Zui Hao De Shi Guang (2005)

Demis Rousos paste precies in de sfeer van de film.

Ik was gisteren wat moe, en begon Three Times te kijken voordat ik ging slapen. In het eerste verhaaltje gebeurt in principe weinig. De chemie tussen de personages vond ik echter wel erg sterk. Ik genoot van de sfeer. Rain and Tears had van mij niet gehoeven... 3*

Het tweede filmpje was waar ik gisteren in slaap viel. Ik werd wakker bij de eindcredits.

Vandaag wederom een poging gedaan. Maar wederom viel ik bij hetzelfde stuk van de film in slaap. Het tweede filmpje weet mij telkens in een soort trance te brengen. Mooie sfeerbeelden met wat pianomuziek. Maar verder weet ik niet wat ik ermee aan moet. De vertelvorm werkt niet voor mij. 1*

Gelukkig werd ik wel wakker voor het laatste deel. Het laatste filmpje vond ik het fijnst. Zou het contrast kunnen zijn met het tweede filmpje, maar er zat in elk geval meer drama in dit verhaal. Vond het optreden een van de mooiste scenes. Qi Shu heeft een enorm realistische manier van acteren, zelden eerder iemand zo natuurlijk zien spelen. 3.5*

2.5*

Nooit verw8 dat deze film in mijn top5 zou staan...

Vrind, je hebt geen eens een top10. Laat staan een top5.

Vind het hele idee om met twee dezelfde acteurs drie verhaaltjes te maken, die zich afspelen in verschillende jaargetijden als een soort van ode aan de liefde dus, erg leuk. Helaas niet helemaal geslaagt alleen. Vooral de chemie tussen de acteurs is wat stroef en dat heeft, gezien het daar full time om draait, effect op de hele film. Qi Shi echter doet haar uiterste best en brengt het er dus wel telkens goed vanaf. Chang vond ik met momenten spelen als een natte dwijl, dus het probleem lag meer bij hem.

Het eerste verhaaltje is leuk, heel zwijgzaam en traag, met vrijwel constant hetzelfde camera-standpunt en een niet al te logisch uitgangspunt maar kent ook wat mooie momenten zoals het handje op het einde, al heb ik dat ooit veel mooier gezien

(*uhum* Su-ki-da *uhum*) Rain and Tears werkte ook wel goed. Het tweede deed me dan weer helemaal niets, zoals reinbo al zei een beetje makkelijk om het zo silent te doen, erg storend ook! Als ze er nou mee waren begonnen had ik het nog niet eens zo heel erg gevonden maar het werkte gewoon niet, vooral na verhaal een. Wel een aardige sfeer dat wel. Het laatste stuk is dan misschien nog wel het beste, leuk om te zien hoe het heden zo veel verschilt van al het vroegere, vraag me ook af of ze het voor dat effect, express extra verwarrend hebben gemaakt, kon het niet zo goed volgen namelijk. Er was een soort van driehoekverhouding aan de gang, maar dat maakte ik er pas veel later uit op. Maar goed, dat kan ook aan mezelf liggen natuurlijk. Tot slot vraag ik me toch sterk af hoe iedereen dit toch steeds zo stijlvol lijkt te vinden, ik ervaarde juist het tegenovergestelde en vond het allemaal maar heel gewoontjes op visueel gebied. Heb inmiddels vele aziatische filmpjes gezien die me met weinig middelen van mijn stoel af wiste te blazen als het daar om ging en dit is wel de laatste waar ik dat over zou zeggen. Ondanks dat het wat tegen viel toch een woord van dank aan degene die me de dvd cadeau heeft gedaan, hij staat immers mooi in de kast, tussen de collectie.

2,5 sterren

Vooral het eerste deel, dat speelt in 1966, is wat mij betreft van een ongekende eenvoud en schoonheid met een werkelijk betoverend mooie slotscene. En niet te vergeten actrice Qi Shu, een prachtige vrouw. Daarna gaan we terug in de tijd, het jaar 1911, en kiest de regisseur voor de stomme film, met opnieuw prachtige fotografie maar een wat afstandelijke sfeer. Het einde van het tweede verhaal is wat abrupt, maar nog net bevredigend. Van 1911 gaan we naar het heden, opnieuw een verhaal met weinig woorden, de moderne communicatiemiddelen spelen de hoofdrol en we zien de leegheid van het moderne bestaan. Drie verhalen over liefde, maar wat een rust, wat een eenvoud, wat een genot om hier 120 minuten naar te mogen kijken. De waardering voor deze film is op 4 mei 2010 slechts 3,25, en dat is natuurlijk veel te laag voor dit meesterwerk. Gish gaat hier voor de volle mep, met een diepe buiging voor de regisseur.

