Bad Timing (1980)

Tijdens het kijken had ik het gevoel dat ik zoiets al eerder gezien had. Een MD. met een ongezonde, bijna berekenende obsessie voor een vrouw zonder remmingen.

Die film bleek Boxing Helena te zijn, die achteraf minder subtiel en bijna exploitatief te noemen is in vergeleken met Bad Timing. Art Garfunkel heeft overigens in die film een rol als collega/ vriend van de obsessieve chirurg.

Tja, hoe beschrijf je zo'n film?

Mondjesmatig krijgen wij informatie over de hoofdpersonen. Ik schrijf bewust informatie want 'we zien niet hoe ze zijn'.

De kijker maakt zelf een beeld op van de persoonlijke inzichten en invullingen die de figuren geven aan liefde en elkaar liefhebben.

We weten pas aan het eind waar Dr. Linden's verontrustende gedachte over liefhebben toe kan leiden.

En dat is al een stuk meer dan de controlfreak die je hem in eerste instantie toeschrijft.

Ook Milena's karakter krijgt haar definitieve vorm als de bewijsstukken en de woorden van haar oudere echtgenoot het beeld van 'vrije geest', die geliefd wil worden, gewicht geven.

Een DVD-uitgave van Criterion staat op de agenda dus voldoende redenen om deze mooie film met voldoende raakvlakken toe te voegen aan de filmcollectie.

Fascinerende film. Je ziet flarden van een destructieve relatie. Een relatie die constant balanceert tussen liefde en haat, liefde en lust, passie en bezitsdrang. Is wat Garfunkel voelt voor Russell nog wel liefde in onze ogen? Wat is liefde eigenlijk?

Ik moest nogal in de film komen en uiteindelijk was het wel fascinerend, maar ook hier en daar wat kunstmatig en daardoor bleef het een beetje op afstand. Desalnietemin zeer interessant.

3.5*

Mooie film. Leuke verhaalvertelling, typisch goed werkend fotografie en Russel is geweldig. 4*

Ik ben er ook niet zo kapot van helaas. De film is idd niet alleen traag, maar kent ook nauwelijks hoogtepunten. Er zitten wel goede scenes in maar het wil maar nergens toe leiden.

Russell is geweldig, maar zowel Garfunkel als Keitel hebben nogal een beroerde rol.

Weet ik niet hoor, ik was in eerste instantie behoorlijk geboeid. De schilderijen, de muziek van Tom Waits, de mooi uitgekaderde beelden en uitstekende belichting ik dacht; "He, dit kon best wel eens iets moois gaan worden." Helaas kabbelde de film daarna traagjes wat voort, bijna 1,5 uur aan relationele sores en ruzies is mij een beetje te veel hoor. Knap gemonteerd dat wel, al die flashbacks met ook nog eens verschillende personages. Het komt mij behoorlijk chaotisch over maar op de een of andere manier ontstaat toch een vrij solide beeld over het plot wat zich ontwikkeld en over de betrokken personen. Toch had ik het idee, tot zo'n 20 minuten voor het einde, vooral heel veel van hetzelfde te zien. Steeds weer diezelfde ruzies en gezeur...

Af en toe gunt Roeg de kijker een uitstapje hiervan maar na mijn smaak veel en veel te weinig. Tragiek werkt bij mij nu eenmaal beter als ik zie dat de hoofdpersonen ook gelukkig kunnen zijn, hier had ik dat gevoel totaal niet. Ik zie alleen een gefrustreerde, obssesieve relatie met erg weinig ups en vooral veel downs.

Ook het acteerwerk van vooral Art Garfunkel vond ik weinig boeiends, erg minimaal aan expressie. Keitel was aardig en Russel was gewoon goed.

Bad Timing krijgt 2.5*en dat vooral om het sterke camerawerk, want visueel vond ik de film namelijk wel behoorlijk sterk.

Visueel zeer mooie film. De editing is een ware toevoeging. Iets wat bij elke Roeg bijna wel aanwezig is en zorgt voor een narratief hypnotiserend effect. Garfunkel verraste mij met zijn rol als iemand gevangen in een sexuele/relationele web gecreëerd door een werkelijk fantastische Russell. Helaas wel wat te lang wat een erg hoge score tegenzit.

4*

Erg sterke film van Roeg, die me tot het einde toe wist te boeien.

Het was aan het begin even verrassend om Art Garfunkel te zien acteren, maar hij brengt het er goed van af. Hij krijgt een relatie met Theresa Russell en hoe die relatie is verlopen zien we d.m.v. van flashbacks. Theresa Russell is trouwens echt geweldig in deze film. Wat een overtuigend spel! Ze is sexy, verleidelijk, erotisch en speelt fantastisch. Daarnaast weet Roeg duidelijk hoe je zoiets op fraaie wijze in beeld moet brengen. Verder doet Harvey Keitel het ook erg goed. Hij onderzoekt de toestand rondom de zelfmoordpoging en probeert de touwtjes d.m.v. vragen en nadenken aan elkaar vast te knopen.

