spelen is geen kinderspel), maar Jude Law redt de meubelen, en had hier wat mij betreft nog wat meer screentime verdiend.

Was het niet voor die mooie slowmotiontechniek en Jude Law, dan had dit een identiteteitloos dertien-in-een-dozijn-filmpje geweest.

Wie zegt dat Wong het niet zou kunnen doen met een amerikaanse setting?

Het tegendeel is bewezen. Toegevend, 'ook' ik had een zure smaak in me mond in de hoedanigheid van het script. Nora Jones gaat op zoek naar ware liefde en verdwijnt vervolgens in cafés?

Wat betreft het camerawerk heb ik Doyle absoluut niet gemist. Darius Khondji weet zijn stijl perfect aanwenden. Zoals Onderhond eerder aangeeft zul je niet gauw merken dat we hier te maken hebben met een andere cameraman.

Wong zijn stijl is niet eerder zo geperfectioneerd geweest. Die kleurengebuik, die heerlijke slow motions, die verbluffende close-ups, die ëtische beelden, die poëtische ritme tussen beeld en geluid. Overig jammer van ietswat minder juiste muziekkeuze.

Wong blijft alsnog verrassen.

4*

Duidelijk onder Wong `s kunnen,

Positief is dat hij de 1ste 20 minuten uittrekt voor een lang uitgerekte scene waarin een café-uitbater een gesprek aanknoopt met een reddeloos verloren meisje. Grootste probleem betreft alleen dat ik niet serieus kan meegaan in Jude Law `s rol van goedwillende, sympathieke, hard werkende, op zoek naar liefde zijnde knul. Wong `s sprookjesachtige poging om van een sleutel wat meer te maken vindt zijn Waterloo bij elke poging die Law doet om het mysterie van de sleutels weer te geven. Daarbij bleef het in deze film teveel bij karikaturen, die ertoe bijdragen dat het allemaal niet meer is dan een doorsnee verhaal.

Qua cinematografie oogt het allemaal gelukkig wel uiterst verzorgd. Het café ziet er uit als een zuurstokroze lolly en de latere scenes op de snelweg behoren tot het mooiste wat Wong Kar - Wai mij bracht. Daar waar Jude Law mij behoorlijk koud liet en ik mij ging ergeren aan de hoeveelheid dialoog tussen hem en Weisz, werd het allemaal wat boeiender naarmate het verhaal van Norah Jones op een fijne manier in het verhaal werd gewerkt. Hoogtepunt was eigenlijk pas toen Portman haar intrede deed. Voorzien van een vlot kapsel en veel daadkrachtig, speels en charmant uiterlijk vertoon ging zij een prettige relatie aan met Weisz. De manier waarop zij afscheid van elkaar namen, was weer even de oude Kar - Wai. Niet hevig emotioneel, maar op een mooie nuchtere manier waaruit veel blijk van waardering voor elkaar uitsprak.

Qua muziek werd deze film al helemaal weggespeeld door zijn illustere voorgangers. Gewoon een aardig filmpje om te kijken, maar ik had mij er veel meer van voorgesteld. Ik miste de magische momenten en een vorm van beeldtaal die meer dan eens de gesprekken van wat meer diepgang kon voorzien. Het bleef teveel bij kroegpraat die ik hier ook om de hoek kan horen. Kleine 3,5*

Ha, Wong Kar-Wai gooit de decadente setting uit In The Mood For Love en 2046 overboord en weet me nu gelijk wel gekluisterd te houden. De louche neon-café's, generieke diners, metro's, trams en woestijnlandschappen doen het stukken beter bij mij dan stoffige gebouwen, pedante Chineses en keurslijvige politieke ambtenaren in de jaren '50. Blij dat Kar-Wai de grote oversteek heeft gemaakt dus.

Want wat ziet het er mooi uit. Telkens de personages achter ruiten, spiegels en andere obstakels laten opdoemen alsof ze niet rechtstreeks gevangen kunnen worden. En dan die contrastrijke kleuren in combinatie met de sfeervolle blues/jazz... Heerlijk wegdromen met een biertje, alleen in het donker terwijl iedereen al ligt te maffen.

