My Blueberry Nights (2007)

Een wat mager coming-of-age filmpje. Mooie kleuren, apart camerawerk en goede muziek zorgen toch voor een voldoende.

Saai! Natalie Portman maakt het nog een beetje goed. Verder is het een lang verhaal over helemaal niks met heel veel zijtakken en het is ook nog eens tamelijk irritant gefilmd.

Toch wel een tegenvaller en dat ligt vooral aan het expressieloze gezicht van Norah Jones. De rest van de acteurs doen het dan wat beter dan haar maar weten niet boven hun karikatuur uit te stijgen. David Strathairn lijkt als enige echt te weten hoe hij zijn personage vorm moet geven. Buiten het acteerwerk om kon ik ook niet veel met de beelden, de sfeer die Kar Wai Wong opriep. Het leek allemaal wel op een herhaling van wat hij eerder en beter heeft gedaan. Daarbij kwam het bij mij over als een soort van mooifilmerij. Daarmee bedoel ik dat vrijwel de hele film is opgenomen in slow motion en de kleuren (vooral paars) moeten helder en duidelijk overkomen voor de beeldtaal en dat lag er voor mij te dicht op. OF komt het allemaal door de Amerikaanse setting?

Het hangt te veel op aan Norah Jones, die in het niet valt qua acteren bij de rest. Zit weinig smaak aan haar. De film ontwikkelt zich langzaam, maar uiteindelijk een mooi "eind goed al goed".

(who 's that guy!!!

Redelijke film, wat oppervlakkig om echt interesant te zijn. Norah jones doet haar best maar zingt beter. Ik had meer verwacht van de beelden omdat men er hier erg einthousiast over was...

Deze film had een stuk beter uit kunnen pakken als de rol van Lizzie door iemand anders werd gespeeld.

Leuk dat ze Norah Jones een kans hebben gegeven maar had van mij niet gehoeven.

Wat speelt ze ongelooflijk emotie/expressie-loos, komt totaal niet over.

Dan weer mijn complimenten voor Jude en Portman, die de film voor mij wel de moeite waard maken.

De muziek van Norah is overigens wel erg prettig, daar kan ze het ook beter bij laten wat mij betreft.

3*

Zonder Nora Jones zou de film geeneens gemaakt zijn. Op de vraag waarom Wong Kar Wai voor een Engelstalige film heeft gekozen: Because of Nora Jones.

Mooie poster. Ik was aan het begin ook niet weg van de acteerprestaties van Nora Jones, maar later ergerde ik me daar helemaal niet meer aan. Het begin vond ik nogal een rommel. Ik heb 'In the mood for love' van Kar Wai Wong gezien, maar die is echt veel beter en niet te vergelijken met deze film. De prachtige beelden daar, zijn beter op zn plaats dan in Blueberry Nights. Toch vind ik het wel een goede film!

Deze film onlangs weer opnieuw bekeken. Was ik bij mijn eerste kijkbeurt nogal kritisch, nu bij herziening sta ik toch een stuk positiever tegenover deze roadmovie. Behalve naar het acteerwerk van Jude Law en vooral Natalie Portman gaat mijn meeste waardering toch uit naar de schitterende fotografie, die toch echt niet onderdoet voor Wong Kar Wai’s Aziatische films. Het verhaal stelt misschien niet al te veel voor, maar ik vond de film toch wel degelijk sfeer hebben, mede ook door de zeer toepasselijke soundtrack. Film haalt het weliswaar niet bij zijn films zoals “In the Mood for Love” en “2046”, maar al met al vind ik dit toch een zeer goede film van Wong Kar Wai. Het gemiddelde van deze film op MovieMeter is toch echt te laag.

Mijn eerste film van Kar Wai Wong levert me dubbele gevoelens op. In de kern is het een hele lieve film die ik heel erg mooi zou willen vinden, maar de echte click blijft helaas te lang uit. Waar dat dan precies aan ligt? Het komt misschien omdat ik de overdreven gestileerde opzet teveel associeer met de pure Aziatische cinema, en dat er naar mijn gevoel ets verloren gaat als de cast gedragen wordt door louter westerse acteurs. Ik mis de ingetogen manier van acteren die Aziaten inzetten tegenover de juist visueel bombastische schoonheid. Toch heeft de film ook wel iets door de inbreng van de schitterende Norah Jones; haar gebrek aan acteertalent maakt ze goed door heel dicht bij zichzelf te blijven en zo naturel te ogen als haar karakter. En als dat gouden keeltje opengetrokken wordt voor de soundtrack, dan is het toch wel even kippenvel op de armen.

Ik beloof hierbij plechtig om eerdere films van Wong ook te gaan zien, al is het maar om te vergelijken hoe deze zich daartoe verhoudt.

