Zui Hao De Shi Guang (2005)

Helemaal vergeten te vermelden dat Qi Shu werkelijk een betoverend mooie vrouw is, vooral in de jaren zestig.

Oh het middenstuk van deze film, verschrikkelijk. Ik snapte niet waarom dit als een stomme film is geschoten. Het eerste deel vond ik aardig, het was natuurlijk prachtig geschoten en die vrouw was prachtig (lippen), maar nee, ik kon hier helemaal niet inkomen, in deze film

Ik citeer uit verslag voor engels dat ik heb gemaakt na een gesprek dat ik met Hou-Hsioa Hsien had: "The 1911 part is shot as a silent movie, not just for the feeling of the movie but because in 1911 they spoke mandarin in Taiwan, ‘a language too difficult to teach the actors just for this movie’, Hou Hsioa-Hsien tells"

grappige verklaring, wel

Het tweede deel, 1911, vond ik veruit het beste stuk van de hele film. De golvende camera en vooral die waanzinnig mooie pianomuziek. Zelden zulk mooie filmmuziek gehoord, prachtig!

Bij het tweede deel ben ik letterlijk in slaap gevallen (ondanks de mooie muziek). Ik begrijp niet dat de regisseur de spraak heeft weggelaten maar verder helemaal geen "stomme film" filmstijl heeft gebruikt.

Het derde deel kon mede daardoor ook weinig goeds meer doen. Erg jammer want het eerste deel vond ik wel erg mooi.

Ik vind dit verre van 'pompeuze gebakken lucht' zoals ik op de vorige pagina las. Briljante, sfeervolle en melancholische film met een uitstekende score en een zeer aangenaam tempo. Ik vind het 1966 segment het beste gedeelte van de film; Hou weet de liefde daar op een subtiele en oprechte wijze op me over te brengen. Erg mooi.

Het 1911 gedeelte is vooral van een grote esthetische schoonheid; prachtige pianodeuntjes, betoverend camerawerk en een heerlijk ritme. De stijlkeuze (stomme film, tussentitels) is zeer welkom.

Het moderne gedeelte vind ik 'minder mooi', maar thematisch gezien wel zeer effectief: de liefde en communicatie in onze tijd (de drukte van ons leven, communicatie via mail, gsm) is gecompliceerder dan voorheen. Het segment lijkt ook loodrecht te staan op het 1966 segment, waar de liefde vrijer, eenvoudiger en directer tot stand lijkt te komen.

Van de 6 films die ik tot nu toe van de regisseur zag vind ik Zui Hao De Shi Guang zijn beste, samen met Dongdong de Jiaqi. Schitterende filmmaker! 4,5*

Adembenemend en ontroerende film. Het is een film over de obstakels van de liefde, in drie verschillende tijden. Daarbij waren de eerste twee meesterlijk, en is de derde wat afstandelijker. En dat komt ook, zoals al eerder gezegd, door de hele andere en snellere manier van liefde op elkaar overbrengen in huidige maatschappij. Maar ook deze laatste was wel degelijk sterk, al verbleekt het wat tegenover de twee andere. Waar de eerste een hele vertederende, subtiele is, begeef je je met de tweede in dromerige wereld van emotionele en visuele schoonheid. Complimenten ook voor de cinematografgie van Pin Bing Lee en de muziek. Ga eens uitzoeken van wie die piano muziek was. 4.5 sterren

Is de dvd de korte 120 minuten versie of de veel te lange 135 minuten versie die ik op het IFFR voorgeschoteld kreeg?

Ik heb me gisteravond door de 135 minuten versie weten te worstelen.
Het eerste halfuur heb ik aandachtig zitten kijken hoe twee mensen met elkaar aan het biljarten waren. Best aardig om te zien, maar het 'liefdesverhaal' dat volgde was zo simpel. Een man trekt half Taiwan door in zijn vrije weekend om het meisje te zoeken met wie hij toen zo'n leuk potje biljart heeft gespeeld. Toen de man te horen kreeg dat het meisje alweer vertrokken was reageerde hij erg laconiek, alsof hij zojuist te horen kreeg dat het morgen gaat regenen. Als ik stad en land afzoek naar het meisje van mijn dromen, en ik kan haar niet vinden, dan zou ik zelf toch wel wat emotioneler reageren. Maar misschien hebben Taiwanese mannen wel een ijzersterke zelfbeheersing, dat zou kunnen.
Als hij haar dan uiteindelijk vindt dan zitten ze elkaar eerst een paar minuten schaapachtig aan te kijken, gaan een hapje eten, om vervolgens de trein te missen naar de kazerne en met 'Rains and Tears ' van Demis Roussos op de achtergrond op de bus gaan staan wachten.
Je zou dit een liefdesverhaal kunnen noemen, maar ik vind het wat magertjes. Ik denk zelfs dat het meisje niet eens zo verliefd was, maar dat ze hem 'wel leuk' vond.

