Last Days (2005)

Van Sant's indie film gaan erop achteruit. Gerry was geniaal, Elephant bijna, en deze gewoon erg goed.

Gisteren gekeken in de bioscoop. Toen we de zaal binnenkwamen voegden we ons bij de tweekoppige massa die al aanwezig was. Tussen dat en 5 minuten in de film vielen nog 5 hele mensen de zaal binnen. Die Cobain is nog steeds erg populair.

De film speelt een beetje als Elephant. Er wordt erg mooi omgegaan met tijdsprongen, erg lange takes van personages die eigenlijk niks aan het doen zijn en er wordt vooral geregistreerd.

Muzikaal viel het me allemaal erg mee. Geen overdaad aan Nirvana-achtige tracks, Van Sant weet goed te variëren, met zelfs een best indrukwekkend (sample-achtig) nummer ertussen. Pitt is overtuigend, zeker gezien de babyface die hij normaal heeft. Blijkbaar heeft hij ook een nummer zelf geschreven/gespeeld/ingezongen. Ik ben verder niet echt bekend met Nirvana natuurlijk, maar ook mijn medecompanen wisten te beamen dat het erg overtuigend overkwam.

En zo hobbelt de film een beetje door de laatste dagen van Cobain's leven. Het beeld dat van hem geschetst wordt is erg negatief, fans zullen er wel over vallen. En ook de film zelf is erg ontoegankelijk, want er wordt meer een impressie gegeven dan een verhaal verteld. Maar ik vond het erg boeiend, met als hoogtepunt de scene waar Cobain in elkaar zakt met een clipje van Boys 2 Man op de achtergrond.

Boeiende film, 4*.

Zeker niet Van Sants sterkste, maar toch weer een sterke film die het Kurt Cobain-verhaal hier en daar ontstijgt en zoals Redlop ergens al schrijft trekt een gebeurtenis in metaforisch perspectief en maakt tegelijk een onconventionele biografie, een impressionistiche weergave van uitzichtloosheid en een beeld van een subcultuur.

Pitt blijkt wederom erg veel te kunnen en is een van de interessantste jonge Amerikaanse acteurs.

Interessante film van een grillige, maar zeer boeiende regisseur. Al heb ik sterk het idee dat Van Sant weer eens radicaal van richting moet veranderen. Meer in de lijn van Gerry, Elephant en deze en het duikelt over een rand en gaat een trucje worden

Ruim 3.5*

Eens met Sb hierboven... De trilogie is afgesloten; nu weer iets anders...

3*

De dichtkunst van Van Sant

Het is in films als 'Elephant', 'My own Private Idaho' en deze 'Last Days' dat Van Sant op zijn best is en laat zien waar zijn ander materiaal te kort komt. Daarbij doelend op 'Good Will Hunting', 'To Die For' en 'Finding Forrester'.

Van Sant is veel vrijer in de behandeling van zijn camera en de focus op zijn personages, zonder enige controle te verliezen over zijn niet-lineaire vertelcontstructie.

'Last Days' mag dan losjes gebasseerd zijn op het leven van de legendarische Kurt Cobain, het blijft in de eerste plaats een wrangend en haast lyrisch beeld van een jongen die ten onder gaat aan zijn succes en niet weet wat zijn plaats is op deze wereld.

Bovendien ziet Van Sant de kans om een wederom bijzonder somber beeld te geven van de jeugd in Amerika, en de jeugd in het algemeen.

Toch wordt nergens de visuele beeldenkracht en emotionele diepgang van 'Elephant' bereikt, daarvoor komt 'Last Days' te moeilijk tot die emotionele climax.

Enigszins zonde, want al de overige elementen doen absoluut hun werk. Prachtig hoe Van Sant onder meer zijn personages decentraliseert, uitzoomt op een spelende Blake en het gebeuren door de kijker laat invullen.

4*

P.S.: Voelt iemand zich geroepen 'Gerry' in de pakketservice te steken, want hij is echt onvindbaar.

