Zui Hao De Shi Guang (2005)

Trailer

Hsiao-hsien Hou en Qi Shu weer herenigd

Wat een stijlvolle film is dit. Ontdaan van al het hautaine en elitaire dat vaak gepaard gaat met de term, is dit één en alle klasse. Integer en puur.

Heel wat verwacht van deze film, en hij maakt het allemaal waar. Het eerste filmpje is vooral lief en naief. Opvallendste feit is echter dat Hou er in slaagt om ouwe kutmuziek nagenoeg perfect te vermengen in de film. Waar regisseurs als Kar-Wai en Tarantino steeds feilloos falen, doet Hou het wel goed. Op een radio overleeft het in mijn buurt nog geen 5 seconden, maar hier vind ik het prachtig. Ik hou ook enorm van Hou's observerende stijl. Camera neerpoten en de acteurs hun werk laten doen. Chang speelt sterk, en Qi Shu ... njah. Wat van de film kan gezegd worden, geldt ook voor haar. Prachtige vrouw, klasse, zowel qua acteerwerk als qua uiterlijk. Dikke 4.5*

Tweede filmpje is even wat moeilijker om in te komen, niet in het minst omdat het eerste zo fantastisch eindigt, en het daarom ook erg lastig is de personages los te laten. Maar al snel wordt ook dit erg mooi. Gepresenteerd als stomme film (met - erg mooie - teksplakaatjes), is ook dit een extreem klassevol filmpje. Prachtige begeleidende pianomuziek, heerlijke kleuren, dito belichting. De liefde wordt hier eerder vanuit een stoicijns standpunt bekeken, en is heel wat minder idyllisch dan in het eerste filmpje. Kleine 4.5*.

Als afsluiter vertoeven we in onze eigen tijd. Warriger, vrijer en wat dramatischer. Ook heel wat rumoerig, maar eigenlijk minstens even mooi. Deze jammer genoeg zonder subs moeten uitzitten, maar veel dialoog is er niet, en de basis is ook makkelijk te volgen. Ligt wat dichter bij de stijl van Millenium Mambo dit, een film die hier jammer genoeg ernstig geonderdwaardeerd wordt. Ook voor dit filmpje een kleine 4.5*

Hou betoverd weer. Het tempo is waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd, en vaak gebeurt er geen fuck in de filmpjes, maar alles is zo mooi, puur en klassevol vastgelegd dat hij mij niet in het minst kan schelen. Prachtige cinema dit, die ik dan ook graag beloon met 4.5*. Toch maar eens op zoek naar het oudere werk, en moge Hou en Qi Shu nog veel samenwerken.

Eerste 2 filmpjes, laatste filmpje beviel de stijl me toch wat minder helaas . Eerste 2 dacht ik echt dat hij 4.5 sterren zou gaan halen, maar nu toch 3.5 door het laatste stukje. (Misschien later nog naar 4.0)

DE KEIZER HEEFT GEEN KLEREN AAN, HIJ IS NAAKT, HIJ IS HARTSTIKKE NAAKT!

Wat een pompeuze gebakke lucht was dit. 'Grootmeester' Hsiao-hsien Hou heeft ruim twee uur en een kwartier nodig om drie liefdesverhaaltjes te vertellen die je ook makkelijk in een uurtje kwijt kon.

Het eerste verhaal begint best aardig en Qi Shu (de Taiwaneese Anjelina Jolie) ziet er sensueel uit, haar tegenspeler is echter een wat lamgeslagen houten plank en je snap niet wat die twee hebben. Er is dan ook geen enkele chemie tussen hen. (En dan nog te bedenken dat hij voor alle drie de verhaaltjes dezelfde twee hoofdrolspelers heeft gebruikt.) Plot technisch is er weinig aan de hand en het duurt zoals gezegd allemaal wat langer dan nodig. 2,5*

Het tweede verhaal speelt zich af en 1911 en hoe brilliant; onze Hsiao-hsien Hou heeft de volgende regievonst uit de hoge hoed getoverd: 1911 is de tijd van de stomme film, laat ik er een stomme film van maken kompleet met tussentitels! Vervolgens weet hij dit concept ruim drie kwartier vol te houden, met immer doorpingelend pianomuziekje eronder, kijken wij naar een tergend langzaam en saai kamerspiel. 0,5*

(En een eervolle vermelding voor de saaiste 45 minuten die ik ooit in de bioscoop heb doorgebracht!)

