Short Cuts (1993)

Prachtige film waarin niet één of twee hoofdpersonages, maar twee dozijn. En voor zover ik weet de film die deze manier van vertellen introduceerde waarbij de losse verhaaltjes van de personages elkaar zijdelings passeren. Een film over het alledaagse leven waarbij kleine gebeurtenissen een grote impact kunnen hebben. Zeker wel aan de lange kant, maar de film kent een aantal sterke momenten zoals de monoloog van Jack Lemmon, de half-naakte scene met Julianne Moore en de confrontatie tussen het echtpaar en de bakker. Ook het acteerniveau van de voltallige cast ligt op een hoog niveau.

Andie Macdowell vind ik toch wel veruit de weakest link.

Voor de liefhebber een goedkope import versie van uit de UK

Play

Wordt in het PakketService aangeboden:

De Site >> MovieMeter pakketservice >> Short Cuts (1993)

Altman in dezelfde modus als in Nashville. Hij heeft altijd iets beschouwends en laat graag veel personages en verhalen door elkaar heen lopen, maar in Nashville en Short Cuts vindt dit zijn meest extreme vorm. Er wordt bijna geen enkel oordeel geveld over de personages en als dat toch gebeurt is het vooral sarcastisch. De bedoeling lijkt het ook niet zozeer te zijn om sympathie voor de karakters op te roepen, ze hebben dan ook meer slechte kanten dan je in de meeste films ziet. Maar het blijft altijd menselijk, begrijpelijk. Die afstandelijke aanpak in combinatie met juist die menselijkheid maakt dit voor mij ontroerender dan films die vaak wat emotioneler zijn. Dat heb ik wel meer, dat ik veel emotie haal uit films die de reputatie hebben afstandelijk te zijn. Wat mij betreft is dat geen zonde.

Daarbij gaat Short Cuts over de manier waarop alle mensen een wereld delen, een gegeven dat me enorm aanspreekt en dat soms ook wel eens in films behandelt wordt, maar voor Short Cuts kende ik eigenlijk maar één film die dit werkelijk bevredigend uitwerkte en dat was Nashville. Er zijn verder interessante pogingen gedaan, maar vaak eidnigt het in pretentieuze rommel als Crash of in films als Babel die zich bedienen van allerlei scenariotruukjes om dit duidelijk te maken. Short Cuts interconnectie van personages is zo sterk omdat het geen punt op zich lijkt te zijn. De karakters komen elkaar tegen en dat is alles.

Er zijn geen zwakke verhaallijnen hier, geen zwakke performances (zelfs niet van Tom Waits en Andy MacDowell, niet bepaald twee grote acteurs wat mij betreft), geen zwakke personages. Het scenario is briljant, al heb ik het gevoel dat de genialiteit hier meer te danken is aan de montage. Hoeveel van de stuctuur zou werkelijk gepland zijn? Het bevalt me dat de scènes vaak erg kort zijn, meer kleine snapshots dan volledig uitgespeelde momenten in veel gevallen (soms ook niet, zoals de centrale scène met Lemmons speech). Zelfs dat sommige personages bijna een uur lijken te verdwijnen voelt hier als een kracht aan. Robert Altman regisseert het alsof het niets is, maar weinig regisseurs zouden dit kunnen maken. Het enige wat me minder deed was het einde en dan vooral de aardbeving. Had geen impact op me, maar ergens vraag ik me nog af of dat ook de bedoeling was. Verder weer een meesterwerk van Altman.
4,5*

Als ik me de interviews uit die tijd herinner was het enige doel dat het begin (de helicopters) en het einde, de aardbeving, de enige dingen waren die alle personages tegelijk meemaakten. Daar werd alles met elkaar verbonden. Het is niet zo dat het speciaal "schokkend" moest zijn of een bepaalde impact moest uitstralen.

Prachtige review, TOR

Ik kreeg deze film ooit getipt via het Top Tippers spel. Toen niet gevonden, maar nu wel de kans gehad om het te bekijken. De film zou in de stijl liggen van films als Magnolia of Crash. Dat kon toch niet slecht zijn? Tja...

De film mist de nodige sfeer. Of beter, goeie sfeer. Het is niet echt voor mij genieten om 3 uur naar een hoop slecht gezinde mensen te kijken. Het is wel drama, maar dit werkt eerder irriterend dan meeslepend. Ik mis ook de sterke montage die van de film iets flitsend kan maken. Het acteerwerk is niet echt geweldig en de verhaallijnen zijn net interessant genoeg. Enkele personages minder, een gedurfde montage en nog meer kruiden hadden de film toch beter gedaan.

Ik snap niet goed wat de hoge score is op MM en al helemaal niet waarom die in de top 250 zit. Maar smaken verschillen, dit is gewoon mijn ding niet. En ik moet zeggen dat de film wel erg verouderd overkomt.

The One Ring review:helemaal mee eens,wat een prachtige film.

