My Blueberry Nights (2007)

Boring...

Ik heb genoten van deze kleurrijke film.

Prima debut voor Norah Jones en qua verhaal en kleurgebruik ook het mooiste wat ik van Wong Kar-Wai heb gezien (alleen 2048 gezien, al moet die weer een keer herzien worden).

Verhaal of eigenlijk het concept sprak me zeer aan, tel daar bij op de surrealistische sfeer...

Prachtig vond ik dit!

4,5*

Uitstekende film van Wong Kar Wai. De prachtige beelden met extreme slow motion en mooie kleuren zijn nog steeds helemaal in zijn stijl. Toch is het iets minder dan voorgaande films. Dat is vooral te verklaren doordat de romantiek minder is. Het verlangen naar de ander komt hier lang niet zo sterk naar voren. Ook vind ik de muziek veel minder (poetisch) in relatie tot de beelden.

Wat een fijne film!

3,5*

WOW!!!

Ben diep onder de indruk van de film, Wong is vooralsnog de enige aziatische regisseur die z'n stempel in hollywood weet te behouden. De film gaat verder op de basis van Fa Yeung Nin Wa en 2046 maar weet goed z'n eigen sfeer te creeeren. De film heeft een prachtig donker, blauwige tint wat een leuk contrast geeft tav Wongs vorige films die vooral een rode tint hadden.

Visueel adembenemend, prachtige kleuren en belichting. Maar ook de kadrering, close-ups (die taarten ) en gebruik van slow-motion. De constante shots door ramen werd ook sterk gebruikt. Ook de montage hielp hier aan mee, geweldige timing.

De soundtrack is niet meteen m'n ding maar word wel goed gebruikt. Ook leuk om een gemixt nummer uit Fa Yeung te horen. Daarbij weet Wong z'n acteurs ook echt te "gebruiken". Een hoop van hen kan ik doorgaans niet uitstaan, hier waren ze part of the picture. Net als in 2046 zou je ook zo ieder shot kunnen omlijsten.

Minpuntje vind ik het stuk met Portman dat niet helemaal past en Weisz slaat de plank ook een paar keer mis. Maar verder niets dan lof en Wong bewijst ook goed zonder Doyle te kunnen. Prachtige film die op momenten zelfs aandoenlijk is.

4 Dikke (Kan bij herziening nog wel een halfje bij.)

Verder leuk om te horen dat je het kon waarderen!

2046 misschien?

En wat probeer je met dat compleet zinloos bericht te bereiken?

Niets zinloos, Fikret8 geeft gewoon de juiste titel van de film.

Op een bericht van tweeënhalf maanden geleden.

Ik noem het muggenziften maar ach, daar zul jij geen last van hebben.

Magisch filmpje.

Erg aandoenlijke film. Subtiele slow-motion en close-up shots, magistraal kleurengebruik en ook de cast doet zijn werk naar behoren. Ik was best onder de indruk van Jones, viel me helemaal reuze mee. Weisz viel wel een beetje buiten de boot en ook Portman was nie twerkelijk overtuigend. Portman's segment vond ik ook een beetje buiten de toon van heel de film eigenlijk.

Maar toch een mooi aandoenlijk filmpje. Tot nu toe de Kar Wai die mij het beste weet te bereiken. 4,5*

zo'n beetje de saaiste film van het jaar... Heb hem na 20 minuten uit moeten zetten omdat ik het niet meer uithield door de saaiheid.

Gewoon een keer afkijken. Dan krijgt hij misschien ook wel een 5,0* net zoals "Death Proof" want die had je aanvankelijk ook een 0.5* gegeven.

