Mad Max (1979)

Zo eindelijk heb ik eerste film gezien. De tweede heb ik 6 jaar geleden gezien en nu eindelijk deze. De film was leuk, vlot en zeker een aanrader, maar niet de topper die ik had verwacht. Ik had mij iets te veel verheugd op de post-apocalyptische setting, want die was er niet echt. Ondanks dit, was de setting zeker leuk en zorgde de woestijnachtige landschap voor een western-sfeertje. Alleen dan net iets anders. Mel Gibson is hier overigens pas 23. Misschien iets te jong voor zo'n die-hard cop.

3.5* Leuk! Op naar de volgende.

Mad Max is op het eerste gezicht een veredelde, gedateerde low-budget B-film met typische camerawerk zoals veel van die films in de jaren '70. Het is bij vlagen traag, slecht geacteerd en rommelig gemonteerd, maar toch hééft de film iets. Waarschijnlijk is het de gestoordheid van de personages, de dystopiaanse Australische woestenij en de snelle auto-achtervolgingen. Het ademt een flinke dosis craziness en pure madness. Zelfs de naam (Mad) Max Rockatansky is al stoer. Een rol van de 22-jarige Mel Gibson, die toen overigens al een stem had alsof hij 40 was.

Ook de badguy in de film, The Toecutter, is een eindbaas en bovendien een uitstekende rol van de voor mij onbekende Hugh Keays-Byrne.

Het einde voelde helaas wel erg gehaast en rommelig (het moge duidelijk zijn de film het moet hebben van zijn cult-status), maar het maakt me wel nieuwsgierig naar de vervolgdelen.

Van 1,5 ster naar 3 sterren. Dat maakt van de film voor mij natuurlijk nog altijd geen meesterwerk, maar het is frappant wat een herziening met deze film kan doen.

De soundtrack blijft too much, de scènes buiten de snelweg zijn oersaai en het acteerwerk is nog altijd niet om over naar huis te schrijven, maar na sindsdien The Road Warrior, Thunderdome en het absoluut geniale Fury Road gezien te hebben valt veel van alle overtrokken gekte waar ik me eerst aan stoorde plotseling op zijn plaats. Zeker Hugh Keays-Byrne als The Toecutter en de introductie van The Nightrider waren nu opeens heel prettig om naar te kijken en luisteren.

Het is te merken dat Miller met zijn eerste Mad Max een soort Australische, futuristische western wilde maken: held komt in desolaat landschap oog in oog te staan met slechterik(ken) en zal hem/ze mores leren. Waar Miller de fout ingaat is het uittrekken van een uur om te laten zien hoe slecht te slechterikken zijn zonder Max hier vooralsnog persoonlijk bij te betrekken: ze verkrachten, moorden en plunderen, maar de slachtoffers blijven toevallige voorbijgangers waar zowel het publiek als Max geen relatie mee heeft (kunnen opbouwen). Max positioneert zich tegenover zowel de slachtoffers als tegenover de daders op een puur formeel niveau: als politieagent, waardoor alles nogal afstandelijk blijft.

Pas na dat uur komen Max' vrouw en kind in het geding (met de zeer brute en fatale afloop, waarvoor kudos) waardoor zowel hij als het publiek écht in het verhaal kunnen gaan investeren. Dan is de afrekening misschien wat vluchtig, maar desalniettemin sterk: Max laat zijn wraak niet losvaren op de antagonist maar op een zielige henchman die het allemaal ook niet gewild had. De pay-off wringt, is gewaagd; onze Max is een twijfelachtige antiheld geworden en doet de titel eer aan. Iets dat mij na de eerste kijkbeurt volledig over het hoofd ging.

Waar ik eerder ook niet op gelet heb was Millers beeldregie, die bewonderenswaardig is: een retestrakke cameravoering en regelmatig erg fijne aankleding (al gaat Miller hierna gelukkig wel volledig los en op de post-apocalyptische toer) die hoge ogen gooien wanneer je bedenkt dat alles nog geen half miljoen gekost heeft.

Wie weet wat een tweede herziening gaat doen, maar vooralsnog ben ik benieuwd wat een tweede kijkbeurt voor The Road Warrior betekend.

