My Blueberry Nights (2007)

Hele prettige relaxte film met prima muziek en een heerlijke sfeer. Law, Portman en vooral Weisz doen het prima. Maar daarnaast vond ik Jones toch wat flets hoewel ze het nu ook weer niet heel slecht deed.

Enig klein nadeeltje is dat als je niet voor deze film in de stemming bent hij nogal sloom is en hier en daar wat te pretentieus. Maar goed alles bijelkaar was dit voor mij een hele aangename kijkervaring.

Overigens een vreemde synopsis bij deze film. Er wordt gesproken van "ze" gaan op reis, terwijl alleen Elizabeth vertrekt

Dat staat er toch niet? Elizabeth is een vrouw, dus een 'ze' en verder wordt er in enkelvoud gesproken.

Prachtig (opnieuw) audio visueel statement van Wong Kar Wai in zijn eerste en hopelijk niet zijn laatste Amerikaanse film. Het cameragebruik en de adembenemende kleurenfotografie spelen opnieuw de werkelijke hoofdrol in deze film, waar de acteurs en actrices ondergeschikt zijn en slechts dienen als decor. De keuze voor Jones is origineel, ze doet het best aardig. De rest van de cast is goed op dreef met Weisz en Portman als uitschieters. Een film waar je keer op keer naar kan kijken en waar je zomaar in kan vallen. Gewoon pure magie. Master !

Ik vind de film vooral minder gewaagd ( / experimenteel ) dan z’n Hongkong-werk .

LMAO , ik merk nu pas dat je nickname een ode is aan Lillian Gish . Trouwens, een fascinerende actrice die vooral in films van Griffith schittert . Heb 'haar' niet voor niets in mijn top10 staan !

Lijkt me een hele mooie en leuke film, goede cast en leuk verhaal, wat wil je nog meer?

Dat je hem kijkt...

Haha ja dat natuurlijk ook

Ik gok aan de hand van je persoonlijke top 10 dat je hem niet leuk zal vinden. Ben wel benieuwd.

Oke, haha, maar heb wel een brede smaak voor films hoor',

Ook al kan je dat moeilijk zien aan mijn top 10 omdat het nogal bijna de zelfde films zijn.

Hele mooie plaatjes en heerlijke muziek.. heerlijke film eigenlijk!


Ik had een 4 gegeven als de film eindigde bij het shot van die taart.
Normaal hou ik helemaal niet zo van open eindes, maar deze keer vind ik het wel beter passen..

Dit eind maakte het net 'n beetje jammerlijk cliché..

Fijnste Wong Kar Wai die ik tot nu toe heb gezien. Wellicht komt dat ook omdat een hedendaagse Amerikaanse setting me wat meer ligt dan die van Hongkong in de jaren 60. De Amerikaanse samenleving verschilt toch ook van de onze, maar er is toch wat meer vertrouwdheid mee dan die van Hongkong enkele decennia geleden.

Veel mooie beelden gezien, bijvoorbeeld van de metro's, in het café in Memphis en de opnamen van de omgeving tijdens de trip naar Las Vegas. Erg fijn. Mooie soundtrack, al had wellicht de zang bij sommige nummers achterwege gehouden kunnen blijven, ben daar niet helemaal fan van. Al moet gezegd worden dat het ook niet echt stoorde en het is natuurlijk ook een beetje gek dat je Norah Jones niet laat zingen als ze de hoofdrol speelt. Gelukkig de herhaling van nummers niet zo groot als in andere films van de regisseur, vond ik altijd een minpuntje.

Gedurende film is de sfeer bijzonder fijn, met name in Memphis, waar de intensiteit enorm hoog werd opgevoerd en hikt de film tegen 5* aan. Die intensiteit kan helaas niet volgehouden worden, het gedeelte met Natalie Portman was wat minder qua sfeer, al ligt dat niet aan de genoemde actrice. Ik blijf het eeuwig zonde vinden dat zij haar haar heeft afgeschoren in V for Vendetta, want ik ben toch wel fan van lang haar bij vrouwen, maar ik moet met tegenzin toegeven dat dit vlotte korte kapsel hier wel erg passend was bij haar personage.

