La Grande Bouffe (1973)

Ik ben niet zo'n liefhebber van Franse films, maar deze is me altijd bijgebleven. Geniale film met de nodige zwarte humor. Was inderdaad z'n tijd nogal ver vooruit.

Ben behoorlijk misselijk geworden tijdens het kijken. Apart om een lichamelijke reactie te bemerken op beelden. Dat is me met Salo niet gebeurd (, de twee films doen me veel aan elkaar denken).

1e ziening van La Grande Bouffe.
Gisteren binnengekregen i.c.m. mijn filmvalley en 'The Motorcycle Diaries'.

Verbijsterend om te zien hoe na de dood van één van de vrienden de anderen steeds weer doorgaan met hun vooropgezette plan. Ik vond de momenten waarop een van hen doodging door het lichaam stuk te eten zelf zo gruwelijk, dat ik me niet kon voorstellen dat de anderen, eerst 3, dan 2, ...1 niet zouden ophouden.
Zo moedeloos, hopeloos.
Moeilijk om te kijken naar mensen die in feite al zijn opgehouden met leven.

Ik had graag wat bloed gezien bij een van de twee middelste sterfgevallen, bij die van Michel of van Ugo. De afwezigheid daarvan doet me twijfelen aan het realiteitsgehalte van de verbeelde gebeurtenissen, beetje jammer. Waarschijnlijk was dit effect-technisch niet te doen binnen het budget.
Wel vind ik de rode konen bij verschillende heren mooie gedaan.

Het is een fantastische film. Die mijlenver afstaat van de standaard romkom op dinsdagavond. Aan dergelijk lef breng ik nederig saluut.

(heb ook een aantal malen smakelijk kunnen lachen)

Uitermate bizarre film. Dat vind ik gelijk ook de grootste kwaliteit.

De speelduur is wel erg lang in combinatie met het povere verhaaltje. Ik was zeker op een hoger cijfer uitgekomen met een wat kortere speelduur.

Toch leuk om eens gezien te hebben.

Ik heb ooit eens een fragment gezien met een man die letterlijk ontploft door het vele eten. Ik dacht dat dat hieruit afkomstig was, maar dat is blijkbaar een andere film.

Iemand nog een taart?

Vrij bizarre film dit inderdaad en zeker leuk om een keer gezien te hebben. Qua verhaal is de film niet heel hoogstaand, maar onderhoudend is die zeker en op sommige momenten zelfs best vermakelijk. Het hele gebeuren is niet echt serieus te nemen, want ik kan me niet voorstellen dat iemand dooreet nadat het eerste slachtoffer is gevallen. Het gebeurd echter wel en het tweede, derde en vierde "negertje" gaan uiteindelijk ook door hun vraatzucht ten onder, de een nog gruwelijker, dan de ander. Bij veel films krijg ik nogal eens zin in een versnapering erbij, hier was dit echter geenszins het geval. Degenen die de film gezien hebben zullen ongetwijfeld begrijpen waarom.

3,0*

Gemengde gevoelens.

Aan de ene kant ben ik blij hem gezien te hebben, aan de andere kant was het zeer depri, saai en leeg. Mijn ogen vielen helaas steeds dicht om vervolgens steeds wakker te schrikken omdat ik toch niets wilde missen omdat het gegeven zeer apart was. De langste filmgeschiedenis scheet was het leukste onderdeel zoals meerdere users al vermeldden.

Vermoeiende, te lang uitgerekte, maar toch niet te missen film! De inleiding was ook

te lang.

2,5*

Ik ben het eens met Erwinner en Kappeuter. Het is eigenlijk meer een geinig curiosum dan een boeiende film. Een raar idee, degelijk uitgewerkt, maar ook overlang en zonder de nodige diepgang in verhaal en personages. Die vrouw die bij de mannen bleef vond ik ook een vervelend personage. Dat de reden waarom die mannen zelfdmoord wilden plegen niet genoemd wordt is ook niet erg, maar men had op de minst de indruk kunnen wekken dat ze er werkelijk zo slecht aan toe waren dat ze een dergelijke actie ondernemen. Toch een gemiste kans.

2,5*

Absurde satire op het rijke leven in de consumptiemaatschappij

In 1973 veroorzaakte La grande bouffe grote consternatie en ophef in Frankrijk. De film werd zedenloos en smakeloos geacht en de minister van cultuur vroeg zich zelfs af of er voortaan geen filmcensuur en -keuring door de overheid diende plaats te vinden. Wie de film nu ziet, kan zich die reuring amper voorstellen, al is La grande bouffe ook nu nog steeds een film die onder je huid kruipt.

Vier welgestelde vrienden (een piloot, een rechter, een tv-maker en een kok) spreken af voor een gastronomisch weekend in een groot huis in de stad. Ze laten onnoemelijk veel eten aanvoeren, het beste van het beste. Maar de heren zijn er niet op uit om zich louter te vermaken met een goede maaltijd, ze zijn van plan zich dood te eten. Blijkbaar moe van het rijkelijke leven, maken ze de decadentie zelf tot zelfmoordwapen.

Voor de piloot is eten niet genoeg, hij wil al snel ook een paar hoeren bestellen. En zo loopt de culinaire orgie ook uit op een sexfeest. Een wonderlijke gast bij dit weekend is de rondborstige kinderjuf die zich gaandeweg tot de spil van de zelfmoordactie ontwikkelt. De hoertjes houden het niet uit bij het exorbitante vreetfestijn, maar de juf voelt zich steeds beter thuis tussen deze heren.