Sterke film van George Miller die gabaseerd is op het Western-genre, maar zich afspeelt in een dystopische toekomst. De film heeft ondanks het lage budget binnen de apocalyptische en post-apocalyptische fictie een grote stempel weten te drukken, wat op zich al indrukwekkend is. Dat het hier en daar amateuristisch overkomt klopt, maar het is met tijden inderdaad spannend en zeer onderhoudend.

Eerste film uit de Mad Max-reeks, die de carrière van de destijds 23-jarige Mel Gibson lanceerde. De film werd gemaakt voor het schamele budget van 650.000 Australische dollars (ongeveer 575.000 dollar). Ondanks dit schamele budget bevat de film enkele goed gefilmde achtervolgingen en uitstekend stuntwerk.

De actie is behoorlijk grof, ondanks dat er weinig expliciet geweld daadwerkelijk wordt getoond. Tegenwoordig heeft de film de tand des tijds met moeite doorstaan. Het tempo ligt erg laag en het duurt ruim een uur voordat er daadwerkelijk echt wat gebeurd, en dan is de film al bijna afgelopen. Mel Gibson moet nog groeien als acteur en heeft hier nog weinig van zijn kenmerkende humor of charme.

Een revolutionaire actiefilm is Mad Max niet. Ook niet voor zijn tijd.

Best leuk om weer eens terug te zien.Mad Max heeft wel iets van een cult klassieker,bevat goede ideeën en spectaculaire achtervolgingen.Het acteerwerk daarentegen is ondermaats en de kostuums komen tegenwoordig wat lachwekkend over.Wel goed geregisseerd door George Miller die met het vervolg,naar mijn mening de echte cult klassieker zou maken.Deze film is daarbij slechts een aardige,wel originele vingeroefening..........Kwam er trouwens achter dat Hugh Keays-Byrne die the Toecutter speelt in Fury road (na 35 jaar ) weer opduikt als de hoofdschurk Immortan Joe,was me helemaal ontgaan.

Goeie film waarin een agent het aan de stok krijgt met een wilde bende motorrijders. Een vrij simpel wraakverhaal met een beetje geschifte personages. De film begint meteen goed met een prima auto-achtervolging. En alhoewel dit vlotte tempo niet de hele film wordt vastgehouden, blijft het onderhoudend. Vanwege het goeie camerawerk oogt de film hier en daar wel spectaculair. Verder betekende dit de doorbraak van Mel Gibson.

Stond hoog op de lijst broodnodige herzieningen, en het is me alles meegevallen.
Ik vond het eigenlijk over de hele linie wel een toffe film, de "saaie" stukken die sommigen noemen zijn mij niet opgevallen. Film kent een prima tempo, maar ik houd persoonlijk dan ook niet zo van actiefilms die 90 minuten lang niks anders laten zien dan achtervolgingen en schietpartijen, dan wordt die actie op een gegeven moment saai- dan doel ik bijvoorbeeld op de bejubelde reboot. De originele Mad Max is een stuk evenwichtiger, waardoor de beslissingen van Max, en zijn wraak, beter op hun plaats vallen.

Overigens is de apocalyptische setting in dit eerste deel vrijwel afwezig, het is eigenlijk een post-moderne western met een flinke scheut Australisch anarchisme.

Eentje die ik al heel lang op mijn kijklijstje had staan en nu is de Actie/Muziek-Challenge een goed excuus om hem ook eens op te zetten.

De toekomst, de snelwegen zijn het terrein van totaal geschifte bendes. De enige die hun kunnen stoppen zijn de zwart leer geklede wegpolitie. Max twijfelt om weg te gaan bij de politie, maar dan komt een bende de confrontatie met hem zoeken.

Mad Max is een nogal foute Australische Exploitatie-film. Op de maffe auto's, kostuums en Star Wars-achtig hergebruik van oude wapens na is er helemaal niet futuristisch aan. Je ziet gewoon het Australië van de jaren '70, maar gezien het beperkte budget zie ik dat wel door de vingers.

