Get Carter (2000)

Het origineel was wel beter, maar deze was prima te doen hoor. Wel grappig dat Caine in het origineel Carter speelt en in deze de Bad Guy.

Slechter dan ik dacht. Vooral het camerawerk, acteerwerk en het geluid zijn waardeloos. Zeer overbodige remake, Mr. Caine had zich niet hoeven vertonen in deze prent.

Kostte me 1 euro bij FRS, maar zelfs dat…

Get Carter is een stijlvolle aktiethriller en een remake van de gelijknamige prent uit 1971 waarin Michael Caine (nu te zien in een bijrol) nog de hoofdrol vertolkte. Deze keer wordt Jack Carter gespeeld door Sylvester Stallone (met ringbaardje en maatpak), een zware jongen die in opdracht van de maffia wanbetalers tot andere gedachten brengt. Hij trekt echter naar Seattle om er de moordenaar van zijn broer op te sporen. Daar komt hij in een vreemde, grauwe wereld terecht waar hij de ware toedracht achter de feiten probeert te vinden...

Maar in tegenstelling tot wat je van een Stallone-film zou verwachten, breekt de aktie nooit echt los. In plaats daarvan krijgen we een sfeervol gemaakte zoektocht naar wraak en verlossing. Met inventief camerawerk en droeve settings (het regent bijna altijd) brengt men tevens de persoonlijke zoektocht naar een tweede kans van een getormenteerde Carter in beeld.

prima actie film met een goed verhaal alleen wel blijven opletten anders is dit verhaal zo ingewikkeld 3 sterren waard

Ik heb de eerste Get Carter niet gezien, maar Sylvester laat zien dat je niet aan zijn familie moet komen.

Ik geef deze film een belachelijke 5 sterren ter compensatie van de nog belachelijkere 0.5 waardering die sommigen de film toedichten. Een 0.5 waardering verdient bijna geen enkele film. Dat is een 1 in een schaal van 1 op 10 en dat zou betekenen dat zowel het verhaal, het acteerwerk, het camerawerk , de vermakelijkheid etc. helemaal waardeloos slecht zou zijn. Als wraakfilm is deze film gewoon goed te pruimen met die heerlijke rotkop (goed bedoelt) van Rourke en de macho Stallone. Velen gebruiken moviemeter altijd als graadmeter om een film te bekijken of op te nemen. Maar wanneer er personen aandacht (of zo) willen vragen door een 0.5 te geven dan gaat men op deze manier films negeren die gewoon wel vermakelijk zijn. Ondanks hun tekortkomingen.

Matige film met Stallone wel een beetje teleurgesteld in deze. Hoogtepunten zijn zoiezo de autoachtervolgingen voor mij vind ik die best te pruimen waren. Op sommige momenten voelde de film soms wel een beetje amateuristisch aan vond ik. Stallone doet wat we gewoon zijn van hem, maar geeft het toch al beter gedaan. Rourke en Caine waren ook wel te doen. Vond de film niet de ganse speelduur boeien. Zeker niet de slechtste film ooit maar 1 keer zien is genoeg. Misschien dat de originele get carter beter is, die misschien eens moeten kijken. Deze krijgt van mij een 5/10

Wat een ontzettende gaap film zeg. Bijna 2 uur lang proberen mijn ogen open te houden. Het slappe verhaal heeft aardig wat weg van films als death wish. Stallone heeft in die tijd helaas heel wat misstappers gemaakt, waaronder deze

Slecht.

Slaapverwekkend thrillertje. Absoluut minder dan de Get Carter uit 1971. De cast is een kleine ramp, met Sylvester Stallone als absoluut dieptepunt. De regie probeert het allemaal wat getrukeerd hip te brengen, het logisch gevolg is dat anno '23 de film hopeloos gedateerd aanvoelt.

1,5

Blijf het een prima filmpje vinden

Ik wil nog even terugkomen op de algemene waarderingen voor films

Een film werd van oudsher gemaakt om mensen te vermaken. Bij bijvoorbeeld de eerste Bond films was er niemand die zich stoorde aan bepaald stuntwerk, of aan een camerahoek, of aan een acteur/figurant. De criteria waren goed, beter best met soms iemand met "voor mij hoeft dit niet". Die keek de volgende keer niet meer.

