Bad Timing (1980)

Fantastische film! Vooral naar het einde toe wordt de film steeds beter, prachtig laatste half uur. 4,5*

Zeker bij een film die visueel zo briljant is

Heel kundig gemaakte film. Mooi, telkens die geraffineerde schakelingen tussen heden en verleden, met altijd dat beklemmende sausje eroverheen. Ga eens kijken of ik deze ergens op de kop kan tikken, verdient absoluut nog een kijkbeurt...

4*

Prachtige film met goede karakterontwikkeling en een beklemmende, haast verstikkende, sfeer bij momenten.

Art Garfunkel kan acteren! Harvey Kietel speelt weer prima rol. "Ravishing". Bijna net zo goed als Don't look now. Roeg bewijst veel gemeen te hebben met Polanski qua stijl en thema.

4.5*

Hebben al die pakketservice mensen geen onderbouwing voor hun cijfermatige mening....?

Ik wel, maar je zult het niet leuk vinden. Ik vind het op zich geen slechte film, maar helaas heeft deze film er wel erg lang voor nodig om goed te worden. Alleen tegen het einde aan begon het te boeien. Op het begin worden we doodgegooid met flashbacks waarvan de chronologie totaal onduidelijk is. Komt nog eens bij dat de liefde tussen Garfunkel en Russell niet overtuigde. Waarom niet? Misschien omdat er geen werkelijke liefdesscène was. En zoiets kan natuurlijk niet ontbreken in een film als deze. Buiten hun ontmoeting om zien we alleen maar problemen die blijkbaar uit hun relatie voortgekomen is. En eerlijk gezegd gaat dat in deze film al gauw vervelen. Garfunkels' personage is trouwens erg oninteressant en vooral irritant. Keitel en Russell zijn wel goed overigens. Zoals gezegd is het einde wel goed, maar dat komt een beetje laat. Ik heb trouwens de visuele pracht die deze film zou hebben toaal niet gezien. Alleen enkele leuke montage-vondsten.

2* tot 2,5*, ik hou het op 2*

Ik ben er ook niet zo kapot van helaas. De film is idd niet alleen traag, maar kent ook nauwelijks hoogtepunten. Er zitten wel goede scenes in maar het wil maar nergens toe leiden.

Russell is geweldig, maar zowel Garfunkel als Keitel hebben nogal een beroerde rol.

Tja.......

Dit is echt het soort film die het vooral van de sfeer moet hebben, hij kruipt echt onder je vel. Maar niet iedereen ervaart dit op dezelfde manier. Als je niet van in het begin geboeid bent komt het niet meer goed......

Dat geloof ik wel.

Klopt, de eerste shots van schilderijen en de muziek van Tom Waits en ik zat er helemaal in.... wat dan volgt is voor mij een van de best vertelde liefdes geschiedenissen ooit met een vreselijke twist. Heerlijk moody en broeierig en dus erg stemmingsafhankelijk hoe je 'm ervaart.

Weet ik niet hoor, ik was in eerste instantie behoorlijk geboeid. De schilderijen, de muziek van Tom Waits, de mooi uitgekaderde beelden en uitstekende belichting ik dacht; "He, dit kon best wel eens iets moois gaan worden." Helaas kabbelde de film daarna traagjes wat voort, bijna 1,5 uur aan relationele sores en ruzies is mij een beetje te veel hoor. Knap gemonteerd dat wel, al die flashbacks met ook nog eens verschillende personages. Het komt mij behoorlijk chaotisch over maar op de een of andere manier ontstaat toch een vrij solide beeld over het plot wat zich ontwikkeld en over de betrokken personen. Toch had ik het idee, tot zo'n 20 minuten voor het einde, vooral heel veel van hetzelfde te zien. Steeds weer diezelfde ruzies en gezeur...

Af en toe gunt Roeg de kijker een uitstapje hiervan maar na mijn smaak veel en veel te weinig. Tragiek werkt bij mij nu eenmaal beter als ik zie dat de hoofdpersonen ook gelukkig kunnen zijn, hier had ik dat gevoel totaal niet. Ik zie alleen een gefrustreerde, obssesieve relatie met erg weinig ups en vooral veel downs.

Ook het acteerwerk van vooral Art Garfunkel vond ik weinig boeiends, erg minimaal aan expressie. Keitel was aardig en Russel was gewoon goed.

Bad Timing krijgt 2.5*en dat vooral om het sterke camerawerk, want visueel vond ik de film namelijk wel behoorlijk sterk.

Volgende week op BBC2.

Ben erg benieuwd, Don't Look Now was niets minder dan geniaal.

briljante contemplatieve cinema. zeker 1 van roeg's beste. Hij is ook nog niet onder de 4* gekomen bij me. goede acteerprestaties en geweldige cinematographie.

voor nu 4.5* , misschien meer.

Heb deze film vannacht opgenomen van de BBC en vandaag bekeken. Ondanks de uitstekende acteerprestaties van de 3 hoofdrolspelers stuitte ik op een belangrijk probleem; doordat de ondertiteling ontbrak - ik bekeek de video-opname - waren de dialogen soms zeer moelijk te volgen, vooral het laatste halfuur. En dat is heel jammer, want de film oogde best mooi. Er zit voor mij dus niets anders op dan de film maar te huren mét Nederlandse ondertiteling, want ik wil toch wel graag weten waar het exact over ging.