Het verhaal kon mij werkelijk voor geen meter boeien, maar dit werd ruim gecompenseerd en zelfs veruit overtroffen door de prachtige beelden. Waardoor Kar Wai mij, na een dagje intensief snowboarden en dus redelijk afgepeigerd, wist te vervoeren naar hogere sferen. Hulde!

4*

Leuk fimpje. Mooie beelden in een vermakelijk verhaaltje. Bijzonder vond ik het echter allemaal niet. Narah Jones heeft wel ''wat'', maar echt goed vond ik haar zeker niet. Jude Law daarintegen wel. Hij steelt de show wat mij betreft. Portman doet ook aardig mee en hetzelfde geldt voor Weisz. De scénes in het café, met Law en Jones vond ik het sterkst. Het einde - ook op de poster - vond ik dan ook de mooiste scéne uit de hele film. Daar werkt het toch wel op een mooie manier naartoe. Muziek vond ik niet echt goed en zo nu en dan vond ik de slow-motion shots bijv. wat te veel van het goede. Toch zeker een leuke, vermakelijke film, met een mooi einde. Dikke voldoende.

My blueberry nights is een heel herkenbare Wong Kar Wai-film. Thematiek, motieven (tram, roken, hakschoenen) en natuurlijk de visuele stijl met de uitbundige kleuren en de warm-gele belichting blijven in Amerikaanse setting gewoon behouden. Daarmee is dit meteen een bovengemiddelde film. Het verhaal en de dialogen bevatten trouwens ook genoeg aardige dingen. Aan de andere kant mist My blueberry nights iets echts bijzonders en heeft het zeker niet de magie van bijvoorbeeld In the mood for love. Daarbij vond ik de kadrering en beeldcompositie toch wel een stukje minder dan bij de samenwerking met Doyle en het kleurenpalet soms iets te breed. Als je dan in de aftiteling al die aziatische namen voorbij ziet rollen kan ik echter toch niet anders concluderen dat My blueberry nights niet alleen een boeiende maar ook geslaagde stap is in de carriere van Wong Kar Wai.

Hoe is de beeldcompositie en kadrering hier minder? Noem eens een paar voorbeelden.

Dat is juist geconstateerd. Maar het is toch niet dat het ontoepasselijk is - Past volledig in de inhoudelijke kant van My Blueberry Nights.

In 2046 zitten bijvoorbeeld veel shots waarin je het personage ziet aan de uiterste rand van het shot met gecentreerd een groot egaal, kleurig vlak (muur, deur, dat soort dingen).

Deze beelden zie je in My blueberry nights nergens. Niet alleen dat hoofden meestal bijna volledig gecentreerd zijn maar ook wordt de overige ruimte veel conventioneler opgevuld.

Zaken als die close-ups van hakschoenen vind ik in 2046 een stuk stijlvoller, zo ook de rookpluim uit In the mood for love die esthetisch ver boven gelijkaardige beelden uit My blueberry nights staat.

Het is correct dat Wong hier ietwat afwijkend aan het werk gaat, in tegenstelling tot In the Mood for Love en 2046. De Amerikaanse context speelt daar uiteraard een rol in. Het kan vastgesteld worden dat de man filmisch terug grijpt naar Chungking Express, met name het gebruik van hand-held camera.

Het predicaat conventioneel zal ik nochtans nooit bij Wong gebruiken. In-en-uit lopen, het sluiten van een deur. stiekem meegluren, filmen vanachter ruiten, neon-belichting, intermezzo’s, slow motion's (de kusscène en de shot van Jude Law starend naar buiten behoren tot Kar-Wai's mooiste) Het is allemaal toch echt onmiskenbaar Kar-Wai. Daarnaast vind ik door een fraaier kleurgebruik niet alle foefjes hier benodigd.

Laten we overigens eerlijk wezen - In the Mood for Love nam meer dan een jaar filmopname in - 2046 meer dan twee jaar. My blueberry nights daartegen was in minder dan een jaar al afgerond. Een zuivere logica op-en-top om niet elk foefje te verrichten.

Dat vind ik ook, zeker. De stijl is fraai én herkenbaar, maar doet ondanks dat wel wat onder voor de genoemde films met Doyle achter de lens.

Mijn eerste Kar Wai Wong en eerlijk gezegd vond ik My Blueberry Night niet zo goed als ik had verwacht. Het begin was kwam bij mij te sentimenteel over en deed mij eigenlijk helemaal niets. Pas later werd My Blueberry Night wel beter, maar echt goed vond ik het niet.