Vond alleen het stuk met Strathairn en Weisz iets te lang gerekt. Daar had Lizzie wel iets sneller korte metten mee mogen maken.

4*

Mijn eerste film van Kar Wai Wong levert me dubbele gevoelens op. In de kern is het een hele lieve film die ik heel erg mooi zou willen vinden, maar de echte click blijft helaas te lang uit. Waar dat dan precies aan ligt? Het komt misschien omdat ik de overdreven gestileerde opzet teveel associeer met de pure Aziatische cinema, en dat er naar mijn gevoel ets verloren gaat als de cast gedragen wordt door louter westerse acteurs. Ik mis de ingetogen manier van acteren die Aziaten inzetten tegenover de juist visueel bombastische schoonheid. Toch heeft de film ook wel iets door de inbreng van de schitterende Norah Jones; haar gebrek aan acteertalent maakt ze goed door heel dicht bij zichzelf te blijven en zo naturel te ogen als haar karakter. En als dat gouden keeltje opengetrokken wordt voor de soundtrack, dan is het toch wel even kippenvel op de armen.

Ik beloof hierbij plechtig om eerdere films van Wong ook te gaan zien, al is het maar om te vergelijken hoe deze zich daartoe verhoudt.

Het verhaal kon mij werkelijk voor geen meter boeien, maar dit werd ruim gecompenseerd en zelfs veruit overtroffen door de prachtige beelden. Waardoor Kar Wai mij, na een dagje intensief snowboarden en dus redelijk afgepeigerd, wist te vervoeren naar hogere sferen. Hulde!

4*

Leuk fimpje. Mooie beelden in een vermakelijk verhaaltje. Bijzonder vond ik het echter allemaal niet. Narah Jones heeft wel ''wat'', maar echt goed vond ik haar zeker niet. Jude Law daarintegen wel. Hij steelt de show wat mij betreft. Portman doet ook aardig mee en hetzelfde geldt voor Weisz. De scénes in het café, met Law en Jones vond ik het sterkst. Het einde - ook op de poster - vond ik dan ook de mooiste scéne uit de hele film. Daar werkt het toch wel op een mooie manier naartoe. Muziek vond ik niet echt goed en zo nu en dan vond ik de slow-motion shots bijv. wat te veel van het goede. Toch zeker een leuke, vermakelijke film, met een mooi einde. Dikke voldoende.

My blueberry nights is een heel herkenbare Wong Kar Wai-film. Thematiek, motieven (tram, roken, hakschoenen) en natuurlijk de visuele stijl met de uitbundige kleuren en de warm-gele belichting blijven in Amerikaanse setting gewoon behouden. Daarmee is dit meteen een bovengemiddelde film. Het verhaal en de dialogen bevatten trouwens ook genoeg aardige dingen. Aan de andere kant mist My blueberry nights iets echts bijzonders en heeft het zeker niet de magie van bijvoorbeeld In the mood for love. Daarbij vond ik de kadrering en beeldcompositie toch wel een stukje minder dan bij de samenwerking met Doyle en het kleurenpalet soms iets te breed. Als je dan in de aftiteling al die aziatische namen voorbij ziet rollen kan ik echter toch niet anders concluderen dat My blueberry nights niet alleen een boeiende maar ook geslaagde stap is in de carriere van Wong Kar Wai.

Toch wel een tegenvaller. Vooral visueel is het allemaal bijzonder teleurstellend. De slowmotions en het aparte kleurgebruik deden bijzonder geforceerd aan en werken derhalve ook totaal niet. Gelukkig is het verhaaltje op zich nog best het volgen waard en is het acteerwerk ook heel behoorlijk. My Blueberry Nights verveelt dan ook niet maar de vage en interessantedoenerige stijl zijn een doorn in het oog.

3*

Stillistisch niet echt afwijkend van Kar Wai-Wongs Aziatische films. Wel soms wat minder nadrukkelijk dan in zijn meest gestyleerde werk. Qua verhaal eerder op de lijn van zijn wat lichtere films.