Al met al een pareltje die wat mij betreft ruim 4,5* waard is. 2046 zal echt binnenkort herzien worden.

Een toetje om U tegen te zeggen.

Dat fonkelende oranje toetje dat zich verschuilt achter de openings credits lijkt op de sappigste perzik die je ooit zult zien, zeker wanneer dat toetje gesuikert is met boysenbes-creme.

Wong Kar-Wai's "My Blueberry Nights" is niet de eerste film met eten als hoofdthema, of toetjes gebruikt als beeldspraak, maar dit nagerecht is zonder twijfel gemaaakt door een gevoelig regisseur die een kruidenmix gebruikt van een vrij maar liefdes gebonden tartaartje. Het is geen

doodgewoon koekje dat op de menukaart staat, het is zo'n mooi geversierde etalage cake die je alleen met kerstmis ziet. Ochtenden van ananassap, middagen van rosemarijn, sappige nachten van watermeloen met schijfjes citroen. Nom Nom Nom.

Je proeft "My Blueberry Nights" met je netvlies. Hup, Lik op dat lichtgevende restje taart in etalage verpakte treinrit door New York op middernacht. Bewaar: De mist van cranberry die de horizon van Memphis bedekt. Eerlijk, er zijn minder lekkere dingen om 90 minuten naar te kijken dan deze taartbrief zonder postzegel.

Wong's Engelstalig debuut is opnieuw een visueel juweeltje, maar ook het vlotte tempo geeft de film vleugels, een verbetering ten opzichte van het al uitstekende 2046.

Goede film, alleen af en toe ergerde ik me wel aan de slow motion die zo haperde (niks aan te doen). Ik keek hem overigens toen ik ziek in bed lag, en het bleef wel boeien, gelukkig geen overdreven schietscenes haha want dat zou mijn hoofd niet aankunnen.

Wat moet je nou zeggen over een film als deze, Wong Kar Wai in de U S A, vooraf had ik mijn twijfels. Zijn stijl, tempo en gebrek aan al te veel verhaal in zijn films conflicteren toch vrijwel volledig met de maatstaven in Hollywood, en als je dan ziet dat Jude Law, een popzangeres, en nog wat andere grote Hollywoodsterren zijn gecast weet je toch niet helemaal wat je kunt verwachten.

Van die scepsis was na 2 minuten al niet veel meer over gelukkig. De prachtige fotografie, het spelen met de scherpte, rafelige slowmotions, schitterende kleuren en perfecte vloeiende editing. Het zit er weer allemaal in. Het eerste stuk in New York was echt fenomenaal. Deed vrijwel niks onder voor de cinematografie en de sfeer in In The Mood For Love wat mij betreft. Vond het eerste stuk ook aanvoelen als een halve remake van die film (twee mensen die op de een of andere manier zijn verlaten door hun geliefden, en naar elkaar toegroeien), dat werd op een gegeven moment ook versterkt door hetzelfde melodietje dat in ITMFL werd gebruikt. Zeker het beste stuk van de film, had er zo 5* aan kwijtgekund als de film zo goed was gebleven.

Helaas houdt Wong dit niveau niet helemaal vast. De rest is ook goed tot heel goed, maar eigenlijk wordt het telkens net een beetje minder. De cinematografie blijft nog steeds erg erg mooi, zeker ook in het tweede stuk. Ook dat verhaaltje is minimalistisch maar zeker de moeite waard. Gelukkig houdt Wong ook in een Amerikaanse films zijn intieme menselijke emoties vast. Richting het stuk met Portman vond ik de cinematografie zo hier en daar net wat minder imponerend, al kun je moeilijk zeggen dat het niet alsnog vreselijk mooi gedaan is. Vrijwel geen regisseur die zo consequent speelt met vorm, kleur en ritme en telkens wat moois op beeld weet te toveren.

