The Road to Guantanamo (2006)

Had dan ook het perspectief van de Amerikanen meegenomen. Waarom men zo heeft gehandeld als is gehandeld.

Dat het sluiten van Guantanamo terecht is staat als een paal boven water.

Dat is niet nodig om dit punt te maken.

Als ze de waarheid spreken natuurlijk.

Niet goed. Ik heb me serieus verveeld bij deze film. Dit is een film die enkel en alleen op het publiek kon werken op het moment zelf dat de schandalen van Guantanamo aan het licht kwamen. Nu weet iedereen hoe het eraan toegaat en is deze film al voorbijgestreefd.

De constante switches van reconstructie naar de interviews met de drie ex-gevangenen werkten storend en de volledige reconstructie vond ik zelfs niet interessant, en bleven te lang hangen op sensationele zaken. Ik vond het allemaal niet boeiend gebracht. Te weinig context, te weinig duiding. Zelfs als illustratie in een geschiedenisles zou ik dit niet afspelen. Dan nog liever een gewone documentaire over dit onderwerp.

Voor ons is het misschien achterhaald, maar het is belangrijk dat de volgende generaties iets kunnen zien en leren over dit omstreden Amerikaanse project.

Ik had veel meer live footage verwacht in deze docu. ..

Goede semidocumentaire. De feiten worden helder en droog weergegeven zonder iets te dramatiseren, maar de boodschap wordt er niet minder duidelijk op. Alle fysieke en psychologische martelingen zijn opzich al erg genoeg, maar het gevoel dat niemand er iets mee opschiet maken op mij de meeste de indruk. Wat hebben dit soort ondervragingen voor zin? Is het mogelijk om er een betrouwbare bekentenis mee uit de verdachte te krijgen? Winterbottom en Whitecross lijken deze vraag met een overtuigende 'nee' te beantwoorden.

Surrealistisch is dan ook bijna de scène waarin een Amerikaanse soldaat een tarantula doodtrapt in de cel van een van de verdachte. Een vriendelijk gebaar kun je het nauwelijks noemen, maar zelfs iets dat in de buurt komt van een vriendelijk gebaar heeft een vreemde smaak in zo een situatie.

Ik wou 4 sterren geven, maar ga voor een halve lager, omdat ik me iets meer ingelezen heb in de Tipton 3. De manier waarop de jongens in Afghanistan terecht kwamen werd een beetje weggemoffeld in de film door te spreken over wel erg vage ontwikkelingshulpplannen en een bizar impulsief besluit om zomaar een oorlogsgebied binnen te gaan terwijl een van het trio op het punt staat om te trouwen. Nou blijkt dan toch dat de drie jongens niet zo'n ideale schoonzonen waren als hier getoond wordt. Pas na de release van de film beweerde een van de jongens met wat radicalere motieven naar Afghanistan gegaan te zijn. We kunnen het de regisseurs waarschijnlijk niet kwalijk nemen dat ze de waarheid niet helemaal lieten zien, maar ze hadden wellicht wat dieper in het leven van de jongens moeten graven. De portrettering van de jongens komt nu wat te braaf over.

Het schrijnende is echter dat zelfs al waren de jongens werkelijk terorristen, dan nog waren de daden die in Guantanamo plaatsgevonden hebben niet goed te praten waren. Niet vanuit een menselijk standpunt als uit een justitioneel standpunt.
3,5*

Een van die gasten heeft later toegegeven in Afghanistan een wapentraining te hebben gevolgd in een trainingskamp. Ik vind het ook niet zo vreemd dat de Amerikanen die gasten hebben opgepakt en vastgehouden het gaat vooral om de manier waarop de Amerikanen zelf hun eigen democratische normen en waarden in de wind slaan.

Ben het wel met je eens dat The Tipton Three er net iets te makkelijk mee wegkomt in deze film.

Dat is ook mijn enige punt. Met de kritiek op de Amerikaanse aanpak ben ik het gewoon eens.

