Zui Hao De Shi Guang (2005)

Ik vond 'm daarintegen weer prachtig en heb de volle speelduur intens zitten genieten, zoveel dat ik het idee heb de Hou Hsiao Hsien die ik vorig jaar maar 3 sterren gaf hoognodig moet herzien en zoveel dat ik prompt mijn trein miste. Misschien was ik vorig jaar niet in de stemming ofzo. Zeker het eerste deel vond ik echt ontroerend. Voor mijn gevoel gaat de film vooral over rituelen rondom de liefde in verschillende tijden, maar dat is de verstandelijke benadering van een film die ik vooral heel gevoelig vond. Het eerste filmpje zat zelfs dicht tegen de vijf sterren aan. Ik heb "mijn" film van het IFFR gezien. Grandioos acterend duo ook. Zeker Qi Shu verdient alle lof. Meer van Hou graag.

4.5*

Ik had hoge verwachtingen, maar de film viel mij wat tegen.

Het eerste filmpje is mooi gefilmd, maar wel een erg klein gegeven. En qua vorm had ik telkens de indruk naar een slap aftreksel van In the Mood for Love te kijken... Ook miste ik hoe deze liefdesgeschiedenis tekenend zou zijn voor de jaren '60.

Het tweede filmpje vond ik wel erg mooi. Schitterende decors en cinematografie, begeleid door mooie muziek. En hier zie ik wel in hoe deze film exemplarisch kan zijn voor hoe liefdes zich ontwikkelden in het Taiwan van het begin van de vorige eeuw. (liefhebbers van dit deel kan ik trouwens Hou's Flowers of Shanghai warm aanbevelen)

Het derde filmpje vond ik op zichzelf niet zo sterk, maar wel mooi in beeld gebracht en ik kan het begrijpen als Hou dit tekenend vindt voor de liefde in het Taiwan van nu.

Al met al een onderhoudende en technisch knappe film, maar voor het meesterwerk waar ik op had gehoopt zijn er teveel makkes en miste ik synergie tussen de drie afzonderlijke filmpjes.

Een beetje drie gezichten deze film. Het is natuurlijk de bedoeling, en de coherentie tussen de drie is wel duidelijk, maar ik vond het ene gezicht significant mooier dan het andere.

Het eerste filmpje vond ik het mooist, charmant en aandoenlijk in al zijn naiviteit. De ontluikende liefde wordt speels weergegeven, met een passende soundtrack. Het laatste shot geeft de romantische sfeer van het filmpje perfect weer en vormt een degelijke afsluiting van een wonderschoon verhaal. 4*

Het tweede filmpje vond ik een uiterst geslaagde stijloefening, maar ook weinig boeiend, hoog te-ver-van-mijn-bed-gehalte. Na een tijdje begon ik me te ergeren aan de muziek en betrapte ik mezelf erop dat ik eigenlijk gewoon zat te wachten op het laatste verhaal. Visueel zag het er erg mooi uit, maar toch duidelijk de minste van de drie: 2,5*

Het laatste filmpje vormde een opleving na de tweede, maar niet met de kracht waar ik op hoopte. Een realistisch tijdbeeld van een jeugdliefde in hedendaags Taiwan. Interessante setting, met ongebruikelijke verhoudingen. Toch miste ik hier de werkelijke chemie tussen de geliefden. 3*

Het beoordelen van dit soort films ligt voor mij vaak moeilijk. Geheel is meer dan de som der delen zeg maar. Vond het een interessant experiment, die drie tijdvakken, met elk een eigen invulling aan de liefde. Alle drie even geloofwaardig, met duidelijke tijdskenmerken en gebruiken.

Toch mist de film als geheel net iets te veel van datgene wat de film eigenlijk wil laten zien; liefde, magie, chemie, vonken, sprankelende jeugdige onbedwingbare gevoelens van innerlijk en vleselijk verlangen. Al met al een kundige stijloefening, als experiment meer dan geslaagd, maar niet de grijpende bejubeling die ik verwacht had. Totaal kom ik op 3*

Adembenemend en ontroerende film. Het is een film over de obstakels van de liefde, in drie verschillende tijden. Daarbij waren de eerste twee meesterlijk, en is de derde wat afstandelijker. En dat komt ook, zoals al eerder gezegd, door de hele andere en snellere manier van liefde op elkaar overbrengen in huidige maatschappij. Maar ook deze laatste was wel degelijk sterk, al verbleekt het wat tegenover de twee andere. Waar de eerste een hele vertederende, subtiele is, begeef je je met de tweede in dromerige wereld van emotionele en visuele schoonheid. Complimenten ook voor de cinematografgie van Pin Bing Lee en de muziek. Ga eens uitzoeken van wie die piano muziek was. 4.5 sterren