De film was beter opgenomen als dat ik had verwacht. Mooi Panavision-formaat en goede cinematografie. De snelle cuts in de editing zorgen er voor dat de film vrij modern overkomt. Wel ongelovelijk fout dat ze de snelle achtervolgingen hebben gefilmd door langzaam rijdende auto's en motors te filmen en dat dan versnelt af te spelen (iets dat Miller ook al deed in het recente Fury Road) De muziek theatrale klassieke van Brian May (Nee, niet die van Queen) paste vreemd genoeg toch wel goed onder de film.

De film heeft een paar vette achtervolgingen en brute acties, maar waar ik me een beetje over verbaasde is dat het voor een groot deel eigenlijk meer een Drama-film is. Eerst over Goose en later over Max en zijn gezien. Volgens mij wilde Miller halverwege de film ineens een Horror-film maken, een paar scènes zijn geschoten zoals Horror meestal wordt gefilmd ('That *Thing* is not Goose!, Max schrikt wakker uit een nachtmerrie en Max vriendin wordt in het bos achtervolgt).

Al met al is het wel een degelijk filmpje, hoewel het bij vlagen een beetje saai was en het een erg open einde heeft. Als Science-fiction fan hoef je de film voor de futuristische setting niet op te zetten. Een erg jonge Mel Gibson speelt een aardige hoofdrol. Grappig eigenlijk dat die jonge vogel die hier 'wel aardig' acteert later zelf beter films zou gaan regisseren.

Na een zeer lange tijd opnieuw eens terug bekeken. Kon me helemaal niks meer van herinneren en nu weet ik ook waarom. Niet dat de film slecht is , maar wel ééntje die je vlug vergeten bent.

Echt futuristisch ziet het er niet uit, maar dit is ook het begin en aanloop tot een gekke wereld waarin Mad Max zich begeeft en waarin Max door dramatiek gevormd wordt. 6,5/10

Alvorens ik de film van 2015 bekijk, wou ik the good old one uit 1979 bekijken. Een erg piepjonge Mel Gibson hier. Een Mel Gibson met een povere weinig charismatische uit het oog springende acteerprestatie. Een ontgoocheling, net als de film overigens. Ik dacht dat dit een klassieker moest voorstellen, maar blijkbaar ben ik niet de enige die dit een vrij matige prent vindt.

De achtervolgingsscenes (en dat zijn er wel wat) springen het meest in het oog. Ook vandaag de dag zien die er nog vrij behoorlijk uit. Spannend en spectaculair ook. Niets op aan te merken. De andere acteurs tja, wat kan ik daarover zeggen: Bobcat Goldthwait (Zed uit de Police Academy reeks) zou niet in misstaan hebben in de losgeslagen gekke motorbende. Weinig overtuigend of realistisch. Ook het scenario zat nogal onlogisch in elkaar. Max stopt bij de politie, maar wordt dan gedwongen om terug de misdaad te bestrijden. Max wordt nadien mad nadat ze zijn vriendin overhoop rijden. De titel moet ergens verklaard worden natuurlijk. Die granny was wel lachen geblazen. Bizar ook waarom geen enkele van die motorbende een vuurwapen draagt.

Al bij al een interessante film voor zijn tijd en ondanks alle tekortkomingen toch een bepaalde status opgebouwd, niet als klassieker, wel als boeiende film die je wel eens moet gezien hebben.

Anything I say. What a wonderful philosophy you have

Zo af en toe ontdek je toch nog een aantal films die je in de loop der jaren altijd gemist hebt. De Mad Max franchise is er eentje die al erg lang op mijn verlanglijst stond, al staat me er toch iets van bij dat ik hier ooit flarden van heb gezien, maar Fury Road was mijn eerste echte kennismaking in mijn MovieMeter periode met die gekke Max. Dat was echter ook alweer meer dan 2 jaar geleden en nu eindelijk toch eens voor gaan zitten.