De film is bedoeld als satire op de consumptiemaatschappij, maar laat zich nu vooral als drama bekijken. Je zou de film als zwarte humor kunnen beschouwen, maar bijna nergens roept de film een lach op. Het hele verhaal is van een zwartgallige triestigheid. Terwijl het weekend nog enigszins hoogstaand begint, ontaardt de orgie al snel in een platte aangelegenheid. De enige humor die in de film voorkomt is poep- en scheethumor.

Hoogstaand drama kun je La grande bouffe niet noemen, maar de film raakt overduidelijk wel een snaar. Het uitgangspunt van het verhaal is natuurlijk al origineel en verrassend en de uitwerking is even ranzig en in your face als bij dit verhaal past. En hoewel de film nogal absurd en bizar is, blijft die moeiteloos de volle 130 minuten boeien.

In de tweede helft wordt de film pas echt schrijnend. Dat dit vreetfeest zelfs voor de hoertjes te ver gaat, zegt wel iets over hoe diep deze hoge heren gezonken zijn. Even lijkt er een sprankje licht als er liefde is gevonden door een van de mannen, maar dat zorgt juist voor een schisma in de vriendengroep in plaats van voor hoop en optimisme. Uiteindelijk zetten de vrienden hun zelfmoordactie door, nooit reppend van de reden die ze ervoor hebben. Heel veel leger kun je het rijke, hedendaagse leven niet neerzetten.

Deze film vanavond voor de derde keer gezien. Nou ja, eigenlijk voor de 2½e keer, want bij de eerste keer ben ik er na een uur uitgelopen. Ik ging toen helemaal over mijn nek. Nu bij herziening maakte de film op mij niet zo veel indruk meer. Ik vond het eigenlijk maar een saaie vertoning die veel te lang duurde. De imitatie van Marlon Brando en het oponthoud van de hoeren vond ik eigenlijk nog de mooiste scènes. De film had ook best wel komische momenten zoals de scheten van Piccoli, de plee die van zijn plaats werd gerukt omdat die de hoeveelheid stront niet meer aankon. Erg overdreven was het allemaal wel. Geloofwaardigheid moet je in deze film daarom ook zeker niet zoeken want volgens mij is het onmogelijk volgens vooropgezet plan zelfmoord te plegen door je dood te vreten. Maar ik denk dat het bij de regisseur niet zo zeer om de geloofwaardigheid ging maar dat hij deze film maakte met als doel de consumptie maatschappij in die tijd, de jaren zeventig dmv een satire daarop aan de kaak te stellen. Behoorlijk achterhaald is deze film dus wel want vergeleken met nu stelde die consumptie maatschappij volgens mij niets voor en ach wat kan ons eigenlijk nog shockeren? Ik zie deze film daarom ook niet meer als een curiosum, een product van het jaren zestig/zeventig tijdperk van de 20e eeuw waarbij het er vooral om ging zo veel mogelijk taboes te doorbreken in een door christelijke normen en waarden overheerste maatschappij.

3,0* na herziening

Gedrocht van een film. Deze film heeft niks wat er aantrekkelijk is aan een film. Geen actie, geen spectaculaire beelden, geen drama, geen ontroering. Ik heb letterlijk emotieloos gekeken naar deze... om het een film te noemen is al te veel lof. Eerste maal viel ik in slaap en de tweede maal werd het er niet beter op. Waarom ik hem dan wel heb afgekeken? Mijn moeder en tante zeiden beiden dat het een goede film was. Elke keer heb ik de hoop gehad dat het beter zou worden. Op een gegeven moment ben je dan zo ver, dat je hem ook af wilt kijken.

Letterlijk emotieloos gekeken naar deze film. Geen glimlach, geen afschuwmomentje, geen enkele emotie. Snap ook niet wat mensen in een film als deze zien. Deze film heeft gewoon 0,0 te bieden... Een farce is nog een te aardig woord. Ik heb in totaal misschien 10 seconden 'genoten'.

0,5*

"La Grande Bouffe" is duidelijk gebaseerd op Sade's "120 dagen van Sodom", maar waar dit boek er nog in slaagt een zekere filosofie over te brengen, schiet deze film hopeloos tekort. Zeer vlakke personages, zonder enig motief, redelijk zwak geacteerd en belachelijke sterfscènes.
Culinair heb ik er nog iets van opgestoken. En ik heb er honger van gekregen.

En vreten maar!

Ik was gisteren in het boek 'Binnenkort in deze Zaal' aan het zien (een boek over Belgische filmposters door Robbe de Hert en Rik Stallaerts) en de Hert maakte een verwijzing naar deze film. De titel deed een belletje rinkelen en ik realiseerde me dat ik deze een tijd geleden had opgenomen. Vandaag maar eens gezien.

