Short Cuts (1993)

Bijzondere film!

Het duurde even voor ik echt in de film zat, maar toen vond ik 'm steeds beter worden en het laatste uur vond ik fantastisch.

Er spelen nogal wat (inmiddels) bekende acteurs in, in een setting waarin ze normaal niet zo gauw spelen. Naast de hierboven genoemde acteurs ook Jennifer Jason Leigh, Tim Robbins, Frances McDormand, Julianne Moore en Robert Downey Jr.

Erg mooie film over de gebeurtenissen van een stel mensen uit LA. En zoals wel vaker in films, beleven deze mensen net dat beetje meer dan het 'gewone volk'. De film kende zo z'n dramatische momenten, maar sommige verhaallijnen waren mij toch net iets te gewoontjes. Pluspunten krijgt deze film van mij voor het prachtige script en de ijzersterk acterende cast. Dus wel een erg leuke film, maar het mist hier en daar een beetje diepgang. Voorlopig 3,5*, maar deze film heeft zeker de potentie om uit te groeien naar meer.

Na zo'n negen jaar eindelijk weer herzien. Op video, dat wel. En helaas, ik ben niet zo zwaar meer onder de indruk als ik toen was. De soundtrack vind ik overigens prachtig, dat had ik nog niet genoemd in mijn voorgaande stukje. En de meeste episodes vond ik ook nog steeds heel meeslepend. Vooral Tomlin en Waits vond ik nu veel gaver dan ik het destijds in de bioscoop vond. Destijds werd ik helemaal koud van de (ongeveer) laatste scène waar de man dat meisje vermoord maar nu geloofde ik dat helemaal niet en ook de zelfmoord van het meisje dat Lori Singer speelde, geloofde ik niet. Ik zag wel de armoede in de relatie met haar moeder maar ik kreeg verder geen informatie die me in haar deed inleven. Daarom heb ik mijn 5 sterretjes verlaagd naar 4,5 en haal ik 'm ook van de eerste plaats van mijn top tien. Het is ingrijpend en ik weet ook niet welke nu op 1 gaat komen (je nummer 2! hoor ik iemand roepen) maar het moet.
Ik vraag me af of ik deze film ook zo indrukwekkend had gevonden als ik 'm destijds niet op groot scherm had gezien. Een film zien in de bioscoop geeft er toch vaak een meerwaarde aan. Maar dat is speculeren.
Nog steeds raad ik iedereen deze film aan.
En Julianne Moore heeft rood pubic hair! Cool hoor.

Erg goed scenario. Mooi geacteerd (ik zie Tom Waits voor het eerst acteren, wat zijn sommige mensen toch rijkelijk bedeeld met talent...).
Sleutelwoord in deze film is volgens mij communicatie. In de hele film komen dingen verzwijgen, toch wel zeggen of de waarheid verdraaien terug. Tot over de verschillende verhaallijnen heen.
De rouwende zangeres na de zelfmoord van haar dochter is zeer aangrijpend.
De impact van Magnolia had deze film niet bij mij. Magnolia greep me destijds echt naar de keel en dat had ik hier niet. Desondanks erg mooi.
4.0*

Inderdaad een soort blauwdruk van Magnolia dit.

De verhaaltstructuur, de lengte, de aardbeving. Toch heb ik me niet vermaakt met deze film. Het deed teveel denken aan een prototype. Een goed concept waar snel een eerste gooi naar werd gedaan. Die achteraf geëvalueerd werd, waar de minpunten vervangen en verbeterd werden en die uiteindelijk uitmondde in Magnolia.

Short Cuts had enkele zagen die mij nogal irriteerden. Waar Magnolia lange, magistrale scenes heeft, is dit in Short Cuts (what's in a name) anders. Snelle wisselingen, op het soapachtige af. Dan dit weer, even snel wat drama daar, ongelukkige huisvrouw ginder ... ook de problematiek en het drama situeerde zich iets teveel rond de zagende goegemeente. Alles om gelukkig te zijn en maar zeuren in hun zelfverzonnen midlife-crisis. Het acteerwerk was matig, Robbins die nogal vervelend acteerde, en hier en daar zelfs barslechte acteurs (die nieuwslezer onder andere). Het geheel is een oninteressante soep van futloze personages. Het concept is erg goed, sceneovergangen zijn vaak erg leuk (van een gesprek over de visvangst naar het aquarium) en een fijn einde, maar wat er allemaal tussenligt heeft teveel weg van Neighbors.

Des te meer respect voor PT Anderson, die schrapte wat niet paste, en met Altmann's concept een waardige film maakte. Deze krijgt 2*. Te lang, te pover, maar een sterk concept.