Prachtig sfeertje door heel de film, echt heerlijk. Verhaaltjes zijn ook de moeite. Ook al is Jude Law geen Tony Leung doet hij het ook niet onaardig, net als Norah Jones. Ze probeert -gelukkig- niet al te hard veel te doen wat ze niet kan. Fungeert ook meer als repliek en leidraad, dus kan niet zo heel veel fout doen. Goed gecast wel. Portman vond ik zo af en toe iets to much, maar wel een stuk beter dan normaal, Weisz is het best op dreef. En wat de muziek betreft, ik ben echt geen fan van Norah Jones hoor, maar een beter passende soundtrack had ik niet kunnen bedenken (al zal ik het thuis niet opzetten).

Zalige film. Geniet van de beeldenstroom en sfeer, en het aardige verhaaltje is mooi meegenomen. 4.5*, doet niks onder voor Chungking Express, maar In The Mood For Love is nog steeds wat te hoog gegrepen.

Rustige, mooie film met een erg fijn verhaaltje om te volgen Vooral de prachtige beelden die gebruikt worden maakt het een fijne film om naar te kijken.

Vooral Rachel Weisz vond ik een hoogtepunt uit deze film.

Een bagger film.

Een bagger commentaar.

Prachtig indiefilmpje met een apart maar fijn sfeertje. Het expliciete kleur- en beeldgebruik straalt aan de ene kant een rijk leven uit, maar tegelijkertijd eenzaamheid. Kar Wai Wong vertelt een mooi verhaal over de zoektocht naar jezelf, aan de hand van verschillende ontmoetingen op verschillende plekken. Soms gaat ie bijna uit de bocht met de sentimentele brievenwisseling/voice-over, maar deze roadmovie houdt koers, in een lekker loom tempo.

Met name het eerste deel blijft bij, met de avonden tussen de barman als waarnemer van het leven en het meisje met liefdesverdriet. Voor de barman bestaat het contact met de buitenwereld slechts uit herinneringen, camerabeelden en een berg oude sleutels. Hij lijkt het antwoord te vinden in Elizabeth, alleen zij wil zich niet zomaar bij dat leven voegen, en gaat op zoek naar zichzelf. Het reizen blijft nagenoeg buiten beschouwing, maar op enkele plaatsen komen we in contact met een aantal interessante personages: the king of the white chips Arnie en verloren liefde Sue, gokker Leslie. Elizabeth luistert, leert, maar blijft dwalende. Daar is ze Lizzie, daar weer Beth, maar alleen in New York is ze Elizabeth. Al heeft ze wel eerst heel wat kilometers moeten afleggen om dat te beseffen.

Kar Wai Wong zei dat hij poogde een film met een nasmaak te creëren, en naar mijn inziens is hij daar in geslaagd. Hij weet een mooie eenzaamheid door beeld en muziek te treffen waar je je zeer aan gaat hechten. Helaas weet Blueberry Nights niet het niveau van het begin vast te houden, maar door de korte speelduur en kleurrijke optredens van Natalie Portman, David Strathairn en Rachel Weisz. Hoofdrol Norah Jones is sympathiek maar niet zeer kleurrijk, maar dat maakt haar zoekende personage ook wel weer overtuigend. Mooiste blijven de avonden met de blueberry pie, waar ze voorzichtig hun levens delen. Ook is het genieten van de beelden en de prachtige muziek. Zeer fijn filmpje.

Indiefilmpje? Wong Kar-Wai is één van de grootste Aziatische regisseurs en filmt met serieuze budgetten.

Oké, mijn excuses. Ik meen dat hij zelf zoiets zei in een interview op de dvd.

Heb net trouwens je Engelse review gelezen, je stukken in het Engels zijn erg goed! Op MM verkondig je natuurlijk altijd een unieke stem, maar qua schrijfstijl en inhoud schrijf je in het Engels erg goed. Mijn complimenten. Hoewel ik er inhoudelijk misschien niet volledig mee eens ben, wat betreft de opmerking dat de acteurs marionetten zijn. Bij de discussie op MM lijkt het een beetje alsof je de acteurs die je niet zo hoog hebt zitten plaatst onder de goede regie van Kar Wai, en de acteurs die je wel waardeert wel credit geeft voor hun rollen.

