What Lies Beneath (2000)

Uitstekende film met enkele zeer goede jumpscares waar ik me de pleuris bij schrok. Het is een beetje een slowburner maar de sfeerschepping en de spanningsopbouw is erg sterk. Al komt daar misschien ook meteen het grootste minpunt aan want na de laatste echte jumpscare rond een minuut of 50 al, zwakt het af en krijgen we stilaan een verandering in toon. Vanaf dan gaat het plot zich verder ontwikkelen. Dat plot is uiteindelijk vrij simpel maar bevat ook wel moraal. Stel je hebt een bloeiende carrière als onderzoeker of weet ik wat, maar je staat voor de keuzes van Dr. Norman Spencer. Wat zou jij dan doen opdat je levenswerk niet verloren gaat door 1 stommiteit. Hij maakt waarschijnlijk de foute keuze door het niet aan te geven bij de politie, al zou alles in zijn schoenen worden geschoven.

Michelle Pfeiffer, ze doet me wat denken aan een jonge versie van Cara Delevinge, door haar grote ogen en haar lippen die meestal zo staan. Eigenlijk ken ik haar niet zo goed maar ze speelt het wel geloofwaardig. Ford is zijn koele zelve weeral met steeds dezelfde uitdrukking. Hij speelt altijd gewoon zichzelf en op zich valt dat wel mee in deze film want hij speelt eigenlijk maar een gewone doorsnee doch intelligente man.

Ik heb toch wel 1 tip als je deze film kijkt: zet je geluid echt goed luid want de geluiden zijn ontzettend belangrijk! Ik heb met koptelefoon gekeken op tv (vind ik meestal een meerwaarde bij horror + dan is het meestal al laat om teveel lawaai te maken).

Robert Zemeckis moest noodgedwongen een draaipauze inlassen tijdens de opnames voor de film Cast Away (2000). Een noodgedwongen pauze omdat Tom Hanks voor het restant van de opnames flink moest afvallen. Die pauze gaf Zemeckis de gelegenheid om met het grootste deel van zijn crew nog snel even een hommage aan Alfred Hitchcock er uit te gooien. En dat deed hij met twee grote namen van dat moment. Michelle Pfeiffer en Harrison Ford. Het eindresultaat valt tegen.

De film neemt ruim de tijd om de kijker vertrouwd te maken met de personages. Zemeckis geeft hun wat achtergrond zodat er empathie kan plaatsvinden. Sympathie is er voornamelijk voor Pfeiffer. Zij is voorzien van een instabiele persoonlijkheid en dat is sneu.

Door middel van haar onuitgebalanceerde emotionele staat, probeert de film de kijker herhaaldelijk op het verkeerde been te zetten. De kijker ondergaat samen met Pfeiffer bijzondere en verdachte gebeurtenissen, waarbij de kijker er rekening mee houdt (net als de andere personages in de film) dat haar beleving niet feitelijk hoeft te zijn en inbeelding en misinterpretatie haar waarneming kunnen kleuren. Wat is verbeelding en wat niet? De film speelt met de labiele emotionaliteit en de mogelijke paranoia van Pfeiffer om spanning op te bouwen. Het werkt redelijk effectief. En ja, het klinkt als Hitchcock.

Hitchcock dus. Als in de eerste helft van de film de buren zich verdacht gedragen en Pfeiffer er bijna een dagtaak aan heeft om de buurtjes te begluren, zijn de knipogen naar Rear Window (1954) overduidelijk.

Door het inbrengen van wat bovennatuurlijke elementen wordt vervolgens gepoogd om de sfeer van suspense die is ontstaan nog meer te versterken. Omvallende voorwerpen, deuren die vanzelf open en dicht gaan, een radio die plots keihard begint te spelen en natuurlijk een geestverschijning. Allemaal dingetjes die tevens goed zijn voor een paar jumpscares. Ik vond het allemaal wat flauwtjes en het kwam op mij nogal gekunsteld en gemakkelijk over. Ik vond dat de suspense er niet per sé mee was gediend. Het horrorlabel wordt er in ieder geval wel mee afgedekt.