Nee met deze Van Sant kon ik niet zoveel.
Michael Pitt lijkt hier bij tijd en wijle net een Jiskefet typetje.
Met de haren voor z'n gezicht lijkt Pitt erg veel op Cobain, dat moet gezegd. En hij weet z'n nek ik precies dezelfde hoek te plaatsen als Cobain. Dat vind ik wel knap.
Zodra de haren opzij vallen blijkt dat Pitt toch een veel te dik hoofd heeft. Da's wel jammer , want die vodden die hij aan heeft zijn ook precies wat Cobain aan had.
De rockvrienden gedragen zich irritant stereotyp als verwarde leeghoofden. De scene over de demo, waarin die gozer tevergeefs tegen Cobain aan zit te lullen, vind ik wel ijzersterk.
Maar het is mij allemaal iets te veel niksigheid. Een hele film kijken naar iemand die in zichzelf is gekeerd en met niemand contact maakt is niet echt boeiend.
De zogenaamde vrienden die na z'n dood enkel aan zichzelf denken en geen spoor van rouw tonen, tja, dat vind ik een overdreven statement van de regisseur. Het KAN wel zo gebeurd zijn, maar ik denk het niet.
Van Sant weet de camera behendig de heuvel op en af te rollen. Hij heeft zich erg vermaakt met in en uitzoomen denk ik. Als klap op de vuurpijk staat hij eens stil bij een struik waar de wind doorheen waait.
Dan bevielen Gerry en Elephant toch een stuk beter. Het einde van Last Days vind ik wel mooi waarbij de ziel uit het lichaam treedt van Cobain. Dat dan weer wel.

1*

Misschien is Last Days op bepaalde momenten traag en zelfs saai, maar dat Gus van Sant hier iets speciaals van heeft gemaakt kan niemand ontkennen.

Gus Van Sant slaagt er opnieuw in een schitterende, vervreemdende en indrukwekkende, menselijke film af te leveren Ik was veel te moe toen ik hem zag en heb sommige stukken een beetje in een roes gezien, maar dat maakte de ervaring eigenlijk enkel sterker. Beelden zijn prachtig, maar het is vooral de combinatie van het heerlijk trage tempo en de totale leegte met eigenlijk heel herkenbare personages die er voor mij echt een pakkende film van hebben gemaakt - ook al gebeurt er eigenlijk geen zak

Ik heb de film even laten bezinken. Waar de film op mikt is vrij duidelijk. Geen biopic van Cobains laatste dagen, maar een algemeen sfeerbeeld van hem en gelijksoortige zielen als suïcidale rocker die in zichzelf gekeerd is. We zien het verhaal dan ook niet vanuit de tribune, maar vanuit de rocker, Blake, zelf. Terwijl alles hektisch wordt en het leven doorgaat (het optreden waar ze voor bellen, de mensen die aan de deur komen bellen, de vrienden rond hem) is de rest van de film dezelfde sfeer. Een grote leegloop waar als een neerdalende spiraal. Je merkt hoe de mensen rond hem contact zoeken, maar dan ook weer niet. Blake heeft een cocon rond zich gebouwd en de conversaties gebeuren tegen hem, niet MET hem. Blake draait als het ware op automatische piloot, wachtend tot de batterij helemaal uit is.

Veel knappe scenes die laten zien hoe afstandelijk hij geworden is met de mensen rond hem. Niemand blijkt echt affectie met hem te hebben. Ze hebben gewoon iets nodig van hem. De manager, de andere bandleden, de fan op het feestje, de verkoper, de godsdienstfanaten, ... Hij ontvlucht hen en het enige wat hem nog bezig houdt is de muziek. Die zoals dat (om de gelijkenis er nog even bij te nemen) ook in de muziek van Cobain naar voren komt. Bij Nirvana hoor je nog de creativiteit van de beginjaren die naar de laatste dagen uitgroeide tot een nog grotere uiting van gevoelens. MTV Unplugged was daarin de expressieve begrafenis, gedirigeerd door Cobain. In de film komt dat tot uiting als Blake z'n jamsessie houdt en zich eigenlijk zo probeert te uiten. Praten gaat niet meer, dus gaat het via z'n enige andere uitweg: de muziek. Helaas is dat te abstract en persoonlijk, zodat er weinig gehoor aan is.

Tenslotte nog m'n complimenten voor het einde. Zowel de reactie van de vrienden als de manier waarop Blake z'n uitweg vindt is magnifiek en pakkend. Een mooi finale voor deze film, die deels slachtoffer wordt van z'n eigen standpunt. Hij is inderdaad wat traag om dat het ook een vlucht van Blake is voor de wereld. Daardoor bekijk je de film ook sneller als getuige en moet je om er helemaal van te kunnen genieten in de huid van Blake kruipen. Maar dat is niet simpel.

Toch 3.5 sterren die misschien nog wel kunnen verhogen tot 4. Eerst wat laten bezinken. Maar ben er in elk geval wel tevreden over.

De laatste film van Gus van Sant's Death Trilogie en ook duidelijk de mindere. Een getroubleerde muzikant, gebaseerd op Kurt Cobain, wordt gevolgd in zijn getergde bestaan en dat is het dan . Net als Elephant en Gerry ook hier lange langzame scenes met maar weinig dialoog. Echt heel indrukwekkend wordt het echter niet.