1e Kar-Wai.

Ongeveer wat ik ervan had verwacht. Het kwam redelijk langzaam op gang voor me, maar uiteindelijk wist de film mij helemaal in zich op te nemen. Een mooi portret van de verschillende kanten van liefde. Aan de ene kant de eenzaamheid en hartverscheurende pijn die het kan veroorzaken. Aan de andere kant natuurlijk dat sprankeltje hoop, die kleine lieve gebaren die het leven zo mooi kunnen maken. De film kabbelt rustig voort en heeft een warme sfeer om zich heen hangen. We volgen de hoofdpersoon op een roadtrip terwijl ze verschillende mensen tegenkomt die op hun eigen manier de eenzaamheid bestrijden en hun leven op hun eigen manier invulling geven. Heel rustig, maar ook heel aangrijpend en bijzonder.

Ik vind het erg knap van Kar-Wai hoe hij de film twee gezichten heeft gegeven. De film straalt iets warms, broeierigs en gelukkigs uit, terwijl de inhoud meestal vrij kil, uitzichtloos en droevig is. Het geeft wel een goed beeld van de liefde en hoe mensen er mee omgaan.

Dit is een acteursfilm en in die opzet is de film helemaal geslaagd. Het acteerwerk is fantastisch, zelfs zangeres Norah Jones levert een goede prestatie. Jude Law en Natalie Portman springen er echter uit met hun zeer sterke rollen.

Visueel heeft de film ook iets eigens. Heel veel sfeerbeelden, opvallend mooi kleurgebruik en soms bijzonder voyeuristische standpunten. In het begin werd ik een beetje moe van de schokkerige beelden, maar na een tijdje raakte ik eraan gewend en kon ik het heel goed waarderen. Steden als LA en New York worden op een bijzondere manier in beeld gebracht.

Dit smaakt naar meer. Waarom maar 3,5*? Dat weet ik niet, dat zegt mijn gevoel. Maar een herziening staat al gepland in de nabije toekomst. Heerlijk rustig filmpje.

Moet zeggen dat ik dit werkje veel leuker vind dat Fa Yeung Nin Wa(In the Mood For Love), waar het qua cinematografie goed was, maar het verhaal mij totaal niet trok en behoorlijk leeg leek en de film oneindig lang duurde. In dat opzicht is My Blueberry Nights toch veel meer geslaagd, omdat dit Amerikaanse cultuurtje mij beter trekt en de emoties van de acteurs veel beter overkomen dan bij een stel Aziaten. Het kleurgebruik is ook opvallend, veel mooie en felle kleuren, veel neonlichten en soms dat heerlijke en zweverige sfeertje in combinatie met stijvol uitgekozen beelden.

Dit beviel me echt uitermate goed, vooral omdat je aan de hand van het plot niet zou zeggen dat de film een visueel spektakel zou kunnen zijn.

Toch ben ik zelf iemand die van een goed lopend verhaal houd en dat vaak ook meeneem in mijn beoordeling. Want film is wat mij betreft meer dan alleen een visueel spektakel(enkele uitzonderingen daargelaten).

Dat is toch een klein beetje een euvel bij Wong Kar-Wai heb ik het idee, ondanks dat de film verder goed in elkaar zit komt de persoonlijke zoektocht van Jones niet helemaal lekker over.

Ze reist een jaar door Amerika alsof het niets is, ik krijg zelf niet echt het idee dat ze op een jaar op reis door Amerika is geweest.

De film neemt te weinig tijd om de focus op de zelfontplooiing van Jones te leggen, waardoor de "levensles" aan het einde van de film niet helemaal overkomt op mij. Afzonderlijk gezien vind ik de situatieschetsen van Strathairn en Jones het mooiste en is die van Portman ook wel aardig te pruimen. Maar door het tijdgebrek vind ik de overgang niet echt geslaagd tussen de in totaal 3 verschillende situaties. Het loopt niet vloeiend in elkaar over. Dan is ze in Memphis, dan opeens in een gokstadje ergens aan de westkust.