Waarheen de film voert is vanaf een bepaald moment niet meer moeilijk te raden. De slotscènes waarin een badkuip een effectieve rol speelt en knipogen naar Psycho (1960) aan de orde zijn, worden (net als de gehele film trouwens) te veel gerekt. Met minder oponthoudmomentjes, had de finale meer indruk gemaakt.

Het acteerwerk van Ford en Pfeiffer komt weinig geinspireerd over. Net als voor Zemeckis lijkt dit project voor beide sterren slechts een tussendoortje te zijn. Toch heeft Pfeiffer een moment in de film waarbij ik even van mijn apropos raakte. Het stelt op zich weinig voor, want zij poetst gewoon haar tanden, maar de manier waarop… Die is ongelooflijk sexy! Ik zag het haar eerder doen in Frankie and Johnny (1991) en die scène had op mij hetzelfde effect. De tandenpoetsende Pfeiffer behoort zonder twijfel tot de hoogtepunten van deze film.

Een film die verder weinig hoogtepunten kent. Een goede opbouw die wel aan de lange kant is. Dan het vervolg waarin de tijd zelfs nog langzamer verglijdt. Er gebeurt eigenlijk verder niet veel dat opzien baart. Nou ja, er zijn een paar spannende momenten en er zijn momenten waarop de supense voor een beklemmende sfeer zorgt. Verder valt de film op door ongeinspireerd acteerwerk, flauwe jumpscares en een dunne verhaallijn, die zich niet leent voor een film die maar liefst 130 minuten dik is.

Een erg spannende film met goed acteerwerk van oudgedienden Michelle Pfeiffer en Harrison Ford. Naar mijn gevoel duurde de film veel korter dan 130 minuten, en dat zegt veel over hoezeer ik aan de buis gekluisterd zat. Hoewel het er over het algemeen vrij tam aan toe gaat, naar horrorstandaarden, maar dit is dan ook meer een mysterie dan horror.

Boeiende thriller die traag voortkabbelt, maar toch een zekere onderhuidse spanning en sfeer creëert. De staat Vermont met zijn schilderachtige bossen en meren bezaaid met mooie landhuizen leent zich makkelijk voor dergelijke mysterieuze thrillers.

Een uitstekende Pfeiffer steelt hier toch wel de show als labiele vrouw die onverklaarbare dingen ziet. Ford staat er bij en weet met zijn vrouw geen raad. Tevens een meer dan degelijke prestatie van Ford die met zijn stralende glimlach en guitige ogen toen wellicht elke vrouw rondom zijn vinger wond.

Knap plot, weliswaar niet altijd even goed uitgevoerd, het kistje bvb kon inderdaad best in beeld gebracht worden, maar er zijn voldoende scènes om dat deels te compenseren. Ook het einde kent een een mooie twist en blijft spannend. Binnen de context uiterst geslaagd, hoewel er in werkelijkheid veel verbeelding nodig is. Uitermate geslaagde film die het genre van mysterie alle eer aandoet. Leuk!

Prachtige thriller met een aantal zeer sterke schrikmomenten. Michelle Pfeiffer in een van haar beste rollen ooit verlelijkt naarmate de spanning toeneemt en de ontknoping nadert. Die spanning wordt vakkundig opgebouwd en de badkuipscene houdt je toch wel aan het beeldscherm of filmdoek gekluisterd. Alleen jammer van dat einde dat er wel wat over is, maar ja karma zullen we maar zeggen. Door dat mindere einde geen maximumscore maar toch 4,5 sterren. Deze film heeft toch wel indruk op mij gemaakt en ben er niet zeker van dat ik een goede nachtrust zal hebben na het bekijken van deze film. Een van de beste thrillers ooit gemaakt.

De critici hebben gelijk dat het verhaal tamelijk belachelijk is en aan het einde zelfs geheel uit de bocht vliegt met volstrekt ongeloofwaardige wendingen, maar de film is een van de spannendste die ik ken waarbij die spanning en horror van begin tot het einde werkt en je aan je stoel gekluisterd houdt. Het is een slechte film maar een heerlijk slechte film die de clichés van het genre uitmuntend exploiteert.

What Lies Beneath is een film met een vrij aardig plot wat vrij oppervlakkig is maar wat twists erin maakt het zeker aantrekkelijk. Acteerwerk van met name Pfeiffer is meer dan goed. Alhoewel ik moet bekennen dat de film in de tijd dat ie uitkwam wat schrikkeriger aanvoelde dan jaren later bij het herzien van de film. Dit ligt overigens niet aan een goed geheugen waardoor ik alles wist aankomen(haha).

