My Blueberry Nights (2007)

Eén van de mooiste bioscoopervaringen van dit jaar (hoewel het spaarse volk in de bioscoop erg irritant was).

Ben het radicaal oneens met de vele kritiek over de stijl van Kar Wai. Voor mij één van de eerste regisseurs die zijn stijl perfect doordrukt met een Amerikaanse cast binnen een Amerikaanse setting. De acteurs zijn gewoon decor, door middel van zijn audiovisuele stijl bombardeert hij nog steeds dezelfde emoties op de kijker af.

Vind het uitermate knap wat Kar Wai hier heeft klaargespeeld. Acteurs als Portman en Law vind ik doorgaans knap irritant, maar hij zet ze hier gewoonweg buiten spel en gebruikt hen treffend voor z'n doel.

Prachtige film, visueel één van de mooiste van 2007, ultieme bewijs van zijn kunnen.

Dikke 4.5*

En een ietwat langere review vind je hier.

Bedoel je "onze" kritiek op Wong of van 'de pers en critici' elders. In dat eerste zou ik me niet herkennen. De stijl blijft overeind. Je kunt je dus niet vinden in de beslommeringen die wij hier de laatste tijd uiten, hoewel ik zelf nauwelijks geholpen ben door jouw argumenten. Maar ja, zoals vaker geconstateerd worden we niet door hetzelfde in een film getriggerd.

Ik snap wel wat je zegt, maar waarop baseer je dat? Ofwel kun je uitleggen waaruit dat blijkt? Of laat dat zich niet vangen in woorden? Ik vond Jude Law gewoon Jude Law namelijk.

Dat is het voor mij denk ik. Kar Wai richt geen camera op een acteur om dan te wachten tot hij z'n ding doet. Hij manipuleert, hij speelt zelf door middel van muziek, camera en editing. Jude Law is gewoon een kop, een stem en handelingen hier. Hij krijgt bij mij zelfs de kans niet om te irriteren. Het zware werk wordt visueel geuit.

Daarom dat ik mij ook niet in de kritiek kan vinden verder. Het acteren en de taal zou bijv deze film anders maken dan de rest van zijn werk, ik vind dus net van niet. Ik zie gewoon geen verschil met z'n Hong Kong film, behalve dan dat de Amerikaanse setting ietwat verfrissend werkt. Verder is dit "gewoon" een Kar Wai film.

De gelinkte review geeft eigenlijk al het antwoord op mijn vragen (en die lees ik nu pas). Valt me op dat je de beste man bij z'n roepnaam blijft noemen trouwens. maar da's weer een andere discussie.

Edit: ah, je bent me nu weer net voor

Volg even niet. Roepnaam ?

Kar-wai = roepnaam

Wong = familienaam (achternaam zo je wilt).

Mjah, Wong is een weinig identificerende naam natuurlijk, bij Kar Wai weet elke filmfan ongeveer over wie het gaat

Film kan trouwens niet snel genoeg op DVD verschijnen, noodzakelijke toevoeging aan mijn collectie.

Vind ik dus niet, zelfs Portman vond ik gewoon te pruimen binnen deze film, en in haar laatste werk heeft ze niet anders gedaan dan mij irriteren.

Vond de meeste acteurs gewoon beelden van mensen. En Kar Wai slaagt er voor mij wel degelijk in de personages te laten werken, niet de acteurs. Een goed regisseur moet dat wmb ook gewoon kunnen.

Een goede regisseur moet dat ook kunnen. Ik erger me ook vaak rot aan Portman en hier voor de eerste sinds lange tijd niet en ik schuif die eer ook graag naar Kar-Wai Wong. Hij slaagt hier geweldig in om sommige karakters visueel al helemaal neer te zetten. Alleen al hoe Weisz binnenkomt komt in de bar (zonder een woord te zeggen); dan staat het personage al.

Maar dat werkt ook echt maar tot op een zekere hoogte. Jouw opmerkingen klinken bijna alsof Jones en Law inwisselbaar zouden zijn voor anderen. En dat is absoluut niet zo. Als regisseur kan je met je beelden karakters al dicht bij elkaar brengen, maar om het naar de next-level te brengen heb je toch echt de acteurs nodig om daar nog een schepje bovenop te doen. Ze moeten toch echt eerst het personage worden, voordat Kar-Wai ze kan gebruiken.

Wat mij betreft is dat dus ook zo.

Vind je dat Kar-Wai met Tony Leung en Maggie Cheung hetzelfde heeft gedaan?

Die irriteren me verder niet zo, maar Cheung is volgens mij even vervangbaar door een andere actrice. Leung heb ik zelf wat hoger zitten.