Na Elephant, die ik ook al niet echt heel goed vond, wilde ik van Sant nog wel een kans geven.Last Days had ik nog liggen dus maar besloten om hem te bekijken.Dat is me helemaal niet bevallen.

Petje af voor de mensen die deze film boeiend vonden en hier wel een meesterwerk in zien.
Ik zie hier namelijk geen meesterwerk in, sterker nog, ik kon hier totaal niets mee.Het is leeg, koud en erg afstandelijk.Het riep bij mij totaal niets op.Geen enkele emotie.Ik vond het geen enkel moment ook maar een klein beetje boeiend.En met 1 of 2 mooie shots red je een film niet voor mij.Film is voor mij een gevoel, en het moet iets met mij doen om hem te kunnen waarderen, Last Days deed helemaal niets met mij.

Meer dan een paar mompelingen uit de hoofdrolspeler kwamen er niet en ik moest de volume soms echt harder zetten om er dan ook maar iets van te verstaan.De rest van de cast heeft ook totaal geen functie binnen in de film.Als je een eerbetoon aan Cobain wil brengen kan dat toch veel beter!

Een mooi moment in de film vond ik waarin hij al levenloos in de kas ligt en als het ware uit zijn lichaam stapt .Verder vooral heel veel nietszeggende shots en momenten voor mij. 5 minuten naar de buitenkant van een huis kijken terwijl Blake wat op zijn instrumenten zit te jengelen vind ik nou niet bepaald meesterlijk.

Last Days is een film die het niet had voor mij en ik zeker niet heel snel weer zou opzetten.Misschien in de verre toekomst nog maar eens proberen.

1* voor een enkel mooi shot en het einde(de aftiteling welteverstaan)

Laatste film van Van Sant's Death Trilogy die ik nog moest zien en tevens degene die me het minst aansprak. Ik heb helemaal niks met Cobain,Nirvana of het muziekgenre.

Op het eerste kwartier na vind ik de film hoegenaamd niet traag. Ik vond eerlijk gezegd "Gerry" nog een tikkeltje trager. Er gebeurt effectief niet veel, maar de film is erg sfeervol. Van Sant pakt het weer erg goed aan. Veel rustige long shots, de camera die soms minuten lang gewoon blijft staan en fantastisch gebruik van tijdssprongen. Elke keer de film nog maar dreigde langdradig te worden springt de film over naar een ander moment in de dag. Erg geslaagd.

Verder ben ik enorm te spreken over de muziekkeuze. De muziek, waar ik normaal gezien nooit naar zou luisteren, is geweldig in deze film. Het zorgt voor een depressieve, dreigende sfeer.

Dikke 4,5*. Het eerste half uur is gewoon goed, het laatste uur is fantastisch. Mssn zelfs nog een tikkeltje beter dan "Gerry".

Opnieuw van een film van Van Sant vol emotie.

Ik kan me best inleven dat mensen dit saai vinden maar Cobain vind ik een perfect personage om eens dieper op in te gaan en dat kan Van Sant zeer goed, ergens dieper op ingaan en de pure emotie eruit halen.

Meer heb je niet buiten Blake. Al vond ik de beste scène in de film wel zonder hem (de scène onder Venus in Furs, wat een geniaal nummer). De scène waar de geest naar de hemel gaat is ook fantastisch. Van Sant laat het audiovisuele meer links liggen dan in Gerry en Elpehant om zich beter te kunnen concentreren op Blake lijkt me. Maar soit, goede soundtrack en camerawerk.

Nu ga ik Gerry nog eens een nieuwe kans geven.

3,5*

Wat ondergewaardeerd deze film, hoewel ik me kan voorstellen dat deze film niet voor iedereen is. Van Sant, doet waarschijnlijk te kunstzinnig voor velen, maar ik vind het wel verfrissend dat een regisseur gewoon tientallen seconden een mooi shot durft vast te houden, zonder dat er echt iets gebeurd.

En hoewel er eigenlijk in deze hele film weinig concrete gebeurtenissen plaatsvinden zoals doorgaans in een film (heeft trouwens ook gewoon te maken met het beeld van wat een film zou moeten zijn, een kwaliteitsdiscussie daargelaten), vond ik de film voorbij vliegen. De sterke beeldtaal ondersteunen de sfeer en hoewel van Sant een wat kille filmer kan zijn, riep Last Days iets bij me op. Het helpt waarschijnlijk dat ik wel fan ben van Cobain, maar wat de film goed waarneemt is het triest punt in het leven van een briljante muzikant, die ondanks zijn jonge leeftijd al is opgebrand. Compleet vervreemd van de werkelijk en klaar om eruit te stappen. Kan me daar maar moeilijk mee identificeren, maar iedereen die wel ns down is (of dit gevoel een honderdste van een procent heeft gehad) zou toch moeten zien dat dit heel goed is gedaan.