Laat ik nog wat opwerpen over dat tweede deel. "Beetje makkelijk", lees ik hierboven. "Regievondst", met ironie. Maar ik lees weinig pogingen om een en ander te duiden. En natuurlijk al helemaal niet bij Reinbo, die zoals gewoonlijk weer eens een stoere grote bek opzet. Over gemakkelijk gesproken...

Goed, dat tweede deel, het is ook niet mijn favoriete deel (het is nogal taai, het tegenovergestelde van gemakkelijk), maar ik vind dat je je op zijn minst moet afvragen waarom Hou die keuzes maakt. De centrale observatie is dat de drie verhalen niet chronologisch geordend zijn. Dat valt zo op dat we daaruit kunnen concluderen dat de volgorde van Hou een logica bevat, opzettelijk zo is. En dat is die ook, volgens mij, want de volgorde is duidelijk culminerend, in twee opzichten:

1.
In verhaal 1 vinden twee mensen elkaar zonder noemenswaardige moeite. Liefde ontstaat zonder al te veel communicatie. In verhaal twee kunnen twee mensen elkaar niet krijgen door de conventies van die tijd. Verhaal 3: Wat is de overtreffende trap van elkaar niet kunnen krijgen? Wel, elkaar hebben en niet weten wat je ermee moet.

2.
Het eerste verhaal is begrijpelijk. Twee mensen krijgen elkaar, zonder slag of stoot. Daar zijn we aan gewend, al is het maar uit al die hollywoodfilms. De wereld in het tweede verhaal staat heel ver van ons af, zowel in tijd als qua conventies. Hou probeert dit nu juist uit te vergroten, door er een stomme film van te maken. Het maakt de afstand tussen film en kijker nog groter dan die al is. Maar, en dit is de crux, we kunnen wel begrijpen wat er gebeurt. Dat die twee mensen elkaar door omstandigheden niet kunnen krijgen mogen we raar vinden of stom, maar de kijker krijgt in ieder geval gewoon uitgelegd wat er aan de hand is, en dat lukt ondanks die grote afstand. Het is door deze bewust gekozen taaie vorm en inhoud dat het derde deel zo hard aankomt. Een eigentijds liefdesverhaal, en we begrijpen er geen donder van. Hou's suggestie: hier is een generatie, onze generatie, die op een onbegrijpelijke manier met liefde omgaat.

Prachtfilm.

Ik vind het een dappere poging om er iets van te maken, maar ik kan je niet helemaal volgen. Waarom komt het derde deel harder aan door het zwijgende deel in het midden te plaatsen. Het zou toch ook hard aankomen na het tweede? En waarom zou het intentie van Hou (kunnen) zijn om het derde deel hard aan te laten komen? En waarom worden de moderne middelen in deel 3 hier zo verafschuwd?

Ik vind zelf overigens het tweede deel het meest geslaagd.

Deel 3 komt niet zozeer harder aan omdat het na deel 2 ipv deel 1 staat. Dat tweede deel staat in het midden vanwege de opbouw: toenemend onbegrip bij de kijker, en liefde verwaarlozen als overtreffende trap van onbeantwoorde liefde.

Wat ik probeerde te zeggen is dat de crux hem voor mijn gevoel zit in het vergelijk van deel 2 en 3. En dan heeft het dus zin dat contrast te vergroten, ook door de vorm. Het is een soort chiasme, zou je kunnen zeggen: ons begrip van de inhoud correleert negatief met de afstand van de kijker.

Mijn mening: Omdat Hou met deze film uiteindelijk iets wil zeggen over onze generatie. We zien liefde three times, maar de eerste twee keer staan in dienst van de derde. In contrast met de jaren 60 en in contrast met een paar eeuwen geleden, is het de hedendaagse generatie die uit de toon valt, die onbegrijpelijk is, en niet die generaties van vroeger.

Deze vraag begrijp ik niet. Je bedoelt de moderne middelen in de film? Mobieltjes en zo? Als dat je vraag is, zou mijn antwoord zijn dat dat meisje in de film meer contact heeft met haar mobieltje dan met haar vrienden. Haast een cliché. Dit zijn cosmetische motieven, wat mij betreft.