Winterbottom is een uitstekend cineast maar kiest uiteindelijk weer partij voor de onderliggende partij. Maar laten we niet vergeten dat er, in alle hysterie, ook misdadigers zijn opgepakt en niet allemaal onschuldige bruiloftgangers die op een verkeerd tijdstip, op de verkeerde plek verbleven. We leven in een cynische en gewelddadige wereld. Ook het komende decennia zal er weer een zijn van ellende, honger, geweld en dood.

Ik vind deze documentaire toch enigsinds tegenvallen, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik het boek van Murat Kurnaz: In de hel van Guantanamo heb gelezen. De situatie @ Guantanamo maakte toen wel echt indruk na het lezen van het boek, dit had ik nu wat minder.

Voor de mensen die geïnteresseerd zijn hierin, lees bovenstaand boek!

Aan het begin van de docu vond ik het nogal storend dat de acteurs in geen velden of wegen op de 3 Britten zelf leken waardoor het moeilijk te volgen was (komt ook omdat ze geen Hans, Jan en Henk heten waarschijnlijk), daarna kwam ik er wat beter in.

Ik had wel zo mn twijfels waarom 3 moslims naar een trouwerij gaan in Pakistan en dan 2 dagen later eventjes 20 uren rijden naar Kabul om daar 3 weken te blijven :/

Maarja, dat mag natuurlijk geen reden zijn voor Amerikanen om dit zomaar te kunnen doen, belachelijk. Maar ik heb dus wel mn twijfels of dit wel allemaal zo neutraal gefilmd is. Natuurlijk weten we dat het redelijk populair is bij documakers op de Bush regering af te kraken, en daar loopt de objectieve blik bij gevaar. Deze 3 moslims waren echt niet zo lief als ze zich voordoen.

Als moslim zijnde soms moeilijk om te kijken..

Wat een schoften. De film zelf vond ik wel goed in beeld gebracht...

Het gebed elke keer vond ik ook zeer ontroerend maar dat zal wel komen omdat ik zelf moslim ben

Een goeie look into the prison, noem ik het maar.

Overigens, over de reden van de mannen om naar Afghanistan te gaan, heeft ieder zijn eigen mening.

Word ik straks ook opgepakt omdat ik een hoofddoekje draag?!

Het contrast kan bijna niet groter: bij deze dvd zit een bonusdvd over een paperclip-project van een school in de USA ter nagedachtenis aan de holocaust , met als thema: behandel een ander op de manier zoals je zelf graag behandeld wilt worden! The Road to Guantánamo maakt overduidelijk dat dit kamp een van de grote schandplekken van onze tijd is. De film is geloofwaardig en raakt je in je ziel.

Dit is een film die de vinger op de etterende oorlogswond van de Amerikanen legt. Michael Winterbottom weet hoe je een indringende film maakt, en is hier ook met anti-Amerikaanse vlag en wimpel in geslaagd. De kleine stukjes waar de echte drie gevangenen vertellen over hun leed maakt het nog realistischer. Het nadeel van deze semi-'documentaire' is alleen dat het wel erg eenzijdig wordt gebracht; we horen de versie van de drie mannen en je kunt je afvragen hoe betrouwbaar ze zijn. De andere kant van het gruwelijke verhaal wordt niet belicht. Toch geeft het ons een schokkend kijkje in de keuken van Guantanamo, waaruit blijkt dat onze Amerikaanse vrienden middeleeuwse martelpraktijken niet schuwen om zo (valse) informatie en bekente-nissen te ontfutselen. Maar hier kijken we tegenwoordig ook niet gek meer van op.

Hoewel grote bewondering voor Michael Winterbottom vind ik deze mix van drama en documentaire verwarrend. Onderwerp is uitstekend, deze vrijplaats voor gruwelijkheden bestaat nog steeds, ondanks beloften Obama. Ondanks de blik in die gevangenis, heel mild overigens, er zijn veel gruwelijker praktijken bekend, zegt het weinig over de totaal verkeerde aanpak van de Amerikanen. Taxi to the dark site vond ik wat dat betreft een stuk beter.