Beste moment was het nummer van en door Pitt (Last Days), welke perfect het gevoel zoals hierboven beschreven belichaamt. Verder waren er nog meer opmerkelijke momenten en dat gecombineerd met die ook al opmerkelijk stijl doen mij verleiden te zeggen dat van Sant is growing on me. 4 heel kleine sterretjes (gezien het lage gemiddelde naar boven afgerond).

[edit] Mooie kijk en goed kritiek weerlegt van Starry Night op pagina drie, iedereen die de film niet vatte, verplicht nog even nalezen![/edit]

Weer een erg geslaagde film van Guus van Sant. En opnieuw een film waarbij hij een waargebeurt iets basseert. Maar dan in een hele andere context: dus andere personage, tijd en plaats. Bij Elephant was dat de incintent met Columbine High. In Last Days baseert van Sant de film op de laatste dagen van Kurt Cobain. Alleen gaat de film niet over Cobain zelf maar over een zanger ala Cobain met een andere indentiteit. De film is opnieuw weer op een stijlvolle wijze gefilmt en gemaakt. Alles ziet er nogal troosteloos uit en de hele film verteld eigenlijk het verhaal over een muzikant ala Cobain die zich terugtrekt van alles. Dat zal saai in de oren klinken maar toch weet van Sant het op een manier te doen waardoor je je aandacht er toch wel bijhoud.

Het manier van filmen was fantastisch gedaan: Camara die bv langdurig focust op een situatie. Bv die scene waarbij we dan door de raam van Blakes woning kijken en hoe hij muziek maakt. En alles is ook gewoon heel rustig zonder al te veel overbodige muziek der bij bij elke beweging. Wel vond ik die soundtrack Venus in Furs van The Velvet Underground erg toepasselijk.

Maar opnieuw heeft van Sant het voor elkaar gekregen. Een zeer geslaagde film alweer van hem.

4,0*

Mooie impressie van een talentvolle muzikant die het erg moeilijk had met zijn eigen succes. Hij wordt een rock&roll-cliché en zoekt zijn heil in drugs. Het is hier al verschillende keren aangehaald dat Van Sant van op een afstand het leven van Blake registreert en hem en de andere personages voor zich laat spreken door hun dagelijkse handelingen te volgen. Daarmee krijg je een heel serene film die niet altijd even makkelijk verteerbaar is, maar wel een stuk intiemer is dan vergelijkbare films.

Bij het in beeld brengen van Blake's zielige leventje wordt er enorm veel aandacht geschonken aan kleine details, wat het zowel geloofwaardig als ontroerend maakt. Bijvoorbeeld in die ene scène waar hij een kom cornflakes voor zichzelf klaarmaakt; hoe hij daarna met zijn wazige kop de fles melk open op het aanrecht laat staan en de cornflakes in de koelkast zet. Prachtig gewoon. Last Days zit vol van dit soort subtiele details die een heel intiem beeld scheppen van een van de grootste rocksterren die ooit op aarde geleefd heeft.

Een pluim voor Michael Pitt trouwens die met zijn ingetogen vertolking een memorabele prestatie neerzet. De scène waarin hij, na een ganse film stilzwijgend door zijn huis en de omliggende bossen te sloffen, plots een intense uitbarsting van zijn muzikaal talent krijgt tijdens een van zijn jamsessies, bezorgt je werkelijk kippenvel.