Een half uurtje extra om de film iets vloeiender te laten verlopen had de film wat mij betreft dan zeker geen kwaad gedaan, vooral omdat er verder best veel te genieten valt in My Blueberry Nights.

Prima vermaak, maar geen absolute topper.

3,5*

Degelijke film die het vooral moet hebben van de kleurrijke beelden, de sfeer, het aangename acteerwerk en de bijpassende muziek.
Ondanks het trage verloop weet de regisseur toch bepaalde momenten te missen in dit verhaal dat toch een meerwaarde had kunnen bieden : bv. de reis van Elizabeth door Amerika had beter uitgewerkt moeten worden, de vriendschapsrelatie tussen Jones en Law was in vergelijking met de andere vriendschapsrelaties wat pover.
In ieder geval miste de film toch de essentie om als kijker geboeid te zijn naar de zoektocht en de levensles van Jones. 6/10

Norah Jones in de hoofdrol en als ik het goed heb gehoord verzorgt ze ook de soundtrack. Echt slecht is ze niet, al lijkt t soms of ze maar 1 gezichtsuitdrukking kent. Daarbij wordt ze weggespeeld door topacteurs als Weisz en Strathairn. Portman heeft ook een mooie rol en zelfs Law(normaal een hekel aan die gast) speelt een fijne rol. Zweverige manier van filmen werkt niet altijd even goed.

Mooie sfeervolle film die zowel erg mooie shots als bijpassende jazz muziek heeft.
Norah Jones had ik nog niet eerder gezien maar ik kon me goed in haar personage vinden. Dit had ik daar in tegen weer wat minder bij het personage van Jude Law, ze hadden hem best wat meer uit mogen diepen.

De rol van David Strathairn vond ik toch wel de beste van de film, hij viel me nog nooit eerder zo op in een film maar in de bar scene voelde ik al gelijk met zijn personage mee.
Jammer dat zijn rol niet erg lang was en hij al snel weer uit het verhaal ging, zijn personage was emotioneel interessant genoeg om bij wijze van spreken een film mee te vullen.

My Blueberry Nights had gewoon een erg fijne sfeer grotendeels te danken aan de manier van filmen en de dromerige muziek.
De verschillende personages deden de film ook erg goed maar in sommige gevallen had het best wat meer uitgediept mogen worden.

3,5* zeker een film die de moeite waard is.

Zeer sfeervolle film.

Het verhaal gaat over 2 dingen: de bedrogen Elizabeth en de cafébaas Jeremy enerzijds; en de zoektocht naar zichzelf van Elizabeth anderzijds.
De eerste hoofdlijn, namelijk de ontwikkelingen tussen Elizabeth en Jeremy zijn fantastisch om te zien, niet in het minst omdat er een ongelooflijke chemie aanwezig is.
Daarnaast zijn er nog 2 zijplotjes. Die met Weisz is nog redelijk leuk om te volgen; die met Portman weet echter niet te boeien. Haar personage Leslie voelt leeg aan en haar miserie weet daardoor geen medelijden op te wekken.
Het einde van de film, met Jeremy en de "nieuwe" Elizabeth die elkaar dan eindelijk gevonden hebben is schitterend.

Norah Jones weet haar gebrek aan acteerervaring redelijk goed op te vangen door niet te hard haar best te willen doen, maar door integer te blijven. Jude Law steelt echter de show. Hij komt heel geloofwaardig over en de chemie die hij met Norah Jones heeft is prachtig.
Van de bijrollen zijn Rachel Weisz en David Strathairn de besten. Natalie Portman irriteert veelal. Haar accent klinkt vreselijk en daardoor komt ze gevaarlijk dicht tegen de grens van overacting aan.