Uitstekende documentaire over drie vrienden die door samenloop van omstandigheden onschuldig worden vastgehouden en ondervraagd in de omstreden gevangenis op Guantanamo Bay. De vorm, waarbij de gebeurtenissen zijn nagespeeld (maar toch zeer realistisch geportreteerd) en de werkelijke personages tussendoor aan het woord komen, werkt goed. De eerste helft is wellicht wat eentonig, maar eenmaal in de gevangenis neemt de film flink aan kracht toe als je te zien krijgt hoe inhumaan het er in de gevangenis aan toe ging.

Ik vind nagespeelde scènes in documentaires meestal nogal een afknapper, maar Winterbottom weet het door een heel gedetailleerde, stijlvolle regie toch meeslepend te houden. De drie jongens worden misschien als net wat té onschuldig voorgesteld, terwijl ik hun beweegredenen lichtjes dubieus vond. Langs de andere kant is hun behandeling in Guantanamo natuurlijk buiten proportie en een democratisch land als de VS zou zich hoe dan ook niet schuldig mogen maken aan zo'n praktijken.

Goede film voor aankomende generaties en langer.

Laat dit nooit een onbekende 'zaak' worden van Amerika.

Toch een behoorlijk schokkende documentaire dat op veel vlakken zeer overtuigend overkomt en je regelmatig doet schokken. De gespeelde scenes had ik ook geen moeite mee. Het enige waar ik wel mee zit is het hele Afghanistan gebeuren, dat blijft altijd een beetje wazig en ik heb zo het gevoel dat de jongens inderdaad niet zo lief zijn als ze willen doen geloven(vooral getuige hun strafbladen). Ik bedoel, je blijft uiteindelijk niet 2,5 week in Kunduz de toerist uithangen. Allemaal van die kleine dingetjes die het motief niet echt duidelijker maken. De toestanden in de gevangenis zijn wel schokkend en de houding van de Westerse soldaten zijn echt schrijnend, ongelooflijk dat hier niet hard tegen is opgetreden.

3*

The world is not a nice place.

Best wel indrukwekkende film qua gebeurtenissen en situaties. Vooral het feit dat de gebeurtenissen waargebeurd zijn doet soms gewoon pijn en is vrij beangstigend hoe mensen met elkaar kunnen omgaan, wat oorlog en oogkleppen kunnen doen met mensen hun normen en waarden. Ik schaam me soms hoe ziek de wereld is, en deze film bevestigt dit.

Film voelde aan als een speelfilm, maar door de interviewen blijf je wel bewust dat je je niet gaat inleven of het min of meer echt als een film gaat bekijken. Het heeft niet zozeer spannende scenes of iets waar je wordt vermaakt. Het is wel echt iets ''echts'' alleen denk ik dat er ook mensen zijn die de film verkeerd gaan interpreteren , aangezien het toch wel een iets fictief heeft, al is dat het niet.

Visueel niet zo heel bijzonder, gewoon lekker rauw. Er wordt goed geacteerd en ik geloof wel dat alles waarheidsgetrouw is vastgelegd. Ook mooi dat de film geen kant kiest, je mag zelf beslissen of je het terecht of onterecht vind. Voordeel van het te kort komen van een voice-over.

Sterk en zeker de moeite waard. 3,5 ster

Heftige reconstructie-docu. Bevestigt maar weer eens dat Amerika er ook de ballen nooit van heeft begrepen. Hatelijk landje. 3,5*

In de plotbeschrijving staat dat het deel 'fictie' is?? Lijkt me niet het juiste woord.

In het begin vond 'k er niet veel aan, maar na een half uur worden ze opgepakt en dan werd het wel boeiend.

Tja, het is niet echt een film waar je goed gezind van wordt, ondanks het "happy end". 'k hoop dat Mr. Bush deze film ook heeft gezien en dat hij z'n conclusies neemt.

Zolang in de film niet wordt aangegeven dat deze jongens daar bewust heen gingen om oorlog te gaan voeren lijkt mij dat dan meer dan terecht. Ze laten je eerder het tegendeel geloven en je moet ook wel meer dan een beetje naÏef zijn om dat te geloven..