Deze wou ik al heel lang zien, en nu heb ik hem toch voor 4.5 euro op ebay op de kop kunnen tikken, en het was de 4.5 euro dik waard. Zeker geen miskoop, want Short Cuts is een prachtige film met een paar onvergetelijke personages en veel leuke verhaallijnen.

Zoals eerder al aangehaald, heeft deze film inderdaad wel veel gelijkenissen met Magnolia, één van mijn lievelingsfilms. Daarom wou ik deze ook al zolang zien. Maar dit is toch duidelijk een ander genre film. Ik vond dit eerder een komedie, terwijl ik Magnolia duidelijk een loodzwaar drama vind. Sommige stukken in Short Cuts zijn dramatisch(zangeres die haar dochter verliest op kop) en zijn prachtig, maar ook de komische verhaallijnen zijn hier zeer nadrukkelijk aanwezig(Peter Gallagher, Tom Waits) en dat maakt het een zeer makkelijke trip om uit te zitten. Ik heb zelden op mijn horloge moeten kijken op die drie uren, en ik ben niet iemand die normaal van zeer lange films houd, dus dat is zeker een compliment voor de film.

Chapeau aan Robert Altman dat hij dit project aangedurfd heeft, al heeft Anderson je later overtroffen.
Chapeau aan de cast, die stuk voor stuk zeer goed staan te acteren. Tom Waits heeft duidelijk nog een verborgen talent.

4*

Veel mensen maken hier een vergelijking tussen Short Cuts en Magnolia. En nou klopt het wel dat beide films naast hun speelduur nog meer overeenkomsten hebben. Echter een vergelijking met Crash ligt hier ook snel voor de hand. Beide films pretenderen dat mensen nooit zomaar humeurig of tegendraads zijn. Er schuilt altijd wel een reden achter, iedereen is op zoek naar wat menselijkheid.

Het leukste van Short Cuts vond ik toch wel de inkijk die we krijgen in het wel en wee van de personages. Pas onthulde affaires steken de kop op net als er elk moment bezoek kan komen, een vrouw is zich bewust van de ontrouw van haar man maar haalt er haar voordeel uit, 3 mannen kuren zich nog even uit voordat ze in ' the middle of nowhere ' verzeild raken en een echtpaar wordt op meerdere fronten lastig gevallen door een speling van het lot. Op een bijzondere manier ontvouwen de verhalen zich, vrijwel allen gaan gepaard met de nodige humor. Uiteindelijk vallen alle puzzelstukjes ineen en blijken alle verhaallijnen elkaar te kruisen. Alsof je in slechts 3 uur een duik hebt genomen in het leven van een hele straat vol mensen. Er gebeurt dan ook meer dan genoeg.

Ik waande mij helemaal in de wereld van deze mensen, maar leefde uiteindelijk niet altijd met ze mee. Zo vond ik die zangeres een hypocriet ding omdat ze haar dochter niet te hulp schoot terwijl zij er wel om verlegen zat. Maar vanaf de zijlijn is dit natuurlijk makkelijk oordelen. De ex - vriend van Mc Dormand vond ik eigenlijk de enige lichte irritatie - factor omdat zijn rol vrij eenzijdig was maar hij toch frequent hetzelfde gedrag tentoon bleef spreidden. Verder eigenlijk alleen maar boeiende personages met als favoriet de serveerster van het restaurant die zich vaak loyaal opstelde naar haar vriend ( al dan niet uit eigenbelang ) en zich op een aandoenlijke manier door het leven sloeg. Verder goede rollen van Leigh & Mc Dormand. Jack Lemmon liep er wat verloren bij.

Uiteindelijk werkt de film ook nog eens toe naar een onvoorspelbare climax waar de 2 enige, redelijk normale mensen zich plots laten gaan. Leuk om dit allemaal samen te laten vallen aan de hand van een metafoor. Eentje die later samen met Besson `s Le Dernier Combat ongetwijfeld als inspiratie heeft gediend voor Anderson `s Magnolia. Short Cuts is geen film die ik snel weer zal herzien, maar ik heb mij hier goed mee vermaakt. Leuk concept en prima uitgewerkt, al had er vooral op muzikaal gebied meer ingezeten. 4*

Er zijn films die erg lang duren, maar waarvan je als kijker - ik in dit geval dan - graag zou willen dat ze gewoon nog langer duren. Dat komt niet supervaak voor, maar bij een meesterwerk als dit wel. Echt drie uur lang genieten van een film die (bijna) op alle fronten naar perfectie rijkt...

