Toy Story (1995)

Ik ben nu 18, dus ik was nét op tijd voor dit eerste deel, hoewel nog wat te jong. Maar als ik aan mijn moeder vraag hoe ik was toen ik 3 jaar was bij deze film krijg ik plots veel heimwee naar die tijd. Pure jeugdsentiment, maar in een heel positieve zin. Kan hier niet genoeg van krijgen, ik kijk hem zeker een keer per jaar.

I've been chosen

Vroeger tig keer gekeken nu op DVD nog eens herkeken om hierna gauw te volgen met deel 2 en daarna 3.

Toy Story bracht weer het echte blije zorgeloze kindergevoel in me op, puur jeugdsentiment dus, maar ook vond ik hem nog erg leuk/grappig.

Pixar weet je weer naar een plaatsje te brengen wat geen andere animatie studio ooit zal doen. Het verhaal, de animaties, de sfeer die de wereld uitstraalt is puur genieten. Een voorbeeld van een prachtige scene is in die graaimachine met de groen beesies met drie ogen, "Oo, I've been chosen".

Toch had ik in het begin een moment van lichte verveling daardoor haal ik 0,5* van het totaal af.

Het verhaal is erg leuk opgezet en als eerder genoemd ook geniaal uitgewerkt! En de stemmen, je merkt echt dat die niet door zomaar door wat acteurs ingesproken zijn met dit is echt met zorgvuldigheid gedaan elk moment komt geloofwaardig over via het speelgoed. Maar dan kan ook haast niet anders met grootheden als Tim Allen en Tom Hanks.

Ik ga gauw deel 2 aanzetten en verder genieten van deze epische speelgoed wereld van Pixar.

Ik raad Toy Story aan voor jong en oud, Ik geef hem 4,5*

Hulde aan Pixar.

Geweldige film, ik zou 'm eigenlijk nog eens moeten herzien.

We got double A's...

Omdat het niet lang meer kan duren vooraleer ik me aan deel drie zal wagen, heb ik deze maar weer eens bekeken. Ik ga deze kijkbeurt niet vermommen met de reden dat ik me terug het plot, de personages, etc wou herrinneren, want dat bleek helemaal niet nodig. Gehele scénes, dialogen klonken nog in mijn achterhoofd. Net zoals de meeste MM'ers hier, ben ik namelijk ook opgegroeid in die fantastische jaren '90. Wij konden destijds niet alleen nieuwe animatieklassiekers bewonderen zoals Aladdin, Beauty and The Beast en The Lion King. Ook werd de volledige Disney-catalogus opnieuw uitgebracht zodat we ook konden genieten van de oude klassiekers zoals Snow White en Pinocchio. En dan had je nog Toy Story...

Toy Story kan terecht al een mijlpaal genoemd worden. Het is het startschot geweest voor het spervuur van computeranimatiefilms die tegenwoordig de bioscoopzalen beheerst, net zoals Snow White dat deed voor de klassieke animatiefilms. En ik laat de vergelijking meteen doorlopen: Disney heeft nooit meer Snow White overtroffen, net zoals Pixar nooit Toy Story heeft overtroffen. Straffe uitspraak? Is het toeval? Is het dat sausje van "dit-is-vernieuwend" dat het geheel dat tikkeltje extra geeft?