Tegenwoordig zet men een film aan om onvolmaaktheden op te sporen. Om iets te vinden om af te kunnen kraken. Men gaat uit van 2 sterren en gaat druk aan de slag om in de film hiervoor "bewijsmateriaal" te vinden. "ik kijk en word nog net niet depressief". "hoe kunnen ze een kenner als ik zo'n film voorschotelen". Dit gevoel krijg je als je alle reacties leest.

Deze klaagcultuur heeft mij voorheen vele films gekost. Mijn criterium om een film te kijken was voorheen 3 sterren, er van uitgaande dat iedereen eerlijk zijn mening gaf. Diverse enorm vermakelijke films liet ik links liggen omdat de "kenners" 1 of 2 sterren meer dan genoeg vonden en het gemiddelde omlaag duwden.

Inmiddels weet ik dat op een forum klagen gemeengoed is . Of je nou op een voetbalforum zit, op een filmforum of een ander forum waar een waardering door smaak bepaald wordt, het is overal hetzelfde. Negativiteit is stoer, positief zijn is voor watjes.

goed dat ik het weet, dat een film van 2,5 ster in een eerlijke wereld er eentje van 3,5 is.

Goede post!

Iedereen heeft zo zijn eigen criteria om een film te beoordelen. En dat willen we denk ik aanvaarden.

Zelf beperk ik me merendeels tot reviews van films die me goed bevallen zijn en niet om mijn gal te spuwen, en zeker niet over een genre films waar ik weinig mee heb. Je moet toch wel een beetje van een genre houden om een vergelijkende score te kunnen geven. Als je niets hebt met actiefilms wat heeft het voor zin om het gros van de actie-films af te kraken, of elke B-film als knullig te beoordelen. Voor de liefhebber zijn zulke oordelen nietszeggend

Daarom kijk ik wel IMDb naar de statische score verdeling (klikken op de score). Als je ziet dat een film een laag gemiddelde score heeft, maar 10% hem een 10 geeft, dan valt hij bij de genre-liefhebbers kennelijk goed in de smaak.

Ik vind een diepergaande inhoudelijke beoordeling en extra informatie zeker waardevol. Erg negatieve commentaren sla ik meestal over. Ik wil niet dat ik mij ga ergeren aan gebreken in een film omdat iemand mij daar attent op heeft gemaakt. Daarom leest ik liever de commentaren wat zo goed is aan de film,. zodat ik met een meer rozige blik de film bekijk.

Ik probeer niet te veel verwachtingen van een film te maken. Draken van films worden door art-lovers de hemel in geprezen, en wat ik heerlijke films vind, de grond in geboord. Ik voel al vrij snel aan of een film mij ligt. Ik kan de meeste genres goed verdragen. Wat niet aan mij besteed is, is als het allemaal te donker, dystopisch, sadistisch, arty, of woke wordt, Ik bekijk het leven wat luchtiger en dat wil graag zo houden. Ook het opdringerige blackifying van nieuwe films is aan mij niet besteed.

Vaak wordt vergeten dat met name Amerikaanse films ook een propaganda-medium zijn. Het was een geheim gehouden voorwaarde van de Marchall-hulp dat Europese landen Amerikaanse films en series moesten uitzenden. Daarin zijn de Amerikanen altijd de "good guys", ook al waren ze de grootste oorlogsprofiteurs die zich als enige rijkelijk hebben laten betalen voor hun hulp, en hebben ze na WW2 zo een 10 mln mensen rond de wereld om zeep geholpen.

Dus hoezo zijn films realistisch? Het is geen werkelijkheid maar filmwerkelijkheid. Als kijker raken we gewoon gewend aan steeds dezelfde succesformules en willen die herhaald zien. Net zoals je wilt dat je koffie steeds vertrouwd smaakt. Ook de tegendraadse zwaar intellectuele Franse of Italiaanse films hebben weinig met de werkelijkheid te maken, maar zijn vooral pretentieuze ego-projecten van regisseurs. Maar als je daar van houdt, prima toch? Voor mij geen reden om ze hier te komen afkraken.

Het leuke is toch wel dat je hier al die verschillen kijken en ervaringen op hetzelfde leest. Het doet je beseffen hoe verschillend we in elkaar zitten. Op een bepaald moment leer je ook wel de commentaren onderscheiden van mensen die meer zoals jij ertegen aan kijken. Gewoon uit het taalgebruik zelf.