La Grande Bouffe is een curieuze film. De personages dragen de naam van de acteurs zelf maar het is gewoon een film over sex en eten. Er is niets mis met één van de beide zaken maar Ferreri maakt gewoon een ontzettend saaie film. Maar dan echt een doodsaai. Op zich is het wel een interessant idee. We krijgen vier mannen te zien die het leven beu zijn, waarom krijgen we jammer genoeg niet te horen, en ze besluiten om zelfmoord te plegen door zichzelf vol te proppen met eten. Op zich nog altijd een interessant maar wansmakelijk gegeven en de film had even wansmakelijk kunnen zijn mocht het allemaal niet zo verschrikkelijk gedateerd zijn. Ik geloof best dat in '73 dit als een ware cultuurshock werd ervaren en ook de reactie om hierna films te laten keuren kan ik begrijpen maar anno 2010 is dit echt niet veel meer waard en het is ook nog eens dodelijk saai. De film kent nochtans hier en daar een paar leuke scènes (zoals de Marlon Brando imitatie scène) maar die worden overschaduwd door stomme 'moppen' zoals de langste scheet in de filmgeschiedenis. Mmmh, lekker boeiend dus. De film concentreert zich op het volvreten van de vier gentlemen maar het viel me dan ook wel hard tegen dat de sterfscènes zo knullig in beeld worden gebracht. De ene moment lopen ze nog en pats, opeens zijn ze dood. Wow, knipper 3x met je ogen en je bent de climax kwijt... Toch moet ik toegeven dat La Grande Bouffe een zekere aantrekkingskracht bezit. Hier en daar een tikkeltje wansmakelijk, niet qua eten maar eerder Andréa Ferréol die 3/4 van de film naakt rondloopt, maar toch heb ik het niet kunnen opbrengen om de film uit te zetten, al is het soms wel nipt geworden. Al was het natuurlijk niet echt al te snugger van mij om deze film op te zetten tijdens mijn eten maar ik wist dan ook niet waarover de film ging. Ik kon moeilijk weten dat de korte inhoud van de Belgacom tv waarin stond dat 4 vrienden een culinair weekend gingen houden, er zo naast ging zitten.

De regisseur zegt me niets, de korte inhoud heb ik destijds niet gelezen dus ik vroeg me in het begin af waarom ik de film eigenlijk had opgenomen. Maar dan verscheen de naam van Marcello Mastroiani op het scherm. De ster van Le Notti Bianche en Otto e Mezzo, dat kan nooit slecht zijn. Wel, ergens is het ook niet slecht maar Mastroiani kan de film overduidelijk niet redden. Het is trouwens wel de minste film die ik van hem tot nu toe heb gezien en het viel me ook op hoe oud hij eigenlijk is geworden in La Grande Bouffe. Het is wel logisch natuurlijk want ik ken hem alleen maar van bovengenoemde films en die zijn respectievelijk uit '57 en '63. De andere acteurs zijn van eenzelfde niveau maar zelfs de grootste klassebakken hadden dit niet kunnen redden volgens mij. Michel Piccoli laat zich verleiden tot een paar scheetgrappen, die trouwens niet geslaagd zijn, maar doet het voor de rest wel redelijk goed. De miscast van vandaag moet toch sowieso Andréa Ferréol zijn. Wat een irritant mens. Eigenlijk was heel de vrouwelijke cast niet echt noemenswaardig qua acteren, al deden de hoertjes het nog altijd wel beter dan Andréa Ferréol.

Ik wist niet wat ik moest verwachten maar dit is toch een teleurstelling geworden. De cast is niet slecht maar het verhaal heeft te weinig om handen om de volle tijd te boeien. Daar komt dan ook nog eens bij dat het effectieve verhaal ontzettend gedateerd is en niet echt denderend wordt uitgewerkt. Jammer.

1*

Jammer dat een herinnering zo uiteenspat bij het herzien van deze film. 25 Jaar geleden was dit een regelrechte hit tijdens de regelmatig terugkerende video-avonden met een een tiental vrienden. Bij deze film hielden de vriendinnen het na een half uur voor gezien en vertrokken richting de plaatselijke disco. Wij mannen (nou ja) vonden het vooral een lekker gore film met een unieke aanklacht richting de (consumptie)maatschappij.

Na herziening blijkt de film te weinig inhoud te hebben. Het is voornamelijk vreten, scheten en andere redelijk flauwe humor. Een paar grappige momenten, maar er wordt te weinig aandacht besteed (en uitleg gegeven) over het waarom van het zich proberen dood te eten.

Ultieme decadentie haast. Zelfmoord plegen door onbeschrijfelijk veel met zorg bereid eersteklas voedsel naar binnen te werken. Het is een fascinerend idee en het levert een interessante film op. Maar La Grande Bouffe is voor mij gevoel duidelijk een film die om het fascinerende en provocatieve gegeven erg beroemd is geworden. En veel minder om de film zelf. Bizar, onalledaags en interessant, maar ook tamelijk lang, wat gedateerd en erg drijvend op dat ene idee, zonder daar nou echt heel veel mee te doen.

3.0*

Tja, wat moet 'k er over zeggen. We zien dus de mannen en vrouwen heel vaak eten. De bijhorende buik- en darmklachten komen ook uitgebreid aan bod. Ook het naakt wordt niet geweerd.

Af en toe is de film wel grappig, maar de film mocht misschien iets korter.

Het einde viel een beetje tegen, de film had 'k liever dan nog wat verder gezien, nu was het zo plots gedaan.

Hm, 'k heb hem eens gezien, maar een tweede kijkbeurt hoeft toch niet meer, daarvoor heeft de film toch te weinig te bieden.

Ja deze moest ik zien, aangetrokken door het concept. De uitvoering viel me wat tegen, het idee is te weinig uitgebuit en het mist mijns inziens wat realisme.

Vanwege de originaliteit en durf toch een 3,5.