Typische bij Van Sant's films is dat ik na afloop van zijn films mezelf altijd afvraag wat ik er nu echt van vond. Audiovisueel zijn zijn films best in orde met soms wel zeer mooie, dynamische camerabewegingen of een ambiente soundtrack. Daar staat dan wel tegenover dat de verhalen in zijn arthouse-trilogie over de dood flinterdun en zelfs redelijk saai zijn. Vooral bij Gerry had ik dat probleem, Elephant en Paranoid Park kwamen er nog mee door (hoewel de laatste misschien niet echt tot die trilogie behoort). Zijn films moeten het dus overwegend van de sfeer hebben en als je niet meegetrokken word door die sfeer kunnen Van Sant's films best wel een lange zit worden. Op dat vlak was deze nog een meevaller, want hoewel er weer niet veel gebeurde in deze film wist Gus Van Sant wel de juiste sfeer te scheppen. De troosteloze, eenzame en uitzichtloze sfeer deed me zelfs denken aan die uit Offret, een meesterwerk van Andrei Tarkovsky. Het enige verschil is dat Tarkovsky zich bezighoud met de filosofie achter de dood en de eenzaamheid door middel van dialoog terwijl Van Sant dat meer doet d.m.v. de juiste settings en misschien nog belangrijker, de handelingen van het hoofdpersonage dat zich isoleert van de buitenwereld. Het valt dan ook op dat er net als in Gerry en Elephant weinig dialoog in Last Days terug te vinden is. Persoonlijk vond ik de film bij momenten redelijk sterk, al zat ik het grootste deel van de tijd verveeld naar het beeld te staren. Neem daar ook nog eens de stereotype en uiterst irritante rock-vrienden bij en ik vind dit weeral een matige Van Sant. Toch nog een paar sterren vanwege die (bijna geniale) sfeerschepping.

2.0 sterren

Ik vind Last Days nogal in het niet vallen bij de andere experimentele films van Van Sant uit dezelfde periode. Het terug laten komen van scenes, maar dan in een wat meer volledigere context is fraai gedaan, net zoals het einde waar de denkbeeldige ziel van Blake omhoog klimt. Helaas heeft de film verder niet zo veel om het lijf en werd ik nooit volledig gehypnotiseerd door het trage, registrerende verteltempo. 3*

Kon hier helemaal niets mee. Veel lange trage shots. De camera wordt ergens neergezet en vervolgens wordt de tijd gevuld met een jong ventje dat wat verward door het beeld heen huppelt met daarbij te pas en te onpas een geluidskunstwerk ondergedonderd. Last Days is niet mijn type Van Sant-film.

Pathetisch. De hoofdpersoon dan, want de film is best aardig.

De laatste van de zogeheten death trilogie die ik nog moest zien en het is nogal verwonderlijk dat ik hem nu pas heb gezien. Elephant en Gerry gingen er immers goed in, maar vooral omdat ik een enorme Nirvana-fan was, en al veel eerder van deze film had gehoord dan die andere twee. Misschien toch maar goed dat ik hem nu pas heb gezien, want destijds zou ik dit wellicht als heiligschennis beschouwen, terwijl ik tegenwoordig nauwelijks nog naar Nirvana luister. Als ik eens per jaar cd op zet, is het veel. Ik voel nu na afloop overigens nog steeds geen aandrang om Nirvana te draaien.

Mooie hoofdrol van Pitt, lijkt erg op Cobain en zet prachtig een persoon die totaal de weg kwijt is neer. Ook leuk om Kim Gordon in een bijrol te zien. In tegenstelling tot Nirvana luister ik nog steeds erg graag naar haar band Sonic Youth. Overigens ben ik daar naar gaan luisteren omdat de leden van Nirvana er zelf zo'n fan van waren.

Tja, de film zelf dan. Die is best okee, maar ik vond het allemaal minder dan Gerry en Elephant. De eerste wint het ruim qua sfeer, de tweede ruim qua camerakunsten. Toch wel een aantal mooie momenten, zoals de zwanenzang van Blake, maar ook de lange take van die gast die mee gaat zingen met een nummer van The Velvet Underground. Het betreffende album waar het nummer op staat is ook nog altijd een grote favoriet van mij.

3,5*.

Wie niet weg is, is gezien.

De film opent met een verdwaalde Blake (Cobain), die aan het ditten-en-datten is bij een beekje in een op het oog groot bos tijdens een niet al te warme periode van het jaar, hij kleed zich uit (op zijn laarzen na) en springt het water bij de nabijgelegen waterval in. Een wake-up-call waar hij waarschijnlijk naar op zoek is. Nu ben ik niet bekend met Curt of Nirvana, eigenlijk ben ik zelfs helemaal onbekend in het rock'nroll genre, ik baalde ook als een stekker toen ik hoorde dat het gebaseerd was op..

Dat terzijde, Blake warmt zich op bij een zelfgemaakt vuurtje, zijn Converse Allstars te drogen. Want als je zwemt met je laarzen aan worden ze nu eenmaal nat. Gedroogd gedroogd baant hij zich door het bos een weg naar huis (waarom hij daar was in eerste instantie mag Joost weten, maar waarschijnlijk wilde hij gewoon ontsnappen aan).

Het tuinhuisje dat dient als getaway, is veelvuldig in beeld, en aangezien ik dus niet bekend ben met de rocklegende, vroeg ik mij steeds af waarom het huisje in kwestie nou zo veel screenplay moest hebben, het had nog net geen dialoog. Geeft ook niet, maar mysterieus was het wel.

