Il Buono, il Brutto, il Cattivo (1966)

Gisteren voor het eerst gezien en was onder de indruk, beter als the good, the bad and the ugly naar mijn mening!!

Blijft tijdloos en heb er zeker van genoten en dus zeker een aanrader!

Voutje ?

Moet natuurlijk beter DAN zijn he.

Dat ook

Il Buono, il Brutto, il Cattivo is dezelfde film.

Zojuist even een enorm gat in mijn filmkennis dichtgestopt en dan eindelijk deze film gaan kijken. Ondanks de grote reputatie vond ik wel dat de film een paar minder positieve punten had, de dialogen waren vaak enorm melig en het plot hing aan elkaar van de vergezochte toevalligheden. Maar als metafoor voor de waanzin van oorlog is de film in ieder geval geslaagd, en je blijft wel geboeid door de mooie cinematografie, het charisma van Eastwood en Wallach als een soort hard boiled Laurel and Hardy en natuurlijk (open deur) de enorm coole soundtrack.

Weet je zeker dat je de juiste film hebt gezien? Het oorlogsgedeelte is maar een behoorlijk klein gedeelte van de film. Simpele avonturenfilm met toch vrij weinig diepe(re) lagen.

Vind je dat echt? Ik had juist de indruk dat die symboliek er enorm dik oplag. Een van de laatste scene's bijvoorbeeld, waarin Tuco over de begraafplaats rent op zoek naar het juiste graf en de camera uitzoomt om de uitgestrektheid van de begraafplaats te tonen, vlak nadat de mannen van een extreem bloedig slagveld komen. Is het niet logisch om dat op te vatten als symboliek?
Ik had dat gevoel in de hele film, dat er constant lijntjes liepen tussen de bloederige burgeroorlog waarin duizenden mannen elkaar bruut afslachtten en de geweldadige speurtocht van drie mannen naar een paar zakken goud. Zelfs de titel van de film kun je opvatten als net zo goed verwijzend naar de oorlog als naar de hoofdpersonen.
Ik heb de volledige discussie hier niet gelezen (erg veel pagina's), maar het verbaast me eigenlijk een beetje als ik serieus de eerste zou zijn die dit aanstipt?

even buiten deze discussie om, maar dat vind ik wel vaker mooi overkomen in westerns waarin de civil war een rol speelt. Een gebied waar honderden mensen elkaar afslachtten, overal lijken, vuur, kanonnen, vechtende soldaten... maar daarachter ligt gewoon weer de open, eenzame en vrije natuur waar haast geen mens is. Toont altijd echt goed de waanzin van zo een oorlog. Komt ook sterk naar voren in How The West Was Won, een steengoeie westernserie waarin dit opvalt in de eerste afleveringen. En hier in deze film uiteraard, valt het ook heel goed op. Of dit bewust is gedaan om het contrast met het slachtveld of gewoon om het spektakel en de behoefte aan een groots en bombastisch slotstuk, dat weet ik niet, maar sterk is het allemaal zeker

Dat vind ik eerder de zaken omdraaien. Zo wordt het zoeken naar symboliek dat je altijd wel vindt. Om even een voorbeeld te geven:
Logisch? Daar kan ik niet over oordelen, maar hier twee alternatieven om dit uit te leggen:
In eerste instantie slaat Tuco een kruisje als hij tegen het graf aan valt. Vervolgens rent hij wel over alle graven heen zonder enig vorm van respect. Oftewel: symbolisch voor de mens. Vol respect op het moment dat het het uitkomt, maar zodra er geld te krijgen is, gelden er andere normen en waarden.
Maar een andere, doodsimpele verklaring: Tuco weet niet welk graf het is. Blondie wel. Door de magnitude van het kerkhof te laten zien (uitzoomen), wordt duidelijk dat het voor Tuco van essentieel belang is om Blondie het juiste graf te laten aanwijzen, omdat hij dus onmogelijk zelf het juiste graf zal kunnen vinden (of alleen met idioot veel geluk). Kortom: weg symboliek.

Ik kan me niet herinneren dat iemand hier de film zo geïnterpreteerd heeft.