My Blueberry Nights is een romantisch verhaaltje dat laat zien hoe je jezelf kan vinden. Dat hele verhaal pakte voor mij verkeerd uit, het camerawerk vond ik erg mooi, vooral die langzame shots vond ik wel wat. Ook de muziek zorgt er wel voor dat de sfeer erin blijft, maar toch heb ik het idee dat de film iets mist, dat je echt het gevoel krijgt hoe het is om jezelf (weer terug) te vinden en ik miste toch wel de grote verschillen van de oude Elizabeth en de nieuwe, die vond ik niet echt.

Wat wel leuk was, waren sommige personages. Zo vond ik die Arnie en zijn vrouw wel interessant om te zien. Ook vond ik Natalie Portman wel grappig om weer eens te zien. Toen zij in beeld kwam, werd de film voor mij wat soepeler, omdat er toen wel een andere wending in kwam en daardoor kon ik het laatste deel ook makkelijker wegkijken.

Norah Jones vind ik zelf wel mooie muziek maken, niet dat ik het dagelijks luister terwijl ik pirouettes draai, maar af en toe vind ik het wel mooi. Nu ik haar voor het eerst zag acteren vond ik haar eigenlijk ook niet slecht, terwijl ik Jude Law juist weer minder vond spelen. En verder vond ik de rest niet echt geweldig, maar toch op sommige momenten wel grappig.

Verder was het voor mij toch wel een vermakelijk filmpje om eens weg te kijken. Niet meer, niet minder.

2,5*

Toch wel een tegenvaller. Vooral visueel is het allemaal bijzonder teleurstellend. De slowmotions en het aparte kleurgebruik deden bijzonder geforceerd aan en werken derhalve ook totaal niet. Gelukkig is het verhaaltje op zich nog best het volgen waard en is het acteerwerk ook heel behoorlijk. My Blueberry Nights verveelt dan ook niet maar de vage en interessantedoenerige stijl zijn een doorn in het oog.

3*

Stillistisch niet echt afwijkend van Kar Wai-Wongs Aziatische films. Wel soms wat minder nadrukkelijk dan in zijn meest gestyleerde werk. Qua verhaal eerder op de lijn van zijn wat lichtere films.

Ik heb me een tijdlang beschouwd als iemand met intresse in, maar niet echt een grote fan van Wong Kar Wai. Maar nadat ik een tijdje geleden werd verrast door Fallen Angels begon ik te twijfelen en te overwegen om alles eens opnieuw te gaan zien. My Blueberry Nights zet me daar juist weer niet toe aan. Prima film, Jones viel me mee, Portman was lekker afwijkend en Jude Law had een mooie rol. Maar zoals tot nu toe bij alle films op een na van Wong Kar Wai mis ik een dimensie die me echt de film in zuigt en me erin laat opgaan. Kar Wai Wong blijft altijd op een afstandje hangen. Misschien blijft het wel zo'n regisseur die ik met interesse volg, maar van wie ik niet snel een film ga zien die een favoriet van me wordt.

Kleine 3.5*

Wong filmt absoluut stijlvol en weet ook hier weer een geheel eigen sfeer te creëren, maar ik ben er niet altijd van gecharmeerd. Hetzelfde stilisme dat door velen geroemd wordt komt af en toe wat geforceerd over, zoals die vertraagde beelden, die samen met de soms plotselinge overgangen de kijker, mij althans, op afstand houden. Het verhaal is dan wel weer mooi, maar loopt ook niet over van diepgang. Op een of andere manier is het niet een mooi geheel dat me grijpt. Ik kan me daarom wel vinden in bovenstaande commentaar van sb.

Maar misschien heeft het er ook mee te maken dat ik die zwoele stem van Norah Jones nu wel een keer zat ben...

Toen ik de eerste scene zag, dacht ik dat ik het helemaal niks ging vinden. De techniek die daar werd gebruikt voor het camerawerk is niet mijn favoriet. Het flitsen van shot naar shot en dan een beetje beverig. Net alsof je naar een candit camera zit te kijken.Dan waren we weer binnen en dan werd er weer gefilmd door het raam van buiten. Heel chaotisch en irritant. Gelukkig werd dit na de eerste scene al snel minder.

Ik vond het verder een heerlijke film. Er heerst een lekkere sfeer. Het verhaal loopt nogal traag maar dat is eigenlijk wel lekker. Je kunt lekker meeleven met de personage's. Wat ik heel mooi over vond komen vond ik de emoties van de personages. Ze kwamen heel mooi in beeld.

Jude Law vond ik best goed. Niet meer niet minder. Eigenlijk was ik wel verrast door Norah Jones. Voor een onervaren "actrice" vond ik dat ze het niet slecht heeft gedaan.

Visueel gezien is deze film echt leuk om naar te kijken maar ook qua verhaal kan je lekker meeleven door alle personage's die Elizabeth tegenkomt en de band die ontstaat tussen Law en Jones is erg leuk om naar te kijken.