Het viel me meteen op hoeveel er veranderd is in die vijftien jaar. Dat Snow White na zeventig jaar zich soms ouderwets gedraagt is niet ondenkbaar Maar dat na vijftien jaar de computeranimatie al zulke reuzenstappen heeft gezet, is opmerkelijk. Het gevoel "ik ben al oud geworden"overviel me. Met de anatomie van de menselijke personages hadden de animators duidelijk problemen, andere zaken zijn dan weer zeer simplistisch getekend vergeleken met de hedendaagse animatiefilms. Maar toch slagen ze erin om dit met zo'n charme teweeg te brengen. Vooral Andy's behangpapier is behoorlijk aandoenlijk. Waar Disney vooral teerde op het traditionele Europese erfgoed (waar niets verkeerd mee is), gaat Pixar met zeer veel verbeeldingskracht te werk. We hebben al monsters gehad die kinderen aan het schrikken maken, een huis met ballonnen, een rat die chef-kok wil worden, maar na al die jaren blijft hun speelgoedwereld hun beste ingeving. Vooral omdat het ook zeer dicht bij het gedachtegoed van kinderen staat. Ik ga niet ontkennen dat ik als kleuter wel eens gecheckt heb of mijn speelgoed (o.a een Woody met pull-string!) niet een half metertje was opgeschoven. Toch kunnen we hier niet zomaar spreken over simpel speelgoed. Pixar heeft met de cowboy Woody een groot risico genomen. Hoewel we hem altijd hebben gezien als de protagonist van de Toy Story-reeks wordt hij in het eerste halfuur voorgesteld als weliswaar een leidersfiguur, maar ook iemand die vreselijk jaloers kan zijn. En het is juist dat, dat hem herkenbaar maakt, zeker bij kinderen. Maar naast dat menselijke aspect, wisten ze in die speelgoedwereld een overvloed aan gags (cf. Snow White) te stoppen. Vele (woord)grapjes die me als kind ontsnapt zijn, krijgen nu pas betekenis. Waar ik vroeger vooral lachte om het kunst-en vliegwerk van de personages, werkte nu vooral Buzz' rol op mijn lachspieren.

Eigenlijk heb ik zelden zo'n komische animatiefilm gezien. Tel daarbij de vertederende liedjes op en de zeer spannende scene op straat en men kan terecht spreken van een klassieker in wording, die met gemak boven de meeste handgetekende animatiefilms kan staan. 4,5* De verwachtingen voor deel 3 zijn hoog, zéér hoog...

Heb hem vandaag nog eens bekeken in afwachting van Toy Story 3 en hij blijft toch echt erg mooi.

Blijft trouwens ook mijn favoriete (animatie)film uit mijn jeugdjaren en dus geef ik hem zelfs nog een half puntje meer, 4.5*

Sluit me trouwens aan met de recensie hierboven, erg mooie recensie

Met het uitkomen van Toy Story 3 vond ik het wel eens tijd worden om aan deze film te beginnen.

Ik vind het een hele vermakelijke animatie film. Toch knap als je zo ziet wat ze in 1995 toch al konden doen met animaties, niet te vergelijken met nu overigens.

Het verhaal is leuk en goed neergezet, en daarbij ook erg grappig.

Ik heb Toy Story altijd gemeden en wel om de volgende redenen:

Ik vind pratend speelgoed dichter aansluiten bij het begrip kinderachtig dan bij het begrip fantasie en ik vond Woody altijd gewoon zo veel weg hebben van Lucky Luke, zeker geen favoriete strip voor mij vroeger.

Voorop gesteld, ik kan mij volledig indenken dat dit prima vertier is voor kleine kinderen die nog met speelgoed spelen, maar nu ik de film voor het eerst zie, op mijn leeftijd, kan ik mij niet aan de indruk ontrekken dat deze film ontzettend kinderachtig is.

Er zijn een paar zaken die de film nog redden van een totaal demasque, namelijk de leuke achtervolgingsscene waarbij Buzz Lightyear en Woody proberen om in de verhuiswagen te geraken en de scenes waaraan de hond en de buurjongen deelnemen. Volledige belangenloze acties, die dienen ter vermaak.

De 3 liedjes in deze film vond ik echter wansmakelijk. Vooral de muzikale ondersteuning op het moment dat Buzz Lightyear in zak en as zat, vond ik afschuwelijk tenenkrommend. Uiteraard werd de boel opgefleurd met een wijze les, al had dit wel het voordeel dat wij daarna van Buzz Lightyear `s gebazel over de ruimte verlost waren. Woody vond ik ook een vreselijk personage, dat maar wat graag aan het lachen was om zijn eigen grappen. De vele taalgrappen konden mij ook niet echt warm maken, op een grappige dialoog na:

Woody: You can Fly!
Buzz Lightyear: No, This is Falling with Style!

