Hai Shang Hua (1998)

Vond het een zware film eigenlijk.

Met Hou's slome tempo heb ik doorgaans geen probleem. Maar hier maakt hij het wel erg bont. Veel dialoog en uniforme stijlkenmerken maken van deze film een soms wat ongemakkelijke zit.

De hele film speelt zich binnenshuis af, zit geen enkel buitenshot in. Daarbij is de belichting en het kleurenpalet in elke scene (130 minuten lang) hetzelfde. Olielampen verlichten de vertrekken, dus overal hangt een oranje gloed over. Elke sceneovergang is een fade-out/fade-in, waarbij de lampjes steeds als laatste verdwijnen en als eerste verschijnen ... erg mooi, dat wel, maar na een tijdje gaat het wel wegen.

Enige echte nadeel vond ik eigenlijk het minder boeiende verhaaltje. Wat soapverwikkelingen die het visuele te weinig ondersteunen. Hou is beter als registrerend regisseur. Personages die weinig zeggen binnen een simpel dramatisch gegeven. In Flowers wordt er gewoon teveel gepraat, binnen een zwaarmoedig decor.

Uiteindelijk is het best een mooie film, maar doe maar een hedendaagse Hou met Qi in de hoofdrol, of, zoals in z'n laatste film Three Times, een kortfilmpje let dit gegeven. Bij momenten is het echt genieten (de eindscene bijv), maar af en toe is het naar adem happen, en Hou geeft maar weinig zuurstof.

Daarmee heb ik ook z'n laatste 6 films gezien. Nu de rest van z'n back catalogue afwerken, al verwacht ik daar gevoelig minder van.

3.5* voor deze. Eentje voor de fans.

Eigenlijk wel helemaal eens met de berichtjes hierboven. Hou's Flowers of Shanghai is in setting compleet niet te vergelijken met zijn andere drama's en het kostte me dan ook even om de schoonheid van deze film te zien. Met een compleet eigen ritme, en een slepende soundtrack eronder zorgt Hou ervoor dat alles net even anders aanvoelt dan anders. De drama's die hij zo mooi kan filmen via het alledaagse worden hier eigenlijk helemaal niet gebruikt. Of het moet zo zijn dat ik ze niet kan zien omdat de setting mij te vreemd is. Ondanks dit is Flowers een redelijk speciale film, ongelijk andere en sterk in haar ritme.

Blijft dat ik liever zijn andere films zie en ben dus ook een beetje huiverig voor zijn komende kung fu projectje.

Het is lang geleden dat ik deze Hou zag en ik zou'm graag herzien. Was volledig in trance bij het kijken. Niet alleen van de prachtige muziek, maar ook door het camerawerk.

Jullie prijzen wel de schoonheid van de film, maar wat nog niemand heeft opgemerkt is dat alle scenes (met uitzondering van de enige 'actie'scene en daarmee het inhoudelijk breekpunt van de film) de camera tergend langzaam naar rechts wiegt en dan weer terug naar links. Scene na scene, 130 minuten lang (met uitzondering van dat ene korte moment). Ik ga ervan uit dat de meeste mensen deze film niet op het filmdoek bekijken en ik weet dan ook niet wat ervan over blijft op TV. Maar op een megascherm (zag 'm in Pathé 5 in Rotterdam) is dat heel heftig.

Dat had op mij zo'n hypnotiserend effect dat ik het mijn favoriete Hou ben gaan vinden. Ongelofelijk wat de impact is van zo'n filmtechnische keuze. Grote klasse!

Bleef dan niet echt onwijs veel van over, althans de trans bleef uit bij mij. De beweging zelf zag ik wel, maar dat was het dan ook. Voor mij toch echt de minste Hou, en ik zag er tot nu toe al negen (Chacun Son Cinéma niet meegerekend). Zou ze graag allen zien op het doek, maar dat zie ik niet echt gebeuren...

Tja, dat is dan toch de magie van cinema op het doek denk ik dan



Wauw, negen! Zoveel heb ik er ook gezien (Chacun niet meegerekend). Ik moet vooral de ouwetjes nog, maar heb wel het idee dat ik het beste van Hou wel gezien heb. Het is bewonderenswaardig hoe volhardend je bent in het vrijwel uitsluitend kijken van Aziatische films.