Film met net zoveel leuke personages als nare personages. Nou om eerlijk te zijn overheersen de nare personages een beetje. Maar toch scoort deze film bovengemiddeld bij me, omdat hij toch 3 uur weet te boeien. Interessante studie van het leven in LA. Tom Waits en Peter Gallagher(Stormy Weathers ) stelen voor mij de show, terwijl Lili Taylor en Jennifer jason Leigh duidelijk de zwakke schakels zijn. Verder zijn Lemmon, McDormand, Robbins en Downey Jr. ook het noemen waard. Mooie filmervaring, maar wel once in a lifetime ben ik bang.

Wow wat een film zeg! Zeer vergelijkbaar met Magnolia, alleen vond ik deze stukken beter! De personages vond ik gewoon veel interessanter. Jammer van het vage einde, vooral met die moord en dan gelijk die aardbeving, was weer zon 'kikkerregen' momentje dus dat kost een halve punt, maar verder echt een topfilm!

Hallo Benelux; wakker worden!! Waarom wordt deze film hier niet op dvd met nl subs uitgebracht!?

Wat een heerlijk drama was dit met een lichte ondertoon naar komedie. De vele verschillende verhaaltjes (die min of meer samenhangen, niet allemaal overigens) en de vele leuke en ook wel interessante karakters waren boeiend om naar te kijken. Dat de film neigt naar drama komt vooral op het einde (laatste 30 minuten) naar voren (soms best aangrijpend). Het werkelijke einde was overigens best bizar en ook wel belachelijk en paste eigenlijk niet bij het verhaal.

De film duurt met ruim drie uren behoorlijk lang maar verveelt nergens, dit komt vooral door de uitstekende sterrencast die deze film tot een waar genot maakt en tot een hoger niveau tilt. Het leuke aan de cast is dat het voor velen min of meer het begin was van hun carrière en van een enkeling min of meer het einde namelijk Jack Lemmon die overigens prima speelde. Wat ook leuk was aan de cast is dat ze zich niet schroomde om zich bloot te geven zo zit je op een gegeven moment een paar minuten te staren naar de fraaie rode poes en het strakke kontje van Julianne Moore of naar de borsten van Madeleine Stowe. Degene die zich juist niet bloot geeft in deze film is Jennifer Jason Leigh die normaal gesproken vrijwel altijd uit de kleren ging in films. Ze had overigens wel een leuke rol als thuis sekstelefoniste, haar praatjes over de telefoon waren geweldig en ook de omstandigheden waaronder ze het deed.

De sterrencast doet het zo leuk en goed dat het onmogelijk is om ze allemaal te bemoeien. Wat ook apart is aan deze film is dat uit deze film namelijk een andere film is voortgekomen namelijk het drama "Jindabyne", over een déjà vu gesproken. Al met al is dit een heerlijk drama wat zich lekker wegkijkt en ook zeer weet te boeien.

Overigens best bizar, ik had deze film gisteren opgenomen (via de EPG) omdat ik geen zin had om naar de reclames te kijken (er was helaas geen HD versie te pindakazen want anders had ik dat natuurlijk gedaan). Uiteindelijk bleek de film een paar minuten eerder te zijn begonnen dan de starttijd van de EPG en ook langer duurde dan de eindtijd van de EPG + 10 minuten. Uiteindelijk heb ik alsnog een versie (weliswaar DVD kwaliteit) moeten pindakazen om de eerste 5 minuten te zien en de laatste 10 minuten. Wat een zooitje maken de omroepen er toch van en dat is ook een reden dat ik mijn heil vooral zoek tot het pindakazen van films want dan heb je daar juist totaal geen last van.

is dit nou Tom waits die hier in speelt of niet?

Da's niet zo moeilijk om achter te komen...

Inderdaad, maar het was inderdaad de Tom Waits die in deze film meespeelde en eerlijk gezegd deed hij het best goed.

Een originele film met een aantal leuke karakters (Poltie agent!) en erg mooie overgangen! Ook vind ik het knap dat de verhalen van alle personages -ondanks ze door elkaar heen lopen- erg goed te volgen zijn! Hoewel er leuke karakters en scenes tussen zaten moet ik toch zeggen dat het verhaal in grote lijnen niet zo heel erg interessant en bijzonder was. 3* (6,5)

In principe leuke film maar helaas geen conclussie zoals Magnolia, Crash of Babel heeft (ook mozaiekfilms)

Er is absoluut een conclusie, maar minder opgelegd. En juist dat maakt dit de betere film.

Snap ook nooit zo de behoefte aan duiding en antwoorden, vind het zelf juist prettig als een film zaken open laat. Zo krijg je interactie ipv een gesloten geheel.

Eens voor wat betreft het meer open laten, maar voor users met een behoefte aan een duidelijk slot kan ik me goed voorstellen dat ze dat hier missen.

Helemaal mee eens. Een draak van een film. Oninteressante verhaallijn Zwakke acteurs. Na een uur had ik het wel gezien ,zonde van mijn tijd.

