My Blueberry Nights (2007)

Er komt helemaal niets over lesbische seksualiteit bij. Leg jullie er bij neer, filmsamenvatters van moviemeter. Het thema seks is amper aanwezig in deze film. Voor de rest valt hij best mee.

Bovendien is het technisch gezien geen Amerikaanse film; hoogtens in Amerika gefilmd. Film blijft gewoon HongKongs/Chinees (/Frans). Alleen de voertaal is anders, maar zo te zien hebben de grote bazen van de filmstudio's hier niks mee van doen.

Belgische pers getuigt van "de typische Wong Kar-Wai-stijl, maar helaas ontbreekt de diepgang". Ik blijf razend benieuwd!

Lijkt me een goede film, pak ik zeker even mee binnenkort

Zag de trailer gister in de bioscoop. Ben nog niet helemaal overtuigd.

Ben erg benieuwd naar deze film! Hopelijk draait hij binnenkort hier in de buurt.

Och jongens, dat gemiddelde ligt hier veel te laag.

Ik ben zojuist terug van een kijkbeurt in de bioscoop en deze film is me toch wel goed bevallen. Ook al verliest Wong Kar-Wai hier aan identiteit, evenals de film zelf, me dunkt.

Je kunt wel merken dat dit van de hand is van de grootmeester hemzelve maar het karakter van zijn vorige films is er uit. Geen ingetogenheid meer, echt eenzame personages met (filosofische) gedachten of de elegantie van schitterende (Chinese) acteurs.

Nee, dit heeft plaats gemaakt voor een soort 'feel good'-eigenheid die ook mooi uitpakt in WKW's stijl.

Qua acteurs en actrices viel het zeer goed mee, beter dan ik verwacht had. Laws rolletje was leuk en niet zo'n typische Law-rol, gelukkig maar. Aan Norah Jones was het in den beginne eventjes wennen maar als acterende zangeres deed ze het niet slecht. Over acterende zangeressen gesproken, Chan Marshall (aka Cat Power) die hier Katya vertolkte was het beste staaltje acteren in deze film. Verbluffend.

Typische beelden van WKW ook weer met enorm veel verwijzingen naar vroegere films, enorm veel! In de vorm van beelden, situaties en personages maar ook namen. Zo heet het personage dat Weisz vertolkt Sue Lynne, misschien is het vergezocht van mij maar dit doet me verdomd hard denken aan het personage van Maggie Cheung in Fa Yeung Nin Wa, namelijk Su Li-zhen. Leslie lijkt me dan weer een logische verwijzing naar, helaas overleden acteur, Leslie Cheung.

Muzieksgewijs vond ik deze film niet echt denderend, flauwtjes zelfs. Alleen Cat Powers muziek vond ik passen en mooi. De heelft van de muziek werd ook zo hard afgebroken en slecht getimed. Jammer, want WKW kan het wel

Goede film aldus maar niet zo goed als zijn voorgaande die vol zitten met elegantie. Ook was hier veel te weinig beeldmateriaal van rook-uitblazende mensen aanwezig.

4* aldaar, die waarschijnlijk nog naar de 3.5* zullen zakken.

Ik vond dit een heerlijke film. Je volgt drie liefdesverhalen waar de hoofdpersoon (Norah Jones) actief of passief in meespeelt. Zij speelt trouwens een sterke rol, wat ik niet verwachtte, als naief en simpelminded meisje. De kracht van de stijl van filmen van Wong Kar Wai is bepalend voor deze film, in combinatie met de goed gekozen muziek. Er word heel goed met kleuren en lichtval gespeeld, en ook met blureffecten en dat komt zo goed overeen met het verhaal wat je volgt dat ik gewoon alleen maar kan genieten. * 4,5

Een mindere Wong Kar-Wai? Ga toch weg!

Wong Kar-Wai levert wederom een sterke film af. Het is opvallend hoeveel eigenschappen uit zijn vorige films in deze eerste Engelstalige terugkomen. Het is in feite een soort mix van wat hij tot nu toe heeft gedaan, met wat extra Amerikaanse sfeer erbij.

Zo bevat de film de broeierige stadssfeer van Fallen Angels en Chungking Express, maar dan juist met de prachtige kleurvolle shots van 2046 in plaats van de drukke, hektische beelden. De metro uit Fallen Angels komt terug en vooral veel aanwezig zijn de slowmotion-beelden. Niet hele scenes lang zoals bij In the Mood for Love, maar bij korte stukjes, vergelijkbaar met Happy Together.