OK, dan zijn we het denk ik hierover niet eens. Want ik begrijp nog steeds niet waarom de laatste uit de toon valt. Hij is anders dan deel 1 en deel 2, maar waarom wordt daar een waardeoordeel aan gekoppeld? In deel 1 krijgen ze elkaar wellicht wel (zo zeker is dat niet). De manier waarop zou je ook nogal omslachtig kunnen definiëren. Dan gaat het afwijzen in een sms-je toch wat directer en sneller. Ik begrijp ook wel dat dat onpersoonlijk is, maar in de huidige tijd wellicht normaal. Dat iemand dat als onbeschoft ervaart of onpersoonlijk is prima (en wellicht ook begrijpelijk), maar je kunt het daar niet op veroordelen. In de Jaren 60 mochten mensen ook niet naar The Beatles omdat het zedeloos was, maar n is dat normaal. Wellicht vervagen normen, maar daarover oordelen is toch lastig.

Nogmaals ik waardeer je pogingen tot verklaring, maar ik denk eigenlijk niet dat Hou zoiets wil zeggen. Vandaar mijn laatste vraag. Het 'kille' contact in het derde deel wordt door iedereen zo ervaren en veroordeeld. Ik vraag me af of Hou dat ook doet. Het is namelijk nogal gemakkelijk. Niet dat ik begrijp, maar als dat de wijze is waarop mensen met elkaar omgaan en daarvoor kiezen. Zo zij het. Dat er een driekhoeksrelatie in het spel is zegt natuurlijk ook iets.

Ik denk dat Hou drie tijdsbeelden neer heeft willen zetten. Al heb ik geen sluitende verklaring voor de volgorde. Wellicht heb je gelijk en zie ik het niet goed. Wel interessant om nog eens in te duiken. Ik heb deze film nota bene bij recensieles moeten recenseren en die hebben we klassikaal besproken. Ik weet niet of het daar aan de orde is gekomen...

Wellicht dat kappeuter dat nog weet

En waarom niet? Uiteindelijk is wat Hou wil zeggen natuurlijk ondergeschikt aan wat de kijker ervan maakt (we kunnen shakespeare immers niet meer vragen wat hij bedoelde, hetgeen zijn werk niet minder waard maakt), maar in dit geval weet ik toevallig dat Hou in een interview eens heeft laten vallen dat hij de jeugd van vandaag heel slecht begrijpt. Dat kwam bij mij nou niet als een verrassing. Aan dit thema heeft hij ook nog eens een hele film gewijd (Millennium Mambo). Ik ben er redeljk zeker van dat een deel van de thematiek die ik eruit haal geen onzin is. Hetgeen niet betekent dat je er niet over mag steggelen natuurlijk.

Ehm ja, dat is observationeel juist, maar dat is het vertrekpunt van een analyse, geen analyse an sich, lijkt me.

Nee is ook geen analyse, vandaar dat ik een poging daartoe van jou waardeer. Ik kom niet veel verder. Maar ik heb wel wat opmerkingen die het wat nuanceren.

Het zal ook best zo zijn dat Hou de jeugd niet begrijpt en dat heeft willen portretteren, maar zoals je het nu stelde wil hij ze ook veroordelen, omdat het harder over te laten komen door deze volgorde te kiezen.

En dat kan ik me bij Hou niet voorstellen. Ik ga al heel wat Hou-films mee, maar een oordeel heb ik hem nog niet zien vellen.

Vandaar. Ik ga even op zoek naar meer info.

Oh nee hoor dat bedoelde ik niet te zeggen. Hou oordeelt helemaal niet, en hij VERoordeelt al helemaal niet. Dat zou helemaal tegen zijn natuur in zijn. Maar het besef dat wij onze eigen generatie zo moeilijk kunnen volgen komt harder aan als je het contrasteert met liefdesverhalen uit andere tijden. Ik vind Three times een veel hardere film dan Milliennium Mambo daardoor (al vind ik Mambo beter). Zeggen dat je een generatie niet begrijpt is natuurljik iets anders als zeggen dat een generatie het helemaal verkeerd doet. Hou probeert door zijn films grip te krijgen op de werkelijkheid. Het gaat hem om het tonen, dat is de eerste stap naar begrip. En het gaat hem inderdaad niet om een waardeoordeel, daar zijn we het snel over eens