Al twijfelde ik even aangezien mijn broer dit één van de slechtste films vond die hij ooit had gezien. Vreemd toch hoe smaken soms kunnen verschillen want waar hij de dialogen belachelijk slecht vond, vond ik het eigenlijk nog wel een leuk sfeertje hebben. Je merkt dat Mad Max op een laag budget is gedraaid en dat is iets dat me eigenlijk alleen stoorde bij de achtervolgingen. Dat soort versnelde beelden.. Het ziet er toch bijzonder knullig uit. Verder is dit een film die er een ietwat vreemde balans op nahoudt. Het apocalyptische tijdsbeeld is tof, dan lijkt de film te verzanden in één of ander vakantiefilmpje om dan uiteindelijk een geslaagde horror te worden. Toch knap hoe zo'n scène als de moord op Jessie en Sprog juist door het niet tonen van de moord an sich toch effectiever wordt dan wanneer Miller dit wel in beeld had gebracht. Vreemde mix dus en op de een of andere manier vormt dit allemaal wel een leuke combinatie.

Zeker omdat er ook de nodige fun van afstraalt. Mel Gibson is übercool als Max Rockatansky, weten we ook weer ineens waar Jan Verheyen zijn 'Nacht van de Wansmaak' alter ego vandaan heeft gehaald, en draagt de gehele film. Leuk ook om een wat jongere Hugh Keays-Byrne te zien, althans toch in vergelijking met Fury Road waar hij ook een grote rol in heeft. Keays-Byrne is misschien net iets te schmierend om echt angst aan te jagen (zeker die blonde streep in zijn haar ziet er zo lachwekkend uit) maar dat wordt dan wel weer opgevangen door Geoff Parry als Bubba Zanetti. Wel nog een goede rol voor Joanne Samuel trouwens als Jessie. Had verwacht dat dit echt puur een mannenfilm ging zijn, maar Samuel moet niet onderdoen voor dit al testosteron op moto's.

Heb in ieder geval zin om de volgende films eens te zien. Lijkt me tot nu toe een leuke franchise te worden, indien de films zowat hetzelfde niveau behouden. De sequel scoort gemiddeld echter heel wat hoger en dat is toch ook redelijk zeldzaam. Wat een oeuvre heeft die Miller er trouwens op nagehouden. De Mad Max reeks, een film over een varken, wat animatiefilms over pinguïns en dan zo'n tranentrekker als Lorenzo's Oil..

3.5*

Teleurstellende klassieker.

Sowieso een heel andere film dan ik had verwacht. Weinig te merken van een post-apocalyptisch sfeertje en vond het ook verrassend dat Max in de laatste tien minuten pas echt 'Mad' werd. Cool Max in het begin (vond de openingsscène best leuk) kon ik ook nog wel pruimen, maar de stukken met Family Max waren er echt wel teveel aan. Nooit gedaan dat een actefilm van nog geen anderhalf uur zo zou kunnen slepen.

De autoscènes zijn verder wel aardig, Mad Max is op z'n best als de vaart er flink in wordt gehouden. Dat gebeurt helaas veel te weinig en zijn het vooral het amateuristische acteerwerk en de domme muziekkeuzes die een hoofdrol opeisen.

Kan ergens wel zien waarom dit een (cult)klassieker is geworden, zeker voor mensen die wat met auto's hebben, maar bij mij overheerst vooral 'erg amateuristisch' en 'heel erg verouderd'. 2*.

beter mee vermaakt dan ik had verwacht, en van wat ik me kan herrineren ook beter verteerbaar dan het (over het algemeen) beter gewaardeerde 2e deel.

Laten we het niet gaan ontkennen. Mad Max heeft nogal wat mankementen. Dat het budget laag was is iedere seconde te merken. Het acteerwerk is slecht, editing af en toe nogal rommelig, characters zeer stompzinnig (die hele Toecutter en z'n bende kan je toch geen moment serieus nemen??), en dan natuurlijk die verdomde versnelde beelden (al is het hier heel wat minder storend dan in het tweede deel).

Maar toch heeft deze Australische low-budget klassieker iets. De vele race/achtervolgingsscenes zijn om van te genieten biivoorbeeld. Daarnaast is Max' wraak gewoon erg tof. Had wat mij betreft een groter gedeelte van de film mogem bedragen.

Racende oldtimers langs uitgestrekte Australische wegen. Veel crashes (en uitpuilende ogen) houden het interessant.

Boze Max.

Ik heb elk deel in de serie nu gezien, maar nog niet de eerste daarvan gerecenseerd. Dus bij deze, ga ik dat mooi eventjes doen. Ik herinner me de film nog best goed voor een productie die toch wel weer eventjes geleden was gemaakt.