Hoewel de film er door de gebruikte felle kleuren prachtig uitziet vond ik hem toch maar matig boeiend. De beslommeringen van de personages deden me gewoon niet zo veel. Het verhaal van het personage van Portman vond ik dan weer wat interessanter, maar dan zit er toch al een groot stuk van de film, met erg veel -naar mijn beleving- tamelijk saaie conversaties op. De veelvuldige doorkijkjes vond ik hier niet zo goed werken als in bijvoorbeeld een In The Mood For Love; het suggereert een beetje een stiekeme blik op een intiem moment en dat vind ik veel beter passen bij de Aziatische cultuur dan bij een eetcafé in de VS.

Al met al een film die prima is qua acteerwerk en sfeer, maar die voor mij wat inhoud betreft niet helemaal aansloeg.

Ook in Amerika weet Wong Kar Wai weer prachtige beelden te schieten. De verschillende Amerikaanse diners, welke grotendeels het decor zijn van de film, zijn schitterend in beeld gebracht met mooie in het oog springende kleuren. Daarnaast weet de vaak onvoorspelbaar bewegende camera de liefdesperikelen dynamisch en origineel in beeld te brengen. Dit is wat mij betreft dan ook de beste kwaliteit van My Blueberry Nights, het visuele jasje. Het verhaal zelf vond ik redelijk standaard en typisch Wong Kar Wai. Het wist te boeien, maar meer dan dat deed het ook niet. Echter, als je als regisseur alleen met je beelden al zo kunt boeien, staat een minder interessant verhaal een hoge waardering zeker niet in de weg.

Interessante film van een sterke regisseur. Eigenlijk komt het erop neer dat de film je moet pakken (veel meer dan bij andere films), zo niet komt het al gauw gekunsteld over.

My Blueberry Nights is sterk gericht op het visuele, wat geen verrassing is. Als je sceptisch bent, kun je zeggen dat het allemaal erg geforceerd en trucerig is, wat ook eigenlijk gewoon zo is. Mensen die zitten te wachten op overdreven visuele poeha, zitten hier goed. En af en toe ben ik wel zo iemand. Het paste gelukkig goed bij de film en dat is precies de reden dat het niet ergerlijk werd; ik was aardig in mijn element.

Verder werkt het visuele driftig samen met de acteurs die de film (die weinig verhalend is) op gang moeten houden. Gelukkig heeft bijna de gehele cast het begrepen. Strathairn is altijd goed, maar zelfs Law snapt wat hij moet doen en Norah Jones is zelfs een ontdekking als actrice. Portman en Weisz vond ik dan weer wat tegenvallen. Verder ondersteunt de mooie muziek het juiste gevoel.

Maar eigenlijk is dat allemaal ondergeschikt aan de echte reden dat ik de MBN goed vond. Het visuele, de acteurs en de muziek dragen hooguit bij aan een heerlijk relaxt gevoel aan de ene kant (kwam volledig tot rust) en een soort van melancholisch gevoel aan de andere kant. Daardoor werd het een erg prettige kijkervaring.

Omdat de film toch wat minnetjes heeft en ik het uiteindelijk (ook door een wat tegenvallend laatste half uur) niet heel bijzonder vond, slechts 3,5 sterren. Wellicht verhoog ik dat nog eens.

Met moeite haalt ie bij mij 3,5 ster.

Sympathieke film, maar erg middelmatig.

Behalve een paar mooie visuele shots wist ie nergens echt te boeien.

Mooie film, wat het vooral moet hebben van het camera werk, prachtige soundtrack en sterke bijrollen. Norah Jones stelt ook niet teleur.

Irritant slome film, en waar gaat het over? Het zou een road movie kunnen zijn, als er een lijn in het verhaal zat. Maar die heb ik niet kunnen ontdekken. Het zou ook een coming of age film kunnen zijn, maar de personen zijn daar al wat oud voor, en wat leren ze nou eigenlijk in de film? Het wordt me niet echt duidelijk.

Ik zag 'm tijdens een training, anders had ik beslist na 5 minuten gezapt.

Top film! Is alweer tijdje terug dat ik hem gezien heb, maar herinner dat ik erg onder de indruk was. Ik heb hem gelijk aangeraden aan ieder die een nieuwe film wilde zien!

De eerste 20 minuten vond ik dit een zeikfilm en ergerde ik mij aan die camerafoefjes. Vanaf het 'tweede verhaal' begon de film me te boeien en toen was ik ook eindelijk gewend aan de regiestijl die me hier en daar aan een videoclip of een reklame deed denken. Het acteerwerk is prima maar deed me wel een beetje aan een toneelvoorstelling denken. Al met al een dromerige film die matig begint maar na 20 minuten toch interessant begint te worden.