Het mooie stenen huis is van buiten aanzienlijk mooier dan dat het er van binnen uitziet. Maar het past goed bij het contrast van de film en stereotype personages die allemaal erg nonchalant zijn. Cliché ja, precies. In dit geval niet in negatieve zin want de diepgang kon me eerlijk gezegd gestolen worden, mijn mening over deze Van Sant was na een driekwartier toch al vast.

Dit wist ik omdat ik als een opgewonden doos aan de sfeer zat te likken alsof het mijn favoriete smaak lolly was. Bosbessen. De shots zijn zo natgelikt dat ik met twee vingers in de neus naar het einde gleed. Fijn was ook dat de muziek nergens de overhand had waardoor het nogal ruw had kunnen zijn. Nee een meesterwerk is het niet, maar wederom weer een goed geslaagde film van Van Sant.

Mijn 5e Van Sant film.

En die is héél goed bevallen. Het was even moeilijk opstarten met deze film omdat er de eerste 15 minuten volgens mij geen één woord wordt gezegd en op het beeld ook niet echt veel gebeurd. Maar als je even geduld hebt en je inlevingsvermogen laat werken dan is dit een erg goede film.

De film laat de laatste dagen zien van een muzikant die het leven meer dan zat is. Je ziet niks van zijn verleden maar je kan ervan opmaken dat zijn leven geen nut meer heeft. Wat ik ervan op kan maken is dat de muzikant helemaal afgestompt is door het oppervlakkige bestaan dat hij leidt. Waarschijnlijk lange tijd omringd door mensen die allemaal iets van hem willen omdat hij een rockster is en niet om wie hij is. Managers die tours willen boeken en vrienden die geld van hem willen. Door de hoeveelheid oppervlakkige gesprekken en vrienden die als bloedzuigers fungeren is zelfs communiceren niet meer aan de orde. Elk woord wat hij hoort is nuttelozer en maakt hem meer insane in the brain.

De film is tergend langzaam maar dat word wel afgewisseld door surrealistische stukjes en prachtig gefilmde scenes. Wat het meest verontrustende was is de clip van Boys 2 men die hier in zit. Je ziet Blake in een van zijn kamers rondlopen en dan in elkaar zakken met onrustige geluiden op de achtergrond die chaos aankondigen. Die aankondigen dat de man waar me naar kijken liever vandaag dan morgen aan zijn einde komt. Dan wanneer Blake met zijn terneergeslagen ogen met zijn rug tegen de deur zit dan draait de camera naar de televisie naar een of andere clip van Boyz 2 Men waar je dan 2 of 3 minuten naar zit te kijken.

Behoorlijk vervreemd stukje dat je deze 2 dingen zo achter elkaar ziet. Je ziet een man compleet in de knoop en dan zie je een foute commerciële videoclip. Of het nou maatschappijkritiek moet voorstellen of een paradox of iets wat je helemaal zelf mag interpreteren, vreemd was het zeker!

De goede soort vreemdheid, een vreemdheid die even blijft hangen en waar je nog over na kan denken.

Zo zit er een ook een scene in die alleen de voorruit van de auto filmt tijdens het rijden. 2 kerels zitten een gesprek te voeren die ik bijna niet heb gevolgd omdat ik naar de vooruit aan het kijken was en naar de bomen die daarop gereflecteerd worden. Soms zie je de gezichten nog van de mannen die in de auto zitten maar voornamelijk zie je het landschap van waar ze rijden erin voorbijtrekken. Behoorlijk simpel maar wel mooi.

Ik denk niet dat deze man Kurt Cobain moet voorstellen maar dat Van Sant, Kurt Cobain als voorbeeld heeft genomen omdat die sowieso zelfmoord heeft gepleegd en veel problemen met zichzelf en/of anderen had. Hij was ook een soort van icoon die na zijn zelfmoord veel vragen bij de mensen doet oproepen. Deze film moet die vragen meer begrijpelijker maken. Deze film laat zien hoe iemand die een succesvolle rocker is net als Cobain een ontzettend deprimerend leven kan lijden. Blake is hier een voorbeeld voor muzikanten die zelfmoord hebben gepleegd en hij lijkt op Cobain omdat mensen misschien eerder geneigd zijn om deze te kijken of om een soort grap uit te halen omdat er na de film de vraag rijst; was dit nou een film over Kurt Cobain?