Sterke herziening.

What Lies Beneath vormt een speciale film voor me, aangezien het namelijk één van de allereerste horrorfilms mag zijn die ik ooit heb gezien. Destijds vond ik het een behoorlijk spannende ervaring, maar toen ik het een cijfer gaf was de film eigenlijk weer verzakt waardoor ik me waarschijnlijk heb laten beïnvloeden door het gemiddelde cijfer.

Films als deze worden niet vaak meer gemaakt of gewaardeerd. Tegenwoordig is er sprake van een kortere aandachtsboog onder de nieuwere filmliefhebbers. Daarom gaan horrorfilms vaker aan de slag met hard geluid, voortdurende spanning & opbouw en vele schrikmomenten. Met A24 is daar wellicht een beetje verandering in gekomen, maar ik heb het gevoel dat het publiek van A24 niet heel erg jong meer is.

What Lies Beneath pakt alles wat rustiger en kalmer aan door met een langzaam tempo te werken. Alles wordt met een rustig ritme opgebouwd, en het werkt best aardig. Zemeckis gaat aan de slag met een stijl die kaal, maar onheilspellend is. Enkele scenes worden geweldig opgebouwd waardoor de spanning flink te voelen is. De schrikmomenten mogen dan wat minder sterk zijn, maar de scenes die voor thriller gaan zijn meer dan geslaagd.

Verder opvallend is dat de film in veel opzichten de tijd neemt. Met 133 minuten kan je ook niet van een korte horrorthriller spreken, maar in dit geval sprak het verhaal me best aan. Wellicht dat het peeping tom-gehalte geschrapt had kunnen worden, maar anderzijds geeft het de film een dieper laagje en wat meer motief. Het wordt allemaal interessant gehouden door Zemeckis, dus klagen kan ik niet bepaald.

Ik vond het een geslaagde film. Ik vond het vroeger al spannend en Zemeckis weet me tijdens herziening nog altijd met hetzelfde gevoel aan de buis gekluisterd te houden. De 133 minuten vlogen zo voorbij. What Lies Beneath is een sfeervolle, spookachtige thriller die nooit te lang gerekt aanvoelt en een gezonde balans kent tussen zijn genres. Wel jammer dat de pay-offs van de horror niet zo goed werken en het acteerwerk iets sterker had kunnen zijn. Verder weinig te klagen. Een goede Zemeckis.

Claire is hearing things...

Toch wel een beetje vreemde eend de bijt betreffende het werk van Robert Zemeckis die toch vaak meer de komedie en luchtige of drama kant op gaat met zijn films en daar toch prima films mee afleverde in het geval van Forest Gump, Cast Away en Flight. Zien deed ik deze film al minstens twee keer, en hoewel geen topfilm, bleef de film me wel altijd bij als acceptabel. En vandaag was het wel tijd voor een herkijk met comment en cijfer alhier.

Het verhaal is maar al te duidelijk rond Claire die dingen meent te horen en te zien. Prima wordt in die zin gespeeld met gebeurtenissen uit het verleden die invloed zouden kunnen hebben op madame's perceptie, dan speelt er nog dat dochter net op zichzelf is dus dingen als ouder worden, moedergevoelens en gedrag die geen uitlaatklep meer hebben en overgang of hormonen een rol kunnen spelen. En hoewel het toch wel redelijk duidelijk is dat het allemaal niet helemaal koosjer is wordt er toch goed gespeeld met de mogelijkheid dat het aan Claire zelf kan liggen.

En zo ontwikkeld What Lies Beneath zich toch langzaam tot een prima mysterie waar het vreemde gedrag van de buren als bliksemafleider fungeert maar dat uiteraard vrij suggestief is en het gevaar van veel dichter bij komt. En Pfeiffer speelt de paranoia vrouw prima, er zit een behoorlijke knappe spanningsopbouw in, het radio momentje is toch wel kippenvel waardig, is met een ouijabord toch wel een no go en vragen om problemen, en bezit de film een aardig bovennatuurlijk sfeertje. Wie het gedaan heeft weet ik allang omdat ik de film al eerder zag, toch lijd de film daaraan geen pijn zoals sommige andere films dat wel hebben en blijft What Lies Beneath meer dan behoorlijk. Om als laatste de uitermate knappe Amber Valletta nog even te benoemen.