Philippe, rechter die zich nooit kan losmaken van zijn inwonende, geliefde voedster, beslist met drie vrienden, Ugo, chef van een restaurant, Marcello, piloot, en Michel, radiomens, in een oude villa midden in een verlaten tuin enkele winterdagen door te brengen. De veertigers hebben maar één doel : eten. Marcello nodigt tevens drie lichte meisjes uit en de Rubensiaanse onderwijzeres, Andrea, komt zich ook bij hen voegen. Zij, een tikje nymfomane en enorm moederlijk en gulzig, blijft ten dienste van het viertal. Philippe geraakt op haar verliefd en wil haar huwen. Zijn drie gezellen sterven één na één aan hun uitspattingen. Hij overleeft het en laat zich zalig voeden met twee halfronde puddingen die door Andrea opgediend worden.

De acteurs spelen hun rol met een enorme overtuiging. Ze willen slechts vreten en seks bedrijven. De dominante in de film is de enorme, steeds aanwezige angst voor dood en ontbinding, die het viertal aanzuigt in een draaikolk van vertwijfelde excessen. Vreten, drinken, winden lozen, vrijen en je roes uitslapen zijn de enige zinnige bezigheden wanneer je alle illusies in het leven hebt opgegeven. Kan men door het opeenstapelen en tot in een absurd wanhopig ritme opdrijven van deze bezigheden geen zelfmoord plegen?

Ferreri is zijn geloof in de mens, in zijn liefde, in zijn geest maar ook in de materiële genietingen des levens kwijt. Hij smeert de onnoemelijke walg uit over zijn personages. Het thema van 'La Grande Bouffe' beantwoordt het toppunt van consumptierage. Het publiek koopt de reclame en de briljante verpakking (vier vedette-acteurs en een door cinefielen begeerde regisseur).

Een afrader voor wie op dieet is. Ik ben twee kilo aangekomen enkel door naar deze film te kijken.

Er bestaat een opvatting dat de mens eigenlijk maar twee dingen wil: vreten en vrijen. Al de rest is façade. Als je extreem veel eet, is het leuke er echter algauw van af - too much of a good thing. Ik vraag me af of het echt mogelijk is om jezelf dood te vreten. Zou je het niet gewoon uitbraken?

Een mooi stukje komische dialoog is wanneer de blonde hoer zegt: "Ik hou niet van eten." Antwoord: "Dan ben je hier op de verkeerde plaats."

De onderwijzeres is het merkwaardigste personage. Van iemand met haar beroep zou je verwachten dat ze streng en deugdzaam is, maar ze laat zich helemaal meeslepen door de orgie.

Het is me niet duidelijk waarom die mannen eigenlijk dood willen. Ze lijken niet ziek, arm of ongelukkig. Misschien lijden ze aan een gevoel van existentiële zinloosheid. Deze ultieme slempartij doet denken aan de orgieën bij de Oud-Grieken.

Vond er erg weinig aan. De film is bekend geworden door het opmerkelijke concept. Maar wat mij betreft wordt om dat op zich niet oninteressante uitgangspunt een weinig memorabele film gebouwd. Het is een satire die maar niet scherp wil worden. Want het is natuurlijk niet zo dat de maatschappijkritiek direct alle lof verdient alleen omdat mensen zich dood eten, wat op zich redelijk uniek is.

Ik vond de film dan ook weinig opzienbarend. La Grande Bouffe is misschien provocatief in het onderwerp, maar ik voelde nooit een vorm van walging, had er nauwelijks enige emotie bij en humorvol vond ik het eigenlijk ook al niet echt. Had dan ook niet verwacht dat het een vrij suffe film is ondanks het idee en het vele pontificale naakt. Zelfs de normaal gesproken prima acteurs deden me niet veel. Eigenlijk was het allemaal nogal saai, dat is toch vrij onverwacht. Vroeg me gedurende de speelduur ook niet af waarom ze zich nu graag wilden doodeten, het interesseerde me te weinig. Dat komt omdat te bedacht aan voelde. Want zo apart dan dat ene idee belooft wordt het niet.

Jammer dat een talentvollere filmmaker er niet mee aan de slag is gegaan (Bunuel!). Toch zijn er ondanks alles momenten waarop de film wel zijn potentieel verraadt, waardoor het weer niet behoort tot het aller slechtste dat ik ooit zag. 2 sterren.

Soms ondraaglijk om aan te zien, deze satire op de heb- en sekszucht van onze maatschappij, ingesteldheid die leidt naar de ondergang.

Alleszins een merkwaardige film waarvoor vier superstars zich leenden en al even merkwaardig acteerden. Te noteren ook dat ze in de film hun echte voornaam dragen en dat de vader van Michel Piccoli een kleine rol is toebedeeld.

Bij het uitbrengen duidelijk in opspraak omwille van het onhebbelijke van het gebeuren, maar toch een heel merkwaardige film.