Dé ster van de film is de regisseur, Kar Wai Wong. Wat een sfeer dat die hier neer weet te zetten, ongelooflijk. De film steekt vol met interessant geschoten scènes en dat komt niet in het minst door het fantastisch kleurenspel.
De muziek ondersteunt daar waar nodig. Norah Jones is allesbehalve mijn lievelingszangeres (haar liederen kunnen nogal slaapverwekkend zijn), maar hier past haar stem wel bij het relaxte tempo.

Aanrader.
4

Ugh bosbessentaart.

Ik weet niet precies wat het is maar deze film deed me helemaal niks. Op geen enkel vlak deed deze me iets. Hoewel er prachtige scenes inzitten is er nergens een scene die eruit springt waar er even wat gas wordt gegeven. De verhaaltjes zijn tam, cliché en originaliteit is ver te zoeken.
Hoewel deze stijl me moet liggen deed het me gewoon helemaal niks.
Wong weet heel goed hij hij een draai aan zijn personages moet geven zodat ze ongeloofwaardig zijn. Protagonist gaat Amerika verkennen om haarzelf te zoeken. En zodoende zijn de tortelduifjes van elkaar verwijderd.
Gaat Law 100000 brieven sturen door heel land omdat hij natuurlijk zo super romantisch is.

Hoewel pokerende Portman geweldig is gaat dat verhaal ook nergens over; heel dat papa leert mij pokeren verhaal en doet hij net alsof hij dood en dan is hij echt dood.
Kom op zeg!

Wie verzint deze slechte shit!

Stijl is vet maar herhalend. Soundtrack is om te janken zo slecht!

Zo zoet, zo klef dat ik zin heb om een hele bosbessentaart op te eten het weg te spoelen met een fles wodka en zo over Norah Jones heen te kotsten.

Er zijn van die films die je totaal weten te verrassen, die je lage verwachtingen totaal niet waarmaken en je het ongelijk bewijzen. My Blueberry Nights is zo’n film. Een film die me vanaf de eerste seconde wist vast te pakken met een geweldig dromerige sfeer. Deze sfeer is ijzersterk neergezet door Kar Wai Wong. Ook het acteerwerk van onder andere Jones en Portman dragen bij aan de sfeer. Mooi weergegeven en nooit vervelend. De verhaallijn van Jones is sterk en boeit de gehele film door. De verhaallijn van Portman vind ik een stuk minder. Gelukkig compenseert zij dat met sterk en overtuigend acteerwerk. Na het zien van My Blueberry Nights had ik 4,5* in mijn hoofd, maar dat vind ik een dag later te veel van het goede. Daarom houd ik het voor nu op vier dikke sterren.

Op 13 maart 2008, de dag dat ik mij bij MovieMeter aanmeldde, schreef ik het volgende over deze film;

Nu deze film voor de derde keer bekeken en bovenstaand bericht kan hierbij nu definief naar de prullemand, want "My Blueberry Nights" is op "2046" na voor mij inmiddels uitgegroeid tot de beste film van Wong Kar Wai. De fotografie in deze film is verbluffend mooi, doet echt niet onder voor die in Kar Wai's best gewaardeerde films "2046" en "In the Mood for Love". Ook het acteerwerk is dik in orde en dat terwijl ik meestal niet zo onder de indruk ben van Natalie Portman. In deze film deed ze het prima. Ik heb onlangs in mijn recensie bij "2046" geschreven dan Wong Kar Wai een meester is in het scheppen van sfeer. Ook in deze film heeft hij dat weer eens bewezen. Mooie sfeervolle beelden, ook vanwege het prachtige kleurengebruik en de mooie sfeervolle muziek, hoewel dat laatste in deze film minder is dan in zijn twee vorige films, waarvan het verhaal zich in de jaren zestig afspeelde. Ik ben nu eenmaal een groot liefhebber van die zwoele nostalgische muziek van vooral de beginjaren zestig.

Deze onderschatte film - het gemiddelde van 3,20* is veel te laag - gaat dus voor mij weer in waardering stijgen. Ben zeer benieuwd naar Kar-Wai's volgende film dat zich - als ik het goed gelezen heb - zich weer in China zal afspelen.

Waardering; verhoogd naar 4,5*