The Road to Guantanamo (2006)

Een documentaire die helaas niet zo indrukwekkend en aangrijpend is als de echte feiten. Het is uiteraard een bijzonder trieste zaak en dat komt bij vlagen wel duidelijk naar voren in de docu.

Toch ben ik niet zo kapot van de vorm waarin het is gegoten (die echte Tipton three afgewisseld met acteurs) en het eerste gedeelte vind ik niet zo best geregisseerd, beetje warrig en onduidelijk. Het hele hoe en waarom dat ze werden opgepakt en hoe dat in z'n werk ging was wat vaag.

Tevens zijn er zoveel vragen die aan het einde onbeantwoord zijn het wordt maar niet duidelijk waarom ze niet gewoon met feiten op tafel kwamen dat ze daar nooit geweest waren, misschien was dat wel zo, maar in de docu wordt dat in die verhoren allemaal erg karig behandeld en dat vond ik nu juist het meest interessante.

Maar in z'n algemeenheid is het wel iets bijzonders om te zien natuurlijk, al ligt dat meer aan het verhaal dan aan de docu denk ik.

Maar die jongens gingen toch bewust een kijkje nemen in Afghanistan? Volgens de film naar aanleiding van een Pakistaanse priester die opriep de mensen in Afghanistan te helpen, als ik het goed begreep. Gecombineerd met nieuwsgierigheid en hang naar avontuur. Ben het wel met Raspoetin eens dat dat wat naief is.

Vond de film trouwens verrassend onderkoeld, wat de geloofwaardigheid ten goede komt. Ik geloof best dat het er in Guantanamo zo aantoe gaat. Belangrijk dat dit soort films gemaakt en getoond worden.

Maar als film toch ook weer niet zo indrukwekkend of aangrijpend als ik gehoopt had. Waarschijnlijk door het verweven van interviews en gedramatiseerde fragmenten, dat maakt het wat 'staccato'.

Aan het begin vond ik de film redelijk saai, had niet echt medelijden met die 4 gasten omdat ik het min of meer hun eigen schuld vond wat er met ze gebeurde en ook hun verhaal was tamelijk ongeloofwaardig. Maar na ongeveer 40 minuten werd dat allemaal bijzaak en werd de hoofdgedachte van de film uiteengezet: de manier waarop mensen in amerikaanse "gevangenissen" worden behandeld. Not a pretty sight en hoogstwaarschijnlijk harde realiteit. Al met al een geslaagd beeld van de wreedheden der mensheid.

Interessante documentaire. In het begin maak je op een leuke manier kennis met de jongens en kom je nog eens voor een verrassing te staan. Ik wist bv. niet dat ze kermissen in Pakistan hadden!

De reis naar Afghanistan gaat vergezeld met mooie beelden en eenmaal aangekomen daar valt de film iets teveel in herhaling. Dan doel ik met name op de reis van de jongens in een vrachtwagen waarin een aantal mensen stikt/uitdroogd . Het schokte mij niet echt, omdat ik dit in eerdere film van Winterbottom ook al eens gezien had.

De overhoringen zijn op het begin nog wel om aan te horen maar op een gegeven moment wordt het steeds moeilijker om geconcentreerd te luisteren naar de verhalen van de jongens, die overigens wel op mijn sympathie konden rekenen. Met name het stuk in Guantanamo Bay in Cuba is niets nieuws, ik heb al vaker nieuws omtrent dit onderwerp gezien of gehoord. Daardoor heeft Winterbottom op mij niet het effect wat zo `n documentaire eigenlijk teweeg moet brengen: onwetende mensen informeren over de gang van zaken in Guantanamo Bay. Nee, ik vond het stukken interessanter om te zien hoe een groep vrienden ongewild ineens kan behoren tot de Taliban. 3,5*

Een Winterbottom (en Whitecross) film die recht in je gezicht is. Het is echter de stijl waarbij fascinerende stukken net weer even voor dat kleine stukje interview worden onderbroken, en het soms de boel wat verstoort. Desalniettemin een indrukwekkende film. Na In This World wederom een hele mooie, onvergetelijke score van ditmaal twee componisten. De trailer van de film is trouwens van hoog niveau, en het is die trailer die echter echt erin hakt, waar de film soms wat aan kracht inboet.