Ik heb me een tijdlang beschouwd als iemand met intresse in, maar niet echt een grote fan van Wong Kar Wai. Maar nadat ik een tijdje geleden werd verrast door Fallen Angels begon ik te twijfelen en te overwegen om alles eens opnieuw te gaan zien. My Blueberry Nights zet me daar juist weer niet toe aan. Prima film, Jones viel me mee, Portman was lekker afwijkend en Jude Law had een mooie rol. Maar zoals tot nu toe bij alle films op een na van Wong Kar Wai mis ik een dimensie die me echt de film in zuigt en me erin laat opgaan. Kar Wai Wong blijft altijd op een afstandje hangen. Misschien blijft het wel zo'n regisseur die ik met interesse volg, maar van wie ik niet snel een film ga zien die een favoriet van me wordt.

Kleine 3.5*

Wong filmt absoluut stijlvol en weet ook hier weer een geheel eigen sfeer te creëren, maar ik ben er niet altijd van gecharmeerd. Hetzelfde stilisme dat door velen geroemd wordt komt af en toe wat geforceerd over, zoals die vertraagde beelden, die samen met de soms plotselinge overgangen de kijker, mij althans, op afstand houden. Het verhaal is dan wel weer mooi, maar loopt ook niet over van diepgang. Op een of andere manier is het niet een mooi geheel dat me grijpt. Ik kan me daarom wel vinden in bovenstaande commentaar van sb.

Maar misschien heeft het er ook mee te maken dat ik die zwoele stem van Norah Jones nu wel een keer zat ben...

Toen ik de eerste scene zag, dacht ik dat ik het helemaal niks ging vinden. De techniek die daar werd gebruikt voor het camerawerk is niet mijn favoriet. Het flitsen van shot naar shot en dan een beetje beverig. Net alsof je naar een candit camera zit te kijken.Dan waren we weer binnen en dan werd er weer gefilmd door het raam van buiten. Heel chaotisch en irritant. Gelukkig werd dit na de eerste scene al snel minder.

Ik vond het verder een heerlijke film. Er heerst een lekkere sfeer. Het verhaal loopt nogal traag maar dat is eigenlijk wel lekker. Je kunt lekker meeleven met de personage's. Wat ik heel mooi over vond komen vond ik de emoties van de personages. Ze kwamen heel mooi in beeld.

Jude Law vond ik best goed. Niet meer niet minder. Eigenlijk was ik wel verrast door Norah Jones. Voor een onervaren "actrice" vond ik dat ze het niet slecht heeft gedaan.

Visueel gezien is deze film echt leuk om naar te kijken maar ook qua verhaal kan je lekker meeleven door alle personage's die Elizabeth tegenkomt en de band die ontstaat tussen Law en Jones is erg leuk om naar te kijken.

Ook in Amerika weet Wong Kar Wai weer prachtige beelden te schieten. De verschillende Amerikaanse diners, welke grotendeels het decor zijn van de film, zijn schitterend in beeld gebracht met mooie in het oog springende kleuren. Daarnaast weet de vaak onvoorspelbaar bewegende camera de liefdesperikelen dynamisch en origineel in beeld te brengen. Dit is wat mij betreft dan ook de beste kwaliteit van My Blueberry Nights, het visuele jasje. Het verhaal zelf vond ik redelijk standaard en typisch Wong Kar Wai. Het wist te boeien, maar meer dan dat deed het ook niet. Echter, als je als regisseur alleen met je beelden al zo kunt boeien, staat een minder interessant verhaal een hoge waardering zeker niet in de weg.

Interessante film van een sterke regisseur. Eigenlijk komt het erop neer dat de film je moet pakken (veel meer dan bij andere films), zo niet komt het al gauw gekunsteld over.

My Blueberry Nights is sterk gericht op het visuele, wat geen verrassing is. Als je sceptisch bent, kun je zeggen dat het allemaal erg geforceerd en trucerig is, wat ook eigenlijk gewoon zo is. Mensen die zitten te wachten op overdreven visuele poeha, zitten hier goed. En af en toe ben ik wel zo iemand. Het paste gelukkig goed bij de film en dat is precies de reden dat het niet ergerlijk werd; ik was aardig in mijn element.