Ik moet zeggen dat ik minder verwacht had van deze mysterie/thriller/semi- griezel maar dit blijkt toch een prima opgebouwde film wat zich tevens kenmerkt in de badkuip scene. En zo hebben we weer een filmpje afgestreept.

Horror is mijn ding niet, en het was me even ontgaan dat dat bij het genre stond. En dan nog het type horror met geesten en spoken en dergelijke ook - veel te eng voor de Blurp. Kan ik straks weer niet van slapen.

Het verhaal is dan wel een beetje nodeloos ingewikkeld, en het einde is veel te voorspelbaar. En al is het leuk om Ford eens iets anders dan brave Hendrik te zien spelen, hij krijgt niet genoeg ruimte om echt evil te worden. Pfeiffer dan weer wel, maar misplaatst. Toch nogal een gemiste kans eigenlijk.

En ook de overdreven soundtrack is een beetje jammer. Wanneer komt de filmindustrie nou eens op het idee om een jumpscare zonder violen te doen. Zo cliche allemaal. Blijkt @Onderhond met zijn oordeel toch de kern benoemd te hebben. Voelt wel een beetje als een rite of passage, dat.

"You had an affair with a girl who threatened to kill herself, and now there is a presence in our house. A young, blonde girl. Don't you get it? She did it, Norman. She's dead... and now she's trying to hurt you... or both of us.”

Eigenlijk een beetje vanuit de “paniek” deze opgezet. Omdat ik eigenlijk niet zo direct een film klaar had, en toch wel echt een horrorfilm wou zien. Deze kwam ik tegen op Disney+, hoewel je dan eigenlijk het bloedvergiet kan vergeten heeft Disney best een leuke collectie aan horrorfilms, al zijn het er nou ook niet bepaald veel. En hoewel mijn keuze eigenlijk op ‘The Omen' filmreeks viel (want ik wil binnenkort die nieuwe ook zien met een maatje van me), heb ik de keuze toch gemaakt die niet te doen maar, te bewaren voor later deze week.

Eigenlijk totaal niet het gene wat ik verwacht had, al sprak het plot me ook niet direct goed aan. Toch klonk het wel geinig, de cast was best tof al ben ik niet per direct de grootste Pfeiffer fan, Ford kan me altijd wel bekoren. De film neigde heel erg naar een vrij gemoderniseerde spookhuis horror te neigen, die best een heel leuk verhaal aanhaalde. Ik was best fan van het idee van de moordende buurman, al heeft Zemeckis er gewoon voor gekozen een totaal andere richting in te gaan, en dat was niet direct de beste move in mijn ogen. Na de plottwist zakt de film volledig in het niets, en creëert Zemeckis na ruim een uur eigenlijk niks meer, gaat het verhaal eigenlijk maar monotoon door en was alleen het laatste half uurtje nog iets bijzonders.

Pfeiffer en Ford doen overigens beiden echt tof werk, misschien is dit wel mijn meest favoriete film die ik met Pfeiffer heb gezien. Ze speelde haar rol echt best tof, en zorgde er ook voor dat ik wel even dacht dat zij juist helemaal was doorgedraaid. Ford is ook een fantastische medespeler, met uiteraard de plottwist op het einde, wat echt een best leuke toevoeging. De film kent overigens wel meer castleden maar, die vond ik eigenlijk allemaal niet zo heel bijzonder.

Zoals ik al zei, het begin van de film vond ik echt tof. Het hele verhaal rondom de buurman vond ik echt heel gaaf. En dat vond ik ook direct een hele leuk mysterie. Daar had Zemeckis echt veel meer mee moeten doen, en eigenlijk het murder mysterie daar omheen door moeten trekken. Het gaat uiteindelijk dus verder dat de buurman zijn vrouw niet had vermoord, en trekt het verhaal meer naar Ford die uiteindelijk dus de moordenaar blijkt te zijn en ook Pfeiffer wou vermoorden.

