The Godfather (1972)

Net gekeken en ik weet eigenlijk nog niet wat ik er van moet denken. Het is begrijp ik een trilogie en loopt dus in elkaar over.

Maar is het een trilogie of meer een serie?

Ik ziet hier nl. met een flink aantal vragen en heb zo'n gevoel dat de film niet af is. Maar als het een trilogie is kan dat wel kloppen .

De film was opzich wel te kijken, maar duurde mij net iets te lang. Werd mij op het einde een beetje te langdradig. De spanning zat er vooral op het einde goed in, maar doordat er de hele film eigenlijk weinig gebeurde, wist ik dat er op het einde ook niks ging gebeuren.

Wat mij op het 2e punt brengt. Er zat veel te weinig actie in als je kijkt hoeveel spanningen en cliffhangers er in de film zaten.

Buiten het zinloze gemoord aan het begin en één overduidelijk geacteerde vechtpartij was er niet veel spectaculairs.

De dialogen haalden het bij lange niet bij films als Reservoir Dogs & Pulp Fiction

Ik laat hem nu op een 4,0* staan, maar misschien hoger/lager zodra ik de hele trilogie heb gekeken

Trouwens.. ik heb meer het gevoel dat dit het begin is (de inleiding van) een ijzersterke trilogie. En dat dit dus juist het 'slechtste' deel is van de drie. I.t.t. wat iedereen beweert

P.S. Praat Marlon ook echt zo, want hij praat als iemand met kiespijn

P.S. Praat Marlon ook echt zo, want hij praat als iemand met kiespijn

Hij heeft wel van die watten in zijn mond, die je bij de tandarts ook zo lekker in je mond geramd krijgt, maar nu zegt onze Marlon voorlopig niks meer, want hij is dood helaas.

En je moet de trilogie maar even bekijken dan ja, want ben het absoluut niet eens over geen spanning etc., maar ik ben nog even aan het leren dus ga er andere keer welw eer op in

Het is niet dat in deel 2 antwoorden komen voor dit deel. Alles wat je moet weten over dit verhaal komt in de film voor. Wat begreep je dan niet (even kijken of mijn geheugen de film nog kan ophalen, is alweer een tijdje geleden)? Dit is niet slechts een inleiding voor de andere films. Net zoals velen vind ik één en twee aan elkaar gewaagd en drie ook een topper maar net iets minder. En je moet je hoofd er beter bijhouden bij de andere twee films anders kom je daar ook weer met een boel vragen.

Ik vind dit helemaal niet zo'n film. Zoveel cliffhangers en zo zitten er echt niet in, toch? Is mij een vrij duidelijke film. Altijd al zo gevonden.

En als ik jou reactie zo lees, bevreemd het mij dat je 4 sterren geeft. Nooit meegaan met de meute.

Ik zal er even twee noemen:
Hij wordt neergeschoten, maar je komt er pas veel later achter of hij nog leeft
Al die spanningen tussen die families, maar nog steeds is niet duidelijk hoe of wat.

Hoezo is het raar dat ik 4 sterren geef?

En met wat voor vragen ik zit:
- Waarom vond die zus het nou vervelend dat haar man neergeschoten wordt? Hij sloeg haar!
- Wat gebeurt er nou met Al? Maar dit wordt dus beantwoord in Deel 2 & 3
- Waarom moest hij nou die 2 mannen in het restaurant neerschieten?
- Wie en waarom heeft zijn vrouw opgeblazen in die auto? en wist zijn vriend/chauffeur daarvan?

De rest kan ik me al niet meer herinneren

te langdradig; er gebeurt nauwelijks iets in de film; en dan nog 8/10 geven....

opmerking als de film was op zich wel te kijken.....nou dan zet je wel erg hoog in. Je snapt toch wel als je je tekst goed doorleest, dat iemand anders 4 vd 5 sterren vrij veel vindt?

Ok die sterren interesseren me even weinig, maar de vragen die je dit keer over een film als deze hebt lijken erop dat je af en toe even naar de wc bent geweest of zin kreeg in een broodje bal of zo, want je waarom- en wie-vragen zijn eigenlijk toch wel inkoppertjes als je de film enigszins gevolg hebt. En in die Siciliaanse sferen is niet altijd makkelijk 1 dader aan te wijzen. Ja die bodyguard had met die auto lopen kloten(Al had er zelf in moeten zitten), maar dit allemaal in opdracht van rivaliserende families die hun eigen macht willen uitbreiden. Kijk voor je andere vragen de film echt nog even.

Maar eigenlijk alles wordt dus gewoon gedaan omtrend het niet verliezen van macht aan andere families?
Dan had ik het dus wel goed gezien, maar dan kom ik dus bij mijn standpunt over het zinloos moorden.

Dit is wel een hele rare vergelijking met Quentin Tarantino's misdaadfilms. Quentin combineert juist gewone alledaagse gesprekken met het misdaadmilieu, hier gaat het over hele andere thema's binnen een maffiafamilie: loyaliteit, goed en kwaad, etc.

Jezus.. denk nou eens als een normaal mens...

Ik heb het over dialogen in het algemeen. Een dialoog is een gesprek tussen twee of meerdere mensen.

Moorden zoals?

Ik zie niet in waarom je The Godfather met die twee films vergelijkt, ze zijn totaal verschillend.

De dialogen in Reservoir Dogs en Pulp Fiction bevatten duidelijk een humoristische insteek, The Godfather daarentegen is een bloedserieus drama.