Verder werkt het visuele driftig samen met de acteurs die de film (die weinig verhalend is) op gang moeten houden. Gelukkig heeft bijna de gehele cast het begrepen. Strathairn is altijd goed, maar zelfs Law snapt wat hij moet doen en Norah Jones is zelfs een ontdekking als actrice. Portman en Weisz vond ik dan weer wat tegenvallen. Verder ondersteunt de mooie muziek het juiste gevoel.

Maar eigenlijk is dat allemaal ondergeschikt aan de echte reden dat ik de MBN goed vond. Het visuele, de acteurs en de muziek dragen hooguit bij aan een heerlijk relaxt gevoel aan de ene kant (kwam volledig tot rust) en een soort van melancholisch gevoel aan de andere kant. Daardoor werd het een erg prettige kijkervaring.

Omdat de film toch wat minnetjes heeft en ik het uiteindelijk (ook door een wat tegenvallend laatste half uur) niet heel bijzonder vond, slechts 3,5 sterren. Wellicht verhoog ik dat nog eens.

Hele prettige relaxte film met prima muziek en een heerlijke sfeer. Law, Portman en vooral Weisz doen het prima. Maar daarnaast vond ik Jones toch wat flets hoewel ze het nu ook weer niet heel slecht deed.

Enig klein nadeeltje is dat als je niet voor deze film in de stemming bent hij nogal sloom is en hier en daar wat te pretentieus. Maar goed alles bijelkaar was dit voor mij een hele aangename kijkervaring.

Fijnste Wong Kar Wai die ik tot nu toe heb gezien. Wellicht komt dat ook omdat een hedendaagse Amerikaanse setting me wat meer ligt dan die van Hongkong in de jaren 60. De Amerikaanse samenleving verschilt toch ook van de onze, maar er is toch wat meer vertrouwdheid mee dan die van Hongkong enkele decennia geleden.

Veel mooie beelden gezien, bijvoorbeeld van de metro's, in het café in Memphis en de opnamen van de omgeving tijdens de trip naar Las Vegas. Erg fijn. Mooie soundtrack, al had wellicht de zang bij sommige nummers achterwege gehouden kunnen blijven, ben daar niet helemaal fan van. Al moet gezegd worden dat het ook niet echt stoorde en het is natuurlijk ook een beetje gek dat je Norah Jones niet laat zingen als ze de hoofdrol speelt. Gelukkig de herhaling van nummers niet zo groot als in andere films van de regisseur, vond ik altijd een minpuntje.

Gedurende film is de sfeer bijzonder fijn, met name in Memphis, waar de intensiteit enorm hoog werd opgevoerd en hikt de film tegen 5* aan. Die intensiteit kan helaas niet volgehouden worden, het gedeelte met Natalie Portman was wat minder qua sfeer, al ligt dat niet aan de genoemde actrice. Ik blijf het eeuwig zonde vinden dat zij haar haar heeft afgeschoren in V for Vendetta, want ik ben toch wel fan van lang haar bij vrouwen, maar ik moet met tegenzin toegeven dat dit vlotte korte kapsel hier wel erg passend was bij haar personage.

Al met al een pareltje die wat mij betreft ruim 4,5* waard is. 2046 zal echt binnenkort herzien worden.

Een toetje om U tegen te zeggen.

Dat fonkelende oranje toetje dat zich verschuilt achter de openings credits lijkt op de sappigste perzik die je ooit zult zien, zeker wanneer dat toetje gesuikert is met boysenbes-creme.

Wong Kar-Wai's "My Blueberry Nights" is niet de eerste film met eten als hoofdthema, of toetjes gebruikt als beeldspraak, maar dit nagerecht is zonder twijfel gemaaakt door een gevoelig regisseur die een kruidenmix gebruikt van een vrij maar liefdes gebonden tartaartje. Het is geen

doodgewoon koekje dat op de menukaart staat, het is zo'n mooi geversierde etalage cake die je alleen met kerstmis ziet. Ochtenden van ananassap, middagen van rosemarijn, sappige nachten van watermeloen met schijfjes citroen. Nom Nom Nom.