De animatie zelf ziet er vooral degelijk uit. Ik mis mooie achtergronden, al kan je niet zeggen van de makers van Toy Story dat ze niet cratief zijn. De soldaten die hun parachutes openklappen voor de landing, als ze voor het andere speelgoed op inspectie gaan, waren wel leuk getroffen. Een 2*

Lang geleden dat ik deze zag dus ga nu niet stemmen want ik ben het totaal vergeten wat ik er van vond , dus ga hem zeker terugbekijken.

Tegenvallend, maar niet slecht.

I love Toy's!! vooral Janie, de pop die slachtoffer word van Sid, die Janie's hoofd vervangt voor een dinosauruskop

dikke 5 !

Mooie vroege Pixar heeft al de leuk geanimeerde personages, hoewel de achtergronden nog wat magertjes zijn. De stemmen zijn natuurlijk geweldig.

Deze film had ik op videoband toen ik 10jaar was. Wat heb ik deze film vaak gezien. Vind het nog een van de leukste animatiefilms die er is. Voor mij echt jeugdsentiment.

Vind 4* toch wat te hoog.

3*

Wat was deze film een sensatie toen hij uit kwam. Enorm grafisch geweld!

Tussen al het animatie geweld van dit jaar, zou je haast vergeten wat ze toen aan rekenkracht hadden om deze film te maken. Wat ze nu in een maand animeren, waren ze toen een heel jaar mee bezig.

Erg leuke film, veel leuke details, goed verhaal, leuke karakters en natuurlijk veel herkenbaar speelgoed waarvan je ongetwijfeld wel het nodige in handen hebt gehad als kind.

Deze film ook met mijn kids weer vaak gezien, verveelt niet.

Dus dit is 1 v/d 1e films die ons goude oude retro tekenstijl heeft afgenomen. Ach, nu weet ik waarom ik vroeger mijn speelgoed niet altijd terug kon vinden:P

Alleen al op deze pagina lees ik meerdere keer woorden als 'nostalgie', 'jeugdsentiment' en 'retro'. Voor mij allemaal belangrijke redenen om maar eens deze jeugdfilm te herkijken, aangezien ik ook ben opgegroeid met de geanimeerde speelgoed poppetjes van Pixar.

Allereerst valt op dat de kwaliteit en scherpte van de film nog steeds hoogstaand is. Nu weet ik niet of de versie die ik in anno 2010 kijk hetzelfde is, of een opgepoetste versie, maar de scherpte viel me nog steeds op.

Natuurlijk maakt Toy Story ook gebruik van een helder en vibrant kleurenpalet, ideaal voor een kinder-animatiefilm. De kleuren spatten echt van je scherm af, om vrolijk van te worden. Het is dan ook moeilijk voor te stellen dat deze film in 1995 is gemaakt. 1995… Als ik denk wat onze computers toen allemaal konden (of beter gezegd, wat ze niet konden), en dan opeens komt dit aanzetten. Indrukwekkend!

Naast het visuele aspect blinkt Toy Story ook uit in zijn tedere simpele verhaal. Speelgoed dat leeft, fantastisch verzonnen, en dan niet in de enge zin van het woord. En ja, natuurlijk hebben we als kinderen allemaal de volgende dag na de videoband te hebben bekeken, gelijk gecontroleerd of onze eigen GI Joe’s nog op hetzelfde tafeltje zaten. Het verhaal zelf gaat over een jaloers stukje speelgoed dat bang is dat hij ‘geshelft’ wordt, alsof er een soort rangorde is in speelgoed. Elk kind heeft natuurlijk zijn eigen rangorde in zijn speelgoed. De film is daarnaast, vooral toen als kid, erg spannend, met wilde achtervolgingen en zelfs dubbele plottwisten. Klein maar fijn, dat wel.