Het gegeven over vier welgestelde mannen van middelbare leeftijd die zich terug trekken in een afgelegen huis om zichzelf dood te eten, leek mij een interessant gegeven. Daarnaast was die gastronomische orgie toentertijd aanstootgevend. De film was dus controversieel, wat het alleen maar meer interessant maakt om eens te kijken. Echter viel het erg tegen. De film kwam over als gedateerd en daardoor extreem saai.Tijden veranderen blijkbaar want het was maar moeilijk voorstellen dat deze film zoveel ophef heeft veroorzaakt. Oké de personages Marcello, Michel, Phillippe en Ugo (domweg de voornamen van de acteurs) vreten, boeren, schijten, kotsen en neuken onder het genot van oeverloze dialogen om dan plof dood neer te vallen. De meeste grappen behoren onder de categorie platte humor en waren niet leuk. En zelfs het camerawerk of setting waren niet eens bijzonder. De enige credit die ik de film misschien wel kan geven is dat het eerste was met wat we nu in de mainstream niet anders zien. (winden laten,boeren, overgeven, diarree) En met een tijdsduur van 130 minuten maakt dat de film er niet prettiger op, het is duidelijk teveel van het goede. Het duurde ook best lang voordat ze beginnen met de schans-partij en de heren eten vrij beschaafd. De eet-orgieen zijn niet echt extreem. Toen de dames van lichte zeden arriveerde was dat even een moment dat ik weer wat aandacht had voor de film. Helaas was het vrouwelijk naakt dat van korte duur want de prostituees verdwenen al zeer snel en de enige die overbleef was Andréa Ferréol en zij maakte op mij totaal geen indruk.

In verband met het recente overlijden van Michel Piccoli na jaren weer eens gekeken. In zijn rijke oeuvre wellicht zijn minst flatteuze rol, en dat zegt in zijn geval wel wat. Hij wordt vergezeld door zo'n beetje de Europese top van dat moment waarbij met name Mastroianni opvalt als seksverslaafde piloot.

La Grande Bouffe is geregeld onprettig om naar te kijken, al komt het niet in de buurt van Sweet Movie of Pink Flamingos, om maar eens wat onsmakelijke films te noemen. Er is het nodige geschrans en niet bijster appetijtelijke seks, en flatulentie speelt ook een vrij grote rol, toch blijft het allemaal redelijk binnen de perken, de grote controverse is het in elk geval niet waard. Toch zou een dergelijke film nu niet meer gemaakt kunnen worden, in elk geval niet met zulke acteurs. Nou is een zoveelste afrekening met de decadentie van de bourgeoisie ook niet bepaald een thema dat nog veel aan bod komt dus ook om die reden zal een remake niet snel in het verschiet liggen.

Geniaal is het allemaal niet, maar dat komt met name door de regie- net als mister blonde had ik hier ook liever Bunuel aan het roer gezien, het onderwerp ligt in ieder geval prima in zijn straatje. Ferreri benut de locatie nauwelijks en lijkt maar weinig interesse te hebben in dialogen. Visueel valt het ook nogal tegen- daar waar het bereiden van copieuze maaltijden zich toch best leent voor het maken van bijzondere shots. De film wordt nog enigszins gered door het redelijk intrigerende onderwerp (collectief zelfmoord plegen door je dood te eten) en de acteurs.

Aparte humoristische satire waar het draait om eten en zich overeten tot je er letterlijk bij neervalt. Alsof dat nog niet genoeg is, is de combinatie met prostituées en seks een hoogst bizarre combinatie. Bij momenten ook ranzig en vies. Niet dat het extreem of KNT wordt, want de luchtigheid en de humoristische toon wordt eerder behouden.

Het is ook een film over decadentie en hoe mensen zich als zwijnen kunnen gedragen waarbij de normen vervagen. Alle remmen los, voorbij de schaamte. In dat opzicht best een intrigerend onderwerp. Toch boeide het me zeker niet van begin tot einde. Op de duur had je het toch wel gezien. Bij momenten was de humor of de bedoeling om te choqueren te flauw, te plat waardoor het niet meer aansloeg. Eens leuk om gezien te hebben, maar niet om te herzien.

De Italiaanse regisseur Marco Ferreri zat er nooit om verlegen schandalen en schandaaltjes te creëren met zijn films. Dat lukte wonderwel met ‘Le Grande Bouffe’ uit 1973, waarin vier middelbare heren van stand zich een aantal dagen in een grote villa te buiten gaan aan drinken, eten en seks. Dat wordt al snel zuipen, vreten en hoereren met als gevolg veel scheten, veel stront en veel kotsen.
De film is afwisselend hilarisch, walgelijk, onbegrijpelijk en dramatisch. Van de heren (gespeeld door superacteurs Marcello Mastroianni, Phillipe Noiret, Michel Piccoli en Ugo Tognazi) overleeft geen enkele het bacchanaal. De vijfde ster (de wulpse Andrea Ferréol) overleeft wel en is niet te beroerd de mannen een handje toe te steken bij hun zelfgekozen dood door hedonisme.
Eén ding is zeker: het is een film die je, wanneer je hem hebt gezien nooit meer vergeet.

Heb deze ooit eerder gezien. Maar dat was ergens in het VHS tijdperk. De film had toen een scandaleuze reputatie. Die kon de film niet echt waarmaken. Vind m wat saai eerlijk gezegd.

Nu zo’n 30 jaar later herzien. Een schitterende restauratie op blu ray van Arrow. De film weet me nog steeds niet helemaal te overtuigen. Een meesterwerk dat de consumptie maatschappij aan de kaak stelt, zie ik er niet in. Ook zijn er betere kookfilms. Maar verder kijkt het door het spel van de goede acteurs en het lekkere chaotische karakter prima weg.

Ruime 3,5.