Je proeft "My Blueberry Nights" met je netvlies. Hup, Lik op dat lichtgevende restje taart in etalage verpakte treinrit door New York op middernacht. Bewaar: De mist van cranberry die de horizon van Memphis bedekt. Eerlijk, er zijn minder lekkere dingen om 90 minuten naar te kijken dan deze taartbrief zonder postzegel.

Wong's Engelstalig debuut is opnieuw een visueel juweeltje, maar ook het vlotte tempo geeft de film vleugels, een verbetering ten opzichte van het al uitstekende 2046.

Wat moet je nou zeggen over een film als deze, Wong Kar Wai in de U S A, vooraf had ik mijn twijfels. Zijn stijl, tempo en gebrek aan al te veel verhaal in zijn films conflicteren toch vrijwel volledig met de maatstaven in Hollywood, en als je dan ziet dat Jude Law, een popzangeres, en nog wat andere grote Hollywoodsterren zijn gecast weet je toch niet helemaal wat je kunt verwachten.

Van die scepsis was na 2 minuten al niet veel meer over gelukkig. De prachtige fotografie, het spelen met de scherpte, rafelige slowmotions, schitterende kleuren en perfecte vloeiende editing. Het zit er weer allemaal in. Het eerste stuk in New York was echt fenomenaal. Deed vrijwel niks onder voor de cinematografie en de sfeer in In The Mood For Love wat mij betreft. Vond het eerste stuk ook aanvoelen als een halve remake van die film (twee mensen die op de een of andere manier zijn verlaten door hun geliefden, en naar elkaar toegroeien), dat werd op een gegeven moment ook versterkt door hetzelfde melodietje dat in ITMFL werd gebruikt. Zeker het beste stuk van de film, had er zo 5* aan kwijtgekund als de film zo goed was gebleven.

Helaas houdt Wong dit niveau niet helemaal vast. De rest is ook goed tot heel goed, maar eigenlijk wordt het telkens net een beetje minder. De cinematografie blijft nog steeds erg erg mooi, zeker ook in het tweede stuk. Ook dat verhaaltje is minimalistisch maar zeker de moeite waard. Gelukkig houdt Wong ook in een Amerikaanse films zijn intieme menselijke emoties vast. Richting het stuk met Portman vond ik de cinematografie zo hier en daar net wat minder imponerend, al kun je moeilijk zeggen dat het niet alsnog vreselijk mooi gedaan is. Vrijwel geen regisseur die zo consequent speelt met vorm, kleur en ritme en telkens wat moois op beeld weet te toveren.

Prachtig sfeertje door heel de film, echt heerlijk. Verhaaltjes zijn ook de moeite. Ook al is Jude Law geen Tony Leung doet hij het ook niet onaardig, net als Norah Jones. Ze probeert -gelukkig- niet al te hard veel te doen wat ze niet kan. Fungeert ook meer als repliek en leidraad, dus kan niet zo heel veel fout doen. Goed gecast wel. Portman vond ik zo af en toe iets to much, maar wel een stuk beter dan normaal, Weisz is het best op dreef. En wat de muziek betreft, ik ben echt geen fan van Norah Jones hoor, maar een beter passende soundtrack had ik niet kunnen bedenken (al zal ik het thuis niet opzetten).

Zalige film. Geniet van de beeldenstroom en sfeer, en het aardige verhaaltje is mooi meegenomen. 4.5*, doet niks onder voor Chungking Express, maar In The Mood For Love is nog steeds wat te hoog gegrepen.

Rustige, mooie film met een erg fijn verhaaltje om te volgen Vooral de prachtige beelden die gebruikt worden maakt het een fijne film om naar te kijken.

Vooral Rachel Weisz vond ik een hoogtepunt uit deze film.