Ik heb me gisteravond door de 135 minuten versie weten te worstelen.
Het eerste halfuur heb ik aandachtig zitten kijken hoe twee mensen met elkaar aan het biljarten waren. Best aardig om te zien, maar het 'liefdesverhaal' dat volgde was zo simpel. Een man trekt half Taiwan door in zijn vrije weekend om het meisje te zoeken met wie hij toen zo'n leuk potje biljart heeft gespeeld. Toen de man te horen kreeg dat het meisje alweer vertrokken was reageerde hij erg laconiek, alsof hij zojuist te horen kreeg dat het morgen gaat regenen. Als ik stad en land afzoek naar het meisje van mijn dromen, en ik kan haar niet vinden, dan zou ik zelf toch wel wat emotioneler reageren. Maar misschien hebben Taiwanese mannen wel een ijzersterke zelfbeheersing, dat zou kunnen.
Als hij haar dan uiteindelijk vindt dan zitten ze elkaar eerst een paar minuten schaapachtig aan te kijken, gaan een hapje eten, om vervolgens de trein te missen naar de kazerne en met 'Rains and Tears ' van Demis Roussos op de achtergrond op de bus gaan staan wachten.
Je zou dit een liefdesverhaal kunnen noemen, maar ik vind het wat magertjes. Ik denk zelfs dat het meisje niet eens zo verliefd was, maar dat ze hem 'wel leuk' vond.

En dan begint het tweede verhaal, we zijn in 1911 en we horen het meest afgrijselijk stuk muziek wat je je maar kunt voorstellen.
Dit gedeelte is "silent", omdat het zich in 1911 afspeelt. Dat was wel geinig, omdat de film gewoon in kleur was, en het is natuurlijk wel bijzonder om een silent in kleur te aanschouwen.
Ik vind wel dat het nogal afleidt van het verhaal, maar dat kan persoonlijk zijn.
Gelukkig speelt het grootste gedeelte van dit tweede verhaal zich af onder prachtig pianospel, maar helaas eindigt het met wederom dat afgrijselijke geluid van een vrouw met een soort banjo, die volgens mij de thee-drinkende mannen probeert weg te jagen door het meest irritante geluid ter wereld te maken. Dat lukt haar niet, maar het lukte haar wel om mijn lachspieren te prikkelen.
Het verhaal in dit tweede gedeelte was wel aardig, maar ik moet toegeven dat ik het niet meer zo goed volgde, omdat door die pianomuziek en die rustige beelden mijn ogen moeite kregen om open te blijven.

En terwijl ik hoopte dat hiermee de film was afgelopen schrok ik weer wakker door het drukke stadsleven van 2005.
Wat de bedoeling van dit derde filmpje was weet ik niet precies, maar ik vond het gedeelte waar het meisje aan het zingen was in de club, en dat een aantal mensen haar aan het fotograferen waren, erg goed. De manier waarop ze in de camera keek, en uiteindelijk een piepklein glimlachje liet zien, vond ik geweldig.
Werkte de jongen nou bij de politie ofzo? Dat snapte ik niet goed. Al die rare foto's aan de muur, en die enge foto op zijn computer...

In het geheel vond ik dit een veel te lange film, met wel aardige momenten, mooi camerawerk en goede acteerprestaties.
De verhalen kon ik niet altijd goed volgen, en deden me ook helemaal niets.
Ik vind het wel een leuk idee, om dezelfde personen in drie verschillende tijdperken te laten zien, zo kun je goed zien hoe je omgeving en de tijd waarin je leeft je tot iemand maakt.
Dezelfde mensen kunnen zo verschillend zijn.

2.5*

Totaal anders dan Millenium Mambo. Vooral de 1ste twee filmpjes.

Rain & Tears, typisch zo `n nummer waarvan ik de genialiteit niet inzie. Zou geruisloos aan mij voorbijgaan als hij op de radio kwam, vrees ik. Maar niet hier. Het 1ste verhaaltje imponeert door prachtig samenspel van de 2 hoofdrolspelers. Wel typische gevoelscinema. Buiten de verrichtingen van de 2 hoofdrolspelers om gebeurt er immers praktisch niks. Of je moet van je stoel opveren als een biljartbal gaat rollen. Maar ik vond het mooi. Liefde is: elkaar achterna reizen, elkaar opspeuren, dingen voor elkaar ritselen, samen zwijgend maar voldaan je eten naast elkaar veroberen en je handen voor elkaar vrijmaken. Letterlijk. Prachtige afsluiter ook, met zoals eerder gezegd de juiste muziek op het juiste moment.

Vervolgens val je in het 2de filmpje. En niet echt met de neus in de boter. De samenhang tussen de 3 filmpjes was toch al ver te zoeken, maar het 2de filmpje verschilt niet alleen qua locaties en andere invullingen van de 2 hoofdrolspelers. Hij gaat ook nog eens voor compleet andere muziek en een andere vertelstijl. Hoeft niet problematisch te zijn, maar ik moest duidelijk even acclimatiseren. Wat eerst gejengel was, kon ik steeds meer waarderen als zijnde poëtisch. Ook de vertelstijl werd wel iets boeiender. Het had wel wat dat je eerst op het beeldscherm te zien kreeg wat de personages geluidloos tegen elkaar zouden zeggen. Al is het allesbehalve een fijn stijlmiddel. Ik zou er niet aan moeten denken om een film te aanschouwen die 2 uur op dezelfde voet doorgaat. Echt interessant werd het helaas ook nooit.