En dan begint het tweede verhaal, we zijn in 1911 en we horen het meest afgrijselijk stuk muziek wat je je maar kunt voorstellen.
Dit gedeelte is "silent", omdat het zich in 1911 afspeelt. Dat was wel geinig, omdat de film gewoon in kleur was, en het is natuurlijk wel bijzonder om een silent in kleur te aanschouwen.
Ik vind wel dat het nogal afleidt van het verhaal, maar dat kan persoonlijk zijn.
Gelukkig speelt het grootste gedeelte van dit tweede verhaal zich af onder prachtig pianospel, maar helaas eindigt het met wederom dat afgrijselijke geluid van een vrouw met een soort banjo, die volgens mij de thee-drinkende mannen probeert weg te jagen door het meest irritante geluid ter wereld te maken. Dat lukt haar niet, maar het lukte haar wel om mijn lachspieren te prikkelen.
Het verhaal in dit tweede gedeelte was wel aardig, maar ik moet toegeven dat ik het niet meer zo goed volgde, omdat door die pianomuziek en die rustige beelden mijn ogen moeite kregen om open te blijven.

En terwijl ik hoopte dat hiermee de film was afgelopen schrok ik weer wakker door het drukke stadsleven van 2005.
Wat de bedoeling van dit derde filmpje was weet ik niet precies, maar ik vond het gedeelte waar het meisje aan het zingen was in de club, en dat een aantal mensen haar aan het fotograferen waren, erg goed. De manier waarop ze in de camera keek, en uiteindelijk een piepklein glimlachje liet zien, vond ik geweldig.
Werkte de jongen nou bij de politie ofzo? Dat snapte ik niet goed. Al die rare foto's aan de muur, en die enge foto op zijn computer...

In het geheel vond ik dit een veel te lange film, met wel aardige momenten, mooi camerawerk en goede acteerprestaties.
De verhalen kon ik niet altijd goed volgen, en deden me ook helemaal niets.
Ik vind het wel een leuk idee, om dezelfde personen in drie verschillende tijdperken te laten zien, zo kun je goed zien hoe je omgeving en de tijd waarin je leeft je tot iemand maakt.
Dezelfde mensen kunnen zo verschillend zijn.

2.5*

Een ruan.

Fotografisch gezien gedurende de 2 uur altijd vreselijk mooi, maar als geheel viel de film tegen.

Met het 1e deel begint Hou nog fraai. Met fijn registrerend camerawerk wordt een romance van 2 aandoenlijke personages geportretteerd. De soundtrack bevat oude romantische hitjes die geweldig getimed worden en sfeerverhogend werken.

Bij het 2e deel verloor ik mijn interesse. De stommefilm keuze had een nogal afstandelijke werking op me, de liefde tussen de 2 hoofdpersonages viel me niet eens meer op. De muziek ging me op den duur zelfs irriteren met als dieptepunt dat kattengejank van die vrouw.

Het 3e deel werd dan weer iets beter: de (ge)liefde wordt bereikbaarder d.m.v technische hulpmiddelen, maar daarmee gaan ook de bijbehorende problemen gepaard. De soundtrack is modern en past perfect in het tijdsvak. Hou's visie wordt me hier ook wat duidelijker, maar uiteindelijk is dit deel nog net iets té afstandelijk en kil voor mij.

Wellicht dat ik nog niet toe ben aan zoveel stijlveranderingen in één film. Ik ben wel benieuwd naar andere films van Hou, want een genot voor het oog was deze film wel.

Ben het in grote lijnen eens met Cupido, het eerste deel is erg sterk nadien wordt allemaal wat minder.....