Maar een goed concept is 1, een goede film is niet direct vanzelfsprekend. Maar dat is hier zeker gelukt. De voice acting is van fantastisch niveau. Het heeft echt een meerwaarde, en pas nu merk je dat elke speelgoed een eigen karaktertje heeft. Rex en Spud zijn toch wel mijn favoriete, al spreken ze allemaal wel tot de verbeelding. De combinatie van voice acting en vormgeving zorgt voor een geloofwaardige vertoning. Nu, op naar de sterren!

Al met al mag het duidelijk zijn dat Toy Story tot mijn favoriete kinderfilms behoort. Het lukt niet, om nostalgische redenen, om ‘Sword in the Stone’ (1963) van zijn troon te stoten, maar als ik heb objectief (hoewel dit natuurlijk ook onmogelijk is), is Toy Story de ideale film voor kinderen.

Gewoon genieten dit, hoop dat ik dit over 15 jaar nog eens mag terugzien, om dan met weemoed te denken aan die mooie tijd. Ik geef deze film dan ook drieëneenhalf sterrenstelsel.

Leuke film. Had Deel 3 en deel 2 al eerder gezien. Ik moet toch zeggen dat ik deel 2 en 3 leuker en spannender vond dat het eerste deel.

Wat een toffe animatiefilm is dit.

Heb me lekker vermaakt. Genoeg momenten om van te lachen, leuk verhaal waarvan er veel uit is gehaald, geweldige en bizarre personages en de animatie ziet er echt in orde uit. De locatie's zijn ook weer van een doodnormale speelkamer tot wel onder een vrachtwagen gekozen.

Toch knap dat er al 15 jaar heen is en het er nog steeds gelikt uitziet.

Ben erg benieuwd naar deel 2.

Ook maar eens begonnen aan de Toy Story reeks,

daar kon ik natuurlijk niet omheen sinds Toy Story 3 zo goed schijnt te zijn. En ja, het is een heerlijke animatiefilm. Genoeg momenten om te lachen, heerlijke muziek en hele leuke personages.

Je wordt altijd zo vrolijk van die Disney films, en daarom zijn ze ook zo leuk om af en toe te kijken. Ben nu toch wel erg benieuwd naar de volgende twee delen, dat het vermakelijk zal blijven, daar twijfel ik niet aan, en wie weet heeft Disney nog wat meer in petto want meer dan vermakelijk werd het bij deze film nog niet. Dikke 3.5 ster

Maandag herzien, met oog op de twee volgende delen.

Blijf ook de tweede keer bij mijn origineel commentaar. Ziet er ondertussen erg verouderd uit, stijl blijf ik lelijk vinden, de voice acting komt erg slecht uit de verf en de humor vind ik nergens maar dan ook nergens grappig worden.

Na de eerste film ook compleet geen idee wat ze in de volgende delen nog mogelijk zouden kunnen toevoegen.

Deel 2 en 3 zijn in feite een herhalingsoefening. Zowel qua humor, animaties als verhaal zit er weinig verbetering in. Dus ik wens je hierbij veel kijkplezier

Ja deel 2 en 3 zul je dan ook wel niks vinden

Dus je wilt zeggen dat er grafisch geen verschil is tussen 1 en 3?

Zal hij daar waarschijnlijk op 1* uitkomen, maar nee, er is weinig tot geen verschil. Vind dit deel het beste deel dus tja.

Deel 1 is kwa humor ook veruit het beste. Deel 2 & 3 zijn iets meer kinderlijker. Neemt niet weg dat heel de toy story reeks gewoon top is!

geen verschil?

http://i41.tinypic.com/2n8vrd5.jpg 1

http://i.ytimg.com/vi/0QQcj_tLIYo/0.jpg 3

Ja wauw meer pixels, verhaaltechnisch is er echt nauwelijks verschil.

In 15 jaar is het natuurlijk wel iets verbeterd, maar noemenswaardig wil ik het niet noemen. Het belangrijkste is dat de stijl vrijwel identitiek is gebleven.

het ging dan ook over het grafische gedeelte.

Oké, het eerste plaatje is misschien iets scherper.