Moet zeggen dat ik dit werkje veel leuker vind dat Fa Yeung Nin Wa(In the Mood For Love), waar het qua cinematografie goed was, maar het verhaal mij totaal niet trok en behoorlijk leeg leek en de film oneindig lang duurde. In dat opzicht is My Blueberry Nights toch veel meer geslaagd, omdat dit Amerikaanse cultuurtje mij beter trekt en de emoties van de acteurs veel beter overkomen dan bij een stel Aziaten. Het kleurgebruik is ook opvallend, veel mooie en felle kleuren, veel neonlichten en soms dat heerlijke en zweverige sfeertje in combinatie met stijvol uitgekozen beelden.

Dit beviel me echt uitermate goed, vooral omdat je aan de hand van het plot niet zou zeggen dat de film een visueel spektakel zou kunnen zijn.

Toch ben ik zelf iemand die van een goed lopend verhaal houd en dat vaak ook meeneem in mijn beoordeling. Want film is wat mij betreft meer dan alleen een visueel spektakel(enkele uitzonderingen daargelaten).

Dat is toch een klein beetje een euvel bij Wong Kar-Wai heb ik het idee, ondanks dat de film verder goed in elkaar zit komt de persoonlijke zoektocht van Jones niet helemaal lekker over.

Ze reist een jaar door Amerika alsof het niets is, ik krijg zelf niet echt het idee dat ze op een jaar op reis door Amerika is geweest.

De film neemt te weinig tijd om de focus op de zelfontplooiing van Jones te leggen, waardoor de "levensles" aan het einde van de film niet helemaal overkomt op mij. Afzonderlijk gezien vind ik de situatieschetsen van Strathairn en Jones het mooiste en is die van Portman ook wel aardig te pruimen. Maar door het tijdgebrek vind ik de overgang niet echt geslaagd tussen de in totaal 3 verschillende situaties. Het loopt niet vloeiend in elkaar over. Dan is ze in Memphis, dan opeens in een gokstadje ergens aan de westkust.

Een half uurtje extra om de film iets vloeiender te laten verlopen had de film wat mij betreft dan zeker geen kwaad gedaan, vooral omdat er verder best veel te genieten valt in My Blueberry Nights.

Prima vermaak, maar geen absolute topper.

3,5*

Norah Jones in de hoofdrol en als ik het goed heb gehoord verzorgt ze ook de soundtrack. Echt slecht is ze niet, al lijkt t soms of ze maar 1 gezichtsuitdrukking kent. Daarbij wordt ze weggespeeld door topacteurs als Weisz en Strathairn. Portman heeft ook een mooie rol en zelfs Law(normaal een hekel aan die gast) speelt een fijne rol. Zweverige manier van filmen werkt niet altijd even goed.

Mooie sfeervolle film die zowel erg mooie shots als bijpassende jazz muziek heeft.
Norah Jones had ik nog niet eerder gezien maar ik kon me goed in haar personage vinden. Dit had ik daar in tegen weer wat minder bij het personage van Jude Law, ze hadden hem best wat meer uit mogen diepen.

De rol van David Strathairn vond ik toch wel de beste van de film, hij viel me nog nooit eerder zo op in een film maar in de bar scene voelde ik al gelijk met zijn personage mee.
Jammer dat zijn rol niet erg lang was en hij al snel weer uit het verhaal ging, zijn personage was emotioneel interessant genoeg om bij wijze van spreken een film mee te vullen.

My Blueberry Nights had gewoon een erg fijne sfeer grotendeels te danken aan de manier van filmen en de dromerige muziek.
De verschillende personages deden de film ook erg goed maar in sommige gevallen had het best wat meer uitgediept mogen worden.

3,5* zeker een film die de moeite waard is.

Zeer sfeervolle film.

Het verhaal gaat over 2 dingen: de bedrogen Elizabeth en de cafébaas Jeremy enerzijds; en de zoektocht naar zichzelf van Elizabeth anderzijds.
De eerste hoofdlijn, namelijk de ontwikkelingen tussen Elizabeth en Jeremy zijn fantastisch om te zien, niet in het minst omdat er een ongelooflijke chemie aanwezig is.
Daarnaast zijn er nog 2 zijplotjes. Die met Weisz is nog redelijk leuk om te volgen; die met Portman weet echter niet te boeien. Haar personage Leslie voelt leeg aan en haar miserie weet daardoor geen medelijden op te wekken.
Het einde van de film, met Jeremy en de "nieuwe" Elizabeth die elkaar dan eindelijk gevonden hebben is schitterend.