Wat een saaie film. Alleen het laatste deel (2005) was wel te doen.

Lichtelijk “overrated” dit.

Leukste deel, time for love krijgt van mij 4 sterren, vooral voor de muziek en niet meer; time for freedom krijgt van mij 2.5 sterren; en het laatste deel, time for youth krijgt van mijn 2 sterren, saai en te gemakkelijk.

Ik vond de structuur van deze film ook niet bepaald origineel. 3 losstaande verhalen (met dezelfde acteurs) die tezamen iets willen vertellen. Jean-Luc Godard deed dat met zijn Notre musique een jaar eerder, met meer succes. En Kieslowski met zijn Trois Couleurs trilogie.

Apart stellen deze filmpjes niet zo veel voor, maar als geheel staan ze sterker. 1+1+1=5 is hier zeker het geval. Toch nog 3.5 sterren en dat vooral omdat het geheel me wel aanspreekt en het eerste deel...

***0,49* / *****

Totaal anders dan Millenium Mambo. Vooral de 1ste twee filmpjes.

Rain & Tears, typisch zo `n nummer waarvan ik de genialiteit niet inzie. Zou geruisloos aan mij voorbijgaan als hij op de radio kwam, vrees ik. Maar niet hier. Het 1ste verhaaltje imponeert door prachtig samenspel van de 2 hoofdrolspelers. Wel typische gevoelscinema. Buiten de verrichtingen van de 2 hoofdrolspelers om gebeurt er immers praktisch niks. Of je moet van je stoel opveren als een biljartbal gaat rollen. Maar ik vond het mooi. Liefde is: elkaar achterna reizen, elkaar opspeuren, dingen voor elkaar ritselen, samen zwijgend maar voldaan je eten naast elkaar veroberen en je handen voor elkaar vrijmaken. Letterlijk. Prachtige afsluiter ook, met zoals eerder gezegd de juiste muziek op het juiste moment.

Vervolgens val je in het 2de filmpje. En niet echt met de neus in de boter. De samenhang tussen de 3 filmpjes was toch al ver te zoeken, maar het 2de filmpje verschilt niet alleen qua locaties en andere invullingen van de 2 hoofdrolspelers. Hij gaat ook nog eens voor compleet andere muziek en een andere vertelstijl. Hoeft niet problematisch te zijn, maar ik moest duidelijk even acclimatiseren. Wat eerst gejengel was, kon ik steeds meer waarderen als zijnde poëtisch. Ook de vertelstijl werd wel iets boeiender. Het had wel wat dat je eerst op het beeldscherm te zien kreeg wat de personages geluidloos tegen elkaar zouden zeggen. Al is het allesbehalve een fijn stijlmiddel. Ik zou er niet aan moeten denken om een film te aanschouwen die 2 uur op dezelfde voet doorgaat. Echt interessant werd het helaas ook nooit.

Het laatste filmpje maakte dan wel weer wat goed. Net zoals in Millenium Mambo, draait het vooral om een vrouw die het nachtleven van Taipee verkent. Vormt op zich wel een fijn contrast met de 2 eerdere filmpjes. Vooral omdat de film wat meer wisselt van locaties en er wat meer verbaal geweld te bespeuren is. Verder ook mooi ingekleurd en soms zelfs hypnotiserend, dan denk ik vooral aan die enorme massa scootertjes die zich maar bleven aandienen op de weg.

Het 1ste filmpje raakte mij het meeste. Het 2de verhaaltje had geen meerwaarde voor mij en het 3de verhaaltje was visueel vaak erg mooi. Haalt het niet bij Millenium Mambo deze film, maar toch wel een nipte 4* Erg jammer, van het 2de verhaaltje.

Tja, interessant project, maar slechts half geslaagd.

Het eerste filmpje is voor mij absoluut de beste. Een mooie liefde met een prachtige afsluiting. Het tweede filmpje sprak me wat minder aan. Het zag er nog steeds mooi uit, maar de stijlkeuze en het 'verhaaltje' sprak me niet aan. Ook het derde gedeelte bleef mij te vaag. Er waren nog zat mooie beelden in, vooral in de club, maar echt geweldig werd het nooit.

Ik zit met mijn beoordeling tussen de 3* en 3,5* in, maar het tweede filmpje trekthet toch naar beneden.

