Short Cuts (1993)

Eindelijk herzien na een dikke 10 jaar. De film bleef staan als een huis.

Velen maken de vergelijking met Magnolia, die inderdaad hetzelfde stramien gebruikt als deze. Het verschil zit hem in de subtiliteit en de nutteloosheid die de karakters uitdrukken, en dat maakt ze op een rare manier grappig, zelfs charmant (S.C.). Magnolia is eerder een emo-trip. De verhaaltjes zijn geniaal en worden moeiteloos met elkaar verbonden. 5**** nummer 4 positie blijft gehandhaafd.

Deze wou ik al heel lang zien, en nu heb ik hem toch voor 4.5 euro op ebay op de kop kunnen tikken, en het was de 4.5 euro dik waard. Zeker geen miskoop, want Short Cuts is een prachtige film met een paar onvergetelijke personages en veel leuke verhaallijnen.

Zoals eerder al aangehaald, heeft deze film inderdaad wel veel gelijkenissen met Magnolia, één van mijn lievelingsfilms. Daarom wou ik deze ook al zolang zien. Maar dit is toch duidelijk een ander genre film. Ik vond dit eerder een komedie, terwijl ik Magnolia duidelijk een loodzwaar drama vind. Sommige stukken in Short Cuts zijn dramatisch(zangeres die haar dochter verliest op kop) en zijn prachtig, maar ook de komische verhaallijnen zijn hier zeer nadrukkelijk aanwezig(Peter Gallagher, Tom Waits) en dat maakt het een zeer makkelijke trip om uit te zitten. Ik heb zelden op mijn horloge moeten kijken op die drie uren, en ik ben niet iemand die normaal van zeer lange films houd, dus dat is zeker een compliment voor de film.

Chapeau aan Robert Altman dat hij dit project aangedurfd heeft, al heeft Anderson je later overtroffen.
Chapeau aan de cast, die stuk voor stuk zeer goed staan te acteren. Tom Waits heeft duidelijk nog een verborgen talent.

4*

Veel mensen maken hier een vergelijking tussen Short Cuts en Magnolia. En nou klopt het wel dat beide films naast hun speelduur nog meer overeenkomsten hebben. Echter een vergelijking met Crash ligt hier ook snel voor de hand. Beide films pretenderen dat mensen nooit zomaar humeurig of tegendraads zijn. Er schuilt altijd wel een reden achter, iedereen is op zoek naar wat menselijkheid.

Het leukste van Short Cuts vond ik toch wel de inkijk die we krijgen in het wel en wee van de personages. Pas onthulde affaires steken de kop op net als er elk moment bezoek kan komen, een vrouw is zich bewust van de ontrouw van haar man maar haalt er haar voordeel uit, 3 mannen kuren zich nog even uit voordat ze in ' the middle of nowhere ' verzeild raken en een echtpaar wordt op meerdere fronten lastig gevallen door een speling van het lot. Op een bijzondere manier ontvouwen de verhalen zich, vrijwel allen gaan gepaard met de nodige humor. Uiteindelijk vallen alle puzzelstukjes ineen en blijken alle verhaallijnen elkaar te kruisen. Alsof je in slechts 3 uur een duik hebt genomen in het leven van een hele straat vol mensen. Er gebeurt dan ook meer dan genoeg.

Ik waande mij helemaal in de wereld van deze mensen, maar leefde uiteindelijk niet altijd met ze mee. Zo vond ik die zangeres een hypocriet ding omdat ze haar dochter niet te hulp schoot terwijl zij er wel om verlegen zat. Maar vanaf de zijlijn is dit natuurlijk makkelijk oordelen. De ex - vriend van Mc Dormand vond ik eigenlijk de enige lichte irritatie - factor omdat zijn rol vrij eenzijdig was maar hij toch frequent hetzelfde gedrag tentoon bleef spreidden. Verder eigenlijk alleen maar boeiende personages met als favoriet de serveerster van het restaurant die zich vaak loyaal opstelde naar haar vriend ( al dan niet uit eigenbelang ) en zich op een aandoenlijke manier door het leven sloeg. Verder goede rollen van Leigh & Mc Dormand. Jack Lemmon liep er wat verloren bij.