Hoorde ook geluiden van mensen die er volledig erin opgingen en diep onder de indruk waren, totdat de ene man aangeeft dat het hem alleen maar sterkere maakte. Blijkbaar schakelde bij sommige de gedachtengang ineens de andere kant op, denkende dat het voor hun maar een lichte marteling was, aangezien ze er toch enkel maar sterker door werden.

Winterbottom blijft een meest boeiende Britse filmmakers van de laatste paar jaar. 4 sterrren

Na het doorlezen van dit topic moet ik je daar helaas groot gelijk in geven.

Hier wordt zeker geen partij gekozen, beide partijen komen er slecht af.
Ik moet wel toegeven dat ik me behoorlijk heb gestoord aan het geschreeuw en gemartel van de Amerikanen en het vertrappen van de Koran. Voor zoiets moet je altijd respect houden, ook al is het jouw geloof niet.
De democratie en vrijheid van mening en Godsdienst is ver te zoeken in het 'land van de vrijheid'.

Dit wisten we natuurlijk allang, en dat de Amerikanen hun gang gaan, ondanks internationale kritiek, dat wisten we ook al, dus dat is geen nieuws.

In deze film ben je zelf getuige van de verschrikkingen die daar gebeuren, en dat maakt indruk.
In het eerste deel, in Pakistan en Afghanistan was de spanning te snijden, en in het tweede deel, in Guantanamo Bay, speelde de walging en ongeloof een grote rol. Dat er mensen zijn die er lol in schijnen te hebben om andere mensen te zien lijden, en daar aan mee te werken, daar kan ik met mijn pet niet bij.

De film is in het begin nogal verwarrend, en het is nogal onduidelijk waarom de drie jongens eigenlijk Aghanistan binnentrokken, en uiteindelijk verraden werden.
Bij een herziening zal dit allemaal wel duidelijker worden.

Het is dat ik martelpraktijken verafschuw, maar misschien maak ik daar een uitzondering op als ze Bin Laden pakken, die in de isoleercel gooien en urenlang naar Frank Sinatra laten luisteren. In de cel ernaast zit George Bush met Koranteksten door de speakers, en na een paar uur mogen ze eruit om met elkaar te freefighten.

ruim 4.5*

Interessante docu/film die een goed actueel onderwerp onder de loep neemt.

4 Jonge britse moslims op avontuur in Afghanistan, daar kan je wel je vraagtekens bij hebben inderdaad. Vooral als die ook nog eens opgepakt worden samen met een 100-tal Taliban strijders. Ik kan me voorstellen dat de amerikanen die gasten niet de week erop meteen weer naar huis sturen zodat ze met moeders een kopje thee kunnen drinken.

Toch kan ik me wel indenken dat een soort jeugdige overmoed en naïviteit er toe leidt dat ze ineens in een totaal uit de hand gelopen situatie zitten... Ik wel, getrainde amerikaanse en britse ondervragers schijnen daar dan maar liefst 4 jaar voor nodig te hebben

En nee, de Taliban zijn geen lieverdjes en niet iedereen in Guantanomo zal daar onschuldig zitten. Wat ik echter zeer stuitend vind is dat de amerikanen die de mond vol hebben van democratische waarden en normen door god zelf geschonken aan het land van de grote vrijheid intussen meer op een gemiddelde bananenrepubliek lijkt. Gelukkig lijken de amerikanen de laatste tijd ook weer een beetje uit hun winterslaap te komen en lijkt er eindelijk een einde te komen aan het keizerrijk van Bush en consorten.

De documentaire zelf ziet er goed uit en wordt begeleidt door sterke muziek. Vooral het eerste gedeelte (in Pakistan en Afganistan is zelfs erg spannend). Nadeel is dat het allemaal nogal vrij fragmentarisch gebracht wordt, stukjes interview ertussendoor. Het maakt het een beetje te vaak een wat droge opsomming van gebeurtenissen (vooral het gedeelte in de gevangenis heeft hier last van). Wat ik ook jammer vind is dat er niet meer aandacht is over wat het hele gebeuren nu met die jongens gedaan heeft. Dit wordt slechts behandeld in een paar korte regeltjes maar had van mij wel wat dieper uitgewerkt mogen worden. Vooral omdat het belangrijkste thema toch vooral lijkt, dat oorlog het slechtste in de mensen naar bovenhaald en dat iedereen daar ongewild slachtoffer van kan worden. De impact op het leven van gewone mensen.