Neem dan toch een andere tijd om je verhaal te vertellen!

Rain and tears van Demis Rousos zal nooit meer hetzelfde zijn.

Prachtige film. Dat zeg ik achteraf. Wat heb ik me soms moeten verbijten de film af te kijken, en dan bedoel ik het tweede deel. Dat deze film zo lang blijft hangen betekent dat het een goede film is voor mij. Met name eerste en derde stuk. Mooie beelden. Mooi ook twee dezelfde acteurs in 3 tijdsgebieden de liefde te spelen. ook in 3 verschillend estijlen gefilmd. Mooi. maar heb er het geduld voor.

Saai en leeg, sorry dat ik het zeg. Het eerste deel is mooi (muziek werkt inderdaad uitstekend, en de eindeloze reeks biljartspelletjes kon me zeker bekoren, maar het laatste shot verknoeide veel, dit soort sentimentaliteit was totaal ongepast (ik snap het wel, het is een klein gebaar en ik zie ook de bedoeling ervan, maar het was helemaal niet nodig en haalde alle magie weg uit de relatie). Het tweede deel, mwoah. Laten we het houden op totaal mislukt. De tussentitels werkten voor geen meter en stoorden me meer dan in eender welke stomme film die ik ken en het verhaal/gegeven interesseerde me geen lap. Een paar mooie plaatjes, maar ook daar was het nihilisme dat de klok sloeg en dus onvoldoende om het geheel te redden. Muziek stoorde me niet, maar echt geweldig vond ik het ook niet. Het derde deel was wel erg mooi gefilmd en af en toe zelfs ontroerend, maar na het vorige deel kon ik niet meer veel verdragen en ben ik hopeloos afgeknapt op de duffe, pessimistische visie op onze tijd die eruit spreekt.

Ik heb geen flauw idee wat de regisseur met deze film wilt bereiken trouwens. Liefde spreekt er amper uit de verhalen (hoogstens het eerste dan), ik vond de film eigenlijk vooral leeg en emotieloos. Als dat de bedoeling is, goed dan, maar dan heb ik er geen énkele boodschap aan. Wat de drie verhalen met elkaar te maken hebben zie ik ook niet meteen, behalve de terugkerende acteurs en het 'liefde'-gegeven, maar dat maakt er geenszins een geheel van (getuige de meeste berichten hierboven die hun bespreking van de film in drie opdelen omdat ze er geen geheel van kúnnen maken).

De film is niet slecht, hij is rustig en vaak mooi om te bekijken en vooral tijdens het eerste stuk lijkt het ook een mooie film te gaan worden. Maar daarna ben ik de draad kwijtgeraakt, en een andere teruggevonden die me absoluut niet beviel. Een 3* is het hoogste dat ik dus te bieden heb, en dat is laag want ik had veel van deze film verwacht.

Aparte film. Naar mijn idee te leeg. Zowel visueel als lyricaal zit er weinig 'verhaal' in de film. Alledrie de verhalen hebben een simpele verhaallijn, maar hier blijf het dan ook bij, geen verdere details die uitgewerkt worden. Hierdoor blijf het allemaal behoorlijk leeg en onvolledig. En te langdradig, en met name het tweede deel. Wat door het 'stomme' nog langdradiger/saai werd. Shu Qi was wel weer een lichtpunt. 2,5 *

Na al die morsige, gewelddadige films die ik de laatste tijd gezien heb was ik wel weer eens toe aan wat anders dus bedacht ik; Laat ik maar weer eens aan de aziaitische romantiek gaan. Aangezien Taiwan "hotter"is in filmland dan ooit te voren wilde ik wel eens een film zien afkomstig van het eilandje dat al vele jaren dapper stand houdt tegen zijn grote buurman.

Ik had dus wel zin een filmpje a la Kim il Duk, Wong Kar Wai maar.... Wat was het lang geleden dat ik zo bedrogen uitkwam zeg met een film. Zelden een nog minder nietszeggende en saaie film gezien. Gebakken lucht, lege huls, mooifilmerij het is allemaal van toepassing op deze film (en dat dan 3x zelfs).