Natalie Portman is in deze film te pruimen omdat Natalie Portman een goede actrice is. En als jullie haar gewoon minder irritant vinden, dan komt dat omdat er voor jullie hier meer te genieten valt. Anders gezegd, ze speelt hier in een voor jullie doen betere film. Dat heeft met gebruiken van acteurs door Wong weinig te maken. Alle regisseurs gebruiken acteurs. Portman is volledig herkenbaar Portman en Wong laat haar alle ruimte om te doen wat ze doet. Maar goed ook, want ze steelt de show aan de pokertafel. Als acteurs gewoon pionnen zijn in Wongs schaakspel, dan zou het ook niet uit moeten maken dat Jones hier door iedereen wordt weggespeeld, en dat maakt voor mij gewoon wel uit. Verder kan ik me redelijk vinden in Onderhonds betoog, al blijf ik vinden dat een deel van de magie niet uit de film is geslopen door de Amerikaanse setting, maar door het script, en met name de dialogen. Het stuk met Weisz was ronduit saai.

Het verhaal is hol en neigt naar het kitscherige. Als je maar alles heel traag vertelt en voorziet van dromerige slowmotion zal het vast wel een publiek bereiken.

Veel Amerikaanse cliché's passeren de revue en vervolgens keert een geheel identieke Norah Jones terug naar start, terwijl ze roept een compleet ander mens geworden te zijn.

De film mist alle chemie van bv In the mood for love. De lege mooifilmerij doet eerder afbreuk aan zijn oeuvre. 2*

De vraag is: waarom is dit lege mooifilmerij en In the mood for love niet?

Dat vraag ik me dan ook af. Ik zie echt weinig verschil met de latere films van Kar-Wai.

Bij In the Mood for Love draagt het camerawerk bij aan de chemie tussen de hoofdrolspelers. Het verwoordt de ingetogenheid.

Hier vind ik het te getruct overkomen. Het soms dromerige camerawerk staat op zichzelf. Het vindt, in mijn opinie, geen weerklank in het vlakke personage van Norah Jones.

wat een leuk film was dit zeg. uit alle recenties werd ik niets wijzer. maar ik was positief verrast. het verhaal (of eigenlijk de 3 verhalen) waren niet diep, maar wel meeslepend. heb ook erg genoten van de acteurs, alhoewel ik iets wat moeite had met Norah. ze was in mijn ogen het kleine zielige meisje in de grote mensen wereld waar ze gade sloeg van andermans problemen. Jude viel mij alles mee! deed het leuk en grappig. leuke muziek (ook. vooral Catpower was goed gekozen) al me al een goeie meevaller! wilde een 4 geven, maar het simpele verhaal en Norah hielden mij iets tegen. maar toch een dikke 3.5 met de stempel aanrader!

geen standaard US film, origineel leuk verhaal.

kijkt lekker weg maar je moet er wel van houden.

echt een film met wat meer inhoud en wat minder actie enzo.

Ik heb vooral problemen met het eerste gedeelte van de film (met Law) dat echt overkwam als van een onverdraaglijke leegheid.

Wanneer ze eenmaal gaat reizen wordt de film steeds beter. Vond de acteurs niet allemaal even goed gecast, vooral door de accenten die onnatuurlijk overkwamen. Wel prachtig gefilmd ( en een goddelijke auto!) .

Onzin ? Alsof Tony Leung en Maggie Cheung niet aanwezig zijn in Kar Wai's andere films

Vervelend dat mensen net willen doen alsof ze anderen beter kennen dan ze zichzelf kennen.

Je reinste onzin. Amper een acteur zo'n rol weten neerzetten als Leung in Love+2046.

Nogal ongelukkig uitgedrukt, maar ik "wil niks doen alsof". En dat hoeft niet door één of ander gesuggereerd te worden.

En ik denk dat dat nu juist meer een verdienste van Kar-Wai was .

Ik heb deze film een tijdje geleden in de voorpremière gezien. Ik had hier echt naar uitgezien, maar ik vond de film teleurstellend. Mijn verwachtingen waren duidelijk te hoog. Ik vond de film nogal saai, de film kon mij niet boeien. Ik denk dat Wong Kar Wai toch maar weer beter Chinese films kan gaan maken, dan maakt hij misschien weer net zo'n goede films als "Shanghai Express" en "In the mood for love".

De thematiek en de technische uitwerking waren namelijk niet zo schrikbarend anders dan anders.

Tsja, wat zal ik zeggen? De film deed me gewoon helemaal niks. Ik had pas daarvoor "In the mood for love" weer eens bekeken. Weer enorm genoten van deze film. Deze film staat voor mij ook in de top 10 "The best of 2000-2009". Zo heb ik ook genoten van zijn andere Chinese films. Ik ben denk ik gewoon te veel gewend aan de Chinese/HK sfeer en de taal in zijn HK films. Misschien als ik "My blueberry nights" weer eens opnieuw ga bekijken ik tot een positiever oordeel kom.