De muziekstukjes hierin zijn ook ontzettend goed, door de deprimerende, vervreemde sfeer komen de stukjes muziek hierin een stuk harder aan. Niet zomaar een nummertje die Blake op zijn gitaar pingelt maar je hoort gewoon leed. Prachtig gedaan dit.

Nu heb ik veel meer bij elkaar getypt dan de bedoeling was maar bij een film als deze waar je zelf veel meer moet interpreteren is dat ook niks meer dan normaal.

Niet voor iedereen maar voor degene die de tijd nemen een klein meesterwerk.

4

Viel de allereerste keer nogal tegen, maar geef hem na een herziening toch maar vier sterren, omdat deze film zo overduidelijk gemaakt is zoals Van Sant het bedoelde.

De kennis over de afloop geven de onsamenhangende fragmenten, prachtig in beeld gebracht en elkaar met een hypnotiserend tempo afwisselend, een interessante extra lading.

Film over een popmuzikant die erg eenzaam is geworden door zijn drugsgebruik. Hoewel je dat laatste niet echt ziet, maar hij gedraagt zich in ieder geval wel als een psychiatrisch patient.

De rock 'n' roll cliché. Gebaseerd op Nirvana in zijn nadagen. Weliswaar nog net boeiend genoeg alhoewel er ook wel erg weinig gebeurt in deze film.

Tegenvallende film waarin een vrije interpretatie wordt gegeven over de laatste dagen van Kurt Cobain. Veel lange en vooral nietszeggende takes met uiterst spaarzame dialogen, die op hun beurt ook vrij nietszeggend zijn. Daar waar 'Elephant' me wel wist te raken, werkt het geheel hier juist averechts.

Weer een bijzonder exemplaar van meneer Van Sant met lange shots en een aanhoudende kalmte. Blake is een ongelukkig mens die zich afsluit van de buitenwereld. Echter, wat ik vooral zag was een rondstruinende jongen die relatief 'weinig' zorgen aan zijn hoofd heeft en de neerslachtige periode waarin hij verkeerd eigenlijk best passend kan doorbrengen in de verlaten villa en omgeving. Niet iedereen heeft zoveel ruimte om verdriet te kunnen verwerken; ik wordt eerder depressief van die zakenlui met al hun stress van het gezin en het werk. Hierdoor was ik niet heel erg onder de indruk. Er werd ook gespeeld met tijd (enkele scènes komen meerdere malen terug) en dat was op zich prima uitgevoerd maar ik vraag me af of dat in dit geval wel zoveel meerwaarde had. Het haalt je lichtelijk terug uit die bijbehorende roes. Misschien hangt het er een beetje vanaf in welke gemoedstoestand je dit drama hebt aangetroffen. Een uniek portie kijkvoer, maar geen meesterwerk.

Sombere iets wat deprimerende semi K Cobain film,

Werkt wat vervreemdend,maar dat is ook allemaal de bedoeling.

Snap dat niet iedereen hier wat mee kan( gezien de lage score ) maar als je er voor open stelt is het een kleine parel.

Hoe donker en vreemd ook.

Ook ik ben er nog niet helemaal over uit wat ik nu eigenlijk vind van Last Days. Sowieso gaat 'ie nog wel een keer in de herkijk als ik helemaal zen ben en voor traag en experimenteel wil gaan, want intrigerend vond ik 'm wel.

Maar waar ik Elephant na de eerste ziening al een geweldige film vond, heb ik dat gevoel bij Last Days (nog) niet. De film werkt vrij vervreemdend, waar in lange, doch fraaie takes de laatste dagen van rockmuzikant Blake getoond worden. Maar in die takes gebeurt niet veel; de op Cobain gebaseerde Blake weet nauwelijks een woord uit te brengen (tenzij hij zingt) en mompelt hetgeen hij wel zegt, hij zwerft wat rond in de bossen en door het huis. Verder hebben zijn huisgenoten/bandgenoten/vrienden/bekenden (Kim Gordon!) ook nauwelijks nog contact met hem, en het contact dat er wel is lijkt puur noodzakelijk of transactioneel. De film moet het voornamelijk hebben van een fraai neergezette sfeer, en dat doet Van Sant vrij aardig - maar desondanks was het toch wel erg traag en gebeurtenisloos. Fraai en regelmatig intrigerend was het wel, en ik zie zeker wel potentie voor een ophoging bij een herkijk. Maar voor nu: 3.0*.

Oh shit! Daar had ik verwacht toch een documentaire voorgeschoteld te krijgen in de stijl van Montage Of Heck, iets dat me uitermate goed bevallen was. Maar verdomd, acteurs, karakternamen, en geen sterke cijfers...hmmm oke dan, toch maar effe doorzetten met deze vrije interpretatie en na afloop een vaag verhaaltje dat het gebasseerd is op Cobain maar verder totaal fictief is. Toch bijzonder dat er dan veel symboliek is en dingen te herleiden zijn naar die tijd, dus dat zal eerder een kwestie van vrijpleiten zijn.