De vergelijking met Magnolia word vaak gemaakt en die film werd hier dan ook vaak genoemd. Laat dan nou mijn favoriete film zijn, dus kon ik niet achterblijven om deze film ook te gaan bekijken. De eerste keer dat ik Magnolia zag kreeg die ook (net) geen vijf sterren en datzelfde doe ik met Short Cuts. Waarschijnlijk gaat herziening vijf sterren opleveren, maar ik begin rustig. Ik zag deze film overigens zonder Nederlandse ondertitels, want volgens mij is die met Nederlandse ondertitels niet eens meer te koop hier. Vorige week kreeg ik de regio 2 versie van play.com binnen voor een schijntje en het gebrek aan ondertitels maakt helemaal niks uit. Het is even wennen, maar je zit er zo in.

Dit soort films liggen me wel. Verschillende verhaallijnen van verschillende mensen met ieder een ander karakter, een ander leven en ieder zijn eigen problemen. Naast Magnolia, maar bijvoobeeld ook Crash is dat in deze film ook het geval. Echt alle verschillende verhalen waren interessant en wisten vanaf minuut één te boeien. De casting is perfect in deze film. Alle acteurs en actrices doen hun werk voortreffelijk en daar doe ik dan ook graag mij petje voor af. Tim Robbins zet waarschijnlijk de beste rol neer die ik van hem heb gezien en Robert Downey Jr. komt steeds hoger op mijn lijstje favoriete acteurs (niet dat ik die heb overigens). Van Julianne Moore moest ik nooit wat hebben, maar heb nu toch zeker al stuk of vijf films gezien waar ze van het scherm spat, zo'n goede prestatie steeds en ook in deze film doet ze dat weer. Andere rollen van Andy MacDowell, Frances McDormand, Matthew Modine, Jennifer Jason Leigh etc. etc. etc. waren ook allemaal prima. Er was zelfs nog een klein rolletje voor Huey Lewis neergelegd.

Echt het hele geheel is prachtig gefilmd. Subliem camerawerk en in bijna elke scene een prachtige setting. Cinematografisch is deze film dan ook een pareltje te noemen wat mij betreft. De muziek is redelijk, maar dat is één van de dingen die misschien wel wat beter had gemogen. We krijgen één grote kijk te zien in het leven van verschillende mensen met hun gebeurtenissen, problemen, liefdes en andere dingen die het voor ons als kijker interessant weten te maken. Alle verhalen komen prima tot elkaar en op het eind is de puzzel compleet, echt geweldig gedaan. De aardbeving is dan ook een prachtig gegeven voor deze film. Net als in Mangolia een geweldige climax, alleen vond ik deze veel minder indrukwekkend. Magnolia overtreft deze film overigens op alle fronten, maar dat is geen probleem, want die film is simpelweg perfect te noemen (door mij in ieder geval) en het feit dat ik bij deze film toch wel een beetje hetzelfde gevoel kreeg dan als bij Magnolia zegt al genoeg.

Drie uur lang genieten en dan nog niet tevreden zijn omdat ik zo graag had gezien dat de film nog een uurtje langer had geduurd. Geweldige film, waar ik met deze beoordeling erg rustig van start ga. Overigens heb ik slap gelegen in één van de eerste scenes van Robert Downey Jr. wanneer hij goedemorgen ofzo zegt tegen dat kussen of kleed op de bank en er daarna een ram tegenaan geeft, geweldig. Beetje vreemd misschien, maar dat wou ik toch even kwijt

Broeierig caleidoscopisch portret van LA begin jaren negentig dat ook bij een tweede visie vlot overeind blijft.

Niet alleen de soundtrack is jazzy, het ritme van Short Cuts is dat evenzeer: soms lijkt het alsof er maar wat geïmproviseerd wordt zonder dat er eigenlijk iets gebeurt en toch weet het geheel serieus te overtuigen. Door dat ritme en de vele mini-relaasjes vliégt Altmans magnum opus voorbij en zou je de speelduur achteraf nooit op drie uur schatten.

Daar komt nog eens bij dat de Amerikaanse (en dat zie je er ook wel aan) regisseur z'n film doorspekt met humor, waardoor Short Cuts nog toegankelijker wordt en nergens gaat aanslepen.

Net als HarmJanStegenga ben ik een groot fanaat van mozaïekfilms en dus ben ik bijzonder laaiend over deze "sfeercinema", hoewel ik Any Way The Wind Blows (zwaar gebaseerd op Altman) nog een stuk "moodier" en daarom nog wat beter vind.

Naast 't verhaal van Finnigan heb ik nergens écht sympathie gevoeld voor de andere karakters.

Het was allemaal meer aanschouwend, en alhoewel ik zeer van dit soort films houd, is het toch wel een pre om bij dit soort films emoties te kunnen oproepen voor de verschillende verhaallijnen/karakters -Het was allemaal net niet, en dat is best zonde.

Toch, ik heb wel genoten van de verhalen, want naast 't subplotje van Stormy Weathers is de rest in meer of mindere maten een interessant schouwspel.