The Good, The Bad & The Ugly is gewoon een avonturenfilm waarbij van alles op hun pad komt. Waaronder de Burgeroorlog. Maar zeg nou zelf: vanaf welk moment wordt deze oorlog geïntroduceerd en hoe groot is de rol van de oorlog nou echt, behalve dat het één van de vele obstakels is die overwonnen dient te worden op weg naar het goud?

Voor zover ik weet is Leone zeker geen geëngageerde regisseur. Ik weet ook niet of je al wel één van zijn andere films kent? Sowieso doen, maar ook die films zijn 'gewone' avonturenfilms die toch weinig tot de verbeelding laten.

Bedankt voor je uitgebreide antwoord. Ik zal hieronder proberen in te gaan op wat je zegt.

Natuurlijk is het uitzoomen van die camera ook een manier om te laten zien hoe panisch Tuco moet zoeken naar het juiste graf, maar dat betekent niet dat die scene niet óók kan aansluiten bij de totale sfeer of achterliggende thematiek van de film.

Maar voor de duidelijkheid: ik denk dat je gelijk hebt dat de film in eerste instantie bedoeld is als een stoere speurtocht naar een pot goud, met een hele hoop geweerknallen en stoere dialogen. Mijn bezwaar is alleen dat je daarmee alle alternatieve interpretaties uitsluit, alsof een film niet op meerdere niveaus tegelijkertijd zou kunnen werken.



Over de betekenis van de oorlog voor deze film gaat volgens mij ook juist deze discussie gedeeltelijk, en daar kun je het over oneens zijn. Maar de Amerikaanse Burgeroorlog is toch volgens mij te nadrukkelijk aanwezig om het af te doen als gewoon een obstakel van de orde 'we moeten verder maar ons paard is weggelopen.'



Engagement heeft er niet zoveel mee te maken. Ook verhalenvertellers die niet de wereld willen veranderen maken gebruik van passende symbolen en technieken om de sfeer op te roepen die ze willen overbrengen, en verbanden leggen en contrasten aanbrengen tussen verschillende onderdelen van het verhaal. Het in een script verwerken van zulke verbanden en thema's is echt niet uitsluitend het terrein van ingewikkeld filmhuiswerk, maar is zelfs in luchterige films te zien: het is de manier waarop je structuur en betekenis aanbrengt in een verhaal.

Of een kijker dit oppikt of wil oppikken is aan hem/ haar, maar ik kan me niet voorstellen dat een regisseur van de orde van Leone een oorlog op die manier in beeld zou brengen (denk alleen al aan dat liedje dat gespeeld wordt in het krijgsgevangenkamp) zonder zich heel precies bewust te zijn van het contrast dat zoiets creëert met een verder vrij banale zoektocht naar de schat.

Maar om antwoord te geven op je vraag, ik heb van Leone drie of vier andere films gezien. Helaas wel enige tijd geleden, dus ik herinner me daar inderdaad geen soortgelijke diepere lagen in. Ik zal de ontbrekende films nog een keer gaan kijken, kunnen we daar misschien nog een keer een boom over opzetten.

Laat ik eerst even een misverstand de wereld uit helpen. Ik ben zeker niet van mening dat Leone NIET tracht wat symboliek in zijn films te stoppen. Niet voor niets heeft Leone zo lang gedaan over het juist krijgen van alle feiten rondom de burgeroorlog. En het is ook absoluut zeker een onderdeel van de film, maar ik kreeg de indruk dat je de symboliek die jij noemde de essentie van de film vond. Het is meer een bijkomstigheid. En op den duur kun je natuurlijk overal symboliek in vinden als je maar hard genoeg zoekt.

Om dan maar even af te sluiten met de woorden van de man zelf:
on The Good, the Bad, and the Ugly: "I wanted to show human imbecility in a picaresque film where I would also show the reality of war. I had read somewhere that 120,000 people died in Southern camps such as Andersonville. And I was not ignorant of the fact that there were camps in the North. You always get to hear about the shameful behavior of the losers, never the winners. So I decided to show extermination in a Northern camp. This did not please the Americans...The American Civil War is almost a taboo subject, because its reality is insane and incredible."

En over de karakterstudie die The Good, The Bad & The Ugly wel degelijk is:
"I had always thought that the 'good,' and the 'bad' and the 'violent' did not exist in any absolute, essential sense. It seemed to me interesting to demystify these adjectives in the setting of a Western. An assassin can display a sublime altruism while a good man can kill with total indifference."