Het laatste filmpje maakte dan wel weer wat goed. Net zoals in Millenium Mambo, draait het vooral om een vrouw die het nachtleven van Taipee verkent. Vormt op zich wel een fijn contrast met de 2 eerdere filmpjes. Vooral omdat de film wat meer wisselt van locaties en er wat meer verbaal geweld te bespeuren is. Verder ook mooi ingekleurd en soms zelfs hypnotiserend, dan denk ik vooral aan die enorme massa scootertjes die zich maar bleven aandienen op de weg.

Het 1ste filmpje raakte mij het meeste. Het 2de verhaaltje had geen meerwaarde voor mij en het 3de verhaaltje was visueel vaak erg mooi. Haalt het niet bij Millenium Mambo deze film, maar toch wel een nipte 4* Erg jammer, van het 2de verhaaltje.

Tja, interessant project, maar slechts half geslaagd.

Het eerste filmpje is voor mij absoluut de beste. Een mooie liefde met een prachtige afsluiting. Het tweede filmpje sprak me wat minder aan. Het zag er nog steeds mooi uit, maar de stijlkeuze en het 'verhaaltje' sprak me niet aan. Ook het derde gedeelte bleef mij te vaag. Er waren nog zat mooie beelden in, vooral in de club, maar echt geweldig werd het nooit.

Ik zit met mijn beoordeling tussen de 3* en 3,5* in, maar het tweede filmpje trekthet toch naar beneden.

Neem dan toch een andere tijd om je verhaal te vertellen!

Saai en leeg, sorry dat ik het zeg. Het eerste deel is mooi (muziek werkt inderdaad uitstekend, en de eindeloze reeks biljartspelletjes kon me zeker bekoren, maar het laatste shot verknoeide veel, dit soort sentimentaliteit was totaal ongepast (ik snap het wel, het is een klein gebaar en ik zie ook de bedoeling ervan, maar het was helemaal niet nodig en haalde alle magie weg uit de relatie). Het tweede deel, mwoah. Laten we het houden op totaal mislukt. De tussentitels werkten voor geen meter en stoorden me meer dan in eender welke stomme film die ik ken en het verhaal/gegeven interesseerde me geen lap. Een paar mooie plaatjes, maar ook daar was het nihilisme dat de klok sloeg en dus onvoldoende om het geheel te redden. Muziek stoorde me niet, maar echt geweldig vond ik het ook niet. Het derde deel was wel erg mooi gefilmd en af en toe zelfs ontroerend, maar na het vorige deel kon ik niet meer veel verdragen en ben ik hopeloos afgeknapt op de duffe, pessimistische visie op onze tijd die eruit spreekt.

Ik heb geen flauw idee wat de regisseur met deze film wilt bereiken trouwens. Liefde spreekt er amper uit de verhalen (hoogstens het eerste dan), ik vond de film eigenlijk vooral leeg en emotieloos. Als dat de bedoeling is, goed dan, maar dan heb ik er geen énkele boodschap aan. Wat de drie verhalen met elkaar te maken hebben zie ik ook niet meteen, behalve de terugkerende acteurs en het 'liefde'-gegeven, maar dat maakt er geenszins een geheel van (getuige de meeste berichten hierboven die hun bespreking van de film in drie opdelen omdat ze er geen geheel van kúnnen maken).

De film is niet slecht, hij is rustig en vaak mooi om te bekijken en vooral tijdens het eerste stuk lijkt het ook een mooie film te gaan worden. Maar daarna ben ik de draad kwijtgeraakt, en een andere teruggevonden die me absoluut niet beviel. Een 3* is het hoogste dat ik dus te bieden heb, en dat is laag want ik had veel van deze film verwacht.

Na al die morsige, gewelddadige films die ik de laatste tijd gezien heb was ik wel weer eens toe aan wat anders dus bedacht ik; Laat ik maar weer eens aan de aziaitische romantiek gaan. Aangezien Taiwan "hotter"is in filmland dan ooit te voren wilde ik wel eens een film zien afkomstig van het eilandje dat al vele jaren dapper stand houdt tegen zijn grote buurman.

Ik had dus wel zin een filmpje a la Kim il Duk, Wong Kar Wai maar.... Wat was het lang geleden dat ik zo bedrogen uitkwam zeg met een film. Zelden een nog minder nietszeggende en saaie film gezien. Gebakken lucht, lege huls, mooifilmerij het is allemaal van toepassing op deze film (en dat dan 3x zelfs).

1966; Een tijd van liefde. Om kort te gaan; Welke liefde??? Geen emoties die liefde op film (dan wel in het werkelijke leven boeiend maken). Een totaal gebrek aan chemie, passie, verliefdheid, frustratie, verlangen en erotiek plus een uiteindelijke conclusie die op de scheurkalender op de WC thuishoort. Liefde is: Elkaars handje vasthouden.