Dat de personages bijna allen vertolkt worden door (nu) zeer bekende en vaak gelouterde acteurs is natuurlijk een groot pluspunt. - 't Verhaal van de Wyman's had naast de broeierige sfeer niet veel van doen, maar omdát het Moore is, bleef ik toch geintereseerd, en zet ze uiteindelijk weer een goed personage neer.

Mooiste moment van de film vond ik toch wel de blik van Lemmon tijdens de hartstilstand (en uiteindelijk dood) van Casey, en zijn reactie daarop. Petje op, en weglopen. - Soort van, ik ben niet nodig, ik breng alleen ongeluk...

Short Cuts heb ik op aanraden van HarmJanStegenga gezien, die zei dat ik dit wel eens mooi kon gaan vinden, en hij had gelijk.Bedankt voor deze aanrader Harm Jan.

3 uur lang geboeid zitten kijken naar een greep uit de levens van een groepje mensen die niets met elkaar lijken te hebben, maar toch allen iets gemeen hebben.Die verhaal struktuur kende ik al uit Magnolia, die ik met 5* heb gewaardeerd, en Short Cuts doet daar niet voor onder.

De verhalen die aanvankelijk los van elkaar lijken te staan, gaan naarmate de film vorderde steeds met elkaar verweven.Ze hebben allemaal wel iets met elkaar gemeen.Normaal is het zo dat er in een film wel een verhaal lijn is wat toch niet helemaal weet te boeien, hier en eveneens in Magnolia is dat absoluut niet het geval.Alle verhalen en personages blijven zo boeien en entertainen dat je niet kunt wachten wanneer de film weer overschakelt naar een ander verhaal/personen.Ik zat er echt helemaal in.Ik begon gewoon erg mee te leven met de vele verschillende personages, ik wou aan het einde gewoon niet dat het ophield, en dat het nog een uurtje zou doorgaan, nergens vond ik het saai worden.Toch had ik zo'n gevoel dat ik naar een film had gekeken die minstens 5 uur had geduurd.Zo heeft de film mij weten te pakken en heeft de hele dag nog in m'n hoofd gespookt.

Een absolute sterrencast neemt je mee in verschillende verwikkelingen in en rond LA.De acteer prestatie zijn werkelijk om van te smullen, of het nu gaat om Chris Penn, die bij mij heel veel symphatie wist op te wekken en op het einde iets deed wat ik niet meteen bij zijn karakter verwacht had of om Bruce Davison, ze zijn allemaal prachtig om aan te zien.Met alle verhalen had ik wel iets, maar het verhaal wat mij het meeste deed was wel van dat jongetje die was aangereden .Het einde de aardbeving is ook erg goed en is iets wat ik niet had verwacht in deze film.Ik vind het einde van Magnolia dan toch beter uitgewerkt.

Echt weer een film die mij heel erg heeft weten te verassen.Ik had eerst 4.5* gegeven, maar nadat hij de hele dag nog door mijn hoofd heeft gespookt herwaardeerd naar 5 dik verdiende sterren.

Wie over honderd jaar een geschiedkundige, sociologische of antropologische studie wilt doen naar de levenswijze van mensen die op het hoogtepunt van onze westerse liberale cultuur leven doet er goed aan Short Cuts te bestuderen.

Short cuts is een prachtige willekeurige collage van mensen die in het liberale Amerika leven en overleven, ieder opzoek naar geluk, geld, seks en liefde. Los Angeles is de perfecte omgeving om alle mooie en vooral lelijke kanten van onze maatschappij te tonen.

De mensen in short cuts zijn allemaal doodgewone mensen die al worstelend de naar mijn smaak keiharde Amerikaanse maatschappij een gelukkig bestaan zoeken. Het leven kan raar lopen en zit vooral in de relationele sfeer vol tegenslagen en tegenstrijdigheden. Mensen maken arbitraire of juist doordachte keuze die voor vele onvoorzienbare gevolgen blijkt te hebben.

Een prachtige film en een aanrader voor de mozaiekfilm liefhebbers. Mooie muziek overigens.

Hele mooie film. Ondanks dat de film ruim drie uur duurt, wist de film me de hele tijd te boeien. Alle verhaallijnen waren goed en zeker vanaf het moment dat sommige verhaallijnen bij elkaar kwamen was de film heel goed. De acteerprestaties waren goed van alle acteurs en het camarawerk was ook heel goed.

Short Cuts is ook wat mijj betreft een bovengemiddelde film, die uiterst vakkundig gemaakt is en die barst van de bekende acteurs. Acteurs en actrices, die allemaal ook goed kunnen acteren en dat in deze film ook laten zien, wat natuurlijk altijd fijn is.