Maffia-genre is ook niet bedoeld voor diepgaande dialogen zoals RD en PF. Die spanning dat elke dag je laatste kan zijn. De machts-spelletjes, de verklikkers ertussenuit halen, de setting(zoals bijvoorbeeld de stukken in Italië) , de rangen zoals in het romeinse leger, de eer van je familie. In deze film zit zo verschrikkelijk veel en die muziek, schitterend. Echt een klassieker die iedereen minstens 1 keer moet hebben gezien in zijn/haar leven.

Volgens mij heb ik wat verkeerds gezegd.

Ik had gewoon moeten stemmen en niks moeten zeggen.

Altijd dat commentaar als je een keertje iets zegt wat niet 'normaal' is...

Een dialoog is een gesprek tussen twee personen of meer personen.

Wat voor insteek dan ook, het blijft een dialoog, mee eens?

En dat doet het dus niet (volledig).

Soundtrack? Niet echt wat van gemerkt, niet echt speciaal dus.

Vertel? Wat is er dan niet goed aan?

Altijd "die" commentaar zul je bedoelen en is dat trouwens niet de bedoeling van een discussieforum?

Natuurlijk blijft een dialoog een dialoog, maar films uit verschillende genres met elkaar vergelijken heeft geen zin.

Toen ik The Godfather voor het eerst keek kreeg ik bijna kippenvel van de muziek en het verhaal en kon ik het ook moeilijk volgen. En als je de muziek niet speciaal vindt mis je denk ik al een heel stuk beleving.

(omtrent, enigszins, niet-verliezen... maar dat terzijde).

http://www.youtube.com/watc...

Zo herkenbaar en zo mooi hoe klassieke muziek en geweld zo goed samen kunnen gaan.

En het is wel "dat commentaar" in dit geval hoor ipv die commentaar

In een zin als mensen die commentaar geven gebruik je wel die.

Maar als het woord commentaar als zelfstandig naamwoord wordt gebruikt is het dat commentaar.

Haha, word ik hier even mooi op m'n plaats gezet. Al meen ik wel dat beide aanvaardbaar zijn.

alleen voor de soundtrack zou ik al 5 sterren willen geven. Meestal als ik in de morgen wakker wordt luister ik altijd naar de muziek van de godfather. Niet te beschrijven zo mooi als ik dat vind.

Het was voor mij niet echt heel speciaal.

Misschien als je hem apart luistert dat blijkt dat het een goede soundtrack is.

Maar in de film springt hij er niet uit, zoals in een film als ACO

@ Chevy93 Even over de dialogen. Ik snap niet waarom je de dialogen van the godfather vergelijkt met die van RD of PF.

Wat is het doel van de dialogen van QT?
Om je te vermaken. De dialogen zijn nietszeggend. Laten we even kijken naar de geroemde 'like a virgin'-dialoog. Wat weet je na deze dialoog over de personages? Niets. Je zit constant met een glimlach te luisteren en het heeft ook een 'coolness' over zich heen, maar dat is dan wel.

Kijk naar de dialoog waarbij Tom Hagen (Duvall) het nieuws over de dood van Sonny aan Vito Corleone (Marlon Brando) moet vertellen. Die dialoog zegt iets over de personages, namelijk het grote verdriet van Tom Hagen en dat van zijn broer houdt, zonder in grootste, lees neppe melodramische bewoordingen te vervallen, en het zegt iets over de kwaliteiten van Don Vito. Hij is doodziek en weet dat er iets heel ergs is gebeurd, maar heeft enorm veel geduld, en laat Tom Hagen het op zijn eigen manier zeggen. Dan ook al is hij zijn zoon kwijt, behoud hij zijn controle en is het uiteindelijk Vito die Tom Hagen troost.

Mijn punt is dus dat een dialoog niet enkel de woorden zijn die uit de mond komen van karakters, maar ook de setting, stiltes en non-verbale communicatie is belangrijk. Dialogen vind ik pas goed (in plaats van vermalijk zoals QT zijn dialogen) als je iets kunt zeggen over de karakters zonder dat het over de top, onrealistisch of cliche is.

vind ik ook niet vergelijkbaar

Dit is voor mij gewoon de beste film ever. Komt op mij over als een geweldig realistisch verhaal, en prachtig gefilmd. Met een glansrol voor Marlon Brando. Gemaakt in 1972, maar het sfeertje van net na de 2de wereldoorlog hebben ze geweldig neergezet. Qua verhaal, acteerwerk, als de sfeer is dit natuurlijk een must have voor iedere serieuze filmliefhebber. Je zou deze op zijn minst een keer gezien moeten hebben vind ik.

Volgens mij gaan we hier niet uit komen.

De muziek in GF haalt het gewoon bij het niveau van de muziek in ACO en Forrest Gump.

Jullie hebben het over de functie van een dialoog. Ik heb het over een dialoog. Gewoon een dialoog. Niet moeilijk doen, gewoon een dialoog. Boeien wat de functie van een dialoog is.. gewoon een dialoog!

Een dialoog als in een gesprek tussen twee of meerdere personen. OK?

Net zoals dat ik vind dat Roger Federer een grotere sportman is dan Tiger Woods.

Volgens mij is dat een sporter met een sporter vergelijken.

Maar volgens jullie is dat een tennisser met een golfer vergelijken. En dat mag dus blijkbaar niet?...

Ik probeer alleen maar aan te geven dat een gesprek tussen twee personen meer is dan de woorden die er worden uitgewisseld tussen de twee. Als je dat weigert in te zien, tja..., dan houdt het op.