De film is in drie delen in te delen. Het begint met eetcafe-eigenaar Jude Law, waar Norah Jones een paar avonden/nachten op bezoek gaat. Dit is meteen het beste deel van de film. Prachtig gefilmd, een werkelijke oogverblinde locatie en onvoorstelbaar goed acteerwerk van zowel Jones als Law, die samen een ongelofelijke chemie hebben. Het zou me niks verbazen als dit Law's beste optreden ooit is. Mooie old-school Wong Kar-Wai -symboliek is hier ook te vinden, waardoor het een prachtig geheel vormt.

Het tweede stuk is ook goed, zij het iets minder. Verhaal focust zich nu op Arnie, die elke avond tot sluitingstijd aan de bar zit. Dit stuk bevat ook een onherkenbare Rachel Weisz, die aanvankelijk zonder iets te zeggen, een enorm verpletterende indruk achter te laten. Een soort femme fatale, waarbij de lokken van haar haar precies zo goed vallen, dat met vrij weinig screentime al zo'n sterk personage wordt neergezet.

Het derde deel was met Natalie Portman. Ik erger me vaak aan haar, maar dat was nu gelukkig niet nodig; ze levert een acceptabele prestatie. Toch is dit het minste stuk van de film. Haar problemen weten je nooit echt aan te grijpen en het stuk mist ook een vaste locatie, waar de eerste twee zo van profiteerden.

Het punt waarop de film inlevert, is dat Norah Jones (ondanks haar constante aanwezigheid) bij het tweede en derde verhaal een beetje naar de achtergrond verdwijnt. De andere personages nemen de spotlight over, terwijl het toch echt de ontwikkeling van Elizabeth is, waar we naar kijken. Dat komt ook doordat Jones met Portman, Weisz en Strathairn nooit het niveau weet te halen, dat ze met Law wel haalt. En dat bewijst dat Jones geen Leung is (wat natuurlijk praktisch onmogelijk is).

Wat overblijft is een visueel zeer sterke film. Vooral het restaurant van Jeremy, met het prachtige neonlicht en de mooie scenes door het glas gefilmd, zullen blijven hangen. Het niveau en de emotionele lading van 2046 en In the Mood for Love blijft toch buiten bereik.

4*

Bwaaa..... Wat een saaie film seg!!!!!!!!!!

En dan nog die Jude Law

onnozelaarke.

you said it man!

Ik kan gewoon niet veel over deze film vertellen want er valt gewoon niets te vertellen. Ik vind het een saaie film punt.

Zeg dan gewoon niks, want dit staat behoorlijk achterlijk.

Wat tot gevolg heeft dat iemand kan vragen om een motivatie voor de lage stem. Schiet op zo.

Dit is een zeer matige film, die ik zeker niet opnieuw hoef te zien. WKW behoudt zijn stijl niet, hij vergroot de impact van de mindere aspecten van zijn stijl. Dat resulteert in een blitse verpakking, die me bij momenten aan MTV deed denken. Dat is echter het ergste niet, de film is gewoon bijzonder hol. De filosofische flutpraatjes tussen een (wél) matige Law en een (wél) zwakke Jones zijn daar het hoogtepunt van. Het tweede deel en het derde hebben wel interessante personages, maar de uitwerking is ontoereikend. Inderdaad jammer dat Jones naar het achterplan verschoven wordt en we van haar evolutie (over het liefdesverdriet geraken) weinig tot niets merken.

Face it, mensen die vier sterren of meer geven, deze film gaat nergens over.

Ik heb het idee dat het feit dat dit een Engelstalige film is toch de grootste reden achter de kritiek is. Dan klinkt het allemaal opeens heel recht voor je raap, terwijl het in zijn vorige films natuurlijk allemaal wat mysterieuzer en verder weg is.

Ik wacht nog steeds op de eerste die mij uit kan leggen waarom de relatie tussen Law en Jones onderdoet voor het andere werk van Wong Kar-Wai.

In vergelijking met zijn andere films is dit een zeer matige film, jammer Wong. Volgende keer weer beter..........

Ik ging naar de film zonder te weten waar de film over ging. ik wist niet eens de titel, maar ik was aangenaam verrast!