Ondanks de wel wat aanwezige minpunten toch een heel behoorlijk indrukwekkende documentaire. 3.5*

De realiteit van zijn vlees ontdaan

Honor bound to defend freedom, dat is de valse 'leuze' waarachter de hypocriete Amerikaan zich moedwillig tracht verbergen. Het voelt dan ook aan dat dergelijke praktijken, zoals die zich voordoen in Guantanamo Bay, slechts een bezigheidstherapie en dekmantel vormen voor vele andere praktijken waar we liever geen weet van hebben. Per slot van rekening denkt de Amerikaanse regering dat ze correct én menselijk te werk gaat.

Echter geen eenzijdige portrettering in 'The Road to Guantanamo', want ook het andere 'kamp' komt er niet geheel positief van af. Toch blijft het, zoals s0062423 ook zegt, voornamelijk bij vage insinuaties en verdachtmakingen. Al zet dit aan de andere kant dan weer de hulpeloze situatie extra in de verf en lijkt onrecht nog meer geschied.

Dat terzijde moet het gezegd dat 'The Road to Guantanamo' het docu genre overstijgt met een bijzondere aandacht voor de psyche van de drie protagonisten en een soundtrack die het psychologische aspect perfect aanvult.

Winterbottom haalt bovendien veel voordeel uit de integratie van een grauwe en hyperrealistische digitale cameravoering: grenzen lijken te vervagen, waardoor het geheel nog meer beangstigend wordt.

Zonder een fervent doculiefhebber te zijn, heeft 'The Road to Guantanamo' verrassend veel indruk op me gemaakt. En net zoals in 'Darwin's Nightmare' wordt de realiteit dermate voelbaar gemaakt, dat het zijn genre ontstijgt.

4*

Best interessante semi-documentaire van Michael Winterbottom over vier redelijk naïeve Brits/Pakistaanse jongens die in Afghanistan door de Amerikanen ten onrechte worden aangezien voor Talibanstrijders. De beelden zijn scherp en soms best schokkend. Eerste gedeelte vond ik veruit het interessantste van de hele film. Als de mannen eenmaal gevangen zitten zakt het allemaal een beetje in. Het verhaal valt af en toe in herhaling en de zaken die gebeuren zijn gewoon een stuk minder interessant dan voor de gevangenis.

In zijn geheel toch echter wel een bovengemiddelde film met enkele indrukwekkende beelden.

3,5*

Bom.

Ja die ja, die sloeg in vandaag. Na gisteren All quiet on the Western Front (1930) gezien te hebben die mij prettig verraste ging ik dit keer voor iets veiligs om hopelijk iets aparters te zien.

Wel, bij TRTG ben ik geen moment met mijn gedachten afgedwaald. Dat zegt meestal genoeg, zo ook bij deze.

Even los van het feit of het allemaal zwaar en dramatisch is, vond ik dit vooral "puur" overkomen. Denk wel dat er tal van dit soort gebeurtenissen zijn geweest en nog steeds voortduren, al lijkt me dat geen "nieuws". Maar ik moet toegeven dat je snel geneigd bent deze inwoners té snel over één kam te scheren... Goed om te zien dat dit zéér onterecht is.

De film is uitstekend neergezet, mooie visuele shots met een venijnige sfeer die omhelst wordt door mooie indringende klanken. Had eigenlijk niet anders verwacht van Winterbottom en hij stelt me niet teleur, hij flikt het weer.

Vond het zeer realistisch, lekker veel vaart afgewisseld met subtiele sentimenten die niet te ver doorgetrokken werden, dus precies goed. Voor een bombastische oorlogsfilm ben je hier zowieso op het verkeerde adres.

Ook de hoofdpersonen zitten goed in hun vel en vertolken het uitermate realistisch. Dit wordt extra versterkt door de interviews. Ook hier een applausje voor M. Winterbottom.

Een 4* is makkelijk gegeven daarom een 4.5*

Behoorlijk heftig toch wel. In het midden gelaten of de heren daadwerkelijk onschuldig zijn - de documentaire stelt toch wel degelijk van niet, maar ik heb wel eens wat anders gehoord - is de handelswijze van de Amerikanen hoe dan ook verwerpelijk. Zulke documentaires moeten gemaakt worden om maar zo helder mogelijk de situatie te schetsen.