OK, maar dan begrijp ik je redenering over de volgorde nog steeds niet. Als hij alleen wil spiegelen en niet oordelen, want is dan het nut van het de volgorde op deze wijze?

het eerste feit over de film en wellicht de volgorde is wellicht een praktische Three Times was originally meant to be an omnibus collection of short films, with Hou Hsiao-hsien directing only one of the segments. The producers were unable to rustle the financing to be able to hire three directors, so instead, Hou took over production

Wat ik zeg. A: een steeds toenemend onbegrip bij de kijker, en B: (i) liefde krijgen (ii) liefde niet krijgen (iii) liefde krijgen en er niets mee kunnen, als overtreffende trap van onbeantwoorde liefde. En omdat deel 2 met de onbeantwoorde liefde het verst van ons afstaat, qua tijd en conventies (wat Hou nog uitvergroot door de vorm), wordt het extra wrang dat we dat nog wel kunnen begrijpen op een basaal niveau, maar onze tijdgenoten uit deel 3 niet.

Ik vind het dus een volstrekt logische volgorde, maar ben best nieuwsgierig naar andere interpretaties.

Ik kwam totdat de internetverbinding er de brui aan gaf via het net alleen nog op een interpretatie van Olaf K. op het ilx-forum terecht. Zou dat een betrouwbare bron zijn?

Ik zoek even verder vanaf de laptop. Ik kan nog steeds niet uit de voeten met je verklaring, omdat ik het toenemend onbegrip niet zo zie in deel 3. Maar goed - je hebt je best gedaan het uit te leggen.

Ik kan persoonlijk weinig chocola maken van hoe dat meisje in deel drie in het leven staat. Ziet er goed uit, interesse van jongens, vriendinnen die willen afspreken, maar het doet dr allemaal niks. Er is een niet verklaarde maar allesoverheersende onverschilligheid. De vraag is waar die vandaan komt. De situatie in deel 2 kun je in 1 regel samenvatten: A en B krijgen elkaar niet vanwege zus en zo en waar het allemaal vandaan komt zijn de conventies van de tijd. Zo'n samenvattinkje lukt me voor deel 3 niet. Dat is volgens mij wat ik bedoel met toenemend onbegrip. Ik moet eigenlijk zeggen toenemende onbegrjpelijkheid.

Deel drie is toch een affaire van een jongeman en jonge vrouw die beide op dat moment al een andere relatie hebben (beiden met een vrouw). De ene is fotograaf en de andere zangeres en heeft ook nog een aandoening. Simpel toch?

Deel 2 kun je juist niet in 1 zin samenvatten vanwege diepgang en complexiciteit (en daarom mijn favoriet). Dat briefje gata door merg en been. Er wordt trouwens in alle drie de delen gecommuniceerd via brieven of sms-text berichten. Dus of dat nu vooruitgang of verslechtering is.

Ik begrijp je laatste uitleg trouwens het beste (zijn er trouwens nog meer liefhebbers om ons verder te helpen?)

Dit vind ik een samenvatting. Geen duiding van de situatie mbt wat het zegt over de liefde.

1. boy gets girl omdat ze elkaar leuk vinden

2. boy gets girl niet vanwege sociale conventies die je moet uitleggen.

3. sja, iets ingewikkelders...

Ja dat communicatie-via-tekstmotief, daar valt veel meer over te zegen inderdaad!

3. boy meets girl maar beiden kiezen voor hun bestaande relaties.

Dat was niet mijn interpretatie uiteraard.

Ik zie nu trouwens pas dat hier in de synopsis staat: Het is een lofzang op hun liefde in drie verschillende levens.

Wat nu onbegrip en moeilijk doen?

Dat lijkt me dan ook een gedrocht van een synopsis. Lofzang, hoe krijg je het verzonnen. Der Untergang is zeker een lofzang op het nazisme, hahaha. Maar wat er af en toe niet op dvd-hoezen staat om zo'n ding te verkopen...

Hou observeert. We mogen meekijken in het leven van de hoofdpersonen. Alsof je door een verrekijker (misschien niet het goeie woord, maar wel passend bij het gevoel) de hele dag die mensen aan het volgen bent. Dit doe je dan helemaal aan de andere kant van de hal, onder een trap, of in een verborgen hoekje van een kroeg. De taak van die kjiker/lens is alleen om goed opgesteld te staan. De taak van de hoofdpersonen is om iets te laten zien wat boeit.