(Interessant is dat de scene waarin drie vissers een lijk in het water vinden ,later als hoofdthema in een film is gebruikt. De vissers worden door een stadje 'grove onverschiligheid ' verweten., wat uitmondt in een aardig drama)

The one ring@ tjonge jongen wat een lang verhaal en dure woorden voor zo'n flutfilm. Ach....Jack Lemmon,goh ...Tom Waits ,nou dan moet het wel diepgang hebben..Nou dat heeft de film totaal niet. Ongelooflijk boring......gaaaaaap.....Flat caracters as usual in amerikaanse films. Dit is gewoon rommel.

Wat een biserre reacties, maar blijkbaar kijken jullie liever naar wat voor de hand liggende clichess zoals opgevoerd in Crash, dan originele en meer echte personages als hier. De rolen in deze film behoren stuk voor stuk tot de beste van elke acteur die meespeelt, dus het klagen over de acteerprestaties geeft duidelijk blijk van 'er geen enkele kijk op hebben.'

Eindelijk een exemplaar weten te bemachtigen van de criterion versie met 'custom nl subs' wat wel zo plezierig is gezien de vele dialogen.

Short Cuts wordt wel eens de moeder der mozaiekfilms genoemd en dat is terecht volgens mij; talloze verhaallijnen passeren de revue in deze drie uur durende film en ondanks deze ruime speeltijd verveeld deze film geen moment.

Babel, Magnolia, 21 grams, 360, Pulp Fiction, Amores Perros, crash, etc. het is en blijft een fantastisch filmgenre.

Over gewone mensen en de toevallige samenloop van omstandigheden die hen met elkaar verbindt. Niet alle lof moet naar Altman: zijn bron, de tragi-komische verhalen van Raymond Carver, mogen ook een knieval krijgen.

Hele toffe film waarin alle verhalen heel naturel aanvoelen. Fantastische geacteerd met een aantal geweldige scènes, Robbins met z'n smoesjes en z'n politieoutfit Down Jr. met z'n make-up en de clowns in het bubbelbad . Heel erg levendig geregisseerd, elk personage, hoofdpersoon, bijrol, figurant, is daadwerkelijk 'ergens mee bezig', waardoor het heel levendig wordt en erg lekker wegkijkt. dikke 4,5*

Drie uurtjes L.A. e.o. met maar liefst 22 inwoners wiens levens langs en door elkaar kronkelen. Fijne mozaïekfilm die z'n titel nog eens onderstreept door de diverse verhaallijntjes vlotjes af te wisselen met vaak soepele overgangetjes via onder meer de vissen en muziek. Sowieso een lekkere jazzy score. De optiteling is al gaaf met die kleurrijke helikopters en letters.

Eenmaal op de grond is het Altmans losse en beheerste aanpak die het aan de praat houdt. Alsof hij je in de stad tussen de personages gooit met een air van dit zijn ze, dat doen ze en leer ze maar kennen. Ook nog eens vrij en onbevangen ingevuld door de ensemble cast zodat al snel een natuurlijk sfeertje ontstaat. Alleen Robbins ontsnapt daar wel eens aan.

Maar dan is er nog altijd zijn vrouw die hem onmiddellijk snoeihard uitlacht. En zo heeft het zat van dat soort kwinkslagen en tragikomische situaties. De verzameling korte verhalen waarop het gebaseerd is, ken ik niet, maar het voelt allemaal als een collage van krantenknipsels bestaande uit opvallende, kleine nieuwsberichtjes die een grootstad met zich meebrengt.

Vloeiend bij elkaar gescript en geknipt, waarbij bijna elk personage te maken krijgt met een vorm van tegenslag. Nergens overdadig in z'n drama, maar ondertussen pelt Altman z'n personages zonder een groot oordeel te vellen. Sleutelmomentje wat mij betreft is wanneer Marian aanhaalt hoe haar oude leraar in art school te werk ging. Het waarom zal het zijn.

Idem.

Na een vrij sterk begin waarin we kennis maken met iedereen, plus zijn of haar verhaal, krijg je een uur of 2 nog de nodige kleine en grote problemen te zien, waarbij ik me emotioneel niet echt verbonden voelde met de meeste karakters. Dit geldt ook voor de twist op het einde, deed me niet zo heel veel. Ondanks vrij sterk acteerwerk en enkele aardige verhaallijnen kreeg ik er richting het einde steeds minder interesse in. Te lang, te eentonig. Het is op zich een vrij goede film waar tijd en moeite in gestopt is, maar het is ook not my cup of tea om het netjes te zeggen.
De zelfmoord in de garage op het einde vond ik overigens wel redelijk pakkend. Beetje dramatisch, maar wel goed.

3*

Een voortwoekerend stadsportret in de vorm van een cynische zwarte komedie over het vreemde gedrag van mensen en hun onvermogen (zij leken geen enkele grip op hun leven te hebben). Een verhaal over angst, dood, uitgelatenheid en vertwijfeling. "Afkorting" is nu een te lang gerekte mozaïekfilm (niet alle scènes en/of verhaallijnen en 22 personages waren even interessant) die 21 jaar na dato bij mij gedateerd overkwam, al kan ik me voorstellen dat de productie in 1993 menigeen geshockeerd heeft.