Ooit deze film blijkbaar al eens aangehad bij een maat van me maar, toen konden we er niet zo veel mee en hadden we meer dan de helft ook niet op gelet. Dan is dit een nog vreemdere film. Het eerste deel weet de film echt heel erg goed te redden, de inkakker daarna verpeste de volledige film en de volledige sfeer en het einde weet er nog wel wat van de maken maar, kon de film amper nog verder redden.

Het is een ingewikkelde film met vlagen maar goed, wat mag je anders verwachten met deze personen in de hoofdrol? Het zou geen ordinaire slasher worden, en het moet natuurlijk wel een interessant script hebben. Het hele spookhuis idee vond ik echt heel tof, en soms schrok ik zelfs nog wel eens. Had van mij part een flink stuk korter gemogen, al heb ik me toch nog wel vaak vermaakt.

I think she’s startin’ to suspect something.

Herzien op de nieuwe 25th Anniversary Edition van Scream Factory, een 4K uitgave met DolbyVision. Omdat deze voor zover ik weet in Europa nooit een bluray release heeft gehad, was dit een enorme upgrade over mijn oude dvd.

Voormalig cellist Claire Spencer (Pfeiffer) en haar man Dr. Norman Spencer (Ford), een wetenschapper en professor, wonen in een statig vrijstaand huis aan het meer in Vermont. Een erfenis van Norman’s overleden vader. Claire was een jaar eerder betrokken bij een ernstig eenzijdig auto-ongeluk tegen een boom. Hun relatie komt onder druk te staan nadat Claire’s dochter en Norman’s stiefdochter Caitlin naar de universiteit vertrekt. Tegenover hun wonen de Feurs, zonder kinderen, die Claire overdag voor de zoveelste keer hoort ruziën. Kort daarna ziet ze s’avonds op een regenachtige avond de overbuurman een langwerpige vuilniszak in zijn kofferbak leggen. Ze verdenkt hem dat hij zijn vrouw heeft vermoord. Ondertussen beginnen er bij haar thuis ook onverklaarbare gebeurtenissen voor te doen. Zo gaat de voordeur zomaar open, hoort ze zacht gefluister en valt er een fotolijstje kapot. Ook vind ze onder het rooster van de vloer een geheimzinnige sleutel. Als ze op een avond in de badkamer iets spookachtigs ziet begint het tot haar door te dringen. Claire doet alles in haar macht om uit te zoeken wie of wat haar iets duidelijk probeert te maken.

Hele fijne mysterie thriller die ik in mijn jeugd al regelmatig gezien had. Pfeiffer speelt de rol van haar leven en ook Ford bied goed tegenspel. Film heeft een langzame opbouw wat zorgt voor een beklemmende sfeer. De soundtrack van Silvestri helpt hier ook bij. Het mooie camerawerk werd verzorgd door Don Burgess waar Zemeckis al eerder mee had samengewerkt in Forrest Gump en Contact. Hoogtepunt blijven de scenes in de badkamer. Film duurt voor het mooie net iets te lang en in de finale schiet de film uit de bocht, wat jammer is.

De overbuurvrouw Mary Feur, gespeeld door Miranda Otto, zullen de meeste herkennen als Éowyn van Lord of the Rings. En natuurlijk haar man Warren Feur, gespeeld door James Remar, die in de 80&90’s in tientallen films meespeelde. Hij is hier wat moeilijker te herkennen door zijn lange haar en baard. Verder een kleine rol van Joe Morton als psychiater, die de meeste zullen herkennen als Miles Dyson van Terminator 2.

Lekkere thriller en (milde) horror mix. What Lies Beneath is misschien niet baanbrekend, maar de film doet wel wat hij moet doen. Veel hangt af van de twee hoofdrolspelers en gelukkig stellen zowel Michelle Pfeiffer als Harrison Ford niet teleur: onderling hebben ze chemie en hun personages worden geloofwaardig neergezet. De film kent onderhuidse spanning en zorgde er vooral voor dat ik als kijker geboeid bleef kijken naar hoe de vork in de steel zit. De speelduur is wellicht aan de pittige kant voor een film als deze, maar de tijd wordt goed benut en ook de climax, hoewel natuurlijk heerlijk over the top, is sterk. Prima vermaak voor een gure herfstavond.

3,5*