Short Cuts (1993)

Altman heeft zo'n typische stijl waarbij de camera een twintigtal personages volgt, wiens paden elkaar kort kruisen, soms vluchtig, soms met enorme gevolgen. Natuurlijk zijn niet alle verhaallijnen even boeiend uitgewerkt (de verhaallijn met de zangeres en haar depressieve dochter), maar het is toch erg knap dat hij zoveel weet te stoppen in drie uur. Grappig dat ook iedereen weer andere acteurs tot de besten vindt horen. Zo vond ik Robbins juist een van de minsten, een beetje een karikatuur. Wel was de verhaallijn van hem grappig, van het gedoe met de hond tot de leugens tegenover zijn vrouw waarvan dit toch wel de mooiste was:

"Claire Kane, a.k.a. " The Clown " is a bunco artist wanted in three states. Now I've compromised your safety and the safety of our kids."

Sowieso viel er geregeld wat te lachen tussen het drama door. Mooi einde ook, waar iedereen verschillend op reageert. Wel vreemd dat wordt gesuggereerd dat het enige dodelijke slachtoffer van de beving het meisje betrof die was doodgeslagen door Chris Penn, iets waar toch getuigen van waren waaronder haar vriendin.

De film vertelt van het leven van alledag en doet dat door het leven van 22 personages in Los Angeles door te lichten. Een episodenfilm. Een film over liefde, dood en de strijd om te overleven. Veel personages. Veel verhalen. Over relatieproblemen. Over een autoongeluk. Over de treurnis van telefoonseks. Over een overspelige politieagent. Over een lijk in het water. Over van alles. Al die verhaallijnen zijn losjes met elkaar verbonden in een complex vlechtwerk van personages en gebeurtenissen.
Veel personages in een film. Dat is wel iets dat typisch is voor Robert Altman. Multi Character Form noemt hij het. Short Cuts heeft talloze verhaallijntjes die parallel lopen of elkaar soms kruisen. Het vergt soms enige inspanning om het zicht op al die draadjes niet te verliezen, maar het lukte. De film geeft een inkijk in een doorsnee leven van doorsnee personages. Het levert een hoop verhalen op, die tragisch, wonderbaarlijk of melancholisch zijn maar ook altijd een realiteitszin bezitten. De personages met al hun idiote neurosen en problemen, worden zo vertrouwd ingekleurd dat ik mij onvermijdelijk af ging vragen wat er bij mijn buren wel niet te zien zou zijn als je er een camera op zou zetten.
Een beetje deprimerend is de film wel met al die personages die gevangen zitten in hun doorsnee leven zonder veel hoop om te ontsnappen. Het zijn echte mensen die te kampen krijgen met een gigantische tegenslag, een teleurstelling moeten verwerken of hun dromen zien vervliegen. Short Cuts toont het leven. Vol paradoxen. Gemakkelijk om naar te kijken maar moeilijk om te ondergaan. Short Cuts is een geslaagde verhandeling over het moderne stadse leven zonder te romantiseren. Heerlijk. De drie uren die de film daarvoor reserveerde, vlogen om.

Deze na pakweg 20 jaar weer eens herzien, het heeft de beleving en de waardering geen goed gedaan.

In de plotomschrijving uitgelegd als mensen die eens wakker geschud zouden moeten worden komen de verhalen bij mij vooral over als 'n hoop nutteloze negativiteit gebracht door overacterende ééndimensionele kansloze figuren.

De losse verhalen vind ik vrij nietszeggend, waarschijnlijk aardig hip in de tijd van mozaiekfilms maar het heeft mijns inziens de tand des tijds niet weerstaan.

Erg fijne en onderhoudende film. Nu 'fijn' is het niet altijd, want er zitten ook wat dramatische momenten in, maar het blijft voor een speelduur van 3 uur wel de hele tijd boeiend.

Dergelijke films zijn altijd een beetje lastig om in te komen, want er worden een hele hoop personages geïntroduceerd en ik het begin was ik meer bezig met alle personages uit elkaar te houden en hun onderlinge relaties te leren kennen. Tussen de verschillende verhaallijnen wordt er vlot gewisseld en over het algemeen had ik niet het gevoel dat bepaalde personages/verhaallijnen te weinig aandacht kregen. De verhaallijnen rond de mannen die gaan vissen en Casey vond ik het interessantste om te volgen.

Alleen bij de personages van Zoe (de cellist) en Jerry had ik het gevoel dat hun personages iets te kort werden gedaan. Zoe bleek suïcidale gedachten te hebben en pleegt op het einde dan ook zelfmoord, maar de dood van Casey als de trigger hiervoor vond ik niet geloofwaardig. Evenmin vond ik de moord van Jerry op het meisje geloofwaardig overkomen, want gedurende de film kwam hij nooit gewelddadig over.

Het is maar een kanttekening op verder een goede film. Alle acteerprestaties konden me wel overtuigen, maar er is dan ook best wat acteertalent verzameld. Chris Penn is zo'n acteur die ik altijd wel graag zie voorbijkomen, maar hetzelfde geldt voor Julianne Moore, Tim Robbins en Jack Lemmon.

Ik heb getwijfeld tussen een 3.5* en een 4*, maar ik mis toch dat tikkeltje extra dat het echt speciaal maakt om een 4* te geven. Voorlopig houd ik het op een 3.5*.

3.5*