Uiteindelijk werkt de film ook nog eens toe naar een onvoorspelbare climax waar de 2 enige, redelijk normale mensen zich plots laten gaan. Leuk om dit allemaal samen te laten vallen aan de hand van een metafoor. Eentje die later samen met Besson `s Le Dernier Combat ongetwijfeld als inspiratie heeft gediend voor Anderson `s Magnolia. Short Cuts is geen film die ik snel weer zal herzien, maar ik heb mij hier goed mee vermaakt. Leuk concept en prima uitgewerkt, al had er vooral op muzikaal gebied meer ingezeten. 4*

Is nu voor niet al te veel geld te bestellen via o.a. Boudisque. 16,99 is ie daar.

Bij Velvet voor 14,99.

Wil hem overgens wel erg graag zien, denk dan ook dat ik hem volgende week maar even meeneem daar.

Gister dan eindelijk gezien en moet zeggen dat hij me heel goed bevallen is, het komt allemaal wat traag op gang en het duurt even voor je er ook daadwerkelijk in zit maar wanneer je er dan inzit blijf je ook tot aan het eind geboeid kijken, de vertelstijl beviel me weer prima ik vond de verhaaltjes dan ook allemaal erg leuk in elkaar steken en vond ze op het einde mooi samenkomen, iets wat ik niet verwacht had voordat ik de film ging kijken is dat hij veel humor bevatte en dit vond verbazingwekkend leuk in het verhaal passen, daarnaast bevat de film ook nog eens een paar zeer ontroerende scenes en is het acteerwerk van vrijwel de gehele cast werkelijk geweldig.

4 sterren

Er zijn films die erg lang duren, maar waarvan je als kijker - ik in dit geval dan - graag zou willen dat ze gewoon nog langer duren. Dat komt niet supervaak voor, maar bij een meesterwerk als dit wel. Echt drie uur lang genieten van een film die (bijna) op alle fronten naar perfectie rijkt...

De vergelijking met Magnolia word vaak gemaakt en die film werd hier dan ook vaak genoemd. Laat dan nou mijn favoriete film zijn, dus kon ik niet achterblijven om deze film ook te gaan bekijken. De eerste keer dat ik Magnolia zag kreeg die ook (net) geen vijf sterren en datzelfde doe ik met Short Cuts. Waarschijnlijk gaat herziening vijf sterren opleveren, maar ik begin rustig. Ik zag deze film overigens zonder Nederlandse ondertitels, want volgens mij is die met Nederlandse ondertitels niet eens meer te koop hier. Vorige week kreeg ik de regio 2 versie van play.com binnen voor een schijntje en het gebrek aan ondertitels maakt helemaal niks uit. Het is even wennen, maar je zit er zo in.

Dit soort films liggen me wel. Verschillende verhaallijnen van verschillende mensen met ieder een ander karakter, een ander leven en ieder zijn eigen problemen. Naast Magnolia, maar bijvoobeeld ook Crash is dat in deze film ook het geval. Echt alle verschillende verhalen waren interessant en wisten vanaf minuut één te boeien. De casting is perfect in deze film. Alle acteurs en actrices doen hun werk voortreffelijk en daar doe ik dan ook graag mij petje voor af. Tim Robbins zet waarschijnlijk de beste rol neer die ik van hem heb gezien en Robert Downey Jr. komt steeds hoger op mijn lijstje favoriete acteurs (niet dat ik die heb overigens). Van Julianne Moore moest ik nooit wat hebben, maar heb nu toch zeker al stuk of vijf films gezien waar ze van het scherm spat, zo'n goede prestatie steeds en ook in deze film doet ze dat weer. Andere rollen van Andy MacDowell, Frances McDormand, Matthew Modine, Jennifer Jason Leigh etc. etc. etc. waren ook allemaal prima. Er was zelfs nog een klein rolletje voor Huey Lewis neergelegd.