Visueel ziet de film er erg mooi uit. Niet alleen de al genoemde erotische scènes zijn mooi, maar ook de rest van het cameragebruik mag er zijn. De soms erg mooie felle kleuren, zoals het vele roze van Russell, weet Roeg knap vast te leggen. De film kent een interessant verloop en beetje bij beetje komen we meer over de destructieve relatie te weten. Een relatie die uiteindelijk erg boeiend is om te volgen en waarin de obsessie voor een fantastische vrouw om te zien op een fraaie wijze wordt vastgelegd.

Het einde mag er zijn en is sterk. Een mooi einde van een fijne thriller met een sterke erg broeierige sfeer. De vorige film van Roeg, Performance, viel me enigszins tegen, maar hiermee herstelt hij zich geweldig.

4,0*

Fascinerende film.

Art Garfunkel - de man kan echt acteren! -, een erg jonge Theresa Russell en een haast even jonge Harvey Keitel maken de cast. Met een als altijd net iets te oude Denholm Elliott om daar een mooi contrast aan te geven.

Een sfeertekening van een obsessieve en onmogelijke liefde. Zo een waarvan je aan ziet komen dat er een drama in het verschiet ligt. Met allerlei losse eindjes en mogelijke plotholes in het verhaal - maar gaat het daar wel over, is het zo dat Roeg vooral de boodschap wil brengen dat in zo'n situatie het verhaal vooral iets is wat je op een gegeven moment zal moeten gaan accepteren - of moet blijven leven met een knagend onbehagen dat je op een kritiek moment iets totaal niet begrepen hebt, over het hoofd gezien hebt.

Hoe dan ook. Met een welhaast perfecte cast en een interessant gegeven weet Roeg desalniettemin niet te voorkomen dat het middendeel van de film behoorlijk inkakt, na het interessante begin en voor het wat verlossende einde zit er net iets teveel tijdvulling, teveel gedoe dat niets toevoegt aan het gegeven en daar ook geen verdieping aan geeft. Jammer, een wat strakkere spanningsboog had van deze film iets bijzonders gemaakt. Dat is het nu eigenlijk ook nog, maar wel voor de doorbijters.

Cinematografisch vind ik het wel erg ok, zeker in aanmerking genomen dat het een film uit 1980 is. Nog niet veel van Roeg's films gezien, dat moet ik beslist inhalen.

Regelmatig fascinerend, anderzijds kon ik me ook niet altijd laten meeslepen. Qua sfeer zit het goed, net als de twee prachtige hoofdpersonages. Garfunkel en Russell zijn klasse. Misschien komt het omdat er net wat te weinig gebeurd. Nou hoeft dat niet altijd een probleem te zijn en het eerste uur vond ik 'Bad Timing' echt een indringend geheel, maar in de 2e helft zwakte mijn obsessie voor het verhaal + de twee hoofdpersonen wat af. Op een gegeven moment wist ik wel waar de film heen ging, al wist de gecompliceerde relatie me nog wel te pakken soms, ook dankzij de sterke editing. Helaas niet constant zo beklijvend als gehoopt.

Verbeelding van een klassieke, obsessionele verhouding, een machtsspel eigenlijk, tussen introverte controlfreak en impulsieve femme fatale, dat door de ‘vertelwijze’ - flitsende montage, fraaie cinematografie, veelvuldig gebruik flashbacks - een absolute meerwaarde krijgt.

Eén en ander komt mooi samen in het midden van de film, wanneer het Keitel-personage voor het eerst het appartement betreedt. Wat dan volgt, is, met de onzekerheid van het perspectief (een ‘objectieve’ flashback, de herinneringen van Linden, of het fantaserende geestesoog van de rechercheur), misschien wel de crux van Bad Timing.

De suggestie dat de rechercheur de neigingen van de psychoanalist maar al te goed kan begrijpen, is er al eerder, en op een gegeven moment zien we beiden achtereenvolgens in de weer met een ingelijste afbeelding van een labyrint. Wat maak jij daarvan, Badalamenti? Of zal het je worst wezen ?

De repeterende spiraal neerwaarts van de om elkaar heen draaiende geliefden, met steeds dezelfde woordenwisselingetjes omtrent de aard van hun relatie, is wat uitputtend, maar Keitel en Garfunkel zijn in het laatste half uur echt goed, en Russell is hier natuurlijk sowieso voortdurend de fraaie kers op de taart.

Tom Waits en Billie Holiday geven het geheel een zwart-romantisch kader, en ook de piano doet tussendoor goed werk.

You must understand, you see, it's not enough to love a woman when she's so... difficult. You must love her tremendously; more even than one's own dignity.

Mooie film, zeker voor meerdere herzieningen vatbaar.