Een film die me niet lang zal bijblijven, helaas. Met veel verwachtingen aan begonnen nochtans, met name de visuele uitwerking leek me wel een potentiële eyecatcher. Ik dacht bij mezelf, als die poster slechts een excerpt is van de atmosfeer in My Blueberry Nights, dan kan het een erg aardige prent worden. Een inschattingsfout van mijn kant spijtig genoeg, want hoewel Kar-Wai Wong best weet hoe hij een mooi shot op de kijkbuis moet toveren, vond ik het allemaal te matig en te doorsnee. Veel beelden van een of andere dialoog over doordeweeks drama, met af en toe een buitenopname van de stadszichten; een beetje niveau "Friends" in mijn ogen, maar dan zonder de humor. Wel erg sfeervol waren de talrijke slowmo-intermezzo's met wat rustige, zwoele jazzmuziek op de achtergrond. Niet bepaald m'n ding, maar ik wist het wel te waarderen.

Het gebrek aan magische cinematografie dwingt de kijker een beetje op zoek te gaan naar een surrogaat, bij voorbaat in de vorm van een scenario met boeiende verhalen en geloofwaardige personages. Ook niet helemaal geslaagd, want vaak leken de verhaallijnen wat op vermomde tranentrekkerij met een hoop clichés en een walgelijk compromitterend einde er achteraan gebreid. Het positieve zit echter in de acteurs die hun karakters net genoeg panache geven zodat je toch enigszins een reden hebt om verder te kijken. Rachel Weisz dreigt het nog te verknoeien (een zatlap spelen is geen kinderspel), maar Jude Law redt de meubelen, en had hier wat mij betreft nog wat meer screentime verdiend.

Was het niet voor die mooie slowmotiontechniek en Jude Law, dan had dit een identiteteitloos dertien-in-een-dozijn-filmpje geweest.

Als de acteurs en het slowmotion-gedeelte je bevielen, kan ik niet anders dan vorige Wongs aan te raden. Of heb je daar al wat van gezien?

Ooit het begin van 2046 gezien. Destijds was er iets misgelopen waardoor ik de film niet kon uitkijken, maar dat is zeker een film die ik nog een kijkje wil gunnen.

Visueel bijzonder mooie film zoals ik ze al eerder zag van Wong Kar Wai. Eenvoudige, maar stijlvolle verhaallijn. Vlotte, knappe film.

Dikke 3.5 *

Tsja, ik weet het niet eigenlijk. De film is prachtig om te zien en de soundtrack is subtiel. Eigenlijk is alles aan de film subtiel. Mede hierdoor misschien kon de film me niet de gehele tijd boeien. Ook ben ik het met verschillende users eens dat het stuk met Portman het zwakste van de film is. Het einde vond ik dan wel weer mooi.

Het acteerspel van Jones viel me niet tegen, maar dit was dan ook niet echt een uitdagende rol. Ze is charmant dat zeker, maar wat kan ze nog meer voor rollen aan?

Ik geef de film 3 *

Aardig filmpje. Krap 3*tje. Wel de minste film van Wong Kar Wai tot nu toe. En ik weet dat er mensen zijn die het niet met me eens zullen zijn maar ik vind dat My Blueberry Nights veel weg heeft van een Hollywoodfilm met Wong Kar Wai- trekjes.

Wat is er dan zo anders?

-meer dialogen, maar ook meer expliciete dialogen. Minder stiltes dus en weinig te interpreteren.

-melodramatische uitbarstingen ipv ingehouden emotie uit Wong Kar Wai's eerdere werk.

-film is mooi geschoten maar voelt betekenisloos en gekunsteld aan. Wong Kar Wai filmt weer vanachter ruiten, glazen en objecten maar waar dit soort foefjes uitermate geslaagd waren in Wong Kar Wai's meesterwerk In the Mood For Love, werkt het hier veel minder. In In the Mood For Love draagt zulk 'gegluur' bij aan de verboden liefde die centraal staat (we kijken stiekem mee) maar in My Blueberry Nights is er van mysterie of verboden liefde helemaal geen sprake.

-die gekunsteldheid wordt op een gegeven moment zelfs versterkt door de wat mindere soundtrack. Wong Kar Wai heeft blijkbaar besloten het voornaamste muziekstuk uit In the Mood For Love (het prachtige Yumeji's Theme) te recyclen voor deze film. Mondharmonica ipv viool welteverstaan, maar ik associeer de muziek met de onbereikbare ingehouden liefde uit In the Mood For Love. Voor mij werkte dit totaal niet.