1911; Een tijd van vrijheid. De vrijheid om even een uiltje te knappen tijdens deze veel te lang durende film. Het stomme element uit de film vond ik maar afleiden eigenlijk. Verder krijg ik een kitscherig stukje nietszeggend kostuumdrama met een vreselijk piano gejengel eronder dat erg hoog weet te scoren op de "Zzzzzz- schaal". Een soort van Taiwanese versie van Sisi dus

2005; Een tijd voor jeugd. Alhoewel ik twijfel of Hou met deze film de jeugd wel weet te bereiken. Even werd ik weer opgeschrikt en had ik weer een sprankje hoop terug. Dit gedeelte begon interessanter omdat er gewoon meer te zien is in een stad als Taipei en o' wonder ik zag voor het eerst twee geliefde eens fysiek met elkaar in de weer. Helaas verzand ook dit gedeelte in een vreemd, afstandelijke en traag drama. Waarvan ik me eigenlijk 2 dagen later al niet veel meer van kan herinneren.

Wat een mislukking dit zeg... 1*

1ste deel: 4.5*

2de deel: 2*

3de deel: 2.5*

Al bij al toch licht teleurstellend na de prachtige eerste 40 minuten. Maar die onthou ik zeker.

3.5*

Deze film komt in z'n eentje dicht in de buurt van mijn volledige top-3 'saaiste films ooit' .

Three Times is echt een slaapverwekkende vertoning. Het eerste verhaaltje is erg (erg!) dun. Het simpele feit dat liefde ingetogen wordt gebracht maakt het nog niet automatisch goed natuurlijk. Laat staan dat dit de ultieme verbeelding van liefde is. Vond de handjes-scene inderdaad clichematig en de muziek absoluut niet passend. Grootste pluspunt hier is het acteerwerk van Qi Shu.

Dan het tweede stuk, het officiele stomme gedeelte van de film. Wordt in de rest van Three Times amper een woord gezegd, hier beginnen de personages ineens in volzinnen te praten! Origineel om het stomme-film element te introduceren maar dit lijkt eigenlijk nergens op. Muziek is daarbij vreselijk. Wel mooie shots her en der, fraai kleur- en lichtgebruik ook.

Derde verhaal is het meest normaal maar heeft ook niet al te veel te bieden. Score is in ieder geval wel oke hier, een paar aardige ideeen verder maar het blijft weinig opzienbarend.

Samengevoegd wordt dat dus saaiheid in drievoud, hoewel de film als geheel nog wel iets beter is dan de som der delen.

Ik was gisteren wat moe, en begon Three Times te kijken voordat ik ging slapen. In het eerste verhaaltje gebeurt in principe weinig. De chemie tussen de personages vond ik echter wel erg sterk. Ik genoot van de sfeer. Rain and Tears had van mij niet gehoeven... 3*

Het tweede filmpje was waar ik gisteren in slaap viel. Ik werd wakker bij de eindcredits.

Vandaag wederom een poging gedaan. Maar wederom viel ik bij hetzelfde stuk van de film in slaap. Het tweede filmpje weet mij telkens in een soort trance te brengen. Mooie sfeerbeelden met wat pianomuziek. Maar verder weet ik niet wat ik ermee aan moet. De vertelvorm werkt niet voor mij. 1*

Gelukkig werd ik wel wakker voor het laatste deel. Het laatste filmpje vond ik het fijnst. Zou het contrast kunnen zijn met het tweede filmpje, maar er zat in elk geval meer drama in dit verhaal. Vond het optreden een van de mooiste scenes. Qi Shu heeft een enorm realistische manier van acteren, zelden eerder iemand zo natuurlijk zien spelen. 3.5*

2.5*

Vind het hele idee om met twee dezelfde acteurs drie verhaaltjes te maken, die zich afspelen in verschillende jaargetijden als een soort van ode aan de liefde dus, erg leuk. Helaas niet helemaal geslaagt alleen. Vooral de chemie tussen de acteurs is wat stroef en dat heeft, gezien het daar full time om draait, effect op de hele film. Qi Shi echter doet haar uiterste best en brengt het er dus wel telkens goed vanaf. Chang vond ik met momenten spelen als een natte dwijl, dus het probleem lag meer bij hem.