Goeie film over een relatie tussen man en vrouw, waarbij de vrouw uiteindelijk in het ziekenhuis belandt na een zelfmoordpoging. Het eerste gedeelte is wat langdradig, maar zodra de barsten in de relatie naar boven komen, wordt het zeker boeiender. Vooral op het begin is de montage wat ingewikkeld. Van de cast valt vooral Theresa Russell het meest op.

ps. mooie poster.

Toen we kennis maakten met bad timing was het een mooie zonnige lente dag buiten maar toen de eindcredits voorbij rolden, was het binnen in onze studentenkamer eerder kil en koud. We waren getuige hoe obsessie en paranoia een passionele liefdesrelatie volledig heeft verstikt. Personages flirten met zelfdestructie en op het einde wordt de sfeer donker, zeer donker. Terug naar het begin waar we worden verwelkomd op de tonen van Invitation to the blues van Tom Waits (jongens wàt een song ; we kunnen de dampende sigaretten en de walmen van liters alcohol ruiken – bruine kroegen waren ons toentertijd niet vreemd). De toon is gezet want blues is nog een eufemisme. Mensen kunnen klootzakken zijn in een relatie als hun ego aangetast wordt. We waren nog jong en onervaren maar ergens begon er bij ons een lichtje te branden dat relaties weleens serieus kunnen ontsporen, dat er een donkere kant aan vast zit, machtsspelletjes waarbij niemand gespaard blijft. Een treffende scene is wanneer Alex (een verontrustende Art Garfunkel) zich probeert te verzoenen met Milena (een wispelturige Theresa Russel) bij de universiteit. Eerst is er affectie (met een klassiek piano score als begeleiding) dan begint terug achterdocht en wantrouwen de kop op te steken (de score is nu scherper, grilliger) tot het eindigt in slaande ruzie. De onmogelijkheid tot liefhebben, we weten er nu meer van. Cineast is Nicolas Roeg, een Brit die nu in de vergeethoek is geraakt en die sinds de jaren 90 met moeite 2 films heeft kunnen maken waar geen kat kwam naar kijken. In de jaren 70 en 80 behoorde hij echter tot de masterclass van UK cinema. Performance (met co auteur Donald Campbell), Don’t look now, Eureka, Insignificance : allemaal knappe films, de moeite waard en inventief met een eigenzinnige narratieve structuur. De mis en scene van Roeg wordt in de filmboeken associatieve montage genoemd. Mengeling van flashbacks en heden, volgorde van scenes volgen de weg van het geheugen en niet van de tijd. Cross cutting van vb erotica naar een operatie tafel of van de kamer van Garfunkel naar de kamer van Keitel waarbij hetzelfde schilderij hangt. Zijn films baden dan ook in een roes van mysterie (wat betekent het laatste shot?) en desorientatie. Een imponerende Theresa Russel (vrouw van Roeg en 7 films samen – daarbuiten vreemd genoeg maar een handvol goede films) als de verleidelijke (het shot waarin ze met haar benen de weg verspert voor Garfunkel is hemels) vrouw die uiteindelijk ten onder gaat. Er is ook nog Harvey Keitel als de inspecteur die vermoedt dat de zelfmoord niet is wat het lijkt (en een obsessie krijgt voor het koppel – ook een courant thema bij Roeg). Als we ons baseren op cinematografische kwaliteiten is Don’t look now zijn zuiver meesterwerk maar Bad Timing was de eerste film die we te zien kregen van Roeg en die coup de foudre is altijd blijven hangen. Zoals de introductie van de alom geprezen Alex Cox (sorry moet zijn Mark Cousins) uit Moviedrome kernachtig samenvat : Whenever you think of bad timing you’ll freeze as if someone just walked over your grave; Bad timing can do that to you.

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 97 - Bad timing

Geweldige film. Schitterend geschoten en geconstrueerd. Een van de uitzonderingen waarbij ik het gespring in tijd echt een meerwaarde vond hebben. Inhoudelijk sterk, vond de dunne lijn tussen obsessie en liefde overtuigend. Wie wel eens in een destructieve relatie heeft gezeten herkent wellicht iets van de sfeer, die érg goed getroffen is. Dit gecombineerd met een prachtige en veelzijdige soundtrack, een heerlijke Theresa Russell en een spannend (voor mij uiteindelijk niet heel verrassend) plot maken dit bijna 4,5 sterren. De eerste 5 films van Roeg zijn van zeldzaam hoog niveau hoor.

Toch wat tegengevallen,

De vertelstructuur is anders wel interessant. Door middel van flashbacks komen we steeds meer en meer te weten of de verhouding tussen Alex en Milena. Op zich kan dit wel goed uitpakken, maar uiteindelijk voelde het voor mij langdradig aan. De relatie tussen Alex en Milena met het continue aantrekken en afstoten, voelde vaak aan als een herhaling. Het einde kon me dan weer wel bekoren met een goede rol van Harvey Keitel, die erin slaagt als inspecteur om de bewuste avond te reconstrueren.

2.5*