De manier van filmen, sommige camerastanden waren zeer verrassend. Alleen vond ik het verhaal niet zo boeiend...

Drie dagen geleden gekeken en nog niks geschreven. Dat zegt op zich ook wel iets misschien, omdat ik niet zo goed weet wat ik over film moet zeggen.

Ik vond de scenario/verhaalstructuur heel geslaagd. Daar is Wong echt wel een ster in: in het goed neerzetten van zo'n gedoemde relatie met mooie elleptische verhaallijnen en -verbanden. Vond Norah Jones wel goed passen in de hoofdrol. Ik had traditioneel erg veel moeite met Rachel Weisz, wat ik een ontzettend onsympathieke en vervelende actrice vind. Ik kan niet uitleggen waarom. Natalie Portman als grofgebekte gokster vind ik dan wel weer erg leuk, maar ik kan me net zo goed voorstellen dat je daar juist op afknapt.

Ik vond dat het camerawerk van Darius Khondji zich prima kon meten met Doyle, zeker voor wat de kleuren betreft. Alleen vond ik de posities en dynamiek hier minder natuurlijk overkomen en meer gezocht dan in de HK films van Wong (zie ook mijn slotopmerking). Over de muziekkeuze: ik vond de bekende jazznummers erg obligaat en misplaatst, terwijk Wong ook daarvoor meestal een goed gevoel heeft. De show van de muziekscore wordt (weer) gestolen door Umebayashi Shigeru met prachtige mondharmonica lijnen. Dat alleen al maakt de film dan tóch weer de moeite waard.

Al met al, dus niet echt een duidelijk gevoel en geen harde fieten om de filkm goed of slecht te vinden. Zelfs geen gevoel bij iets er tussenin. Wat Knisper schrijft over het verschil in magie tussen het harde/rechtlijnige Engels en de meer mystieke of on(be)grijpbare sfeer die het Cantonees uitstraalt, dat is wellicht de spijker op zijn kop. Geen verspild talent dit Amerikaanse uitstapje, maar blijkbaar past de stijl van Wong daar gewoon minder, wat dus ook in het camerawerk tot uitdrukking kwam.

Ik had wel gelezen dat Wong de dialogen niet zelf heeft geschreven. Dus misschien is het niet enkel de taal.

Dat gevoel wat je hier beschrijft, daar rekende ik 2046 al op af, vooral ook omdat de "filmische spanning" en "Narratieve structuur" die In the Mood for Love en ook Chungking Express zo bijzonder zijn, lijken te ontbreken. Constateer je dan een verdere afglijding met My Blueberry Nights ?

De narratieve structuur is in deze film wel wat minder inventief als in zijn vorige films en de filmische spanning is niet de gehele film aanwezig, dus wat dat betreft is deze een stapje minder. De film is overigens, buiten wat stijlelementen misschien, niet met 2046 te vergelijken.

Ik kwam nogal verward de zaal uit. Ik vond het namelijk best een goede film. Tevens haalde hij het bij lange na niet bij Wong’s andere films en voelde het allemaal gewoner en rechtlijniger aan. Hoe het verschil te duiden? Is het oriëntalisme? Zet My blueberry nights in Hong Kong en het is een stuk beter? Ja, ik denk dat dit zeker het geval is.

My blueberry nights bevat nameijk alle ingrediënten die we kennen uit zijn andere films, en op tal van die ingrediënten wordt Wong nu aangevallen. Het camerawerk is prachtig, alleen wordt Wong nu beticht van mooie plaatjes schieterij, hetgeen wordt toegeschreven aan de andere cameraman Khondji i.p.v. Doyle. Je leest er alleen zelden bij wat die nieuwe cameraman dan verkeerd zou doen en zo wel, dan slaat het nergens op. Technisch gezien is het volkomen vergelijkbaar. Lange shots veelal in neon-licht en door ruiten geschoten, afgewisseld met vertraagde of juist versnelde montage. En is het Khondri’s schuld dat hem is gevraagd in Amerika te schieten? De recensenten merken op dat alle Amerikaanse clichés in beeld komen, maar denken die recensenten dan ook dat Doyle in Hong Kong alle clichés bewust heeft vermeden? Twee shots van wapperende verkeerlichten waren voor één recensent al genoeg om af te haken. Sja… Ook heeft men zich nogal geërgerd aan de voice-overs. Die zitten in de meeste van Wongs films, en die voice-over vertelt altijd ‘in character’, d.w.z. die wordt nooit te hoogdravend en is qua informatie veelal redundant. Ze klinken in het Chinees alleen wat mysterieuzer.