Echt het hele geheel is prachtig gefilmd. Subliem camerawerk en in bijna elke scene een prachtige setting. Cinematografisch is deze film dan ook een pareltje te noemen wat mij betreft. De muziek is redelijk, maar dat is één van de dingen die misschien wel wat beter had gemogen. We krijgen één grote kijk te zien in het leven van verschillende mensen met hun gebeurtenissen, problemen, liefdes en andere dingen die het voor ons als kijker interessant weten te maken. Alle verhalen komen prima tot elkaar en op het eind is de puzzel compleet, echt geweldig gedaan. De aardbeving is dan ook een prachtig gegeven voor deze film. Net als in Mangolia een geweldige climax, alleen vond ik deze veel minder indrukwekkend. Magnolia overtreft deze film overigens op alle fronten, maar dat is geen probleem, want die film is simpelweg perfect te noemen (door mij in ieder geval) en het feit dat ik bij deze film toch wel een beetje hetzelfde gevoel kreeg dan als bij Magnolia zegt al genoeg.

Drie uur lang genieten en dan nog niet tevreden zijn omdat ik zo graag had gezien dat de film nog een uurtje langer had geduurd. Geweldige film, waar ik met deze beoordeling erg rustig van start ga. Overigens heb ik slap gelegen in één van de eerste scenes van Robert Downey Jr. wanneer hij goedemorgen ofzo zegt tegen dat kussen of kleed op de bank en er daarna een ram tegenaan geeft, geweldig. Beetje vreemd misschien, maar dat wou ik toch even kwijt

Mooi geschreven.

Dankje

Lag zelf helemaal in een deuk om al die scenes waar Jennifer Jason Leigh telefoonseks had met al die mannen waar haar kinderen gewoon bij waren en ze dan met zo'n emotieloos en verveeld gezicht (terwijl ze een luier aan het verschonen was) vieze praat uitsloeg alsof het een soort van routineklus was.

Erg grappig inderdaad, maar tegelijkertijd behoorlijk frustrerend voor haar man. Ik had allang doorgeslagen denk ik, maar dat zien we in deze film dan op het eind bij hem.

Ik snapte het eerst niet helemaal waarom hij (toch een van de normaalste van het stel) zo doordraaide en dat meisje doodsloeg op het einde, het kwam in ieder geval erg onverwacht.

Oude stem van 4,5 verwijderd en de volle score gegeven. Deze film spookt nog steeds door mijn hoofd heen, echt prachtig zeg. Een top tien notering is zeker niet uitgesloten. Heb nu al weer zin om de film nog een keer te zien.

- edit - Vandaag dus direct weer gezien en de top tien notering is een feit.

Wat een mooie poster zeg (nooit eerder gezien).

Heb gister na mijn post direct een correctie doorgevoerd wat de poster betreft

Geweldig stukje en alles behalve onverwacht. De machteloosheid die zijn leven beheerst zien we terug in de frustratie als gevolg van de telefoonseks, maar vooral de scène in de jazz scène geeft weer dat we te maken hebben met een tikkende tijdbom.

Andere hoogtepunten zijn er in de vorm van het aangereden jongetje dat doodgewoon naar huis loopt – een oprecht ontroerende episode – ; de unieke relatie van Tim Robbins en Madeleine Stowe ; en het visuitje.

De rest van de film is minder boeiend. Deels omdat sommige stukken een beetje subtiliteit missen – de ontmoeting van dochter en moeder in de jazzclub bijvoorbeeld – en deels omdat de personages – hoewel naturel overkomend en bovengemiddeld uitgewerkt – die deze minuten vullen niet bijzonder interessant zijn.

Toch overheerst na het geweldige einde een positief gevoel, dus hier wil ik wel 3.5* aan kwijt.

De film heeft veel verhaallijnen waarvan de helft boeiend is om naar te kijken, maar de andere helft heeft geen toegevoegde waarde en/of is slecht uitgewerkt. Hierdoor is de film een lange zit geworden. De laatste 50 minuten van de film zijn de beste, maar door het trage begin kan ik niet meer dan 3 sterren geven en zal uit de top 250 vallen.

Tim Robbins speelt weer geniaal.

Broeierig caleidoscopisch portret van LA begin jaren negentig dat ook bij een tweede visie vlot overeind blijft.

Niet alleen de soundtrack is jazzy, het ritme van Short Cuts is dat evenzeer: soms lijkt het alsof er maar wat geïmproviseerd wordt zonder dat er eigenlijk iets gebeurt en toch weet het geheel serieus te overtuigen. Door dat ritme en de vele mini-relaasjes vliégt Altmans magnum opus voorbij en zou je de speelduur achteraf nooit op drie uur schatten.