Een eerste sfeer/gevoelsimpressie, maar er is natuurlijk more to it. Hou weet waar zijn camera moet staan, hoelang hij scenes moet rekken en wanneer ze moeten stoppen.

De acteurs doen 'gewoon' alsof ze het leven in die verhaaltjes ook echt leven.

Het is dus zo mooi, omdat het allemaal zo simpel lijkt en de registratie perfect is. De enige sfeerversterker die Hou gebruikt is muziek, maar deze heeft vaak een verhalende werking hier.

Nog maar even een korte impressie van de filmpjes hier:

Het eerste.

Vooral de eerste minuten zijn bijzonder. Een langerekte biljartscene waar nets gezegd word, maar het is zo mooi om naar te kijken. Prettige binnenkomer, met een geiaal einde. Bij mezelf had ik zoiets aak maken films dan de fout om er nog een hele lading onzin acheteraan te gooien.

Het tweede.

Visueel erg mooi. Moie kostuums, mooie shots ook weer. De pianomuziek werkte ook goed. De tussentekstjes en de stomme film uitwerking haalde de film een beetje uit een flow. Zat ik eindelijk naar iets moois te kijken, kwam er weer zo'n tussentekstje, dat me eigenlijk gewoon niet boeide. Audiovisueel nog wel erg sterk verder.

Het derde.

Inderdaad een beetje Milennium Mambo achtig. Lekker dat stadse gevoel en toch de manier waarop ik Hou het best tot zijn recht vind komen denk ik. In tegenstelling tot Mambo houdt hij zijn Camera hier wel gewoon op de plek (die zwalkende shots daar, prachtig) en zit er niet zo'n overdonderende OST in. Had heemaal niet zo gepast verder waarschijnlijk, want ondanks dat de film wat chaotischer is, verder nog wel steeds een hele lome vibe. Mijn favoriet van de 3.

Na Millenium Mambo doet Hou het weer voor me. Prachtig! Alleen het 2e filmpje kent kleine minpuntjes. Net genoeg voor een lagere score. Films om heerlijk ontspannen uit te komen.

Ai, viel zwaar tegen, vond het zelfs een erg lange zit.

Op zich aardig dat we telkens 'dezelfde' hoofdpersonages krijgen. Maar boeiend wil het maar sporadisch worden, vooral de muziek probeert dat te verhinderen.

'1966' begint nog wel goed, maar zakt langzaam af naar een niet al te indrukwekkend stukje film, al komt dat mede door de vreselijke muziek. Het tweede deel vond ik echt ontzettend saai. Ook nogal inconsequente silent movie. Wel de vreselijke lappen tekst, maar niet zwart/wit. Vond de belichting hier echter wel erg sterk, eigenlijk het enige punt wat in alle drie de delen dik in orde was.

Het derde deel is het enige gedeelte waar de muziek niet slecht is. En het deel met het fijnste sfeertje. Ook het minst vaak op pauze gezet.

1.5* want het kostte me echt moeite om hem uit te kijken, '2005' tilt het nog wel richting de 2*, maar dat vind ik eigenlijk net wat te veel van het goede.

Ik zie dat dit mogelijk een van de plekken is geweest waar ik je zere tenen heb bezorgd. Dacht, geef je maar even een genuanceerdere reactie. Mijn eerdere reactie was bewust een lompe, omdat deze film zelf aan subtiliteit ten onder gaat. Wie weet komen we er toch nog uit en krijgen we toch nog enig begrip voor elkaars standpunten.

Heb voor het overzicht ons beider reacties even onder elkaar geplakt, om de tegenstelling in onze beleving en reactie maar eens duidelijk te maken.

Allereerst dank voor je uiteenzetting over hoe de drie liefdesverhaaltjes voor (volgens) jou wel werken. De film wordt er zelfs met die kennis voor mij geen haar beter op.

Allereerst kan ik me slecht vinden dat we het gewend zijn dat mensen elkaar krijgen zonder slag of stoot. Niet in het echte leven en ook zeker niet in een Hollywoodfilm, waar ze juist vaak de hele speelduur aan de slag of stoot wijden, om het in de laatste 5 minuten toch nog goed te laten komen. Ik vrees dus dat ik daar al niet op jouw of Hou's spoor zit. Meer dan een paar minuten soms best poëtische mooifilmerij, met twee personen tussen wie de chemie nogal ontbrak kan ik er niet in zien.