Waarschijnlijk een open deur, maar de film draait toch echt om deze drie hoofdpersonen. Precies om de reden die Leone hier zelf noemt. Al de rest is bijzaak in mijn ogen.

Chevy, niets over jouw recensie verder, want ik heb de film te lang geleden gezien om daar iets over te kunnen zeggen.

Maar je uitspraak zie ik hier vaak voorbijkomen (nu ben jij even de klos ) en ik ben het er totaal niet mee eens. Ik vind dat een gemakkelijke uitspraak die nergens op gestoeld is. En zeker niet door in gesprek te gaan met mensen die symboliek zien en waarin dan wel precies.

Ikzelf ben trouwens van mening dat symboliek in film dun gezaaid is en in het gros van de films niet aanwezig is. Het gaat erom dat je de symboliek ook kunt benoemen en duiden.

Soms ligt symboliek er dik bovenop, denk aan Ingmar Bergman en Stanley Kubrick (of wat recenter: The Tree of Life), maar te vaak wordt een film (en nog wel meer dingen, maar dit is nou eenmaal een filmsite) geloofd vanwege "diepere lagen" die vaak precies geïnterpreteerd worden zoals men het graag wil zien.

En aangezien we toch bij deze film zijn, raad ik je aan het voorbeeld dat ik hierboven gaf (bericht van 21.25) te lezen. Eventueel met bijbehorende scène (die makkelijk via YouTube te vinden is door te zoeken op de titel van de film + graveyard scene). Dergelijke scène kun je heel simpel wegschuiven en evengoed heel goed overanalyseren en net doen alsof elk detail geniaal en overdacht is (wat in het geval van Leone ook vaak wel is hoor*). Veel te vaak worden zaken toegeschreven aan een film terwijl dat evengoed toeval kan zijn of een eigen interpretatie is.

Wat dus eigenlijk overeenkomt met jouw quote:

De hoeveelheid symboliek die in totaalheid aan alle films bij elkaar toegeschreven wordt is vele malen hoger dan de hoeveelheid symboliek dat daadwerkelijk aanwezig is.

*) Even een leuke anekdote, ik geloof afkomstig van deze documentaire. In één van de films van Leone moet iemand een touw doorschieten op het moment dat hij valt van de strop. Hierdoor valt hij op een paard en rent hij weg. Deze scène hebben ze zo vaak over moeten doen dat die acteur op z'n zachtst gezegd heel erg pijn had aan zijn achterwerk.

Mooie quote, waarmee Leone het waarschijnlijk beter beschrijft dan ik in voorgaande berichten (maar hij heeft de film dan ook gemaakt natuurlijk ).

Ben ik het niet mee eens. Maar je begrijpt toch hopelijk wel dat Once Upon A Time In The West een totaal andere film is? Ja, oké: het zijn beiden westerns maar toch zitten ze qua plot veel anders in elkaar. Qua stijl van filmen en cinematografie zijn ze wel erg vergelijkbaar. Maar de stijl van Sergio Leone is uiteraard in al zijn films zichtbaar.

Voor mij staan The Good The Bad And The Ugly, Once Upon A Time In The West en Once Upon A Time In America op eenzame hoogte.

ik vind the good the bad and the ugly de beste western ooit gemaakt maar betwijfel

of dit te maken heeft met de stijl van sergio leone.

het heeft voor mij meer te maken met clint eastwood en de onvergetelijke tuco,

het verhaal en niet te vergeten de muziek van ennio morricone.

persoonlijk vind ik zo en zo de westerns met clint eastwood de betere westerns.

Voor mij heeft dat alles te maken met Leone: de shots, de muziek van Ennio Morricone, de cinematografie. Zonder Leone onmogelijk!

wat heeft de muziek van ennio morricone met sergio leone te maken?

ik begrijp dat volgens jouw alles aan deze film te danken is aan leone maar daar

denk ik toch echt anders over.

natuurlijk was leone een prima regisseur en inderdaad is dit mede dankzij hem

een prachtige western.

ik vind het niet terecht om alle lof aan de regisseur toe te kennen.