Daar komt nog eens bij dat de Amerikaanse (en dat zie je er ook wel aan) regisseur z'n film doorspekt met humor, waardoor Short Cuts nog toegankelijker wordt en nergens gaat aanslepen.

Net als HarmJanStegenga ben ik een groot fanaat van mozaïekfilms en dus ben ik bijzonder laaiend over deze "sfeercinema", hoewel ik Any Way The Wind Blows (zwaar gebaseerd op Altman) nog een stuk "moodier" en daarom nog wat beter vind.

Naast 't verhaal van Finnigan heb ik nergens écht sympathie gevoeld voor de andere karakters.

Het was allemaal meer aanschouwend, en alhoewel ik zeer van dit soort films houd, is het toch wel een pre om bij dit soort films emoties te kunnen oproepen voor de verschillende verhaallijnen/karakters -Het was allemaal net niet, en dat is best zonde.

Toch, ik heb wel genoten van de verhalen, want naast 't subplotje van Stormy Weathers is de rest in meer of mindere maten een interessant schouwspel.

Dat de personages bijna allen vertolkt worden door (nu) zeer bekende en vaak gelouterde acteurs is natuurlijk een groot pluspunt. - 't Verhaal van de Wyman's had naast de broeierige sfeer niet veel van doen, maar omdát het Moore is, bleef ik toch geintereseerd, en zet ze uiteindelijk weer een goed personage neer.

Mooiste moment van de film vond ik toch wel de blik van Lemmon tijdens de hartstilstand (en uiteindelijk dood) van Casey, en zijn reactie daarop. Petje op, en weglopen. - Soort van, ik ben niet nodig, ik breng alleen ongeluk...

Short Cuts heb ik op aanraden van HarmJanStegenga gezien, die zei dat ik dit wel eens mooi kon gaan vinden, en hij had gelijk.Bedankt voor deze aanrader Harm Jan.

3 uur lang geboeid zitten kijken naar een greep uit de levens van een groepje mensen die niets met elkaar lijken te hebben, maar toch allen iets gemeen hebben.Die verhaal struktuur kende ik al uit Magnolia, die ik met 5* heb gewaardeerd, en Short Cuts doet daar niet voor onder.

De verhalen die aanvankelijk los van elkaar lijken te staan, gaan naarmate de film vorderde steeds met elkaar verweven.Ze hebben allemaal wel iets met elkaar gemeen.Normaal is het zo dat er in een film wel een verhaal lijn is wat toch niet helemaal weet te boeien, hier en eveneens in Magnolia is dat absoluut niet het geval.Alle verhalen en personages blijven zo boeien en entertainen dat je niet kunt wachten wanneer de film weer overschakelt naar een ander verhaal/personen.Ik zat er echt helemaal in.Ik begon gewoon erg mee te leven met de vele verschillende personages, ik wou aan het einde gewoon niet dat het ophield, en dat het nog een uurtje zou doorgaan, nergens vond ik het saai worden.Toch had ik zo'n gevoel dat ik naar een film had gekeken die minstens 5 uur had geduurd.Zo heeft de film mij weten te pakken en heeft de hele dag nog in m'n hoofd gespookt.

Een absolute sterrencast neemt je mee in verschillende verwikkelingen in en rond LA.De acteer prestatie zijn werkelijk om van te smullen, of het nu gaat om Chris Penn, die bij mij heel veel symphatie wist op te wekken en op het einde iets deed wat ik niet meteen bij zijn karakter verwacht had of om Bruce Davison, ze zijn allemaal prachtig om aan te zien.Met alle verhalen had ik wel iets, maar het verhaal wat mij het meeste deed was wel van dat jongetje die was aangereden .Het einde de aardbeving is ook erg goed en is iets wat ik niet had verwacht in deze film.Ik vind het einde van Magnolia dan toch beter uitgewerkt.

Echt weer een film die mij heel erg heeft weten te verassen.Ik had eerst 4.5* gegeven, maar nadat hij de hele dag nog door mijn hoofd heeft gespookt herwaardeerd naar 5 dik verdiende sterren.

Heel erg graag gedaan. Mooie recensie en ik ben blij dat de film je zo goed is bevallen.

