Irréversible (2002)

Zo mag ik het horen mijn trouwe dienaar.

"Vincent Cassel ".

Vanavond maar eens kijken,ik ben benieuwd.

Shockerend tot op het bot en dan heb ik het met name over de scène in gay club rectum,want daar gebeurden echt focking smerige dingen,en over de verkrachtingsscène waarbij mijn bloed werkelijk waar begon te koken.

Kwa acteren zat alles goed in elkaar Vincent Cassel en Monica Bellucci speelde zeer
overtuigende rollen en het gebrachte verhaal is gewoon bizar te noemen.

Irréversible (2002) een film die ik niet snel zal vergeten.

Het zal best een goede film zijn, maar dan niet voor mij. Het begin met dat irritante camerawerk vond ik echt verschrikkelijk en ik was dan ook bijna van plan om hem uit te zetten. Toch maar door gekeken en dan kreeg je ook nog eens die verkrachtingsscène die veel en veel te lang duurde en er alleen was om te schockeren te zien. Je kan er best zo'n scène instoppen maar doe het dan een stuk korter.

Daarna werd het gelukkig allemaal een stuk rustiger en dat was dan ook veel prettiger om naar te kijken. Al moet ik wel zeggen dat die gesprekken eigenlijk ook nergens over gingen. Het was in ieder geval een verademing ten opzichte van het eerste half uur. Het einde met die knipperende beelden was trouwens wel weer een verschrikking.

Al met al duidelijk geen film voor mij. 2,5* voor het goede acteerwerk en het betere tweede deel.

Nog nooit eerder zo'n "in your face" film gezien zoals deze!

De logica voor het daadwerkelijk ziek of belabberd worden bij deze film is te vinden:

(link trivia IMDb)

"The first 30 minutes of the film has a background noise with a frequency of 28Hz (low frequency, almost inaudible), similar to the noise produced by an earthquake. In humans, it causes nausea, sickness and vertigo. It was the main cause of people walking out of the theaters during the first part of the film in places like Cannes and San Sebastian. In fact, it was added with the purpose of getting this reaction."

En dan niet te vergeten dat stoboscoop-effect, krijg je toch een erg onprettig gevoel bij.

Irréversible is een grensverleggend stukje film voor het medium cinema, en dat komt omdat regisseur Gaspar Noe hier een verhaal vertelt waartoe de mensheid in staat is. Zijn vorige film, Seul contre tous heb ik helaas niet gezien (waar het begin verwant mee is), desondanks wel interesse. Irréversible is als verhaal doodsimpel, maar door haar excessieve geweld, uitzonderlijke verhaaltechnieken en ook nog eens een hoeveelheid perversiteit beschouwbaar als zowel een meesterwerk als ongelimiteerde bagger.

Ik denk dat ik ik er beiden voor ga.

Irréversible is een verhaal dat in omgekeerde chronologische volgorde wordt vertelt: het einde is het begin en het begin is het einde. De film begint met Marcus (Vincent Cassel) die ongelofelijk woedend, agressief en wraakzuchtig door een homo-tent loopt met zijn kameraad, Pierre (Albert Dupontel) die opzoek zijn naar "De Lintworm", deze zoektocht leidt tot geweld en moord. Het einde is dan ironisch genoeg qua emoties en sfeer het totale omgekeerde: Marcus (Cassel) ligt samen met zijn vriendin, Alex (Monica Bellucci) in bed terwijl ze zich klaar gaan maken voor een feestje.

Dit totale verschil van emoties laat meteen zien hoe simpel het is dat het karakter en de gedragingen van de mensheid door gebeurtenissen meteen kunnen veranderen. Verder wordt ook getoond hoe intermenselijke relaties in de vorm van seks, gedrag en zelfs cultuur hiertoe kunnen leiden. En die veranderingen door zulke relaties zijn de grote kern van de film. Noe gebruikt een grote lading schokkend materiaal om ervoor te zorgen dat dit afschuwwekkend overkomt bij de kijker. Maar ook in beeld (hand-held shaky camera) en geluid; het is op een bepaalde manier zo neergezet en gemonteerd dat je er zwaar onpasselijk van wordt.

Wat ik dan weer niet snap is dat sommige mensen denken dat Noe het geweld goedkeurt in de film, ik kan dit dus ook absoluut afraden aan het zwakke hart. Maar ik heb juist het idee dat het afschuwwekkende juist moet laten zien dat het uiterst artistiek en allegorisch is, waardoor de inhoud van het geweld wel interessant is voor iedereen. En al daarmee kan ik stellen dat Irréversible een uiterst visionair werkje is.