1966; Een tijd van liefde. Om kort te gaan; Welke liefde??? Geen emoties die liefde op film (dan wel in het werkelijke leven boeiend maken). Een totaal gebrek aan chemie, passie, verliefdheid, frustratie, verlangen en erotiek plus een uiteindelijke conclusie die op de scheurkalender op de WC thuishoort. Liefde is: Elkaars handje vasthouden.

1911; Een tijd van vrijheid. De vrijheid om even een uiltje te knappen tijdens deze veel te lang durende film. Het stomme element uit de film vond ik maar afleiden eigenlijk. Verder krijg ik een kitscherig stukje nietszeggend kostuumdrama met een vreselijk piano gejengel eronder dat erg hoog weet te scoren op de "Zzzzzz- schaal". Een soort van Taiwanese versie van Sisi dus

2005; Een tijd voor jeugd. Alhoewel ik twijfel of Hou met deze film de jeugd wel weet te bereiken. Even werd ik weer opgeschrikt en had ik weer een sprankje hoop terug. Dit gedeelte begon interessanter omdat er gewoon meer te zien is in een stad als Taipei en o' wonder ik zag voor het eerst twee geliefde eens fysiek met elkaar in de weer. Helaas verzand ook dit gedeelte in een vreemd, afstandelijke en traag drama. Waarvan ik me eigenlijk 2 dagen later al niet veel meer van kan herinneren.

Wat een mislukking dit zeg... 1*

Heel moeilijke film. Volgt periodes, wordt weinig gepraat. Sprong in de tijd. Beetje sloom, maar zitten wel mooie dingen in.

Niet zo goed als Millennium Mambo, maar ik blijf dit geen misselijke film vinden. Mensen zijn nogsl op xoek naar de rode draad. Ook ik. Dit is wat ik recentelijk op IMDB gepost heb:

I think there is a way in which the stories are connected and that makes sense. Note that the three stories are not chronologically ordered, with the earliest story placed in the middle. This has been frowned upon a lot and has even been criticized, but it should only be taken as a deliberate hint that the connection is not meant to be on a time axis in whatever way, but not arbitrary either. Here is my theory:

In the first story, two people find love. It turns out to be rather effortless. Okay, the guy has to travel a bit to find the girl again but let's face it: they get together after not much conversation. Love just is. The second story is about unrequitted love, and as such the opposite of the first. This gives the clue for the connection of the third story, which is basically extending the path from good to worst. What is worse than unrequitted love? Well, finding love and not knowing what to do with it. And at this point I think the time axis does become important again, because it is easy to see the third part as the way Hou reads modern relationships.

Someone mentioned to me that in some interview he indeed says that he simply doesn't get people from today. This I guess leads him to study it in film. In a sense, the ground of the third episode he already covered in Millennium Mambo (and beautifully so, I think) but it is in the context of the other two stories that the message becomes more haunting.

This is why the last shot of the movie is more than just an arbitrary choice to break up the storyline. We see a girl litterally clinging on, not knowing what else to do. She clings on to her boyfriend on a motorcycle driving god knows where. The motorcycle, and the driving around apparently aimlessly is a familiar motive that Hou for instance also uses a lot in Goodbye South, goodbye.

Vond de structuur verrassend, niet bijster originieel, desondanks wel interessant. Ik probeerde telkens de 3 verhalen te linken. Maar weet niet of hier nou uiteindelijk echt een bedoeling achterzat?

Ik hoor hier veel mensen zeggen dat de film leeg is, maar in mijn geval was 'less is more' hier van toepassing.

Echt een hele mooie film!

1ste deel: 4.5*

2de deel: 2*

3de deel: 2.5*

Al bij al toch licht teleurstellend na de prachtige eerste 40 minuten. Maar die onthou ik zeker.

3.5*

Deze film komt in z'n eentje dicht in de buurt van mijn volledige top-3 'saaiste films ooit' .

Three Times is echt een slaapverwekkende vertoning. Het eerste verhaaltje is erg (erg!) dun. Het simpele feit dat liefde ingetogen wordt gebracht maakt het nog niet automatisch goed natuurlijk. Laat staan dat dit de ultieme verbeelding van liefde is. Vond de handjes-scene inderdaad clichematig en de muziek absoluut niet passend. Grootste pluspunt hier is het acteerwerk van Qi Shu.