Ik houd op zich wel van films waarin verschillende verhaallijnen zitten, die dan later weer met elkaar verbonden worden. Short Cuts is ook zo'n film natuurlijk en ondanks dat de film ruim drie uur duurt kijkt het aangenaam weg. Toch deed de de film op emotioneel vlak eigenlijk nauwelijks wat met me. Bij sommige films wordt je als het ware de film ingetrokken. Dat deed deze film helaas niet bij mij.

Het einde met die aardbeving is dan wel weer erg mooi. Erg mooi om te zien hoe een ieder op zijn of haar eigen manier op deze situatie reageert. Andere positieve elementen aan de film zijn het uitstekende camerawerk en het visuitje van de drie mannen dat natuurlijk als ontspanning diende, maar uiteindelijk later nog behoorlijk wat spanning teweegbracht.

Ja prima film dus, maar jammer dat ik er niet meer ingezogen werd. Nu blijf ik in mijn waardering steken op bovengemiddeld, anders had er zeker een echt hoge score ingezeten.

3,5*

Iedereen met een hart in zijn lijf en ogen in zijn kop ziet natuurlijk dat dit een goede film is. Wat hem voor mij echt uitzonderlijk maakt, is dat hij op één of andere manier de vinger weet te leggen op iets heel wezenlijks: het leven is soms hartverscheurend gruwelijk, maar de mens leeft toch gewoon door; niet omdat hij zo heroïsch is, maar omdat hij te kortzichtig of te oppervlakkig is, of te kort van memorie, te veel met zichzelf bezig om dingen die zich onder zijn neus afspelen, echt tot zich door te laten dringen. En als het dan tot hem doordringt, schiet hij in zijn onbeholpen reactie tekort tegenover het verschrikkelijke, maar juist die onbeholpenheid is dan weer grappig en troostrijk. De film weet toch zodanig deernis op te roepen met de mensen, dat je ze gelukkig prijst dat ze zijn zoals ze zijn, en niet dat inzicht hebben dat het leven ondraaglijk zou maken. Met andere woorden: het is dansen op de vulkaan, met de slaapwandelende behendigheid die voorkómt dat je in de krater valt.

Het is misschien niet toevallig dat juist de uitzondering op die regel leidt tot één van de mindere scenes in de film:

Ik doel op de basketballende celliste, bij wie het eigen onvervulde verlangen naar haar vader en haar problematische verhouding met haar moeder zich zodanig verbindt met het besef van het trieste lot van haar buurjongetje, dat zij zich gedrongen voelt om, naar mijn smaak iets te theatraal, al cello-spelend, zelfmoord te plegen.

Maar hier tegenover staat een hele reeks van briljante, bizarre, grappige en ontroerende scenes waarin een keur van topacteurs zijn/haar beste beentje voortzet, culminerend in een gruwelijke en gruwelijk goede eindscene, die eigenlijk de hele film door al is voorbereid: wanneer de aardbeving komt, weet je niet; maar dat hij komt, staat vast. Commentaar op de radio: bij de aardbeving is één dode gevallen. De banaliteit van dat mediabericht tegenover de wereld van ellende die daarachter schuilt: het is maar een manier om greep te krijgen op het leven. Maar een film die én dat drama én die banaliteit weet te vangen, daar maak ik een diepe buiging voor.

Een meesterwerk.

Robert Altman - Short Cuts

Goede film is het zeker. Maar toch kan het in mijn ogen niet aan magnolia tippen mede door de soundtrack, manier van filmen en onderwerpen die daar aan te pas komen.

Hier heb ik zeker van genoten maar vindt het meer oppervlakkiger en minder intenser als Magnolia, Crash, Babel enz.

Zijn ook geen memorabele scenes die erboven uit springen. Voelt allemaal even vlak aan.

Vond Tim Robbins als politieman wel het leukste om te kijken, vooral grappig ook met dat hondje.

Ben het helemaal mee eens om dit en studie van menselijk gedrag te noemen en dat het misschien meer menselijker en realistischer is dan andere films met een mozaïek structuur. Misschien wel, maar dat maakt het voor mij niet beter.

3.5

Vond het niet zo geniaal.

Ik zal niet ontkennen dat het een goed geregisseerde, goed geacteerde en goed in elkaar stekende film is, maar voor mij mist het net iets wat me echt aanspreekt. Eigenlijk heb ik drie uur naar een kabbelende problemenmozaiek gekeken wat voor het grootste gedeelte tot niks heeft geleid. Na de aardbeving had ik dan ook zoiets van: 'Oke en nu?'

Heb het gemakkelijk uit kunnen zitten, daar niet van, maar vond het niet bepaald bijzonder. 3*

Meer van verwacht.