-Dan is er nog dat stukje connectie en eigenheid met de betreffende cultuur dat wat roet in het eten gooit in deze film van Wong Kar Wai. Met In the Mood For Love wilde hij eigenlijk een film maken over eten. Eten uit Hong Kong. Er zit een prachtige scene in die film waarin het voedsel liefdevol in beeld wordt gebracht (etentje). Hier probeert ie eigenlijk hetzelfde, maar dan met Amerikaans voedsel. Helaas ontbreekt het gevoel hier. Dat heb ik eigenlijk met alles in de film. Engels is geen Cantonees, New York is geen Hong Kong, Hong Kong food is geen amerikaans voedsel, Jude Law is geen Tony Leung etc.

etc.

Ik praat mezelf eigenlijk al wat meer naar de 2,5* toe.

Wie zegt dat Wong het niet zou kunnen doen met een amerikaanse setting?

Het tegendeel is bewezen. Toegevend, 'ook' ik had een zure smaak in me mond in de hoedanigheid van het script. Nora Jones gaat op zoek naar ware liefde en verdwijnt vervolgens in cafés?

Wat betreft het camerawerk heb ik Doyle absoluut niet gemist. Darius Khondji weet zijn stijl perfect aanwenden. Zoals Onderhond eerder aangeeft zul je niet gauw merken dat we hier te maken hebben met een andere cameraman.

Wong zijn stijl is niet eerder zo geperfectioneerd geweest. Die kleurengebuik, die heerlijke slow motions, die verbluffende close-ups, die ëtische beelden, die poëtische ritme tussen beeld en geluid. Overig jammer van ietswat minder juiste muziekkeuze.

Wong blijft alsnog verrassen.

4*

Duidelijk onder Wong `s kunnen,

Positief is dat hij de 1ste 20 minuten uittrekt voor een lang uitgerekte scene waarin een café-uitbater een gesprek aanknoopt met een reddeloos verloren meisje. Grootste probleem betreft alleen dat ik niet serieus kan meegaan in Jude Law `s rol van goedwillende, sympathieke, hard werkende, op zoek naar liefde zijnde knul. Wong `s sprookjesachtige poging om van een sleutel wat meer te maken vindt zijn Waterloo bij elke poging die Law doet om het mysterie van de sleutels weer te geven. Daarbij bleef het in deze film teveel bij karikaturen, die ertoe bijdragen dat het allemaal niet meer is dan een doorsnee verhaal.

Qua cinematografie oogt het allemaal gelukkig wel uiterst verzorgd. Het café ziet er uit als een zuurstokroze lolly en de latere scenes op de snelweg behoren tot het mooiste wat Wong Kar - Wai mij bracht. Daar waar Jude Law mij behoorlijk koud liet en ik mij ging ergeren aan de hoeveelheid dialoog tussen hem en Weisz, werd het allemaal wat boeiender naarmate het verhaal van Norah Jones op een fijne manier in het verhaal werd gewerkt. Hoogtepunt was eigenlijk pas toen Portman haar intrede deed. Voorzien van een vlot kapsel en veel daadkrachtig, speels en charmant uiterlijk vertoon ging zij een prettige relatie aan met Weisz. De manier waarop zij afscheid van elkaar namen, was weer even de oude Kar - Wai. Niet hevig emotioneel, maar op een mooie nuchtere manier waaruit veel blijk van waardering voor elkaar uitsprak.

Qua muziek werd deze film al helemaal weggespeeld door zijn illustere voorgangers. Gewoon een aardig filmpje om te kijken, maar ik had mij er veel meer van voorgesteld. Ik miste de magische momenten en een vorm van beeldtaal die meer dan eens de gesprekken van wat meer diepgang kon voorzien. Het bleef teveel bij kroegpraat die ik hier ook om de hoek kan horen. Kleine 3,5*

Geleid door Fa Yeung Nin Wa’s foeilelijke poster heb ik altijd een beetje gedacht dat Kar Wai Kim een nogal klassiek regisseur is, in wiens films de verhaaltelling het belangrijkste onderdeel is. Na het lezen van enkele commentaren hier is dat beeld enigszins bijgesteld – ik rekende op een visueel verzorgde film met mooie plaatjes – maar toch werd My Blueberry Nights een verrassende kennismaking met de regisseur.