Het derde verhaal speelde in het heden en was ten minste op visueel gebied nog wel aardig, maar dramatisch had het weinig om het lijf. krappe 2,5*

Totaal 5,5/3 met afronding naar beneden voor die 45 minuten....

1,5* en dan ben ik eigenlijk nog best positief gestemd.

Bij herziening op het IFFR de 3.5 sterren worden dikker. Briljante cameravoering en heerlijk rustige film. Waar Reinbo over valt eigenlijk denk ik. Plottwisten zijn zowiezo vaak niet mijn ding, en een regisseur mag van mij lekker lang nemen om wat uit te leggen.

De cameravoering is bijna perfect en je weet heel weinig over de karakters, en het soort mystieke sfeertje kan ik erg waarderen daardoor.

Het is ook geen film waar je direct bij hebt van wow (op eerste filmpje misschien na), maar het werkt wel lekker op in je in en ik kan ten minste lang nagenieten en saai wordt het zeker nergens en bleef altijd geboeid. Bovendien is het een grote plus dat je weinig over de personen te weten komt, heel veel eigen invulling en het is zelfs wat overbodig die hier te geven.

Zo onderhand begin ik te denken dat mijn smaak is:

saai is cool, hip is saai als ik zie dat films die ik goed vind vaak vele kritieken als saai krijgen.

Er zijn genoeg rustige films die mij wel kunnen bekoren. (Dolls, Barry Lyndon, Batalla en El Cielo)

Ik val eigenlijk meer over het gebrek aan chemie tussen die twee hoofdrolspelers waardoor er tijdens de trage film zich helemaal niets afspeeld, zelfs niet onderhuids. (of het was zo onderhuids dat de camera het niet kon registreren). En dat tweede filmpje natuurlijk.... daar stond de camera zo stil dat het toch echt meer weg had van stom theater (niet gesporken) dan van cinema...........Zzzzzzzzzzz.

Tja, als ik nu iets niet mis is het wel chemie in deze film. Maar ze lopen elkaar inderdaad niet de hele film af te lebberen, en erg dramatisch is het ook niet.

Wel stijlvol

Aflebberen is iets anders dan chemie IMO. Gebrek aan drama is toch wel jammer in een film van 139 minuten, waar ook nog eens de chemie ontbreekt. Althans, ik zag 'm niet.

Barok behang is ook stijlvol.

Ik vond 'm daarintegen weer prachtig en heb de volle speelduur intens zitten genieten, zoveel dat ik het idee heb de Hou Hsiao Hsien die ik vorig jaar maar 3 sterren gaf hoognodig moet herzien en zoveel dat ik prompt mijn trein miste. Misschien was ik vorig jaar niet in de stemming ofzo. Zeker het eerste deel vond ik echt ontroerend. Voor mijn gevoel gaat de film vooral over rituelen rondom de liefde in verschillende tijden, maar dat is de verstandelijke benadering van een film die ik vooral heel gevoelig vond. Het eerste filmpje zat zelfs dicht tegen de vijf sterren aan. Ik heb "mijn" film van het IFFR gezien. Grandioos acterend duo ook. Zeker Qi Shu verdient alle lof. Meer van Hou graag.

4.5*

beeeetje langzaam en saai, maar wel stijlvol. 3tje. op t randje

Zojuist uitgenodigt door Cinebel voor de avant premiere voor morgenavond in aanwezigheid van Hou Hsiao-Hsien

in Cinema Arenberg te Brussel . Weet iemand waar deze ligt? In het centrum?

Is me wel meegevallen, Hou Hsiao-Hsien beantwoorde enkele vragen (spreekt enkel Chinees) die vertaald werden naar het Frans. Interressant was zijn uitleg waarom het tweede deel niet gesproken is, in 1911 werd er een soort dialect gesproken die de twee hoofdrolspelers niet meester waren zodus maakte hij dit deel zonder klank (Chinese humor). Ook vertelde hij dat het steeds moeilijk is om het nodige geld bij elkaar te krijgen, toen dit niet lukte financeerde hij het meeste maar zelf.

Over de film zelf: eerste deel maakte bij mij het meeste indruk zelf met of dankzij de "oubollige" muziek en met prachtig acteurs zeker Qi Shu kon me bekoren(wat een eindshot) Tweede deel iets moeilijker om volgen (eerst beelden daarna ondertitels ) Derde deel met een mooi uitgewerkte driehoeksverhouding sluit deze film mooi af. 4*

Rain and tears, are the same

Biljart-erotiek en sensueel pruttelende theepotjes, wauw wat een prachtige, stijlvolle, fijnbesnaarde film was dit.