De film laat je daarentegen wel een vrij duidelijk kijkje nemen in de keuken van Guantanamo. Een keuken die wat dat aan gaat niet kan tippen aan de wredere varianten die over de gehele wereld bestaan maar behoorlijk wreed is. En vergis je niet, geen één land heeft hier echt schone handen. Als het over grootmachten gaat zijn die van de USA ook zeker niet de smerigste, bij verre niet zelfs. Maar dat maakt hun handen ook zeker niet schoon en daarbij het vervelende van Guantanamo is dat ze er hier niet eens moeite voor doen om dat te verhullen.

Het plaatsen in een breder perspectief hoe verschrikkelijk ook, de reactie van Cuba (het is formeel grondgebied van Cuba) b.v. daar had ik in een docu dan ook graag meer van vernomen. Als docu. dus eigenlijk behoorlijk eenzijdig en samen met de toeloop van de jongens dus ook fictie.

Dat neemt niet weg dat een kijkje in de keuken van Guantanomo zeer interessant en duidelijk is. Hoeveel 'Guantanomo's' zullen er wel niet zijn. Maar daar gaat het niet over, terecht dat fictie er bij staat want als pure docu. zou het absoluut niet door de beugel kunnen.

Aardig, maar ook niet meer dan dat.

Die aanduiding "fictie" in de plotomschrijving is puur voor rekening van MovieMeter. Ik denk dat de auteur van deze beschrijving daarmee bedoelt dat de film voor een deel "gespeeld" is (de gebeurtenissen in Pakistan, Afghanistan en Guantanamo) en voor een deel documentaire (de interviews).

Het verhaal van de film bevat niet of nauwelijks fictie in de betekenis van "verzonnen". Het gaat om de waargebeurde belevenissen van deze tamelijk naïeve jongelui, die na hun vrijlating bekend zijn geworden als de Tipton Three.

Als zodanig is de film één grote aanklacht tegen een systeem van rechteloosheid, dat in een (zichzelf beschaafd noemende) rechtstaat niet thuis hoort. Veelbetekenend is trouwens dat de inhoud van de film van officiële zijde nooit is aangevochten.

Het gevaar van dergelijke politieke documentaires is dat de makers al snel een deel kleur bekennen en het moeilijk is om een neutraal beeld te geven. Michael Winterbottom slaagt er gelukkig in om een boeiende prent te maken. De mix van geacteerde scènes en echte beelden werkt wel en in combinatie met passende muziek en een vlotte montage is de film als het ware een weg naar Guantanamo, zoals de titel al zegt. De kern is immers niet of de gevangenen schuldig zijn, maar de manier waarop blijkbaar een willekeurige Afghaan of Pakistaan zonder enige vorm van proces of menswaardigheid, beschuldigd wordt van terrorisme. Het kamp kan je vergelijken met nazikampen, die enkel nog wreder waren door de grootte ervan en ze door het doden nog één stap verder gingen.

De documentaire is zeer mooi gedaan en enkel door z'n realisme als film niet altijd even leuk om zien. Maar dergelijke onderwerpen mogen nooit vergeten worden. Het land van de democratie heeft al meerdere keren laten zien dat die regel enkel telt voor het eigen volk. Het blijft een zwarte pagina in de Amerikaanse (en Britse) geschiedenis!

Ik schaar deze prent in het rijtje van Hunger, United 93, The Magdalene sisters en Hotel Rwanda. Gebaseerd op historische gebeurtenissen laten deze films je op realistische en intense manier meeleven met de slachtoffers.

Ik kan moeilijk deze films beoordelen op hun feitelijke accuratie, maar het zijn uiteindelijk (grotendeels) speelfilms en geen documentaires, en elke regisseur van fictie heeft recht op zijn eigen (subjectieve) benadering.

De films hebben een bepaald verhaal, drama, en als kijker maak je de ontberingen, twijfels en gevoelens mee van de geportretteerde hoofdpersonen.

Het zijn beklemmende kijkervaringen, en in dat opzichte zijn de filmmakers wat mij betreft geslaagd. En soms is dat genoeg.

Een erg sterk eerste uur, en laatste 20 minuten, maar het midden stuk vind ik teveel afbreuk doen aan het geheel (met teveel overhoringen).