Het eerste verhaaltje is leuk, heel zwijgzaam en traag, met vrijwel constant hetzelfde camera-standpunt en een niet al te logisch uitgangspunt maar kent ook wat mooie momenten zoals het handje op het einde, al heb ik dat ooit veel mooier gezien

(*uhum* Su-ki-da *uhum*) Rain and Tears werkte ook wel goed. Het tweede deed me dan weer helemaal niets, zoals reinbo al zei een beetje makkelijk om het zo silent te doen, erg storend ook! Als ze er nou mee waren begonnen had ik het nog niet eens zo heel erg gevonden maar het werkte gewoon niet, vooral na verhaal een. Wel een aardige sfeer dat wel. Het laatste stuk is dan misschien nog wel het beste, leuk om te zien hoe het heden zo veel verschilt van al het vroegere, vraag me ook af of ze het voor dat effect, express extra verwarrend hebben gemaakt, kon het niet zo goed volgen namelijk. Er was een soort van driehoekverhouding aan de gang, maar dat maakte ik er pas veel later uit op. Maar goed, dat kan ook aan mezelf liggen natuurlijk. Tot slot vraag ik me toch sterk af hoe iedereen dit toch steeds zo stijlvol lijkt te vinden, ik ervaarde juist het tegenovergestelde en vond het allemaal maar heel gewoontjes op visueel gebied. Heb inmiddels vele aziatische filmpjes gezien die me met weinig middelen van mijn stoel af wiste te blazen als het daar om ging en dit is wel de laatste waar ik dat over zou zeggen. Ondanks dat het wat tegen viel toch een woord van dank aan degene die me de dvd cadeau heeft gedaan, hij staat immers mooi in de kast, tussen de collectie.

2,5 sterren

Hou observeert. We mogen meekijken in het leven van de hoofdpersonen. Alsof je door een verrekijker (misschien niet het goeie woord, maar wel passend bij het gevoel) de hele dag die mensen aan het volgen bent. Dit doe je dan helemaal aan de andere kant van de hal, onder een trap, of in een verborgen hoekje van een kroeg. De taak van die kjiker/lens is alleen om goed opgesteld te staan. De taak van de hoofdpersonen is om iets te laten zien wat boeit.

Een eerste sfeer/gevoelsimpressie, maar er is natuurlijk more to it. Hou weet waar zijn camera moet staan, hoelang hij scenes moet rekken en wanneer ze moeten stoppen.

De acteurs doen 'gewoon' alsof ze het leven in die verhaaltjes ook echt leven.

Het is dus zo mooi, omdat het allemaal zo simpel lijkt en de registratie perfect is. De enige sfeerversterker die Hou gebruikt is muziek, maar deze heeft vaak een verhalende werking hier.

Nog maar even een korte impressie van de filmpjes hier:

Het eerste.

Vooral de eerste minuten zijn bijzonder. Een langerekte biljartscene waar nets gezegd word, maar het is zo mooi om naar te kijken. Prettige binnenkomer, met een geiaal einde. Bij mezelf had ik zoiets aak maken films dan de fout om er nog een hele lading onzin acheteraan te gooien.

Het tweede.

Visueel erg mooi. Moie kostuums, mooie shots ook weer. De pianomuziek werkte ook goed. De tussentekstjes en de stomme film uitwerking haalde de film een beetje uit een flow. Zat ik eindelijk naar iets moois te kijken, kwam er weer zo'n tussentekstje, dat me eigenlijk gewoon niet boeide. Audiovisueel nog wel erg sterk verder.

Het derde.

Inderdaad een beetje Milennium Mambo achtig. Lekker dat stadse gevoel en toch de manier waarop ik Hou het best tot zijn recht vind komen denk ik. In tegenstelling tot Mambo houdt hij zijn Camera hier wel gewoon op de plek (die zwalkende shots daar, prachtig) en zit er niet zo'n overdonderende OST in. Had heemaal niet zo gepast verder waarschijnlijk, want ondanks dat de film wat chaotischer is, verder nog wel steeds een hele lome vibe. Mijn favoriet van de 3.

Na Millenium Mambo doet Hou het weer voor me. Prachtig! Alleen het 2e filmpje kent kleine minpuntjes. Net genoeg voor een lagere score. Films om heerlijk ontspannen uit te komen.

Ai, viel zwaar tegen, vond het zelfs een erg lange zit.

Op zich aardig dat we telkens 'dezelfde' hoofdpersonages krijgen. Maar boeiend wil het maar sporadisch worden, vooral de muziek probeert dat te verhinderen.

'1966' begint nog wel goed, maar zakt langzaam af naar een niet al te indrukwekkend stukje film, al komt dat mede door de vreselijke muziek. Het tweede deel vond ik echt ontzettend saai. Ook nogal inconsequente silent movie. Wel de vreselijke lappen tekst, maar niet zwart/wit. Vond de belichting hier echter wel erg sterk, eigenlijk het enige punt wat in alle drie de delen dik in orde was.

Het derde deel is het enige gedeelte waar de muziek niet slecht is. En het deel met het fijnste sfeertje. Ook het minst vaak op pauze gezet.

1.5* want het kostte me echt moeite om hem uit te kijken, '2005' tilt het nog wel richting de 2*, maar dat vind ik eigenlijk net wat te veel van het goede.

Aangenaam verrast door dit poëtische drieluik over de liefde van Hou Hsiao-Hsien en dat geldt vooral voor het tweede filmpje (4,0*) dat zich afspeelde in 1911. Hier verwachtte ik namelijk helemaal niets van. Op visueel vlak vind ik dit ook het mooiste filmpje. Dat men er voor gekozen heeft de dialogen tussen de scènes af te beelden vind ik helemaal niet zo slecht gevonden. In 1911 waren de films nu eenmaal gewoon zwijgend. Het enigste waar ik mij aan stoorde was dat "kattegejank". De pianomuziek vond ik daarentegen weer erg mooi.