En dan zijn er ook de standaard vooroordelen. Speelt een muzikant in een film dat moet dat bijna wel stinken voor een jaloerser deel van het publiek. Dan heb je mensen die karakterontwikkeling gaan zoeken in films die voor verstrooiing willen zorgen. Of mensen die vertoon van vrouwelijk schoon als denigrerend voor vrouwen beschouwen. Dat soort commentaren worden op een bepaald moment voorspelbaar.

Zo leer je ook het geheel van de commentaren zien als indicator van de film, waarbij je bepaalde commentaren niet meer meeweegt omdat er nu eenmaal een categorie zuurpruimen, of extreme eisen stellend type is die meer zichzelf lopen te etaleren dan de film.

Het is ook waar dat de smaak van generaties verandert en dat de concentratieboog van latere generaties een stuk minder is. Prachtige films van weleer waar op een subtiele manier heel wat gebeurt, of spanning wordt opgebouwd, worden dan beoordeeld als doodsaai. Deze jongeren willen adrenaline stoot van actie zoals in computergames gewend zijn. Voor mij is het omgekeerd, bij John Wick 4 en latere Marvel films zit ik zelf juist de actie scenes door te scrollen, omdat ik gewoon moe wordt van de eindeloze gevechtsdiarree.

Je l;eert al snel de beoordelaar beoordelen en daarmee zijn commentaar. En het blijft leuk om verborgen pareltjes te ontdekken, niet zelden doordat een genre genieter een afwijkend commentaar maakt,

Echt wel genoten van deze film, er zitten wat heerlijke quotes in.

Beste "quote" uit deze film,

"My name is Jack Carter, and you don't want to know me"

Hoe heerlijk is dat om te kunnen zeggen.

"Hello, Mr. Davis. My name is Jack Carter, and you don't want to know me."

Ik ken het origineel niet, en ging daarom zonder enige verwachtingen deze film in behalve dat ik niet verwachtte dat het überhaupt een goeie film ging worden. Maar nu ik hem heb gezien kan ik beamen dat deze film niet echt goed is, en dat heeft eigenlijk door heel veel verschillende dingen te maken. Wat eigenlijk de grootste factor is, is een verschrikkelijk regie. Kay maakt er een ongelooflijke rommel van, en dat is echt verschrikkelijk. Een pijnhoop met daarbij een lading aan onnodige maar wel typische eind-jaren negentig / begin jaren 2000 techno type muziek.

Stallone is niet een miscast per sé. Maar een typische film voor hem is dit nu ook bepaald niet. Al kon ik dat nog best wel bekoren, waar het in mijn ogen mis gaat is de rest er om heen. Het verhaal is opzich wel geinig, alleen worden we zonder pardon de film in gekieperd zonder ook maar een vorm van informatie, waar je maar moet kijken wat er gebeurt en eigenlijk ook de hele film maar bar weinig achtergrondinformatie krijgt. De scenes raken kant noch wal, en sluiten eigenlijk heel moeilijk op elkaar aan. Echt zonde.

Dus ik denk, als de regie een tikkeltje beter was en de filmopbouw wat beter, dat we best een leuke film hadden. Dat hadden we nu dus niet.

Matige filmpje, veel geweld, en stomme achtervolgingsscenes in het donker!!

Waardoor je dus bijna niks zie!!

Taaie misdaadfilm met een onovertuigende Sylvester Stallone in de hoofdrol, die te statisch acteert voor de complexe rol die hem wordt toebedeeld. Regisseur Stephen Kay maakt indruk wanneer Get Carter een autoachtervolging moet tonen, maar daarbuiten maakt hij een losse impressie binnen deze rauwe wereld. De plotwendingen zijn amper interessant en het tempo oogt onevenwichtig, waardoor deze film geregeld een vermoeiende zit vormt om doorheen te komen. Een aantal duistere onthullingen maken gelukkig wél indruk en de cinematografie oogt doordacht, maar uiteindelijk maakt dit geheel vooral een rommelige en voorspelbare indruk.