De documentaire zelf was soms wat langdradig, en eigenlijk was het laatste halfuur veruit het interessants. Hoe dan ook een leerzame documentaire en vooral, zoals gezegd, best wel heftig.

3.5*

Vond het nogal tegen vallen (misschien omdat het niet mij soort film is)

Maar ze hadden best wat meer aandacht mogen besteden (nog dieper op bepaalde zaken ingaan)

2 sterren

Goede semidocumentaire. De feiten worden helder en droog weergegeven zonder iets te dramatiseren, maar de boodschap wordt er niet minder duidelijk op. Alle fysieke en psychologische martelingen zijn opzich al erg genoeg, maar het gevoel dat niemand er iets mee opschiet maken op mij de meeste de indruk. Wat hebben dit soort ondervragingen voor zin? Is het mogelijk om er een betrouwbare bekentenis mee uit de verdachte te krijgen? Winterbottom en Whitecross lijken deze vraag met een overtuigende 'nee' te beantwoorden.

Surrealistisch is dan ook bijna de scène waarin een Amerikaanse soldaat een tarantula doodtrapt in de cel van een van de verdachte. Een vriendelijk gebaar kun je het nauwelijks noemen, maar zelfs iets dat in de buurt komt van een vriendelijk gebaar heeft een vreemde smaak in zo een situatie.

Ik wou 4 sterren geven, maar ga voor een halve lager, omdat ik me iets meer ingelezen heb in de Tipton 3. De manier waarop de jongens in Afghanistan terecht kwamen werd een beetje weggemoffeld in de film door te spreken over wel erg vage ontwikkelingshulpplannen en een bizar impulsief besluit om zomaar een oorlogsgebied binnen te gaan terwijl een van het trio op het punt staat om te trouwen. Nou blijkt dan toch dat de drie jongens niet zo'n ideale schoonzonen waren als hier getoond wordt. Pas na de release van de film beweerde een van de jongens met wat radicalere motieven naar Afghanistan gegaan te zijn. We kunnen het de regisseurs waarschijnlijk niet kwalijk nemen dat ze de waarheid niet helemaal lieten zien, maar ze hadden wellicht wat dieper in het leven van de jongens moeten graven. De portrettering van de jongens komt nu wat te braaf over.

Het schrijnende is echter dat zelfs al waren de jongens werkelijk terorristen, dan nog waren de daden die in Guantanamo plaatsgevonden hebben niet goed te praten waren. Niet vanuit een menselijk standpunt als uit een justitioneel standpunt.
3,5*

Aan het begin van de docu vond ik het nogal storend dat de acteurs in geen velden of wegen op de 3 Britten zelf leken waardoor het moeilijk te volgen was (komt ook omdat ze geen Hans, Jan en Henk heten waarschijnlijk), daarna kwam ik er wat beter in.

Ik had wel zo mn twijfels waarom 3 moslims naar een trouwerij gaan in Pakistan en dan 2 dagen later eventjes 20 uren rijden naar Kabul om daar 3 weken te blijven :/

Maarja, dat mag natuurlijk geen reden zijn voor Amerikanen om dit zomaar te kunnen doen, belachelijk. Maar ik heb dus wel mn twijfels of dit wel allemaal zo neutraal gefilmd is. Natuurlijk weten we dat het redelijk populair is bij documakers op de Bush regering af te kraken, en daar loopt de objectieve blik bij gevaar. Deze 3 moslims waren echt niet zo lief als ze zich voordoen.

Uitstekende documentaire over drie vrienden die door samenloop van omstandigheden onschuldig worden vastgehouden en ondervraagd in de omstreden gevangenis op Guantanamo Bay. De vorm, waarbij de gebeurtenissen zijn nagespeeld (maar toch zeer realistisch geportreteerd) en de werkelijke personages tussendoor aan het woord komen, werkt goed. De eerste helft is wellicht wat eentonig, maar eenmaal in de gevangenis neemt de film flink aan kracht toe als je te zien krijgt hoe inhumaan het er in de gevangenis aan toe ging.

Toch een behoorlijk schokkende documentaire dat op veel vlakken zeer overtuigend overkomt en je regelmatig doet schokken. De gespeelde scenes had ik ook geen moeite mee. Het enige waar ik wel mee zit is het hele Afghanistan gebeuren, dat blijft altijd een beetje wazig en ik heb zo het gevoel dat de jongens inderdaad niet zo lief zijn als ze willen doen geloven(vooral getuige hun strafbladen). Ik bedoel, je blijft uiteindelijk niet 2,5 week in Kunduz de toerist uithangen. Allemaal van die kleine dingetjes die het motief niet echt duidelijker maken. De toestanden in de gevangenis zijn wel schokkend en de houding van de Westerse soldaten zijn echt schrijnend, ongelooflijk dat hier niet hard tegen is opgetreden.