Poëtisch gezien vind ik het eerste filmpje (4,5*) verreweg het mooiste. Een man op zoek naar zijn liefde waarbij de zoektocht uiteindelijk beloond wordt. Prachtig.

Het derde filmpje (3,5*) vond ik het minste. Het is best wel sfeervol, ziet er mooi uit maar deed mij ook weer niet zo veel.

Waardering; 4,0*

Blijft genieten dit.

Hou is een fantastisch filmer. Weet met hele simpele gebaren en scenes steeds iets prachtigs te scheppen. Elk van de drie filmpjes heeft een duidelijke functie in het geheel, elk heeft z'n eigen kwaliteiten en elk sluit ook aan bij een ander deel uit Hou's oeuvre.

Qi en Chen zijn erg sterk, visueel is het een pareltje en meer dan eens is het erg aandoenlijk en mooi. Het is jammer dat het tegenwoordig stil is rond Hou, want er zit duidelijk nog meer in deze geweldige regisseur.

4.5* en een uitgebreide review

Drie liefdesverhalen in drie verschillende tijden. Wellicht zegt ieder segment iets over hoe de liefde ervaren wordt in verschillende tijdperken, al vind ik het wat ver gaan om een relatie tussen twee personen symbool te laten staan voor complete generaties. Ik kan niet een bevredigende verklaring vinden waarom deze drie verhalen tot één film verwerkt zijn en nog minder waarom er voor deze volgorde gekozen is, zelfs al voelde het wel aan als een juiste keuze. En daar gaat het hier toch om, om voeling.

Wat ik bedoel te zeggen is dat de verhalen op zichzelf hier niet zo belangrijk leken. Hou creëert een sfeer en een bepaald gevoel in ieder deel en hoewel het misschien wat makkelijk klinkt zo lijkt de waardering af te hangen van hoe ver je mee kunt gaan in dit gevoel. Dit is vooral filmisch grootse cinema, hoe ingetogen het ook gebracht wordt. Vooral de vertelling van de jaren '60 is van grote schoonheid. Het verhaaltje is zo simpel als ze komen, maar let op de kalme ritmiek van dit segment. Met biljarthallen als ijkpunt vangt Hou het komen en gaan van mensen en de manier waarop de scènes in elkaar overvloeien is wonderschoon. Het is eigenlijk gewoon een kort meesterwerk. Wel jammer dat dit soort filmpjes ontzettend moeilijk te prijzen zijn. Ik verval al snel in wazig en pretentieus geneuzel, terwijl Hou het juist zo simpel houdt.

Dat de twee tijden die erna komen minder sterk zijn komt vooral doordat ze een mindere flow hebben, maar op zichzelf zijn het nog steeds sterke filmpjes. De tweede is formalistisch het meest opvallend, met zijn constante pianoriedeltje (erg mooi) en z'n eerbetoon aan de stomme film. Ietwat moeilijk om in te komen, maar de onvermijdelijk tot afstand gehouden liefde heeft zeker iets. Het derde deel heeft de meest interessante personages en de grote stad als een soort hoofdfiguur nemen is altijd een plus. Daarbij is het ook best een aandoenlijk portret van gebroken zielen op zoek naar contact.

Toch een poging om iets te maken van het uitgangspunt van de drie tijden. De eerste ziet liefde met relatief gemak in vervulling gaan. Pure liefde zet de toon, waardoor de absentie ervan in de volgende twee delen extra hard aankomt en de melancholie vergroot (telkens dezelfde acteurs gebruiken draagt hier ook aan bij). De tweede gaat over echte liefde doorbroken door factoren van buitenaf: de geschiedenis en conventies. De derde romance werkt juist niet door problemen van binnenuit: de hoofdfiguren worstelen met zichzelf.

Hou bewijst zich hier vooral als een meester van muziek en montage, beiden misschien nog wel beter dan het camerawerk op zichzelf. Chen Chang en Qu Shi zijn erg goed ook. Dit is pas de tweede Hou die ik zie, na Millennium Mambo. Die staat bij mij op 1,5*, maar ik herinner me er niets van. Misschien een herziening nodig en wat dieper in dit oeuvre duiken. Dit is een dikke vier-sterrenfilm namelijk.

Mijn eerste Hou.

Allereerst, mooi gefilmd, zeker qua belichting. Overal is denk ik het tweede filmpje het mooist met een voortdurende rode gloed. Hoogtepunt qua scènes zit in het derde filmpje met de TL-buis. De muziek kabbelt aardig weg, met name de pianomuziek in het tweede filmpje is best aangenaam.

Ook al is het niet uniek, aardig is het wel om dezelfde acteurs verschillende personages in verschillende tijden te laten spelen. Zeker bij Qu Shi is dat geen straf, ze maakt de beelden er niet lelijker op.