Een paar weken geleden zag ik de Komedie / Thriller film "The Menu (2022)" die om eten draait, dus leek het me nu wel leuk om deze film over eten te bekijken en mede omdat deze film bekend staat als de meest walgelijke en decadente film uit de Franse geschiedenis. "La Grande Bouff" is een gastronomische orgie, namelijk overdadig, pikant en bizar. Maar aangezien "La Grande Bouffe" betiteld staat als een Komedie / Drama film en de bekende Italiaanse acteur Marcello Mastroianni erin meespeelt (naar verluidt wilde Catherine Deneuve, nadat ze de film met haar verloofde Marcello Mastroianni had gezien, weken lang niet meer met hem spreken), moet je dat natuurlijk wel enigszins met een korreltje zout nemen. Overigens heb ik nergens echt om moeten lachen (hooguit wat glimlachen) en het meest grappige aan deze film vond ik nog dat de vijf hoofdrolspelers allemaal hun eigen voornaam gebruikte en het moment dat Michel Piccoli op een voortreffelijke wijze Marlon Brando imiteert.

In dit verhaal draait het om vier welgestelde bourgeoisvrienden, namelijk chef-kok Ugo (Ugo Tognazzi), televisiemagnaat Michel (Michel Piccoli), piloot Marcello (Marcello Mastroianni) en rechter Philippe (Philippe Noiret), die compleet vastgeroest zijn in hun saaie leventje van eten, werken, seks en slapen. Ze zoeken daarom een radicale uitweg uit hun deprimerende bestaan en besluiten om collectief zelfmoord te plegen. Ze trekken zich tijdens een lang weekend in een luxueuze villa terug, om zich daar letterlijk dood te eten. Ze laten er grote hoeveelheden voedsel bezorgen, die chef-kok Ugo bereidt.

Aan het begin van het weekend ontmoeten ze de mollige (een rubensvrouw) onderwijzeres Andrea (Andréa Ferréol), die samen met de schoolkinderen komt kijken naar een historische lindeboom (ter ere van de Franse dichter Nicolas Boileau, die prachtige gedichten schreef over de natuur terwijl hij bij de boom zat) op het terrein van de luxueuze villa, die ze uitnodigen om met hen mee te komen eten. Daarnaast worden ook nog drie prostituees opgetrommeld, te weten Madeleine (Monique Chaumette), Danielle (Solange Blondeau) en Anne (Florence Giorgetti), want Marcello kan namelijk niet zonder seks en ook Michel is wel te porren voor seks. Voor Ugo hoeft het eigenlijk niet zo en Philippe maakt zich juist zorgen dat Andrea (Philippe en Andrea worden verliefd en kondigen aan te trouwen) niet wil blijven als ze de hoeren ziet.

Het weekend wordt een extreme orgie met uitgebreide schranspartijen en heel veel seks en met name Marcello en Michel leven zich uit op de prostituees en zelfs tijdens de seks gaan de schranspartijen door (zo vrijt Marcello met prostituee Anne in een Bugatti auto, met een groot bord pasta binnen handbereik en als ze oesters aan het eten zijn, kijken ze gezamenlijk naar erotische zwart / wit dia's op een groot scherm). En eten doen ze nooit met mate en daarbij walgen de prostituees (prostituees met principes ), Danielle moet er zelfs letterlijk van kotsen, omdat ze vreten zonder honger te hebben. En gedurende circa 120 minuten komt er ook heel veel eten voorbij, zoals bloedworst, oesters, kalfszwezerik, kwartel aan een spies, kip, gegrild speenvarken, cassoulet met worst, plaatpizza, groene lintpasta, kastanjepuree, crêpe suzette, kalkoen (zonder vulling waar iemand over klaagt), taart Andrea (waar Andrea tijdens de voorbereiding met haar blotte billen op de deeg heeft gezeten), drie soorten paté (gans, eend en gevogelte) onder een koepelvormig brioche en als laatste roze drilpudding in de vorm van twee gigantische borsten (inclusief tepels) die Andrea serveert voor Philippe, de laatste overgeblevene van de vier welgestelde bourgeoisvrienden.

Het is dus vooral eten en seks wat je voorbij ziet komen en in de eerste circa 12 minuten van de film worden de de vier welgestelde bourgeoisvrienden één voor één voorgesteld, waarbij we bij Philippe ook nog even kennis maken met Nicole (Michèle Alexandre) met wie hij samenwoont en zij was zijn oppas uit zijn kindertijd. Philippe heeft een foto van haar in een lijstje waarop hij te zien is als baby die aan één van haar borsten zuigt en ze heeft ook seks met hem ter voorkoming dat hij prostituees bezoekt. Ze zegt daarover ook tegen hem:

"Zweer dat je niet naar de hoeren gaat. Dan blijf ik me voor je opofferen."

En behalve dat Marcello een seksmaniak (zit zelfs ook aan de billen van een standbeeld van een vrouw) is, is hij ook autofreak. Want in de garage van de villa heeft hij een blauwe Bugatti auto uit de jaren 20 staan. Daar werkt hij regelmatig aan om hem rijklaar te krijgen (wat we ook een keer op een belachelijke manier zien, want dan rijdt hij namelijk met Andrea steeds een kleine stukje op en neer, dus eerste enkele meters vooruit en daarna weer enkele meters achteruit en dat een aantal keren herhalend, totdat ze er genoeg van hebben en gaan vrijen, beter gezegd tongen, in bed) en ook neukt hij daarin een keer de prostituee Anne.