Dus ja, wat is het? Ockhuysen in de Volkskrant: “Het meest logische antwoord daarop luidt dat Wong tijdens zijn internationale avontuur de grens tussen cliché en betekenisloosheid uit het oog heeft verloren.” Ik hoop dat hij zelf begrijpt wat deze zin zou moeten betekenen. Ik denk dat er twee factoren zijn aan te wijzen: het script en het geld.

Het script: De dialogen zijn veel explicieter dan in zijn andere films en laten te weinig aan de kijker over. Daar waar Chungking Express en In the mood for love drijven op karakters die het achterste van hun tong niet laten zien, en veel door de kijker moet worden ingevuld. Nu had ik de neiging om Rachel Weisz een klap op d’r hoofd te geven. Ze bleef maar zitten zaniken over het verleden, daarmee de Tennessee-episode alle broeierigheid ontnemend.

Het geld: In the mood for love is geschoten in 15 maanden, waarin Wong veel heeft geëxperimenteerd en geïmproviseerd. Het is in dit proces dat een vrij eenvoudig verhaal als In the mood for love zijn juiste, gerijpte vorm heeft gekregen. Zoiets is ondenkbaar in de VS, met deze sterrencast. En ik acht het ook niet uitgesloten dat het geld voor deze film verstrekt is op voorwaarde van een happy end. Wong is niet de eerste buitenlander die deze knieval heeft gemaakt.

Mooi geschreven, Olaf. Ik denk dat je de spijker op zijn kop slaat wat betreft de oorsprong van de kritiek en je verwoordt ook perfect wat mijn gedachten bij de recensie van Ockhuysen waren..

Ben ik het helemaal mee eens.

Ik heb het idee dat we het allemaal redelijk eens zijn over wat wél en wat niet van doorslaggevend belang is geweest. Kunnen het niet echt 'hard' opschrijven en rekenen Wong daar ook niet allemaal in gelijke mate af. Maar goed.

Even wat reacties na het lezen van onderstaande:

voiceover: dat lijkt me ook geen bezwaar geweest, want dat werd in de HK films ook gebruikt.

camerawerk: dat lijkt me ook het probleem niet. De kleurverzadiging heeft hier wellicht wel meer harde kleuren (of meer paars in elk geval - maar wat wil je met blueberry?) dan in de HK films.

[]buitenlanders in de VS:[/i] het meest sprekende voorbeeld vind ik Zabriskie Point van Antonioni. Ook verguisd, maar door mij erg geprezen. Ook hij laat 'clichés' zien, als billboards etc. Vond dat goed werken, ook in de film van Wong heb ik me niet gestoord aan beeldiconen van de VS (en Olaf K merkt terecht op dat die in HK ook door Doyle naar hartelust worden gebruikt.

Dus zitten de verschillen tóch wellicht in het scenario (naar mijn mening minimaal), het acteren en de taal (daar komt het mysterieuze en moeilijk te benoemen naar boven) en de muziek (naar mijn smaak een stap minder, omdat hij Wong hier wel duidelijk iconen in mijn ogen misplaatst gebruikt 'Try a Little Tenderness' bijvoorbeeld.

Mijn vriendin (die ik nu even naar haar oordeel vraag) heeft ook een 3,5* gestemd en is groot fan (met 2046 in haar Top10) zegt dat het grootste bezwaar nu 'het mysterie' is en Norah Jones die expressie mist en daardoor minimale empathie teweeg brengt. Dus ook zo'n beetje hetzelfde als wij hier allen...

En aan Fisher King: ik vind zeker niet dat er een dalende lijn is: Niemand hoor ik ooit over Ashes of Time, zijn martial arts uitstapje en As Tears Go By is toch ook veel minder, Happy Together voor velen ook. In the Mood for Love en 2046 vind ik beide hoogtepunten. 2046 wil ik graag nog eens herzien (want slechts 1x helemaal gezien en daarna enkel flarden). Vind ik zeker een bevestiging van 's mans kunnen.

Die vind ik juist ontieglijk mooi! Na al die jaren nog steeds niet op fatsoenlijke dvd te verkrijgen helaas.