Inhoudelijk draait het vooral om het registreren zonder veel voor de kijker in te vullen. Ik kan me voorstellen dat dat voor veel mensen werkt, voor mij werkt het minder. Ook bij mij vragen bij het eerste filmpje wat in hemelsnaam de band is tussen de personages. Het derde filmpje voelde ook nogal vluchtig aan. Alleen in het tweede filmpje voelde ik een bepaalde chemie, maar hadden de dialogen door middel van getoonde teksten wat mij betreft achterwegen gelaten mogen worden. Liever echt zwijgende acteurs, dan dialogen op deze manier.

Als ik dit met iets moet vergelijken, zou het In The Mood For Love zijn, waar ook veel geregistreerd wordt en veel aan de kijker overgelaten wordt om in te vullen, maar waar voor mij de onderhuidse spanningen veel beter voelbaar zijn. Three Times is wat mij betreft zeker geen totale mislukking, maar ook niet geweldig geslaagd. Visueel in ieder geval genoeg prettig genoeg om de tijd mee door te komen. 3*.

Het blijft er goed uitzien, maar ik vind het derde deel van de drie wat rommeliger. Past naar mijn smaak ook wat slechter bij de eerste twee. Die eerste twee zijn subtieler, de liefde blijkt met name uit beperkte gebaren, oogopslag. Het gesproken woord speelt in het eerste deel een bescheiden rol. In het tweede deel wordt tijdens gesprekken rustige pianomuziek gespeeld voor de kijker. Het belangrijke deel van die gesprekken wordt, uitgeschreven in Chinese karaktertekens en op een achtergrond van lakwerk, tussen de scènes door aan de kijker vertoond. Het derde deel is dan weer sterk verwesterd, met gesprekken en alle stadsgeluiden daarbij uit de moderne stad.

Fijne film. Erg fijne film zelfs. Opgedeeld in drie delen waarin elk deel een eigen korte film vormt binnen een thematisch geheel. Het eerste verhaal is veruit het beste. Weinig woorden maar des te meer emotie. Een aantal blikken zeggen vaak genoeg en de camera registreert dat zonder ergens een punt van te maken. Prachtig. En dat alles voorzien van een fijne nostalgische sfeer en prachtige beelden. Denk aan die vertraagde shots bij het snookeren (geen biljart zoals sommigen zeggen) of steeds dat shot van achter uit de zaak. Het tweede verhaal is an sich best fraai maar weet nergens het niveau van deel één te halen. Daarnaast haalt deze je eerst uit de flow door dat kattengejank en ook het feit dat het een stomme film is. Langzaamaan raak je als kijker daar wel weer in, maar dat duurt toch zeker 20 minuten. Uiteindelijk is dat nog best een mooie kortfilm geworden. Het derde verhaal is allicht het meest interessant en boeiend, met erg mooie poëtische shots van de brommer op de autoweg, maar het is ook klinisch en kil en onbegrijpelijker dan het verhaal van 100 jaar terug.

Inhoudelijk gaat dit vooral over de ontwikkeling van de mens en de liefde. (Dat is hierboven ook al aangehaald zag ik) Je hoeft ook alleen maar te kijken naar de geboortedatum van Hou en je weet dat hij zelf een jaar of 19 was in 1966. Dat verhaal gaat dus over zijn eigen jeugd waar hij - natuurlijk - met liefde aan terugdenkt. En daarmee een periode die voor hem daarvoor (de echte liefde) staat. Het tweede verhaal gaat over de voorouders waar liefhebben niet mogelijk was en het derde verhaal over de huidige jeugd die niet eens meer echt liefhebben en samen willen zijn, en dat daarmee ook een kleine metafoor is voor Taiwan en de moderne tijd waarin het individu steeds prominenter wordt. Dat is een observatie natuurlijk, maar eigenlijk ook een treurig gegeven. Het maakt de film er echter niet minder om. 4,0*.

Eenvoud in drieën.

‘The way we were’ is in elke ‘tijd’ weer anders. Hoe men ‘is’, hangt altijd samen met de omstandigheden van het tijdperk waarin men leeft. De klasse van Hou is dat hij heel weinig nodig heeft om die waarheid sfeervol en vaak ontroerend voor het voetlicht te brengen.

Nou ja, weinig: met Chen Chang en Qi Shu heeft hij natuurlijk een gouden koppel in handen. Vooral laatstgenoemde spat voortdurend van het scherm, of dat nou is als giechelende bakvis die haar amant voorziet van een kopje thee en een sigaret, als stijlvolle courtisane wier hoop op bevrijding en liefde de bodem in wordt geslagen, of als glamoureuze beauty, ongrijpbaar, alternatief-artistiekerig, swinging both ways, koketterend haast met haar fysieke beperkingen.

Chen Chang is een waardig tegenspeler; geeft zijn personage met name in het eerste en derde deel een hoekig zwijgzaam karakter als contrapunt. Er zijn niet veel acteurs die het zelfvertrouwen hebben om overeind te blijven tegenover iemand als Qi Shu, aldus Hou in een interview. Hij wel. Coole kerel.