Kortom, de film draait aanvankelijk om ‘de vechtclub testosteron’

en wordt milder naarmate het oestrogeen ‘het heft’ in handen… neemt?

Het gebeurd te weinig dat ik echt 'in' een film zit. Daarvoor hebben films te vaak een dertien in een dozijn verhaal, of zijn ze anders dermate impressionistisch dat je alsnog geneigd bent in en uit het beeld te zweven. Niet hier. Gaspar Noé komt met een hallucinogene trip die misschien rauw is, maar toch verteerbaar tot het punt dat jij de film begint te slikken en de film jou in zich op begint te nemen. De film choqueert misschien. Toch is ze is cinematografisch zo sterk dat het (door mij) niet als ergerlijk werd ervaren in een chock te zijn geraakt. In tegenstelling. Deze achtbaan is er niet een van goedkope sensaties maar neemt je mee op een enerverende reis naar de krochten van het menselijk gestel- naar een schemerlandschap waar de perceptie wazig is, maar de zintuigen op scherp staan. Het naakte, aan zichzelf overgelaten lichaam heeft er de overhand, maar op een vreemdsoortig manier is de ziel toch niet de grote afwezige is. Verre van.

Ik stond er zelf van te kijken, maar ik bleek de film 'soul' toe te dichten. Alsof, eenmaal ontbloot van het laagje beschaving waarmee we ons in de regel identificeren, er meer naar boven komt dan een misselijkmakend domein dat we met recht in het schemerduister houden. Los gezien van de knappe manier waarop in Irréversible dit spectrum wordt verkend, komt er met het verloop van de film, terug in de tijd dus - wat zeker te denken geeft - meer aan de oppervlakte. Alsof de personages een tegenwoordigheid van lichaam hebben die misschien de projectie is van de kijker (die vanaf het begin af aan al bekend is met het einde en bevangen is door een besef van eindigheid), maar die toch ook op iets anders lijkt te duiden. Er lijkt van het begin af aan iets (open)gebroken dat misschien het in-slechte in de hand werkt, maar dat de personages wel iets 'extra's' geeft - een reden voor een feest? Maar voor wat voor een feest? Ik moet ineens aan Nietzsche denken. Al met al erg intrigerend.

@Berkenblauw Inc.

.

Tja Irréversible, wat kan ik erover zeggen?

Ik verwachtte heel veel van deze film, daar hij word betitelt als een van de schokkendste films ooit. En nu hij ingezonken is, kan ik alleen maar zeggen dat ik hem persoonlijk wel vond meevallen qua schokkendheid. Natuurlijk zijn de 2 scenes die je te zien krijgt ook echt enorm schokkend, de brandblusser scene en de verkrachting in de tunnel. Ik zat met name bij de verkrachting met een raar gevoel te kijken, erg schokkend en pakkend inderdaad.

Alleen daarna, tja, ik kan mijn vinger er niet helemaal op leggen. Het lijkt wel of de film wegglipt richting het einde. Het begint heftig en met veel bombarie en het lijkt steeds softer te worden. Mijn aandacht zakte een klein beetje weg tov het begin. Natuurlijk begrijp ik dat de maker dit bewust heeft gedaan en personages ook uitgelicht dienen te worden, alleen persoonlijk had ik liever de vaart erin gehouden.
Maar he, ik ben geen regisseur he;) En smaken verschillen.

De sfeer is wel erg goed neergezet, beklemmend, angstig en de personages spelen hun rollen erg goed. Met name de hoofdrolspeler greep mij erg aan. Het zette me aan het denken, wat zou ik in zo'n situatie doen?Wat ik ook zeer sterk vond waren de camerabeelden, apart "geschoten" soms, wat voor mijn gevoel ten goede kwam van de sfeer.

Al met al vond ik dit een film die voor mij persoonlijk zeker z'n sterke punten heeft, maar toch niet helemaal mijn verwachtingen heeft waargemaakt. Maar goed, dit heeft ook te maken met persoonlijke smaak en voorkeur.
Ik kan wel begrijpen dat mensen deze titel een 5 geven, echter voor mij blijft de teller steken op een 3,5. Voorlopig.

Irréversible is niets anders dan een irritant shockerende Franse versie van Memento. Dr zitten twee echt smerige scenes in, waarvan ik al half op de hoogte was. Tsja, dat was niet bepaald fraai om te zien, het had ook niet zo expliciet gehoeven van mij. Ook het misselijkmakende camerawerk zelf werkte nogal op mijn zenuwen, maar dat was blijkbaar het doel van regisseur Gaspar Noé. Je zou denken dat ik deze film inmiddels helemaal zat was. Mar na de beruchte verkrachtingsscene vond ik de film minder irritant worden en (ik had het niet verwacht) zelfs gewoon oke om te zien. De laatste shots waren ook wel geinig en leip.