Veel bad, veel ugly en eigenlijk praktisch geen good. The Good, The Bad, The Ugly is de laatste van de grote films die ik nog moest zien van Sergio Leone. Hij blijft nipt achter Once Upon A Time In The West steken (waarbij ik langzaamaan toch aan het overwegen ben om die beoordeling naar 5 te verhogen), maar is wel de beste die hij met Clint Eastwood gemaakt heeft. Lang geleden dat ik sowieso van een echte schurkenfilm heb kunnen genieten.

Ergens is Clint Eastwood hier ook wel de goodguy. Er straalt een bepaalde charme van hem af en zijn karakter is zo sluw als een vos. Misschien ontstaat dat gevoel wel de helden in de filmtraditie altijd knap zijn. In feite draait de hele film om een verborgen geldschat en geen van de drie zijn van plan die te delen. Klinkt niet heel spectaculair, maar de uitwerking is dat wel. Tegen het decor van de Amerikaanse burgeroorlog vind ik het fantastisch hoe de drie schurken elkaar uitspelen en zichzelf in de problemen werken. Toch vrij knap dat dit bijna drie uur kan duren, zonder te vervelen. Er zitten een flink aantal hoogtepunten en verrassende wendingen in.

Natuurlijk zijn de randzaken om van te smullen. Lullig om de muziek van Ennio Morricone zo te moeten bestempelen. Zijn muziek is briljant, maar de soundtrack in de film is voor mij altijd een beetje bijzaak. Eigenlijk heb ik altijd met moeite om naar de soundtrack van deze film te luisteren. Die is namelijk zo vaak voor zoveel dingen gebruikt, dat hij simpelweg verveelt. De uitvoering hier is verbluffend en voelt heerlijk episch en nostalgisch aan. Ineens vielen al mijn bezwaren weg na de introtune. Nogmaals: Morricone is een meester! Verder is het genieten geblazen van de sfeer en de decors. Sergio Leone zet altijd weer een ruw en lelijk wilde westen neer. Ik blijf er van genieten.

De muziek van Ennio Morricone heeft niks te maken met Sergio Leone, maar het is de combinatie van hun die leidt tot een prachtfilm. Morricone's aangrijpende en prachtig gecomponeerde muziek en Leone's prachtige langdradige shots en gebruik van cinematografie.

By the way, ik zeg toch nergens dat de regie het enige goede aan de film is? Het gaat mij om alles wat eromheen zit: de legendarische acteurs, de stijlvolle regie, de prachtige cinematografie en muziek. Alles gewoon! Maar ik ben sowieso een liefhebber van Leone's films dus dat zegt misschien ook wel iets.

oke congo,ik dacht dat je bedoelde dat deze film zonder leone onmogelijk

zou zijn geweest maar goed we zitten wat deze film betreft aardig op een lijn.

jij bent een liefhebber van films van leone en ik ben een liefhebber van westerns met

clint eastwood dus vandaar.

maar hoe dan ook wat mij betreft de beste western aller tijden.

The Good, The Bad And The Ugly is niet dit zonder Leone naar mijn mening. Niemand kan de regiestijl van Leone overtreffen. Er zijn wel wat leuke regisseurs die zijn stijl een beetje aanhouden, maar Leone is Leone right?

Meesterwerk, ik had deze film vroeger als klein kind gezien, ik snap nu waarom mijn opa zo van westerns hield..deze film, geweldig.

Zeker een sterke film, maar de kracht zit hem wel vooral in de tweede helft. Met name het einde is geweldig.

De eerste helft heb ik toch een beetje ervaren als een lange zit, dus de score blijft steken op 3.5*

Wat een heerlijke film, dit word mijn nummer 1,

Pulp Fiction zakt naar nummer 2.

Wat een meesterwerk zeg.

Eindelijk ook herzien na vele, vele jaren. Prachtige film inderdaad. Maar na de recente herziening van Once Upon A Time In The West moet ik toch constateren dat deze op alle fronten net wat minder is. Neemt niet weg dat ie wat mij betreft western nummer 2 aller tijden blijft.

Voor mij staan alle werkjes van Leone op eenzame hoogte.

wat had je anders verwacht in het wilde westen? Homebanking?

Of een ramkraak met een paard op een pinautomaat.

Ik ben nog ouder, afschieten dan maar ?