D3: The Mighty Ducks (1996)

Hey, Biff. One more thing. After we beat you, the Warriors die and the Ducks fly

Qua weer kan het hier ook nooit eens goed gaan. Eerst hebben we maandenlang op een straaltje zon moeten wachten en wanneer we dat dan eindelijk krijgen, dan wordt het meteen zo snikheet dat je amper nog kunt bewegen zonder in zweet uit te barsten. In de hoop wat verfrissing te kunnen zoeken dit derde deel van Ducks trilogie nog eens opgezet.

Het is nu alweer bijna een jaar geleden dat ik de eerste twee delen nog had gezien maar ik heb de reeks zo vaak gezien toen ik jonger was dat ik de films bijna kan dromen. In dit derde deel zijn de Ducks weer wat ouder en worden ze ingelijfd in een prestigieuze school. De films blijven volgens dezelfde formule gemaakt worden en het is er aan te merken dat het vet er hier een beetje af was. De pranks tussen de twee teams zijn op zich wel vermakelijk maar in dat soort scènes zit voor mij niet de kracht van de Mighty Ducks reeks. Ook het aantal ijshockey wedstrijden lijkt te zijn teruggeschroefd ten opzichte van de voorgangers en normaal gezien stevende ik dan ook af op ongeveer 3* maar gelukkig voelen de laatste 3 kwartier weer als vanouds aan. Bombay komt op de proppen en de film krijgt de nodige stroomversnelling. De climax tegen de Eden Hall Warriors (die vreemd genoeg worden gespeeld door dezelfde acteurs die The Hawks speelden in de eerste film) is degelijk maar wordt pas echt heerlijk wanneer Portman de kleedkamer binnenstormt. Natuurlijk is de film voorspelbaar, het is en blijft een Disney film, maar dat stoort niet.

In de overgang van deel 1 naar deel 2 verdwenen een hoop Ducks zonder enige vermelding waarom. Vond ik op zich wel jammer en gelukkig is dat bij de overgang van deel 2 naar deel 3 niet zo hard het geval. Brandon Quintin Adams als Jesse Hall is dan ook maar de enige die zijn rol niet terug opneemt. Dat betekent dus terug Joshua Jackson en dergelijke en dat is een groot pluspunt. De rol van Emilio Estevez is wel erg miniem te noemen. Met uitzondering van de eerste 2 minuten is hij voor het merendeel van de film niet te zien maar hij blijft natuurlijk de perfecte coach Bombay. De nieuwe lichting personages daarentegen is niet altijd even geslaagd. Zo moet Jeffrey Nordling de nieuwe Bombay voorstellen maar de evolutie in zijn personage is te ongeloofwaardig. Nu is het sowieso al niet meteen het sterkste straaltje scriptwerk maar van de ene moment op de andere verandert hij van bikkelharde coach naar liefhebbende coach. Wel tof dat Joss Ackland als Hans ook terug zijn opwachting maakte na het eerste deel. Net zoals in de vorige delen is er hier ook een cameo van een bekende kop vanuit de NHL wereld en dat is deze keer Paul Kariya, de toen huidige kapitein van de Ducks.

Vooraleer ik de films nog eens had herzien, had ik niet echt een favoriet. Nu is het duidelijk dat het eerste en tweede deel superieur zijn aan dit slotstuk dat enkel en alleen nog wordt gered door het laatste 3 kwartier. De overige minuten zijn vermakelijk, daar niet van, maar het mist toch een tikkeltje de sfeer uit de voorgangers.

Kleine 3.5*

Passend slot.

Zelfs naar mijn optiek wat beter dan de vorige twee delen, hoe vreemd dat ook klinkt. De films waren nooit bijzonder onderhoudend en ik had wellicht niet de andere films hoeven kijken nadat het eerste deel al met 2,5* werd beoordeeld, maar de nieuwsgierigheid en verveling kregen toch de voorkeur. Daardoor maar gekeken.

Het viel me dus erg mee. De kinderen worden ouder en krijgen meer verantwoordelijkheden. Met ouder worden hooit dus ook een oudere omgeving, en die wordt hier gecreëerd in de vorm van sportieve opleiding. Daar hoort een nieuwe trainer en aanpak bij en natuurlijk vinden de eendjes dat niet helemaal goed. Alleen al met die simpele redenatie kan al een hele film worden ingevuld.

Wat ik vooral beter vond werken is de ontwikkeling tussen de kinderen en de nieuwe trainer. Wat de film bijvoorbeeld doet (verrassend genoeg) is afscheid nemen van wat sleutelpersonages. Nordling als nieuwe trainer vormt een verfrissend en intrigerend personage dat zich lang genoeg niet in de kaarten laat kijken. Bovendien is het acteerwerk van de kinderen er wat op vooruit gegaan waardoor ze beter op hun benen staan.

Het verloop is voorspelbaar en de wedstrijden worden niet erg spannend geregisseerd, maar de film vermaakt waar het moet vermaken. Diegene die echt wat nieuws verwachten kunnen gerust teleurgesteld op de volgende film klikken, maar diegene die een herhaling verwachten die de zaken net wat beter aanpakt kan zich met deze finale ast wel vermaken. Leuk vermaak, ook voor de kleinsten onder ons.