Gibson past goed in zijn rol, hij heeft gewoon die blik wel een beetje. Daarbij mist het charme ook totaal niet. De rest was vaak wat overdreven, dat gedoe rondom die Night Rider stond me echt absoluut niet, maar de film weet zijn elementen soms wel goed te kiezen.

De wraak waar de film om draait had van mij dubbel zo lang gemogen, en voelt dus ook een beetje afgeraffeld aan. De rest van de film was ok, de achtervolgingen van de bende zijn ok in beeld gebracht. Redelijke actie/thriller dat op sommige elementen te kort schiet.

Afgelopen week weer eens gekeken. Blijft een redelijke film, maar ook niet meer dan dat. De film is vrij traag, en hoewel ik snap dat de verhaallijn omtrent zijn vrouw en kind essentieel is voor de totstandkoming van zijn ‘mad’ karakter, komt het vaak zo cheesy over dat ik me er maar moeilijk in kan verplaatsen.

Pluspunten zijn de achtervolgingen, en natuurlijk de brute eindscene, die een inspiratie lijkt voor die ene horrofilm enkele decennia later.

Ik zag eerst Mad Max 4, een extravagant actiespektakel en begon daarna aan deel 3 en nu deze. Behalve dan dat de achtervolgingen nog steeds uitstekend in beeld zijn gezet kan je niet zien dat dit dezelfde reeks is, zo groot is het verschil. Vooral deze deel 1 die zich ook afspeelt in een wereld die gewoon de onze is waar hoogstens wat meer wetteloosheid is in de uitgestrekte binnenlanden. Ergens kan ik dat beeld wel waarderen en stukken beter dan die maffe verkleedpartij uit Thunderdome.

Verhaaltje zelf is weinig bijzonder, het gaat vooral om de losse scènes. In het eerste uur zijn die ook prima met enkel goed geschoten actiescènes, daarna wordt het allemaal een pak minder, mede doordat het verhaal niet echt trekt en Gibson een nogal saaie lead is. Met moeite 2,5*.

“I am the Nightrider. I'm a fuel injected suicide machine. I am a rocker, I am a roller, I am an out-of-controller!”

Toen ik ‘Mad Max: Fury Road’ had gezien heb al gezegd dat ik de hele serie nog eens moest bekijken. Nu is dat in 2015 dus geweest dat ik dat heb gezegd en nu dit eerste deel op Netflix te vinden is ben ik er maar eens aan begonnen, de serie was me eigenlijk een beetje ontgaan. Toch moest ik wel even wennen dat dit een ‘Mad Max’ film was. De setting die ik me namelijk had ingeprent was nauwelijks aanwezig, de vele achtervolgingen dan weer wel maar dat is ook het enige. Ik kwam er dan ook vrij snel achter dat ik even dit beeld opzij moest zetten, eenmaal gedaan was de film wel prima maar vond ik hem nog lange niet zo bijzonder.

Het was eigenlijk vrij nietszeggend, waar keken we naar en waarom? De film met een paar achtervolgingen was leuk, hier en daar wat actie maar voor de rest vond ik het een vrij flauwe film. Mel Gibson in zijn jonge jaren was leuk om eens te zien, maar ook zijn acteerprestaties zijn nog niet zo goed dat je hem later een legendarische acteur zou gaan noemen. George Miller weet duidelijk wat hij wild, alleen soms is het nog iets te schoon. Redelijke zit, duurt niet te lang, en leuk om het begin van de reeks te zien maar wel anders dan ik had gedacht en gehoopt.

3.0*

Interessant hoe je in je hoofd een beeld kan vormen van een film voordat je deze gezien hebt. Met de paar aanknopingspunten die ik had - een nihilistisch sci-fi plot waarin 'piraten' in voertuigen oorlog voeren om grondstoffen, gemaakt aan het eind van de jaren 70 - had ik me Mad Max toch net iets anders voorgesteld. Meer in de lijn van Blade Runner, zowel qua gestroomlijnd toekomstbeeld als stilering.