3*

The world is not a nice place.

Best wel indrukwekkende film qua gebeurtenissen en situaties. Vooral het feit dat de gebeurtenissen waargebeurd zijn doet soms gewoon pijn en is vrij beangstigend hoe mensen met elkaar kunnen omgaan, wat oorlog en oogkleppen kunnen doen met mensen hun normen en waarden. Ik schaam me soms hoe ziek de wereld is, en deze film bevestigt dit.

Film voelde aan als een speelfilm, maar door de interviewen blijf je wel bewust dat je je niet gaat inleven of het min of meer echt als een film gaat bekijken. Het heeft niet zozeer spannende scenes of iets waar je wordt vermaakt. Het is wel echt iets ''echts'' alleen denk ik dat er ook mensen zijn die de film verkeerd gaan interpreteren , aangezien het toch wel een iets fictief heeft, al is dat het niet.

Visueel niet zo heel bijzonder, gewoon lekker rauw. Er wordt goed geacteerd en ik geloof wel dat alles waarheidsgetrouw is vastgelegd. Ook mooi dat de film geen kant kiest, je mag zelf beslissen of je het terecht of onterecht vind. Voordeel van het te kort komen van een voice-over.

Sterk en zeker de moeite waard. 3,5 ster

Heftige reconstructie-docu. Bevestigt maar weer eens dat Amerika er ook de ballen nooit van heeft begrepen. Hatelijk landje. 3,5*

In het begin vond 'k er niet veel aan, maar na een half uur worden ze opgepakt en dan werd het wel boeiend.

Tja, het is niet echt een film waar je goed gezind van wordt, ondanks het "happy end". 'k hoop dat Mr. Bush deze film ook heeft gezien en dat hij z'n conclusies neemt.

Die aanduiding "fictie" in de plotomschrijving is puur voor rekening van MovieMeter. Ik denk dat de auteur van deze beschrijving daarmee bedoelt dat de film voor een deel "gespeeld" is (de gebeurtenissen in Pakistan, Afghanistan en Guantanamo) en voor een deel documentaire (de interviews).

Het verhaal van de film bevat niet of nauwelijks fictie in de betekenis van "verzonnen". Het gaat om de waargebeurde belevenissen van deze tamelijk naïeve jongelui, die na hun vrijlating bekend zijn geworden als de Tipton Three.

Als zodanig is de film één grote aanklacht tegen een systeem van rechteloosheid, dat in een (zichzelf beschaafd noemende) rechtstaat niet thuis hoort. Veelbetekenend is trouwens dat de inhoud van de film van officiële zijde nooit is aangevochten.

Het gevaar van dergelijke politieke documentaires is dat de makers al snel een deel kleur bekennen en het moeilijk is om een neutraal beeld te geven. Michael Winterbottom slaagt er gelukkig in om een boeiende prent te maken. De mix van geacteerde scènes en echte beelden werkt wel en in combinatie met passende muziek en een vlotte montage is de film als het ware een weg naar Guantanamo, zoals de titel al zegt. De kern is immers niet of de gevangenen schuldig zijn, maar de manier waarop blijkbaar een willekeurige Afghaan of Pakistaan zonder enige vorm van proces of menswaardigheid, beschuldigd wordt van terrorisme. Het kamp kan je vergelijken met nazikampen, die enkel nog wreder waren door de grootte ervan en ze door het doden nog één stap verder gingen.

De documentaire is zeer mooi gedaan en enkel door z'n realisme als film niet altijd even leuk om zien. Maar dergelijke onderwerpen mogen nooit vergeten worden. Het land van de democratie heeft al meerdere keren laten zien dat die regel enkel telt voor het eigen volk. Het blijft een zwarte pagina in de Amerikaanse (en Britse) geschiedenis!

Inderdaad, naïf om in een oorlogsgebied te gaan rondtoeren maar wat zich in de gevangeniskampen afspeelt stemt toch tot nadenken.