Voorlopig houd ik mijn waardering op 3,5*

Visueel zeer mooie film. De editing is een ware toevoeging. Iets wat bij elke Roeg bijna wel aanwezig is en zorgt voor een narratief hypnotiserend effect. Garfunkel verraste mij met zijn rol als iemand gevangen in een sexuele/relationele web gecreëerd door een werkelijk fantastische Russell. Helaas wel wat te lang wat een erg hoge score tegenzit.

4*

Emotioneel beladen drama, heftig en rauw gespeeld en geregisseerd.

Is deze film ziek?

(Misschien.)

Is ie briljant?

(Waarschijnlijk.)

Eigenzinnig zou ik het noemen

Er is wel iemand ziek, of wellicht meerdere..

Wat is er met je avatar gebeurt? Ben je ziek?

Erg sterke film van Roeg, die me tot het einde toe wist te boeien.

Het was aan het begin even verrassend om Art Garfunkel te zien acteren, maar hij brengt het er goed van af. Hij krijgt een relatie met Theresa Russell en hoe die relatie is verlopen zien we d.m.v. van flashbacks. Theresa Russell is trouwens echt geweldig in deze film. Wat een overtuigend spel! Ze is sexy, verleidelijk, erotisch en speelt fantastisch. Daarnaast weet Roeg duidelijk hoe je zoiets op fraaie wijze in beeld moet brengen. Verder doet Harvey Keitel het ook erg goed. Hij onderzoekt de toestand rondom de zelfmoordpoging en probeert de touwtjes d.m.v. vragen en nadenken aan elkaar vast te knopen.

Visueel ziet de film er erg mooi uit. Niet alleen de al genoemde erotische scènes zijn mooi, maar ook de rest van het cameragebruik mag er zijn. De soms erg mooie felle kleuren, zoals het vele roze van Russell, weet Roeg knap vast te leggen. De film kent een interessant verloop en beetje bij beetje komen we meer over de destructieve relatie te weten. Een relatie die uiteindelijk erg boeiend is om te volgen en waarin de obsessie voor een fantastische vrouw om te zien op een fraaie wijze wordt vastgelegd.

Het einde mag er zijn en is sterk. Een mooi einde van een fijne thriller met een sterke erg broeierige sfeer. De vorige film van Roeg, Performance, viel me enigszins tegen, maar hiermee herstelt hij zich geweldig.

4,0*

Roeg is later ook met haar getrouwd. En hij weet haar erg goed in beeld te brengen. Zo ook in Eureka en Insignificance. Ook twee pareltjes.

Dat heeft Roeg goed gedaan dan. Die andere Roegs komen ook nog wel aan de beurt, is een erg interessante regisseur.

Vond Track 29, hoewel lichtelijk over the top,ook intrigerend genoeg...

Vond het een mooie en boeiende film, kon er alleen het eerste half uur wat moeilijk inkomen. Maar vond deze broeierige destructieve romance een bijzondere kijkervaring. 4*

Was m'n 14 euro waard.

Vraagje:
Hebben Garfunkel en Russel tijdens de verkrachtingsscène echt seks met elkaar? Bij Don't look now is dit n.l. wel zo tijdens de sekscène

Trailer @ criterion

Fascinerende film.

Art Garfunkel - de man kan echt acteren! -, een erg jonge Theresa Russell en een haast even jonge Harvey Keitel maken de cast. Met een als altijd net iets te oude Denholm Elliott om daar een mooi contrast aan te geven.

Een sfeertekening van een obsessieve en onmogelijke liefde. Zo een waarvan je aan ziet komen dat er een drama in het verschiet ligt. Met allerlei losse eindjes en mogelijke plotholes in het verhaal - maar gaat het daar wel over, is het zo dat Roeg vooral de boodschap wil brengen dat in zo'n situatie het verhaal vooral iets is wat je op een gegeven moment zal moeten gaan accepteren - of moet blijven leven met een knagend onbehagen dat je op een kritiek moment iets totaal niet begrepen hebt, over het hoofd gezien hebt.

Hoe dan ook. Met een welhaast perfecte cast en een interessant gegeven weet Roeg desalniettemin niet te voorkomen dat het middendeel van de film behoorlijk inkakt, na het interessante begin en voor het wat verlossende einde zit er net iets teveel tijdvulling, teveel gedoe dat niets toevoegt aan het gegeven en daar ook geen verdieping aan geeft. Jammer, een wat strakkere spanningsboog had van deze film iets bijzonders gemaakt. Dat is het nu eigenlijk ook nog, maar wel voor de doorbijters.

Cinematografisch vind ik het wel erg ok, zeker in aanmerking genomen dat het een film uit 1980 is. Nog niet veel van Roeg's films gezien, dat moet ik beslist inhalen.

Regelmatig fascinerend, anderzijds kon ik me ook niet altijd laten meeslepen. Qua sfeer zit het goed, net als de twee prachtige hoofdpersonages. Garfunkel en Russell zijn klasse. Misschien komt het omdat er net wat te weinig gebeurd. Nou hoeft dat niet altijd een probleem te zijn en het eerste uur vond ik 'Bad Timing' echt een indringend geheel, maar in de 2e helft zwakte mijn obsessie voor het verhaal + de twee hoofdpersonen wat af. Op een gegeven moment wist ik wel waar de film heen ging, al wist de gecompliceerde relatie me nog wel te pakken soms, ook dankzij de sterke editing. Helaas niet constant zo beklijvend als gehoopt.