Norah Jones weet haar gebrek aan acteerervaring redelijk goed op te vangen door niet te hard haar best te willen doen, maar door integer te blijven. Jude Law steelt echter de show. Hij komt heel geloofwaardig over en de chemie die hij met Norah Jones heeft is prachtig.
Van de bijrollen zijn Rachel Weisz en David Strathairn de besten. Natalie Portman irriteert veelal. Haar accent klinkt vreselijk en daardoor komt ze gevaarlijk dicht tegen de grens van overacting aan.

Dé ster van de film is de regisseur, Kar Wai Wong. Wat een sfeer dat die hier neer weet te zetten, ongelooflijk. De film steekt vol met interessant geschoten scènes en dat komt niet in het minst door het fantastisch kleurenspel.
De muziek ondersteunt daar waar nodig. Norah Jones is allesbehalve mijn lievelingszangeres (haar liederen kunnen nogal slaapverwekkend zijn), maar hier past haar stem wel bij het relaxte tempo.

Aanrader.
4

Ugh bosbessentaart.

Ik weet niet precies wat het is maar deze film deed me helemaal niks. Op geen enkel vlak deed deze me iets. Hoewel er prachtige scenes inzitten is er nergens een scene die eruit springt waar er even wat gas wordt gegeven. De verhaaltjes zijn tam, cliché en originaliteit is ver te zoeken.
Hoewel deze stijl me moet liggen deed het me gewoon helemaal niks.
Wong weet heel goed hij hij een draai aan zijn personages moet geven zodat ze ongeloofwaardig zijn. Protagonist gaat Amerika verkennen om haarzelf te zoeken. En zodoende zijn de tortelduifjes van elkaar verwijderd.
Gaat Law 100000 brieven sturen door heel land omdat hij natuurlijk zo super romantisch is.

Hoewel pokerende Portman geweldig is gaat dat verhaal ook nergens over; heel dat papa leert mij pokeren verhaal en doet hij net alsof hij dood en dan is hij echt dood.
Kom op zeg!

Wie verzint deze slechte shit!

Stijl is vet maar herhalend. Soundtrack is om te janken zo slecht!

Zo zoet, zo klef dat ik zin heb om een hele bosbessentaart op te eten het weg te spoelen met een fles wodka en zo over Norah Jones heen te kotsten.

Op 13 maart 2008, de dag dat ik mij bij MovieMeter aanmeldde, schreef ik het volgende over deze film;

Nu deze film voor de derde keer bekeken en bovenstaand bericht kan hierbij nu definief naar de prullemand, want "My Blueberry Nights" is op "2046" na voor mij inmiddels uitgegroeid tot de beste film van Wong Kar Wai. De fotografie in deze film is verbluffend mooi, doet echt niet onder voor die in Kar Wai's best gewaardeerde films "2046" en "In the Mood for Love". Ook het acteerwerk is dik in orde en dat terwijl ik meestal niet zo onder de indruk ben van Natalie Portman. In deze film deed ze het prima. Ik heb onlangs in mijn recensie bij "2046" geschreven dan Wong Kar Wai een meester is in het scheppen van sfeer. Ook in deze film heeft hij dat weer eens bewezen. Mooie sfeervolle beelden, ook vanwege het prachtige kleurengebruik en de mooie sfeervolle muziek, hoewel dat laatste in deze film minder is dan in zijn twee vorige films, waarvan het verhaal zich in de jaren zestig afspeelde. Ik ben nu eenmaal een groot liefhebber van die zwoele nostalgische muziek van vooral de beginjaren zestig.

Deze onderschatte film - het gemiddelde van 3,20* is veel te laag - gaat dus voor mij weer in waardering stijgen. Ben zeer benieuwd naar Kar-Wai's volgende film dat zich - als ik het goed gelezen heb - zich weer in China zal afspelen.

Waardering; verhoogd naar 4,5*