Dat is grappig. Ik had precies hetzelfde bij deze film. Toen ik 'm voor het eerst zag gaf ik ook 4,5*, maar de film bleef maar door mijn hoofd spoken. Direct de volgende dag weer gezien en vijf sterren gegeven. Dit is zeker één van mijn favoriete films, echt eentje die maar in waardering zal blijven stijgen bij mij denk ik. Dat hoop ik in ieder geval wel.

Gelijk vanaf het begin een uitstekende en interessante film. Heerlijk hoe het allemaal grotendeels observerend blijft en nergens emo of oordelend, ook niet de muziek. Het heeft drama, maar vooral de humor en de luchtigheid erin werkt prima. Ook het feit dat er eigenlijk geen hoofdrolspelers zijn, maar eerder vele grote bijrolspelers, houdt de film leuk. Verder interessante personages en ondanks de lange duur nooit saai of langdradig. En damn zeg, wat een hoop bekende gezichten. Dit moet toch wel de film zijn met de bekendste en grootste sterrencast (zonder dat het figurantenrollen zijn).

Ik moest wel enigszins aan Magnolia denken toen ik deze film vandaag weer eens bekeken had. "Beiden eindigden met natuurrampen; Magnolia met een kikkerregen, Short Cuts met een aardbeving,. Het verschil tussen die twee is, vond ik, dat Magnolia ontzettend depri bij mij overkwam, terwijl Short Cuts over een enorm dosis humor beschikte. Vooral om die Tom Waits heb ik toch ontzettend moeten lachen. Alleen zijn stem al. Verder had deze film ook ontzettend veel sfeer, een aardige soundtrack en prima acteerwerk van de hele sterrencast.
Al met al vond ik dit een uitstekende film, zonder meer de beste van Robert Altman.

Nog ten slot het volgende; de DVD die ik bekeken heb is een import UK, Engels met Engelse ondertiteling. De kwaliteit is uitstekend. Ik kan hem iedereen aanbevelen.

4,5* na herziening

Die dvd heb ik ook net binnen en meteen gekeken. Blijft een topfilm. Ik wil graag de geweldige rol van Jack Lemmon benadrukken. Subliem en erg subtiel. Wat mij betreft was een bijrol-oscar(-nominatie) zeker verdiend.

Onbegrijpelijk overigens dat we deze dvd moeten importeren in Nederland!

Wat een heerlijke kijkervaring! Kleurrijke personages in een sfeervolle setting, ieder in hun eigen kleine verhaaltje als onderdeel van het grote geheel. Elke verhaallijn is boeiend, en hoewel ik misschien een heel klein beetje teleurgesteld was over het einde- ik verwachte ergens nog iets meer samenkomst van de verhaallijnen- blijft de film nog dagen door mijn hoofd spoken. De personages en hun voorvallen zijn dusdanig uitgesproken neergezet dat je bijna het gevoel hebt deze mensen te kennen ,je zou je gewoon af gaan vragen hoe het nu met ze zou gaan

Precies, meesterlijke film. Magnolia is goed, maar haalt het niet bij Short cuts. Paul Thomas Anderson is een interesante regiseur, maar hij mag Robert Altman zijn schoenen nog niet eens poetsen.

Wat een onzin

Indeed, Anderson mag zeker wel Altman's schoenen poetsen. Misschien zelfs lenen.

Als we dan toch gaan schoenen poetsen..eh..vergelijken dan moet ik zeggen dat Short Cuts mij veel meer aansprak dan Magnolia. Ik kies bewust voor "aanspreken" en niet voor "beter dan";

de personages, de verhalen, de climax, het deed mij in eerst genoemde film gewoon heel veel meer. Waarom? Wellicht doordat de hele setting voor mij gewoon beter/leuker werkte. Magnolia deed me -ondanks het goede acteerwerk- hoegenaamd helemaal niets terwijl ik nu al popel om Short Cuts weer te herzien. Het geweldig vinden van de ene film bevestigt dus niet automatisch het bejubelen van de andere, het heeft -wat mij betreft- ook beslist niet met een voorkeur voor een regisseur te maken.

Beter had je het denk ik niet kunnen verwoorden, Norma.

Ik heb juist precies het tegenovergestelde. Waar in Short Cuts eigenlijk alleen Lemmon's verhaal mij kon raken, kon ik mij bij Magnolia juist enorm vinden in de dieptriestheid van zowat alles. Elk verhaal wist een snaar te raken in meer of mindere maten.