De toon van Mad Max is behoorlijk camp, wat een verassing voor mij was. Het lijkt op momenten

alsof regisseur Stephen Miller de meer theatrale scènes van A Clockwork Orange heeft geprobeerd over te doen en hier een dun plot omheen heeft gebouwd. Maar op momenten deed het mij ook denken aan The Rocky Horror Picture Show. Halverwege begon ik mij af te vragen of het niet gewoon een graphic novel-verfilming betrof.

Ik gok dat deze 'spraakverwarring' deels te maken heeft met de tijd waarin de film is uitgebracht - de film heeft een broeierige sfeer die in de jaren 70 meer tot de verbeelding sprak, helemaal met de oliecrisis in het achterhoofd. Tegelijkertijd koos Miller duidelijk bewust voor een over the top-aanpak: zo omschreef hij de film als een 'stomme film met geluid'. Deze esthetiek is ook meteen het grote pluspunt van de film; van het verhaal hoeft Mad Max het niet te hebben.

Het script kent namelijk zijn mankementen; de film opent behoorlijk rommelig, scènes worden soms abrupt afgekapt, en emotioneel is de film zo plat als een dubbeltje. Daarnaast heeft Miller niet zijn best gedaan dit te compenseren door karakters uit te diepen. In plaats daarvan worden ze als pionnen over het bord geschoven om zo het verhaaltje iets van vooruitgang te geven. Dit maakt de kijkervaring bijna surreëel: je wordt in een filmwereld gesmeten waar je vrijwel niks van de voorgeschiedenis van de personages te weten komt. Ze zijn er, en de rest wordt aan de fantasie van de kijker overgelaten. In hoeverre dit echt op het conto van Miller komt, vind ik lastig te bepalen.

Het gebrek aan verhaal wordt gecompenseerd met een uitgebreide aandacht voor actiescènes, opgevoerde wagens, een hoop dutch angles, breed grijnzende criminelen en sferische overlays. (Zo laat Miller regelmatig hoofdpersoon Max' kolkende hoofd overgaan in de uitgestrekte landschappen en de voortschrijdende autowegen. Het punt moge duidelijk zijn: tijdens zijn neerwaartse spiraal wordt Max steeds meer één met zijn voertuig, en zijn voertuig is één met de weg, etc.) Dit visuele geweld in combinatie met de compleet opgeblazen filmsoundtrack zorgen dat de Millers dystopie tot leven komt en mij benieuwd maakt naar de verdere franchise. Ik hoop dat Road Warrior zijn status als klassieker waarmaakt en dat hierin het Mad Max-universum iets gedetailleerder en subtieler is uitgewerkt.

Verwarrende maar overwegende positieve ervaring!

Intussen is de film al 41 jaar oud, en dus nog meer gedateerd dan hij al was.

Het blijft evenwel leuk om hem eens te herbekijken.

“They say people don't believe in heroes anymore. Well damn them! You and me, Max, we're gonna give them back their heroes!”

Prima klassieker. De grote kracht van Mad Max is de regie en het camerawerk van Miller. De manier waarop hij alles in beeld brengt is fenomenaal, en het dystopische sfeertje met veel lege wegen en weidse landschappen werkt goed. De manier waarop het geweld juist niet expliciet in beeld wordt gebracht is mooi gedaan, en Gibson en de andere acteurs zijn goed gecast. Mad Max heeft overduidelijk en gering budget, maar wat Miller ermee weet te doen is geweldig.

Slecht.

Heel erg gedateerd, deze klassieker. Mad Max doet mij een dikke 40 jaar na datum ontzettend amateuristisch aan, in acteerwerk, in geluideffectjes, e.d.

Een piepjonge Mel Gibson is niet over naar huis te schrijven, maar dat geldt voor zijn castgenoten evenzeer. De zgn. 'post-apocalyptische' wereld - of toch de wereld van een samenleving in verval - blijft mij vrij vaag, aangezien alles er nog zowat hetzelfde uitziet. De setting is weinig meer dan wat mongolen die over een lege snelweg rijden.

Niet mijn ding.

1

Er zijn genoeg oude films die nog prima tegenwoordig de dag vermakelijk of erg goed zijn. Daar valt deze helaas niet onder! Sterk gedateerd en om het verhaal hoef je hem niet te kijken..