Of hoe een oversentimentele sixties-hit in mijn oren nooit meer hetzelfde zal klinken.

Zelfs ik was totaal ondersteboven van dat nummer, kan je nagaan . Binnekort in de Belgische bioscoop, mijn ticket is alvast gereserveerd

Heb deze ook gezien op het IFFR. Eerste verhaal vond ik prachtig, jammer dat de tweede zo ontzettend saai was, echt een martelgang. Had daardoor ook helemaal geen zin meer in het derde verhaal..

Ik had hoge verwachtingen, maar de film viel mij wat tegen.

Het eerste filmpje is mooi gefilmd, maar wel een erg klein gegeven. En qua vorm had ik telkens de indruk naar een slap aftreksel van In the Mood for Love te kijken... Ook miste ik hoe deze liefdesgeschiedenis tekenend zou zijn voor de jaren '60.

Het tweede filmpje vond ik wel erg mooi. Schitterende decors en cinematografie, begeleid door mooie muziek. En hier zie ik wel in hoe deze film exemplarisch kan zijn voor hoe liefdes zich ontwikkelden in het Taiwan van het begin van de vorige eeuw. (liefhebbers van dit deel kan ik trouwens Hou's Flowers of Shanghai warm aanbevelen)

Het derde filmpje vond ik op zichzelf niet zo sterk, maar wel mooi in beeld gebracht en ik kan het begrijpen als Hou dit tekenend vindt voor de liefde in het Taiwan van nu.

Al met al een onderhoudende en technisch knappe film, maar voor het meesterwerk waar ik op had gehoopt zijn er teveel makkes en miste ik synergie tussen de drie afzonderlijke filmpjes.

Vandaag herzien in de bios. Middagvoorstelling tussen een hoop oude vrouwen. Dat doen die mensen dus, zo op een maandagnamiddag ...

Blijf het een juweeltje vinden. Eerste filmpje blijft wel het beste. Shu en Chang zijn echt zo! lief. Hou doet met de laatste scene (die handjes ) ook een poging naar meest romantische scene ooit. Nu ja, een poging. Meer een succesvolle staatsgreep vond ik het. In combinatie met het nummertje had ik echt koude rillingen. Smelten en dan nog een keer. 5*

Tweede filmpje is een erg mooi intermezzo. Film die tot rust brengt. Visueel prachtig, en ook de muziek mist z'n uitwerking niet. Ik begrijp de link naar Flowers of Shanghai, maar vind beide films te veel verschillen om warme aanbevelingen te plegen. Hou's langspeler is heel wat zwaarder, dramatischer en luidruchtiger. Iets waar in deze film geen sprake van is. goeie 4.5*

En ook het laatste filmpje (dit keer met subs) wist volledig te overtuigen. Iets minder rustig, iets dramatischer, maar op het einde van een toch wel lange film was dat niet echt erg. Ook hier een goeie 4.5*

Visueel is echt alles magnifiek. De prachtig belichte decors waar Qi door mag waden vormen een ode aan haar persoon. Een gunst die zij beloont met onovertroffen acteerwerk. Drie betoverende kortfilms over "liefde". Een film die voor mij bewijst dat dramatische en plot elementen schromelijk overgewaardeerd worden.

Net niet genoeg voor 5*, maar veel dichter dan dit kan een film niet komen. Groots.

Ah ja, dat zou best kunnen. Ik zag Flowers of Shanghai 7 jaar geleden. Er waren mij meer overeenkomsten dan verschillen bijgebleven. Ik herinner me genoten te hebben van een kalme, beheerste film over dezelfde periode met beeldschone cinematografie.

Maar zeker als jij ze zopas en haast na elkaar gezien hebt, zal jouw herinnering accurater zijn.

Of zijn de verschillen voor mij bepalender, dat kan ook. . Er zijn genoeg overeenkomsten te trekken uiteraard, alleen hangt er toch een andere sfeer in beide filmpjes vond ik. Wat je maar belangrijk vindt

Ik heb enorm mijn best gedaan om dit via een bepaalde invalshoek mooi of interessant te vinden, maar helaas.

Uiteindelijk ben ik het wel eens met Reinbo.