Hoewel Hou nadrukkelijk bedoelde de drie ‘tijden’ een alternatieve afspiegeling te laten zijn van Taiwan’s politieke geschiedenis (chronologisch de overheersing door Japan, de Amerikaanse invloed, en de heftige verkiezingen van 2004), is dat – althans voor buitenstaanders – alleen evident in de episode van 1911. Daar gaan de hoop op liefde en de hoop op vrijheid gelijk op.

Interessanter is het fraaie gebruik van muziek in de gehele film. Mag dat in de eerste episode (1966) misschien wat voor de hand liggend zijn, effectief is het wel. Wie kent er niet een ‘love soundtrack’ bij zijn leven, of althans liedjes die op zichzelf helemaal niet zo goed hoeven te zijn, maar wel onverbrekelijk verbonden met de persoonlijke ervaring? Schrijver dezes is wat dat betreft trouwens ook ‘guilty’, met ‘Fool To Cry’ van de Stones, en Joan Armatrading’s ‘The Weakness In Me’ . Maar dat terzijde.

Het nummer dat Jing zingt in die club in Taipeh, drukt met zijn loodzware, zichzelf zeer serieus nemende adolescenten-poëzie perfect het levensgevoel uit van ‘A Time for Youth’. Deel 2 is misschien het meest bijzonder, maar deze laatste episode vind ik stilistisch en qua sfeer misschien nog wel meer geslaagd.

Het echte muzikale hoogtepunt is voor mij het moment dat de courtisane haar vraag – dé vraag – stelt aan Mr. Chang, en de piano-muziek overgaat in een lied – van wanhoop en vergeefsheid, zo stel ik mij voor. Het doet misschien pijn aan sommige (westerse) oren, maar ik vind het hier schitterend.

Met het eerste filmpje ─liefde rond het poolbiljart─ heb ik de meeste affiniteit, omdat ik in die tijd (1966) zelf nog achter mijn hormonen aanholde en figuurlijk gesproken stad en land afreisde om die een beetje tot rust te brengen.
Volgens mij gaat het tweede filmpje over een liefde die gedoemd is vanwege standsverschillen. Hij is immers de secretaris van een belangrijk man, zij slechts een courtisane in een bordeel. Dat klassenverschil was begin 20e eeuw onoverbrugbaar, vermoed ik.
Het derde filmpje tenslotte is typerend voor veel hedendaagse relaties. Sommigen willen van meerdere walletjes eten, anderen gooien de kont tegen de krib zodra er een scheet dwarszit.

Ik vond de kwaliteit van de filmpjes van lieverlee minder worden. Deze episodefilm is goed te doen, maar ik zie mijzelf nog niet toetreden tot de fanclub van regisseur Hsiao-Hsien Hou (als die al zou bestaan).

Een mooi drieluik over liefde, communicatie, verwachtingen, ... Liefde, vrijheid en jeugd. Al hangt het alle drie dicht bij elkaar. Ik hoopte eigenlijk meer op een grotere link tussen de drie delen, maar het is vooral thematisch dat de kortfilms aan elkaar gelinkt zijn. Met dezelfde regisseur en hoofdacteurs, is de band gelukkig wel sterk genoeg.

Het eerste deel is echt wel goed. Praktisch geen dialoog, de beelden spreken voor zich. Tijd van liefde, waarin liefde meer is dan mooie woorden. Een andere insteek dan één van mijn favoriete films ooit: Before Sunrise. Daar ontstaat de liefde net door een film lang te praten. Maar dan evengoed vanuit het hart zoals hier. Oprecht. De andere delen doen het iets minder, maar op zich blijft het niveau wel behouden. De aanpak is telkens passend en met een eigen insteek. Extra complimenten voor actrice Qi Shu, die vooral de film trekt.

Three Times was niet helemaal wat ik verwachtte, maar is zeker goed bevallen. Mooie beelden die eerder spreken dan de dialogen. Soms bleef het wat afstandelijk, maar langs de andere kant denk ik wel dat de film bij een volgende kijkbeurt nog meer kan smaken. We zullen zien...

Een liefdesverhaal verspreid over drie periodes met nota bene dezelfde acteurs. Niet alles was even boeiend, zeker omdat er weinig samenhang was tussen de delen. Het eerste deel beviel me het beste met dat biljarten. Weinig dialoog, maar dat hoeft niet altijd om de chemie van de liefde te voelen. Vooral een erg mooie choreografie en beelden doen veel.

Ongetwijfeld Hsiao er een bepaalde symboliek willen insteken waarbij de eerste film refereert naar zijn eigen jonge periode van liefde en liefhebben. Daar waar de oudere generaties kampte met culturele obstakels en de huidige generatie niet meer weet wat écht liefhebben is.

Mooi gedaan allemaal, maar ik werd net te weinig ondergedompeld in het hele verhaal. Maar appreciëren doe ik deze film zeker.