Het jaren 2000 studiosysteem was toch iets magisch. Kan je je de boardroom meeting inbeelden waar ze een peperdure remake voorstellen van een Britse cultfilm uit de jaren '60 die misschien vijf mensen zich nog herinneren? En er dan op de koop toe nog een getrouwe hommage aan maken, met hernomen dialogen en zelfs een terugkeer van originele Carter Michael Caine? Uiteindelijk kostte Get Carter 63 miljoen. Ter analogie, dat is ongeveer evenveel als het budget van Saving Private Ryan van dezelfde periode. Rond de eeuwwissel heeft lamme goedzak Stallone zich ook wel een aantal keer ingelaten met die sjacheraar Elie Samahan – die ervoor gekend was om budgetten te inflaten om zo distributeurs te lokken. Hij draaide de film voor nog geen 5 miljoen, maar vekocht 'm als een productie van 50 miljoen – om zo interessantere distributiedeals te fixen. Het erge is, bij Get Carter vrees ik dat het gewoon totale incompetentie is en dat niemand er rijker van geworden is. Je vraagt je toch oprecht af waar dat budget naartoe is gegaan. Er zijn misschien twee car chases, voor de rest is er geen actie. Vooral grijze shots van mannen die foyers binnenwandelen. In Seattle, de minst filmbare plek op aarde. Stallone straalt ook echt een soort wanhoop uit in deze film, het lijkt echt een kneusje. Ik weet niet of hij een pijnstillerverslaving had of iets dergelijks, maar zijn gewicht lijkt enorm te fluctureren tijdens de shoot, hij komt bloated, log, drowsy over. Het is zelfs bijna niet geloofwaardig dat hij mensen kan overmeesteren. En nochtans, op één of andere manier bleek hij toch super lean te zijn tijdens tenminste een gedeelte van de shoot, er zijn een paar scènes waar we zijn blote armen te zien krijgen, eigenlijk geen grammetje vet te bekennen. Het is bijna tragikomisch om Stallone ondanks zijn inzet en motivatie zo te zien falen. Misschien is het dat ringbaardje? Of nee, dat pak, dat vreselijk pak. Ik snap echt niet hoe ze binnen dat 63 miljoen budget zelfs geen goed zittend maatpak konden voorzien. De vest is te lang, de broekspijpen zitten niet goed. Stallone's das ziet van abominabele kwaliteit uit en hangt zelfs lager dan die van Trump. Het is allemaal gewoon goedkope confectie. In een worsteling in de lift zien we ook dat de stof van het pak totaal niet meegeeft, het blijft als een inert blok rond Stallone's rug hangen. Ik vermoed dat het niet eens wol is, meer een soort Vietnamese vycose. Ik zou eens naar de audiocommentaar (!) met regisseur Stephen Kay moeten luisteren – haha, ja, dat is dus daadwerkelijk beschikbaar op de Warner DVD! Later maakte Kay ook nog een Natalee Holloway tv-film en één van de slechtste horrorfilms die ik ooit zag.

Ergens heb je wel zo het gevoel dat ze een soort schlemiel hebben willen maken met deze Carter met altijd zijn zelfde pak. Maar toch zeggen mensen te pas en te onpas hoe stijlvol Carter er wel niet uitziet, quod certe non. Ook in de originele Get Carter was er een contrast tussen 'fijngeklede Carter uit Londen in Newcastle, waar zijn grootstedelijke maniertjes met wantrouw bekeken worden.' In deze nieuwe Get Carter zou het moeten zijn 'gladde Carter uit Las Vegas strijkt neer in het unheimliche Seattle', maar het komt totaal niet uit de verf.

De DVD-hoes ligt voor mij, eigenlijk is Get Carter een aangekondigd fiasco. Bekijk die poster nu eens, Stallone ziet er uit alsof hij net op a three day bender is gegaan en ze dan maar een wazige overbelichte shoot hebben gedaan om z'n houten kop toch wat te maskeren. Met dan een nietszeggende tagline DA TRUTH HURTS. Toch ben ik om collectionistische redenen erg blij dat ik deze DVD op de kop heb kunnen tikken voor 2 euro. Het is zo'n old school Warner model, met een kartonnen hoesje dat je kunt vastklikken. Hoe ik de DVD ging ophalen in Wannecouter, een buitenwijk van Laeken, in een IDF-steunend appartementsblok, is een verhaaltje voor volgende keer.