Short Cuts is een sterke film met goede acteerprestaties. Het kabbelde echter voort zonder dat ik er echt in meegezogen werd. De lange speelduur is beslist geen probleem, want het verveelde geen moment en het was makkelijk uit te kijken. Soms is het grappig, soms is sentimenteel, het was in ieder geval realistisch. Maar ik had er gewoon meer van verwacht, één of meerdere wow-momentje(s). Iets meer senstatie denk ik. Iets beter dan Babel, maar komt niet in de buurt bij Magnolia en Crash.

3,5*

Prachtige film waarin niet één of twee hoofdpersonages, maar twee dozijn. En voor zover ik weet de film die deze manier van vertellen introduceerde waarbij de losse verhaaltjes van de personages elkaar zijdelings passeren. Een film over het alledaagse leven waarbij kleine gebeurtenissen een grote impact kunnen hebben. Zeker wel aan de lange kant, maar de film kent een aantal sterke momenten zoals de monoloog van Jack Lemmon, de half-naakte scene met Julianne Moore en de confrontatie tussen het echtpaar en de bakker. Ook het acteerniveau van de voltallige cast ligt op een hoog niveau.

Altman in dezelfde modus als in Nashville. Hij heeft altijd iets beschouwends en laat graag veel personages en verhalen door elkaar heen lopen, maar in Nashville en Short Cuts vindt dit zijn meest extreme vorm. Er wordt bijna geen enkel oordeel geveld over de personages en als dat toch gebeurt is het vooral sarcastisch. De bedoeling lijkt het ook niet zozeer te zijn om sympathie voor de karakters op te roepen, ze hebben dan ook meer slechte kanten dan je in de meeste films ziet. Maar het blijft altijd menselijk, begrijpelijk. Die afstandelijke aanpak in combinatie met juist die menselijkheid maakt dit voor mij ontroerender dan films die vaak wat emotioneler zijn. Dat heb ik wel meer, dat ik veel emotie haal uit films die de reputatie hebben afstandelijk te zijn. Wat mij betreft is dat geen zonde.

Daarbij gaat Short Cuts over de manier waarop alle mensen een wereld delen, een gegeven dat me enorm aanspreekt en dat soms ook wel eens in films behandelt wordt, maar voor Short Cuts kende ik eigenlijk maar één film die dit werkelijk bevredigend uitwerkte en dat was Nashville. Er zijn verder interessante pogingen gedaan, maar vaak eidnigt het in pretentieuze rommel als Crash of in films als Babel die zich bedienen van allerlei scenariotruukjes om dit duidelijk te maken. Short Cuts interconnectie van personages is zo sterk omdat het geen punt op zich lijkt te zijn. De karakters komen elkaar tegen en dat is alles.

Er zijn geen zwakke verhaallijnen hier, geen zwakke performances (zelfs niet van Tom Waits en Andy MacDowell, niet bepaald twee grote acteurs wat mij betreft), geen zwakke personages. Het scenario is briljant, al heb ik het gevoel dat de genialiteit hier meer te danken is aan de montage. Hoeveel van de stuctuur zou werkelijk gepland zijn? Het bevalt me dat de scènes vaak erg kort zijn, meer kleine snapshots dan volledig uitgespeelde momenten in veel gevallen (soms ook niet, zoals de centrale scène met Lemmons speech). Zelfs dat sommige personages bijna een uur lijken te verdwijnen voelt hier als een kracht aan. Robert Altman regisseert het alsof het niets is, maar weinig regisseurs zouden dit kunnen maken. Het enige wat me minder deed was het einde en dan vooral de aardbeving. Had geen impact op me, maar ergens vraag ik me nog af of dat ook de bedoeling was. Verder weer een meesterwerk van Altman.
4,5*

Ik kreeg deze film ooit getipt via het Top Tippers spel. Toen niet gevonden, maar nu wel de kans gehad om het te bekijken. De film zou in de stijl liggen van films als Magnolia of Crash. Dat kon toch niet slecht zijn? Tja...

De film mist de nodige sfeer. Of beter, goeie sfeer. Het is niet echt voor mij genieten om 3 uur naar een hoop slecht gezinde mensen te kijken. Het is wel drama, maar dit werkt eerder irriterend dan meeslepend. Ik mis ook de sterke montage die van de film iets flitsend kan maken. Het acteerwerk is niet echt geweldig en de verhaallijnen zijn net interessant genoeg. Enkele personages minder, een gedurfde montage en nog meer kruiden hadden de film toch beter gedaan.

Ik snap niet goed wat de hoge score is op MM en al helemaal niet waarom die in de top 250 zit. Maar smaken verschillen, dit is gewoon mijn ding niet. En ik moet zeggen dat de film wel erg verouderd overkomt.