Door de talloze verwijzingen in de popcultuur en film nummer vier, de grote hit Mad Max: Fury Road, was ik bekend met Mad Max, maar had de originele trilogie nooit gezien. Met die voorkennis is deze eerste Mad Max anders dan je verwacht. De elementen die je verwacht, zoals racende auto’s en flamboyante figuren in het leer, zijn wel aanwezig, maar de post-apocalyptische wereld die pas in deel 2 wordt geïntroduceerd, is hier nog tamelijk afwezig. De film voelt qua sfeer en toon veelal verbonden met een Death Race 2000.

De film opent meteen met een chaotische race. Knotsgekke stunts worden door een editor die flink aan de cocaïne lijkt aan elkaar geknipt, waardoor je na tien minuten als kijker bekaf bent. Maar in tegenstelling tot Fury Road, die als één lange achtervolging doordendert, gaat Mad Max na deze openingssequentie behoorlijk op de rem. De film vliegt vervolgens nogal chaotisch van hot naar her. We springen in en uit het politiebureau, afgewisseld met momenten van het privéleven van Max. Om vervolgens ineens volledig van Max weg te gaan en te focussen op Goose, de collega van Max en wat theatrale bendeleden die op het strand wat vage shit aan het doen zijn. Er werd in het begin van de film beweerd dat ze wraak kwamen nemen op Max, maar dat komt eigenlijk nooit meer aan bod, ze zien ze vooral veel lanterfanten.

Maar na een uur gebeuren er dingen waardoor je weet dat die goeie ouwe Max zal veranderen in de boze (of krankzinnige) Max waar de titel het over heeft. Echter… Max gaat vervolgens op vakantie. Even tijd voor Max. Tijdens die vakantie worden zijn vrouw en zoontje Sprog nog heel even aangevallen door de bende, maar uiteindelijk gaan we met de vrouw van Max naar het strand. En een stukje zwemmen. En een boswandeling maken. Alsof ik naar een aflevering van We Zijn Er Bijna zit te kijken. Zou het daarom omroep Max heten? Hoe dan ook, als uiteindelijk de hel losbreekt, zitten we in de laatste paar minuten van de film. Met die finale is verder weinig mis, maar het spektakel komt wel echt veel te laat.

2,5 sterren.

Deze film ooit eerder gezien. En na het kijken van de andere delen, vind ik dit toch de minste.

In dit verhaal heb ik het idee dat er nog geen droge wereld is waar iedereen moet vechten om te overleven.

Hier is er meer gewoon een motorbende die puin en verderf veroorzaakt. Ook wel heftig soms, maar een stuk minder spanning en sensatie dan de overige delen.

Wel is dit natuurlijk de start van een nieuw soort reeks films, waar heel veel nu van jatten.

Dus zeker de moeite waard om te kijken, maar in mijn beleving is dit het minste deel.

De bekende klassieker met hoog octaangetal maar voor het overige niks speciaals. Nauwelijks scènes die bij blijven. De regie ziet er nog altijd beter uit dan van de gemiddelde jaren 70 film, maar het minimalistisch verhaal over de clash tussen een bende psychopatische bikers en een agent in een post-apocalyptische setting kan me nog steeds niet boeien. Het duurt ook veel te lang voor de film eigenlijk in versnelling schiet. De aanrijding van vrouw en kind had veel vroeger in de film moeten gebeuren.

Ik ben een grote fan van de Fury Road film en vorige week heb ik ook weer ontzettend genoten van de prequel-film Furiosa, waardoor ik het eens tijd vond om de klassieke trilogie nog eens opnieuw te bekijken. Die films zag ik 15 jaar terug voor het eerst en om het nog netjes te houden, ik vond er toen weinig aan. Deel 1 en 3 een zware onvoldoende, deel 2 een nipte voldoende. Komt sowieso niet in de buurt van George Miller zijn Fury Road-niveau. Misschien ook niet helemaal eerlijk om te vergelijken, want er zat een jaar of 35 tussen deze eerste Mad Max film en zijn moderne vervolg, maar toch.