Binnenkort toch maar eens kijken want nog steeds niet gezien deze, en aan de hoge beoordelingen te zien moet het wel een goeie film zijn. En Vincent Cassel zie ik graag in films.

Het is een zeer zware pil schijnt, maar ik ben ook erg nieuwsgierig. Als A Clockwork Orange lukt dan probeer ik deze ook.

Proberen kan, maar A Clockwork is vooral cartoonesk en daardoor niet bepaald echt geruchtmakende cinema. Deze Irréversible is veel rauwer. Dus verwacht nog niets als je Clockwork kan hebben.

A Clockwork Orange was toch in zijn tijd ook goed voor enige controverse. Jongeren, gevoelloos voor andermans leed, die verkrachten, stelen en vechten. Het cartooneske is een specifiek element voor de kijkervaring, om de zwaarte van het onderwerp wat te verhullen. Iets wat Irréversible totaal niet doet en daardoor voelt het inderdaad veel rauwer en zullen veel kijkers moeite hebben met deze film. Maar controversieel waren ze allebei.

Un bon film. Il est très réaliste...et Monica Bellucci....très séduisant! Quatre étoiles.

Vertaling

Rauw, ruwe en choquerende cinema die je bij de keel grijpt en nooit meer loslaat. De vormgeving, het experimentele camerawerk, depressieve kleurgebruik en hoofdpijnverwekkende muziek sleurt je mee in een misselmakende überrealistische en compromisloze prent die je koude rillingen op je rug bezorgen. Om vervolgens in te zakken zonder aan kwaliteit in te boeten en de kijker doet uitblazen van wat een wel heel erg zware, doch uitstekende trip was.

Heb het een paar dagen moeten laten bezinken, maar wat een film. Ik wist van te voren niet dat het verhaal zich in omgekeerd chronologische volgorde afspeelde. Hierdoor was het door het aparte camerawerk en het what-the-f-is-going-on gehalte bijna het punt bereikt waarop ik de film uit ging zetten. Gelukkig heb ik dat niet gedaan en ben ik blijven zitten om een schouwspel voor m'n ogen te zien afspelen dat ik al lang niet meer heb mogen meemaken. Magnifiek acteerwerk in intense scènes die je in het verhaal zuigen hierbij emoties oproepend die bij de gemiddelde film keurig in hun hokje blijven. Zware kost, maar absoluut een aanrader.

4,5*

Het gebruik van Beethovens zevende

Wat een zware tegenvaller zeg. Wanneer je Memento hebt gezien vind ik deze manier van vertellen niets toevoegen. De film wordt namelijk met de minuut minder interessant. Vooral de dialogen op het feest en in de metro vond ik zeer saai en werkten me zelfs flink op de zenuwen, mede door die irritante Pierre. Camerawerk is interessant, maar dat werd na verloop van tijd ook wat teveel van het goede. Dat niet de verkrachter, maar een andere persoon in elkaar werd gebeukt lijkt me nogal duidelijk, aangezien de verkrachter wel erg opvallend in beeld komt net nadat de onschuldige persoon is gesloopt.

Wel leuk overigens, de allerlaatste scene richting de credits. Neem aan dat dat een verwijzing is naar 2001, ook omdat je net daarvoor de poster te zien krijgt?

Ik vind de achterwaartse vertelling hier juist ontzettend veel toevoegen t.o.v. Memento, in de laatstgenoemde versterkt de achterwaartse chronologie het inlevingsvermogen van de toeschouwer in de verwarde toestand van de hoofdrolspeler terwijl het narratief in Irréversible juist de emotionele betrokkenheid van de toeschouwer versterkt door de opbouwende voorkennis van feiten. Tenminste, die van de toeschouwer met een inlevingsvermogen, dit geldt blijkbaar niet voor jou.

Ik kan veel hebben maar die verkrachtingsscene ging me echt te ver.

Gelukkig maar, als je daar met plezier naar zou kunnen kijken dan is er ook iets goed mis met je. Tegelijkertijd kun je zeggen dat je stevig onder de indruk was van het acteerwerk want het is gelukkig wel een geacteerde scène. Verder is het een stevige spoiler die je nu vrijgeeft, dus graag even tussen spoilertags plaatsen.

Volgens mij hebben de makers van dit spotje Irréversible ook gezien..

Schokkend in alle opzichten. Zowel de gebeurtenissen als de cameravoering.

Van de films die ik de laatste jaren gezien heb, was ik van deze het diepst van onder de indruk.

Erg shockerend, maar ook een prachtig film en geluid gebruik, het zet precies de juiste sfeer neer.