Neem dan het tweede verhaal. Volgens jou probeert Hou zich daarmee bewust te vervreemden van zijn publiek (de afstand te vergroten) door o.a. de personen te laten zwijgen. Voor mij is dat dus het tegenovergestelde van wat een film zou moeten doen. Een film moet mij raken, i.p.v. niet raken. Het is nu enkel een intellectueel concept, ik snap het wel, maar het doet me niks. Sterker nog het irriteert, waardoor het een desastreus averechts effect heeft. Het uiteindelijke doel zou immers toch medeleven, inleving of begrip oproepen moeten zijn. Juist bij een situatie die ver van ons af staat. Nu haak ik, (en ik ben vast niet de enige) volledig af.

En dat het derde verhaal inslaat als en bom? Nou, die zal ik gemist hebben.
En als de volgorde er al iets mee te maken heeft, dat weet Hou met het tweede verhaal gewoon de balans gruwelijk te verstoren. Kan hij er nog zo veel diepzinnige bedoelingen mee gehad hebben. Accepteer maar gewoon dat zo'n brok anti-cinema bij een hoop kijkers gewoon niet werkt.

Ik geef toe het is niet mijn favoriete genre, maar er zijn ook genoeg lange en trage films die ik wel kan waarderen. Het onderwerp en het audio visuele pallet moet dan echter wel wat rijker zijn, dan hier, waar herhaling het devies lijkt. Maar ik vraag me toch af waarom hij de punten die jij zo waardeert niet in een uurtje minder had kunnen maken? Waarom zo uitgesponnen, wat win je ermee?

Ik begrijp en accepteer volkomen dat deze film voor heel veel mensen niet werkt. Film moet je raken, film moet je laten inleven, film moet dit, film moet dat. Dat vind ik allemaal onzin. Film moet goed/bevredigend zijn, dat is de enige eis. Nu is dit even een slecht voorbeeld want ik werd door Three times (BIJ VLAGEN) EN mILLIENNIUM mAMBO (VAKER) ECHT GERAakt - shit capslock, wie plaatst die toets nou boven shift... - , maar misschien dat Les amours Imaginaires een beter voorbeeld is. Gisteren gezien, vond ik erg sterk, raakte me niet op emotioneel vlak, maar des temeer op verstandelijk vlak. Ik neem aan dat 90% van de kijkers bij die film zullen gaan zeuren over onsympathieke karakters, afstandelijkheid e.d. Ja, en? Ik zat precies op het spoor van Dolans intellectuele spelletje. En dat was heel bevredigend. Mensen die dit soort films maken vind ik wel voortrekkers, want ze wijken af van wat wij gewend zijn (aanwezigheid van tenminste 1 karakter waar je om geeft, en dat soort dingen).

Overigens vind ik in een tijdperk van ultieme, grootschalige vervreemding je eigenlijk veel meer films verwacht die dat op filmisch niveau proberen. Kom dus maar op met veel meer films die bewust de afstand met de kijker vergroten!

Maar een film kan toch enkel goed of bevredigend zijn als het je emotioneel en/of intellectueel raakt. Overigens als het enkel intellectueel raakt, zou je kunnen stellen dat enkel het idee aanspreekt, maar de uitwerking mislukt is. Beetje gezeur over definitie lijkt me, volgens mij zijn we het er over eens dat film iets 'positiefs' met je moet doen, om een voldoende te scoren.

Verder heb ik ook niets tegen films die op filmisch niveau een vervreemding te weeg (proberen te) brengen. Maar net zoals binnen elke stroming of genre zijn er successen en mislukkingen. Blijf er gewoon bij dat ik het tweede verhaal, waarvoor ik de toepasselijke term stomvervelend zou willen gebruiken onder die laatste zou willen scharen. Bovendien lees ik dat vrijwel niemand echt positief is over dat verhaal, dus het heeft nauwelijks nog met smaak te maken.

Les amours Imaginaires (nog) niet gezien, dus kan daar niets zinnigs over zeggen.

Overigens, is het nog maar de vraag of de keuze voor tussentitels er eentje was om afstand te creëren.

Ik was positief over het tweede filmpje. Prachtige onderhuidse spanningen.

"Iets met uitzonderingen en regels....." (Schreef ook 'vrijwel')