Heel eerlijk is mijn mening na het weer zien van Mad Max dit weekend niet erg gewijzigd. Het is gewoon niet veel. Sowieso is er nog helemaal geen post-apocalyptische wereld vol woestijn en overlevingsdrang, dat was ik even vergeten over deze film. Dat is toch wel de setting die voor mij bij Mad Max hoort. Blijft over een vrij amateuristisch, maar ergens nog wel charmant gemaakt actiefilmpje waar wel een paar aardige actiescènes in zitten, maar waar verder een dik uur geen bal aan is. Pas in het laatste half uur begint het een beetje te vermaken. Het acteerwerk is barslecht, de personages inclusief die van Max zijn niet zo interessant en ook de soundtrack is echt enorm belabberd en veel te aanwezig.

Toch is het geen ramp van een film, ben deze Mad Max wel meer gaan waarderen. Mel Gibson doet het niet onaardig, maar dit is gelukkig niet zijn beste werk. De man kan wel beter. Het slot met de zaag vind ik de enige echt goede, memorabele scène, al het andere ben ik over een week weer vergeten ben ik bang. Maar ik kijk nu wel uit om deel 2 een nieuwe kans te geven, die is toch wel echt een flink stuk beter.

2,5* (was 1,5*)

De classic Mad Max film deze keer opnieuw gezien op de 4K uitgave met geupgrade beeld en DTS geluid.

Het beeld is verbeterd en mooi van kwaliteit, maar wel met nog wat sporen soms van grain in het beeld.

Maar zeker een grote verbetering.

Met Mad Max die een agent speelt bij de Futuristische Politie in de toekomst en hij en zijn team het moeten opnemen tegen een motor bende die dood en verderf zaaien.

Nog steeds een prima en goede classic aktie film.

Als je deze film kijkt zou je niet denken dat dit de start is van een langlopende filmreeks. Het ziet er erg goedkoop uit, hetgeen gelet op het budget overigens ook logisch is. Daarnaast is het acteerwerk van een bedroevend niveau. Van een goed plot moet de film het ook niet hebben, dat sprake is van een futuristische samenleving (zoals in de plotomschrijving staat) kan ik niet echt plaatsen en het is allemaal erg rommelig. Blijft over dat de achtervolgingsscènes waarmee de film begint en de laatste vijftien minuten nog wel enigszins de moeite waard zijn. Alles daartussen is echter behoorlijk slecht. Gelukkig duurt deze film niet al te lang. Het komt allemaal erg gedateerd over en heeft de tand des tijds in ieder geval niet goed doorstaan.

Woensdagavond gameavond afgetrapt met een herkijk van Mad Max met het doel naar Fury Road en Furiosa toe te werken. Uiteraard is de low budget classic uit 1979 dan de logische eerste instantie de rij en ik moet zeggen dat ik de film al meerdere keren gezien heb en er nooit echt een hoge pet van op had met een waardering van 3 sterren. Maar daar komt nu toch verandering in.

Mad Max blijft natuurlijk een ultra low budget concept die verhaaltechnisch weinig om het lijf heeft, zeg gerust minimalistisch, is het acteren regelmatig op het randje en is vooral de botsing met de Night Rider waar alles tegen elkaar opveegt rond de caravan eerder slapstick dan serieus. Dan heb je nog zo'n buitenissig karakter als Fifi en vind ik het dom dat je in een wereld waar altijd brandstof gebrek is wel altijd volgas gereden wordt, vervolgens lijkt het geheel dan snel door zijn hoeven te zakken.

Toch zag nu voor het eerst een andere kant waar ik toch overtuigd raakte van de knettergekke motorbende en hun leider Toecutter in deze botsing met vlees geworden Nemesis Max Rockatansky, ook al komt de dood van vrouw en kind wellicht te laat voor een echte 'rain' of terror en revenge onder de motorbende. Buiten dat, gezien de tijd van uitkomen in 1979, heeft de film toch een aantal keren een overtuigende en onplezierige kant met het stel, en met name het lot van het meisje, in de Chevrolet Bell Air en kan ik me voorstellen dat dit 45 jaar als schokkend ervaren werd. Buiten dat heeft het geheel een hoog gehalte verbrand rubber en benzine, is het spectaculaire, heeft een fijne soundtrack en veel dik aangezete karakters. En zo scoort deze minimalistische film toch opeens een stuk beter dan het voorheen deed en smaakte me deze Mad Max goed.