Film met net zoveel leuke personages als nare personages. Nou om eerlijk te zijn overheersen de nare personages een beetje. Maar toch scoort deze film bovengemiddeld bij me, omdat hij toch 3 uur weet te boeien. Interessante studie van het leven in LA. Tom Waits en Peter Gallagher(Stormy Weathers ) stelen voor mij de show, terwijl Lili Taylor en Jennifer jason Leigh duidelijk de zwakke schakels zijn. Verder zijn Lemmon, McDormand, Robbins en Downey Jr. ook het noemen waard. Mooie filmervaring, maar wel once in a lifetime ben ik bang.

Wat een heerlijk drama was dit met een lichte ondertoon naar komedie. De vele verschillende verhaaltjes (die min of meer samenhangen, niet allemaal overigens) en de vele leuke en ook wel interessante karakters waren boeiend om naar te kijken. Dat de film neigt naar drama komt vooral op het einde (laatste 30 minuten) naar voren (soms best aangrijpend). Het werkelijke einde was overigens best bizar en ook wel belachelijk en paste eigenlijk niet bij het verhaal.

De film duurt met ruim drie uren behoorlijk lang maar verveelt nergens, dit komt vooral door de uitstekende sterrencast die deze film tot een waar genot maakt en tot een hoger niveau tilt. Het leuke aan de cast is dat het voor velen min of meer het begin was van hun carrière en van een enkeling min of meer het einde namelijk Jack Lemmon die overigens prima speelde. Wat ook leuk was aan de cast is dat ze zich niet schroomde om zich bloot te geven zo zit je op een gegeven moment een paar minuten te staren naar de fraaie rode poes en het strakke kontje van Julianne Moore of naar de borsten van Madeleine Stowe. Degene die zich juist niet bloot geeft in deze film is Jennifer Jason Leigh die normaal gesproken vrijwel altijd uit de kleren ging in films. Ze had overigens wel een leuke rol als thuis sekstelefoniste, haar praatjes over de telefoon waren geweldig en ook de omstandigheden waaronder ze het deed.

De sterrencast doet het zo leuk en goed dat het onmogelijk is om ze allemaal te bemoeien. Wat ook apart is aan deze film is dat uit deze film namelijk een andere film is voortgekomen namelijk het drama "Jindabyne", over een déjà vu gesproken. Al met al is dit een heerlijk drama wat zich lekker wegkijkt en ook zeer weet te boeien.

Een originele film met een aantal leuke karakters (Poltie agent!) en erg mooie overgangen! Ook vind ik het knap dat de verhalen van alle personages -ondanks ze door elkaar heen lopen- erg goed te volgen zijn! Hoewel er leuke karakters en scenes tussen zaten moet ik toch zeggen dat het verhaal in grote lijnen niet zo heel erg interessant en bijzonder was. 3* (6,5)

Drie uurtjes L.A. e.o. met maar liefst 22 inwoners wiens levens langs en door elkaar kronkelen. Fijne mozaïekfilm die z'n titel nog eens onderstreept door de diverse verhaallijntjes vlotjes af te wisselen met vaak soepele overgangetjes via onder meer de vissen en muziek. Sowieso een lekkere jazzy score. De optiteling is al gaaf met die kleurrijke helikopters en letters.

Eenmaal op de grond is het Altmans losse en beheerste aanpak die het aan de praat houdt. Alsof hij je in de stad tussen de personages gooit met een air van dit zijn ze, dat doen ze en leer ze maar kennen. Ook nog eens vrij en onbevangen ingevuld door de ensemble cast zodat al snel een natuurlijk sfeertje ontstaat. Alleen Robbins ontsnapt daar wel eens aan.

Maar dan is er nog altijd zijn vrouw die hem onmiddellijk snoeihard uitlacht. En zo heeft het zat van dat soort kwinkslagen en tragikomische situaties. De verzameling korte verhalen waarop het gebaseerd is, ken ik niet, maar het voelt allemaal als een collage van krantenknipsels bestaande uit opvallende, kleine nieuwsberichtjes die een grootstad met zich meebrengt.

Vloeiend bij elkaar gescript en geknipt, waarbij bijna elk personage te maken krijgt met een vorm van tegenslag. Nergens overdadig in z'n drama, maar ondertussen pelt Altman z'n personages zonder een groot oordeel te vellen. Sleutelmomentje wat mij betreft is wanneer Marian aanhaalt hoe haar oude leraar in art school te werk ging. Het waarom zal het zijn.

Idem.