- Deel I: Chemie ontbreekt op alle fronten. Wat voor mystieke sfeer moet doorgaan is slechts emotieloze traagfilmerij. Waar Wong Kar Wai feilloos slaagt om een evergreen zelfs een meerwaarde voor de film te laten zijn, slaat Hsiao-hsien Hou met 'Rain & Tears' de plank finaal mis. Goedbedoeld maar laat maar.

Deel 2: 'kopie/paste' mening van Reinbo met de aanvulling dat ik hoopte dat iemand met een wilde klap de klep van de piano zou dichtflikkeren.

Deel 3: Laat zien dat Hsiao-hsien Hou best mooie beelden kan vastleggen, maar niet in staat is om die vakmanschap aan te wenden om de chemie tussen geliefden (thema van de film) overtuigend en oprecht over te kunnen brengen. Al met al 1,5*

Erg mooie film, en erg traag. Ik moet zeggen dat ik blij was toen hij afgelopen was, pf wat een zit. Moest in het begin direct aan In the Mood for Love denken, maar daar haalt hij het toch niet bij. Maar daar is al het negatieve wel weer mee gezegd. Al met al gewoon erg mooi, vooral ook omdat je steeds pas in de loop van elk verhaal duidelijkheid kreeg over de verhoudingen tussen de mensen.

Dat vond ik nou juist veel te cliché en niet passen in de film. Maar gelukkig was te film verder mooi genoeg om het hier niet door te laten verpesten

4*

Elkaar een handje geven als ultieme romantische climax. Cliché ?

Ken zo erg weinig films moet ik zeggen. Deze film krijgt er trouwens stevig van langs de laatste tijd

Voor mij is dat cliché ja. Maar ach, ieder zo z'n eigen clichés dus. En ik geef de film er toch niet van langs?

Nee hoor, was ook meer een algemene opmerking. Maar de eerste stemmen waren positief. Kijk maar naar het stemgrafiekje

Ben trouwens wel benieuwd naar meer romantisch sobere films. De enige film die ik zo meteen voor de geest kan halen waar twee gelieden niet eens aan een kusje toekomen is Amemasu no Kawa. Tips ?

Puk van de Petteflet

Heb ik Vivre sa Vie al eens genoemd? Niet direct een romantische film, maar veel soberder heb ik liefde nog niet uitgebeeld gezien.

Fa yeung nin wa is toch wel de absolute top van ingehouden emotie/romantiek

Een beetje drie gezichten deze film. Het is natuurlijk de bedoeling, en de coherentie tussen de drie is wel duidelijk, maar ik vond het ene gezicht significant mooier dan het andere.

Het eerste filmpje vond ik het mooist, charmant en aandoenlijk in al zijn naiviteit. De ontluikende liefde wordt speels weergegeven, met een passende soundtrack. Het laatste shot geeft de romantische sfeer van het filmpje perfect weer en vormt een degelijke afsluiting van een wonderschoon verhaal. 4*

Het tweede filmpje vond ik een uiterst geslaagde stijloefening, maar ook weinig boeiend, hoog te-ver-van-mijn-bed-gehalte. Na een tijdje begon ik me te ergeren aan de muziek en betrapte ik mezelf erop dat ik eigenlijk gewoon zat te wachten op het laatste verhaal. Visueel zag het er erg mooi uit, maar toch duidelijk de minste van de drie: 2,5*

Het laatste filmpje vormde een opleving na de tweede, maar niet met de kracht waar ik op hoopte. Een realistisch tijdbeeld van een jeugdliefde in hedendaags Taiwan. Interessante setting, met ongebruikelijke verhoudingen. Toch miste ik hier de werkelijke chemie tussen de geliefden. 3*

Het beoordelen van dit soort films ligt voor mij vaak moeilijk. Geheel is meer dan de som der delen zeg maar. Vond het een interessant experiment, die drie tijdvakken, met elk een eigen invulling aan de liefde. Alle drie even geloofwaardig, met duidelijke tijdskenmerken en gebruiken.

Toch mist de film als geheel net iets te veel van datgene wat de film eigenlijk wil laten zien; liefde, magie, chemie, vonken, sprankelende jeugdige onbedwingbare gevoelens van innerlijk en vleselijk verlangen. Al met al een kundige stijloefening, als experiment meer dan geslaagd, maar niet de grijpende bejubeling die ik verwacht had. Totaal kom ik op 3*