Treffend en overtuigend is niettemin het begin met het karakter Blake waar zelfs een blinde Cobain in zal herkennen. Dwalend, peinzend, verloren, verdwaasd, niet meer op deze wereld gedurende de struggle with life, de kou niet voelend en het gerinkel van een telefoon dat evenmin doordringt. Aarde tot Cobain? Is daar nog iemand? Het zijn indrukwekkende scènes qua vormgeving, intensiteit en acteerwerk die toch echt de aandacht trekken en beet houden, ja, zo had het kunnen, zo was hij waarschijnlijk in deze bevreemdende maar sfeervolle film en is het best wel genieten van dit tragische beeld.

Maar net zo goed dwaalt de film af, althans voor het gevoel, want hoewel er beweert wordt dat wat we zien fictief zou zijn is het wel bijzonder dat Asia Argento niet alleen een beetje op Courtney Love lijkt maar dat een andere overeenkomst het donkere haar betreft. Want hoewel we Love als blondine kennen verfde ze haar kapsel wel degelijk zwart. Dan de gast waar ze mee in bed ligt, ik zou voor de aardigheid Billy Corgan eens opzoeken hoe hij er rond '93 uit zag. Ook die overeenkomst is er, want hij zou de minnaar van Love geweest zijn waarop Kurt naar verluidt wilde scheiden, tenslotte struint Blake met een geweer dreigend om het stel heen wat de indruk wekt dat hij ze betrapt heeft. Dus dit is fictief...? Ja ja,...buiten dat druipt de symboliek er vanaf rond het landhuis dat van buiten indrukwekkend is maar eenmaal binnen een rommelige bouwval, net als de vlucht van Blake voor iedereen en de veiligheid die het tuinhuisje biedt. Last Days lijkt heel wat meer te bieden dan op het eerste oog lijkt.

En toch komt het er onvoldoende uit met de mensen die bellen of langs komen, een veelvoud aan karakters en mogelijk bandleden met een homoseksuele relatie, de Jehova, en bijvoorbeeld de r&b clip die de mooie kant, de nepkant van showbizz laat zien, terwijl de treurige werkelijk in een jurk op de grond zit met een geweer in zijn klauwen. En helaas wordt het allemaal net iets te vaag gebracht met een dubbelzinnigheid die net te ongrijpbaar is, maar die wellicht wel herkenbaar is voor een Cobain kenner. Want ik vermoed dat de film bulkt van de verwijzingen naar bekende feiten binnen het priveleven van Cobain. Het maakt van Last Days verre van een slechte film maar juist een onbegrepen en ongrijpbare film, iets dat op zich wel weer van toepassing is op Cobain die dat ook was als karakter en qua leven. Om als laatste het Gouden Gids mannetje aan te halen die wellicht symbool staat voor alles en iedereen die zag dat het niet goed ging en het lieten begaan zoals deze man braaf zijn praatje doet en zich verder niet om de verwarde zelfdestructieve man in jurk met geweer bekommerd, een man op de rand van de afgrond wellicht al met één been in de kist en daarmee misschien wel de belangrijkste scène uit de film die suggereert wat er allemaal mis was en mis ging. Afijn, helaas komt het er allemaal onvoldoende uit en blijft Last Days hangen in een artestieke en onbegrepen uitspatting.

Ik ben de film volledig blank ingegaan en gezien ik geen groot muziekkenner ben, is de verwijzing naar Cabain me tijdens de film ontgaan. Misschien dat sommigen het ook zo ervaren willen hebben zonder deze voorkennis als ik de reacties lees.

We volgen een totaal gedesillusioneerde jongeman die niet meer weet in welk universum hij zich bevindt. Tragisch en schrijnend. In contact treden met omstaanders gebeurt moeizaam en het dringt zeker amper door tot hem. Zonde hoe sommigen in dergelijke zombiestatus verzeild kunnen raken. Niet zomaar een momentje, maar zelfs een soort van 'levensstijl'. Voor eeuwig gedoemd tot het lot er de stekker uithaalt...

Op dat vlak best sfeervol en aangrijpend. Alleen ontbrak na een tijdje de schwung. Nouja, wat voor boeiends zou een dergelijk persoon nog mee te maken hebben? Deprimerend. Maar ik heb toch het gevoel dat er nog meer te rapen was uit deze ellende.