Na een vrij sterk begin waarin we kennis maken met iedereen, plus zijn of haar verhaal, krijg je een uur of 2 nog de nodige kleine en grote problemen te zien, waarbij ik me emotioneel niet echt verbonden voelde met de meeste karakters. Dit geldt ook voor de twist op het einde, deed me niet zo heel veel. Ondanks vrij sterk acteerwerk en enkele aardige verhaallijnen kreeg ik er richting het einde steeds minder interesse in. Te lang, te eentonig. Het is op zich een vrij goede film waar tijd en moeite in gestopt is, maar het is ook not my cup of tea om het netjes te zeggen.
De zelfmoord in de garage op het einde vond ik overigens wel redelijk pakkend. Beetje dramatisch, maar wel goed.

3*

Prima film die makkelijk wegkeek, maar als ik kijk naar het stemgemiddelde hier en op imdb vind ik 'm toch wat overgewaardeerd.

Door de hoeveelheid aan verhaallijnen en het snelle schakelen hiertussen, kreeg ik als kijker niet echt een band met de personages.

Ook beïnvloedden de verhaallijnen elkaar onderling eigenlijk niet, of hooguit nauwelijks. De verhaallijnen schampten elkaar, maar waren totaal niet met elkaar verweven. Daarom had ik tijdens en na het kijken ook totaal niet het gevoel: zo, wat zit dit script knap in elkaar!

Uit de categorie "mozaïekfilm" heb ik echt betere gezien dan deze Short Cuts. Ik had hiervan meer verwacht.

3-3,5*

Die mozaïekfilms van Robert Altman gaan me steeds beter bevallen. Jaja, het is toch echt wel zijn genre. In het eerste half uur is het even zoeken met maar liefst 22 karakters. Maar dan worden de verhaallijnen uiteengezet en voor je het weet zit je in een lekkere film met maar liefst 3 uur lengte en het blijft continu boeiend. Tikkeltje soaperig en gekunsteld, dat wel, maar dat is eigen aan dit soort films.

Dit is zo'n film waarvan ik me afvraag waarom ik hem nog niet eerder had gezien.

Robert Altman en co-scenarist Frank Barhydt hebben een huzarenstukje afgeleverd door negen kortverhalen en een prozagedicht van Raymond Carver te verweven tot één geheel. De verhaallijnen kruisen elkaar: hoofdpersonages in de ene worden nevenpersonages in de andere.

Van Carver heb ik heel wat gelezen. Hij heeft prachtige dingen gepend (zijn aller-, aller-, allermooiste kortverhaal, Gazebo, zit jammer genoeg niet in deze film), maar als je te veel van zijn verhalen na elkaar leest, wordt het eentonig. Iedereen is ongelukkig getrouwd en heeft een drankprobleem, zo leek Carvers wereldbeeld wel in elkaar te zitten. Die eentonigheid sluipt gelukkig niet in Short Cuts: het is allerminst een spoiler om te zeggen dat in de meeste relaties in deze film de klad zit, en ook de drank vloeit rijkelijk. Maar de personages hebben meer om handen dan enkel ongelukkig zijn en drinken. Allerlei tragische en komische dingen kruisen hun pad terwijl het leven verdergaat.

Met zoveel kleine en grote tragedies loop je natuurlijk het risico om in een soap te belanden. Dat gevaar omzeilt Altman hier door het zorgvuldig geschreven scenario, maar natuurlijk ook door de droomcast. Tom Waits is verrassend heerlijk als dronkaard, Julianne Moore als assertieve kunstenares, Jack Lemmon als verloren vader, Tim Robbins als walgelijke flik, Annie Ross als moegetergde variétézangeres, Robert Downey Jr. als viezerik, Chris Penn als arme stakker, Jennifer Jason Leigh als sekslijnmedewerker annex toegewijde moeder... Het houdt niet op, het houdt niet op.

Waarom dan net niet de volle pot? Op het einde gebeurt er iets wat ik niet helemaal kan plaatsen. Net wanneer je denkt dat alle losse eindjes min of meer afgewerkt zijn, doet Chris Penn plots dat. Euh, wat? Waarom? Zoiets past totaal niet bij zijn personage en komt dus plompverloren over. Of heb ik onderweg iets gemist? Met een bevredigender einde was dit top 10-materiaal geweest.

“I hate L.A. All they do is snort coke and talk.”

Prima film van Robert Altman. Short Cuts heeft een lange speelduur en op bepaalde momenten wreekt zich dat wel, maar de problemen en alledaagse beslommeringen van een aantal personages blijft interessant om te volgen. De beelden van zomers Los Angels zijn ook mooi, en de regie van Altman zorgt voor een bijna hypnotiserende werking. Niet alle personages zijn even interessant (Tim Robbins, Madeleine Stowe en Julianne Moore zijn duidelijk het sterkst op dreef), en hoe het allemaal samenkomt hangt van de toevalligheden aan elkaar. Dat weet je van te voren bij dit soort films, en het stoorde dan ook niet echt.