De Bugatti wordt ook min of meer zijn dood. Want door het velen eten raakt hij namelijk impotent (als hij namelijk naar verloop van tijd met Andrea wilt vrijen, kan hij geen erectie meer krijgen, waardoor hij woedend naar de badkamer loopt en tegen het toilet aanschopt, die ontploft in een fontein van poep en pies) en wilt hij uit woede 's avonds de villa verlaten met de Bugatti terwijl het buiten aan het sneeuwen en dus koud is. Daarbij denken de anderen dat Marcello is weggereden (hij opent namelijk de poorten van de villa, waarna hij in de Bugatti stapt), maar de motor weigert dienst en Marcello vriest uiteindelijk in zijn eigen auto dood in de winterkou en wordt de volgende ochtend in bevroren toestand gevonden door de anderen. Zijn lijk wordt dan naar de koelcel in de keuken gebracht, zodat hij er toch nog een beetje bij is (de cel heeft bovendien een glazen wand) en ook omdat Philippe erop wijst dat het illegaal is om een lijk zomaar ergens te begraven.

Niet veel later is het de beurt aan de overbeschaafde Michel, omdat hij geen winden wil laten. Maar dat doet hij op een gegeven moment wel als hij aan het pianospelen (iets wat hij regelmatig doet en daarbij eet hij ook gewoon) is. Niet lang daarna wordt hij onwel tijdens het pianospelen en wankelt hij naar het balkon en daar sterft hij dan al winden latend aan indigestie. Ook zijn lijk wordt daarna naar de koelcel gebracht. Daarna is chef-kok Ugo aan de beurt, die volledig volgegeten op de keukentafel gaat liggen en waar hij zich door Andrea met de hand laat bevredigen, terwijl Philippe hem nog meer eten (de drie soorten paté, die Philippe niet te vreten vindt en Andrea krijgt niets meer op) voert. Hij sterft terwijl hij klaarkomt en wordt dan op suggestie van Andrea op de keukentafel achtergelaten (de keuken is immers zijn domein).

En als laatste is dan Philippe aan de beurt (hij wil eigenlijk niet meer dood omdat hij met Andrea de liefde heeft gevonden) en hij sterft in de tuin op een bankje bij de lindeboom in de armen van Andrea tijdens het eten van drilpudding in de vorm van twee gigantische borsten, waarbij hij ineens onwel wordt. Vlak voor zijn dood wordt via een bestelwagen nog een lading vlees bezorgd, waarbij Andrea tegen de verbaasde mannen zegt dat ze het maar in de tuin moeten leggen (want in de keuken liggen immers nu drie lijken ). Precies volgens plan zijn de vier welgestelde bourgeoisvrienden overleden en is Andrea de enige overlevende. De film eindigt na circa 124 minuten met een bizar tafereel in de tuin waar de ganzen tussen de stukken vlees drentelen, terwijl ook alle honden uit de buurt op het vlees afkomen en Andrea weer de villa inloopt.

Hoewel er veel eten voorbij komt (ik kreeg er overigens geen eetlust van), is het toch vooral de cast die deze film draagt. Hoewel ik ze eigenlijk niet echt grappig vond, deden ze het wel leuk en vooral Ugo Tognazzi, Philippe Noiret en de mollige roodharige Andréa Ferréol, die ook regelmatig naakt (borsten, billen en schaamstreek) te zien is. Dat laatste geldt ook voor twee van de drie prostituees gespeeld door de mooie vrouwen Monique Chaumette (droeg een oranje krullenpruik) en de lange blondine Solange Blondeau (heeft een mooi lichaam). Van Monique Chaumette zien we helaas alleen de borsten (de eerste keer na circa 38 minuten) en Solange Blondeau zien we van top tot teen naakt en ze is ook het meest naakt te zien en dat o.a. na circa 46 minuten als ze samen met Marcello in de garage is en hij tegen haar zegt (terwijl hij aan het eten is):

"Doe je slipje uit." en "Doe je jas uit."

Daarna stopt hij een onderdeel van de auto tussen haar benen en zegt zij:

"Hij is koud."

Waarop hij antwoordt:

"Hij wordt vanzelf heet."

En na circa 53 minuten trekt ze in de salon haar zwartje jurkje uit en buigt ze zich volledig naakt met haar bovenlichaam over en in een taart. Ondanks dat Florence Giorgetti (als prostitué Anne) wordt geneukt in de Bugatti, zien we van haar geen naaktheid. De drie prostituees zijn ook maar circa 30 minuten aanwezig (verschijnen rond de 35e minuut), omdat ze namelijk al snel weer vertrekken. Madeleine (Monique Chaumette) vertrekt al na één nacht (rond de 55e minuut) en de overige twee de middag erna (rond de 63e minuut als er groene lintpasta wordt opgediend met de naam Andrea erop). Ze vragen ook aan Andrea om te vertrekken, maar zij antwoordt daarop:

"Ik blijf."

Opzicht vond ik het wel jammer dat ze zo snel weer vertrokken, want na hun vertrek moet je het dus doen met de naaktheid van de mollige (flinke borsten en wellustige rondingen) Andréa Ferréol, die o.a. in de tuin een kalkoen onthoofd en met haar blote billen op de deeg van een taart gaat zitten. Daarbij trekt chef-kok Ugo ook haar jurk uit (dan zit ze volledig naakt op de taart) en zegt hij tegen haar:

"Goed zo. Drukken. Druk je erin. Dit wordt me toch een taart."