Het kleurenspel zorgt voor prachtige beelden – vooral de intermezzo’s met treinen en landschappen zijn oogstrelend – de montage is flitsend en er wordt veelvuldig gebruikgemaakt van foefjes als slow motion. Dat laatste vond ik echter totaal misplaatst. Het is in veel scènes tamelijk zinloos en op mij had het slechts het effect dat ik herhaaldelijk dacht dat de dvd-speler vastliep. Na verloop van tijd trad de gewenning op en kon de film – ondanks de matige muziek en de niet bijster interessante personages – alsnog een boeiend schouwspel worden.

2.5*

Ik zou zeggen begin er écht aan...

mjaa mjhaa

niet mijn film

maar wel vermakelijk..

3*

Heerlijke film, heb er erg van genoten! Heb nog nooit eerder een film van Wong gezien, dus heb ook geen vergelijkingsmateriaal, maar als zijn films in deze sfeer worden gemaakt dan ga ik eens op zoek naar nog meer films van hem.

Ik vond de manier waarop de film geschoten is, de slow motion beelden, de kleuren, erg mooi. Norah Jones doet het erg goed in haar debut en heb ook zeker genoten van Rachel Weisz. Jude Law kon me zelf ook nog bekoren.

Deze film verdient een dikke 4 sterren!

En wederom ziet het er schitterend uit. Ditmaal is Darius Khondi de cameraman van Kar Wai's keuze. Helaas is ook deze Kar Wai film inhoudelijk behoorlijk leeg. Op zicht is het verhaaltje niet onaardig en zijn de actrices fijn om naar te kijken, maar zo goed als het camerawerk wordt de film bij lange na niet. De zoveelste 3* voor Kar-Wai.

De eerste Amerikaanse film van Kar Wai Wong, met in de hoofdrollen Norah Jones, Rachel Weisz Jude Law en Natalie Portman. In elk geval genoeg vrouwelijk schoon dus. Het acteerwerk en de regie zijn dik in orde, echter ontbreekt het nogal aan verhaal en dat is in dit geval toch wel jammer. Nu komt het niet echt als een geheel over.

Ha, Wong Kar-Wai gooit de decadente setting uit In The Mood For Love en 2046 overboord en weet me nu gelijk wel gekluisterd te houden. De louche neon-café's, generieke diners, metro's, trams en woestijnlandschappen doen het stukken beter bij mij dan stoffige gebouwen, pedante Chineses en keurslijvige politieke ambtenaren in de jaren '50. Blij dat Kar-Wai de grote oversteek heeft gemaakt dus.

Want wat ziet het er mooi uit. Telkens de personages achter ruiten, spiegels en andere obstakels laten opdoemen alsof ze niet rechtstreeks gevangen kunnen worden. En dan die contrastrijke kleuren in combinatie met de sfeervolle blues/jazz... Heerlijk wegdromen met een biertje, alleen in het donker terwijl iedereen al ligt te maffen.

Vond alleen het stuk met Strathairn en Weisz iets te lang gerekt. Daar had Lizzie wel iets sneller korte metten mee mogen maken.

4*

Ik lees het nu pas, maar ik vind het wel een opmerkenswaardige kritiekpunt. Persoonlijk kon ik het wel ietsiepietsie meer verteren omdat het zo verschrikkelijk mooi is geschoten.

Vandaag de DVD in de winkel zien liggen. Verbazingwijkend hoe ze voor een film met zo'n kleurenspel zo'n geweldig duffe cover kunnen verzinnen. 't Is dat de titel er in het meest lelijke font overstond, anders had ik de film nooit herkend.