De herhalingen in het tweede gedeelte van de film zijn er zekerlijk om het accent te leggen op de onmenselijke behandeling.

Goede film.

Tja, als docu wel geslaagd.

De manier waarop real-life footage en geacteerd drama elkaar afwisselen werkt wel, temeer omdat er op het acteerwerk weinig aan te merken valt. Kritiek wordt niet onder stoelen of banken gestoken, al was iets meer nuance misschien geen overbodige luxe geweest. Niettemin blijft het boeiend, en intrigeren bepaalde scenes wel enigszins.

Toch wist de film me niet helemaal op het puntje van m'n stoel te krijgen. Wellicht omdat het onderwerp aan actualiteit heeft ingeboet, wellicht omdat de film nou ook niet zoveel meer doet dan louter wat feiten opsommen. Van een echte mokerslag was er mijn geval dan ook niet direct sprake.

Tevens verloopt het eerste gedeelte van de film allesbehalve vlekkeloos. Nogal warrig, veel situaties die halsoverkop escaleren of een andere richting uitgaan, zonder dat daarvoor echt redenen boven komen drijven. Ook van de soundtrack en de cinematografie had ik hogere verwachtingen, aangezien menigeen zich daar toch vrij positief over uitliet.

Maar al bij al op zich wel een boeiende semi-docu. Eentje die best goed beeld geeft, maar had er vooral als ''film'' wat meer van verwacht. Krappe 3,0*.

Iets mindere herziening.

Al blijft de basiskwaliteit van deze film wel erg makkelijk overeind. De bijna naieve manier waarop de 3 in hun situatie sukkelen vond ik niet eens zo vervelend, integendeel zelfs. 't Is ook enkel omdat we in een nogal cynische wereld leven dat er vaak nogal neergekeken wordt op naiviteit.

De opzet werkt erg goed, met korte beeldfragmenten van de echte drie, bijgestaan door gefilmd materiaal door acteurs. Camerawerk was goed, al vond ik dat toch allemaal wat minder sterk dan vroeger. Wel erg functioneel want je voelt je er ook wel bij, maar dat warrige is ondertussen wel wat meer doorsnee dan het ooit was.

Verloop is ook boeiend, zeker omdat niemand eigenlijk gespaard wordt. De scenes in het Amerikaanse kamp blijven hallucinant, de oorlog in Afghanistan al even bevreemdend. Heb dan ook wel geboeid gekeken, de film zakt ook nergens in, maar ik miste hetgene wat dit vroeger wél zo speciaal maakte voor mij.

Blijft een aanrader dus, maar het meesterwerk zie ik er niet meer in. Wel een erg boeiende en degelijke film.

3.5*

Gisterenavond me weer aan een aantal herkijken gewaagd waaronder deze The Road To Guantanamo die er voor mij niet bepaald op vooruit gegaan is maar juist aan verval onderhevig is. Commentaar de vorige keer betrof toch vooral de tegenstrijdigheden die er rond de Tipton Three heerst en hun daadwerkelijke doel en beweegredenen.

Ik weet niet meer waar ik het precies gelezen heb maar dat ze later toegegeven hebben dat ze in een trainingskamp zat is dubieus vooral omdat dat hier niet ter sprake komt. Iets te verbergen? Het was toch onder dwang? Althans dat beweren ze, dit eerlijk te vertellen zou hun zaak sterker maken, nu wordt het juist verdacht, alsof het verzwegen is om het slachtoffer uit te hangen. En ja, dat is het gevoel dat ik er bij krijg, dat ook nog eens versterkt wordt door de ogenschijnlijk onschuldige houding. Wij zijn slachtoffer en daar wordt in de docu ook alles aan gedaan om dit te versterken. Maar zijn die ventjes wel zo onschuldig? Iets dat op veel forums ter discussie staat in ieder geval.

Het ondergraaft voor mij dermate het gevoel van de documentaire dat ik niet precies weet hoe serieus ik alles nog moet nemen, zit ik naar geklaag en leugens te kijken of niet? Afijn, het maakt de film rond de Tipton Three er niet sterker op waar ik zoiets als Guantanamo ook een lastig onderwerp vind. Want vroeger werd men zonder pardon uitgehongerd of geëxecuteerd, nu is de eventuele info belangrijker in een oorlog die van conventioneel maar info en kennis verschoven is. Als krijgsgevangene kan je veel erger overkomen, maar goed dat is mijn mening.