Hoewel Andréa Ferréol een onderwijzeres speelt, is ze eigenlijk ook een prostitué, want ze springt van de ene naar de andere vent (ze pijpt Philippe, neukt met Michel, vrijt met Marcello en geeft Ugo een helpend handje). Andréa Ferréol is als een moeder voor haar kroost en geen wonder dat Philippe als een blok valt voor haar valt. Bovendien houdt zij als geen ander van lekker eten en wordt ook zij gedreven door het diepe innerlijke verlangen om dagenlang te zwelgen in decadentie. Eigenlijk is Andréa Ferréol de echte (Michelin)ster in deze film.

Al met al vond ik "La Grande Bouffe" niet meer dan leuk om gezien te hebben en vond ik de film met circa 124 minuten ook wat langdradig. Wel is "La Grande Bouffe" een film die eenmalig is in zijn soort. En er wordt niet alleen in gegeten, want als kijker krijgt je ook nog een fikse portie boeren, seksuele handelingen, scheten, kots, pies en poep over je heen.

P.S. een andere leuke film (zelfs een betere) die ook om eten draait en vrij extreem is, is de Drama / Komedie film "Estômago (2007)" met daarin eveneens een mollige vrouw, namelijk Fabiula Nascimento.

Voor de zoveelste maal herzien, en het is nog altijd een geweldige film: tragisch, komisch en absurdistisch – en omdat je iedereen ook echt met overgave (en later met ongeveinsde weerzin) ziet schranzen komen de laatste 45 minuten des te harder aan.
        Opmerkelijk dat zoveel mensen hier deze film niet grappig vinden. Een paar momenten: het gezicht van Noiret wanneer zijn oude voedster hem een plezier achter zijn gulp bereidt, Piccoli in zijn balletpak, Mastroianni die in de Bugatti aan het pompen is, Tognazzi die onverstoorbaar de meest copieuze gerechten blijft klaarmaken, Piccoli die, liggend op een bed in de kinderkamer, van een enorme schotel puree wordt gevoerd, de gelaatsuitdrukkingen van Piccoli en Tognazzi wanneer ze zien hoe Noiret reageert op wat Mastroianni en Ferréol uitspoken achter het standbeeld in de tuin, de exploderende toiletpot ("Merde! Merde!"), Ferréol die met haar blote billen op de deegwaar wordt gezet terwijl we daarachter het lijk van Mastroianni in de vrieskamer zien zitten, en natuurlijk de vorm van Noirets laatste taarten, en ja, Piccoli's pianowind blijft hilarisch (hoewel we even later zien dat dat bepaald geen dróge wind was – en in de daaropvolgende scène zien we hoe hij Mastroianni gezelschap houdt in de vrieskamer). Naar het einde toe wordt de film natuurlijk steeds grimmiger (getuige het bezwete gezicht van Tognazzi), maar de liefde waarmee Andréa Ferréol de mannen naar hun laatste maaltijden begeleidt blijft toch steeds bijna tastbaar.
        In de zeer onderhoudende interviewbundel Filmster is een vak van Ab van Ieperen uit 1976 staat ook een gesprek met Michel Piccoli. Daarin zegt de laatste over het succes de scandale van deze film: "Ik werd toen geconfronteerd met een mentaliteit van: die acteurs doen ook maar alles, voor het geld en de publiciteit. Alsof we bewust het schandaalsucces hadden nagejaagd. Terwijl we tijdens de opnamen geen moment het gevoel hadden een provocerende film te maken, in het begin dacht ik zelfs dat hij vooral erg grappig zou worden. Pas na twee weken opnamen begonnen we ons gespannen te voelen, kregen we het juiste gevoel van verstikking. Ik vind het een film van een voorbeeldige soberheid. Misschien komen er pornografische passages in voor, maar het is voor mij toch een kunstfilm. [...] We waren er zelf van overtuigd dat La grande bouffe geen stuiver zou opbrengen, maar we vonden het belangrijk dat de film gemaakt werd. [...] Die film is alleen gemaakt kunnen worden omdat een aantal acteurs gek genoeg was om mee te willen doen. Nu wordt ons verweten dat we de commercie hebben nagejaagd, terwijl we eigenlijk geloofden dat de meeste mensen de film zouden mijden als de pest."
        En over de rol van Andréa Ferreól: "De vrouw in La grande bouffe belichaamde de dromen, de idealen van elk van de vier mannen in die film. Ook in de naaktscènes, de seksuele scènes werd ze niet geëtaleerd, maar gesublimeerd. Alleen is het dan noodzakelijk dat het publiek met minstens één van die mannen kan meevoelen. Als men dat niet kan of wil opbrengen, dan kan ik me voorstellen dat zo'n film walglijk wordt gevonden."

Precies.
Deze film vergeet je nooit meer als je hem hebt gezien. Ontelbare malen gezien. Uit de jaren zeventig. Marco Ferreri was onze grote held. De verbeelding aan de macht. Maar ook wel een vleugje existentialisme. Briljant verhaal. Gespeeld door vier topacteurs, toen de besten van die jaren: Philippe Noiret, Marcello Mastroianni, Michel Piccoli en Ugo Tognazzi, van wie alleen Michel Piccoli nog in leven is. Maar ik kan me ook wel voorstellen dat het publiek van nu minder enthousiast is, de film traag vindt en te lang vindt duren en zelfs saai vindt. Dit is een andere tijd, met andere waarden en andere verwachtingen. Toch blijft het een icoon uit de filmgeschiedenis. En voor mij onvergetelijk.