Dan het tweede stuk, het officiele stomme gedeelte van de film. Wordt in de rest van Three Times amper een woord gezegd, hier beginnen de personages ineens in volzinnen te praten! Origineel om het stomme-film element te introduceren maar dit lijkt eigenlijk nergens op. Muziek is daarbij vreselijk. Wel mooie shots her en der, fraai kleur- en lichtgebruik ook.

Derde verhaal is het meest normaal maar heeft ook niet al te veel te bieden. Score is in ieder geval wel oke hier, een paar aardige ideeen verder maar het blijft weinig opzienbarend.

Samengevoegd wordt dat dus saaiheid in drievoud, hoewel de film als geheel nog wel iets beter is dan de som der delen.

Dat is iets te kort door de bocht – Shu en Chang beheersen het Mandarijns van 1911 niet ; dáárom is gekozen voor de tussentitels –, maar ik was er ook niet echt blij mee. Merk toch dat ik veel minder bereid ben actief een verhaal te volgen als de eigenlijke film constant onderbroken wordt door verklarende stukken tekst. Sluit me verder aan bij remorz, die het heeft over het “ver van mijn bed-gehalte”. Revolutionairen, courtisanes en concubines… een echt boeiende situatie is het niet.De sterke cinematografie en sfeerverhogende (maar an sich onaantrekkelijke) muziek compenseren weliswaar veel, dit deel is echt het minste. Vooral ook omdat het zo abrupt begint nadat het geweldige eerste deel Time for Love amper afgelopen is.

Had graag wat meer tijd gehad om na te genieten van het bloedmooie einde van dit eerste hoofdstuk. Een bitterzoete maar (of net daarom) perfecte afsluiter van het relaas dat zich afspeelt in de sfeervolle Taiwanese poolcafés van 1966 en is gecenterd rond Chen en May: twee individuen die nauwelijks een woord gewisseld hebben maar elkaar wel aanvoelen en begrijpen. Niet geweldig verteld (had die Haruko gewoon weggelaten), maar dat wordt volkomen overschaduwd door de beeldenpracht (hoewel Hou binnenshuis beduidend mooiere plaatjes schiet dan in de buitenlucht) en magie van het geheel.

Het slotstuk hangt wat tussen beide delen in, met een flinke helling naar het mindere tweede deel. Setting is hier wel weer een stuk boeiender, maar de personages en relaties maken weinig indruk en het verhaal loopt niet lekker. Vond het zelfs een beetje verwarrend. Eén van de laatste scènes is bijvoorbeeld sterk onderbelicht, waardoor onduidelijk is welk personage nu eigenlijk in beeld is. Zo zijn er nog een paar van die kleine dingen die een klein beetje storen (ik noem het licht moraliserende “technologie gaat ten koste van intermenselijke verhoudingen-toontje”).

Had op basis van het eerste deel – dat overigens veruit de minste filmtijd in beslag nam (enkele dagen vs. een paar weken vs. anderhalve maand, zoiets herinner ik me uit een interview) – graag meer gegeven, maar de feiten zijn nu eenmaal duidelijk: elk deel heeft dezelfde speelduur, elk deel weegt dus even zwaar mee.

2.5*

Gisteren gezien. Ik vond wel dat het eerste verhaaltje wat te zoet was(misschien ben ik te cynisch). Mooie muziek bij het 2de verhaal en ik kon de stijl wel waarderen. Mijn favoriet was echter het 3de verhaal. Vooral omdat ik dat troosteloze sfeertje van de moderne maatschappij altijd erg waardeer. Tevens het meest herkenbaar van de 3.

Anyway ik heb genoten.

4*

Het begon met een mooie editie in de Fame met een bekende Shu Qi, bekende titel, maar nog onbekende film. Three Times heeft me niet volledig kunnen overtuigen, maar de visuele pracht met name in het derde verhaal plus de finesse en elegantie van Shu Qi maken dit een erg fijne film.

Ik neem mijn woorden terug. Ik heb deze film ongeveer 1 jaar geleden voor de 2de keer gezien en werd toen bijna van mijn stoel weggeblazen. Onvergetelijke kijkervaring. Deze film spookt nog steeds door mijn hoofd. Zui Hao De Shi Guang is geniaal! De beste film van Hou Hsiao-hsien!

***** / *****