Blade Runner (1982)

Erg sfeervolle film, waar de tand des tijds duidelijk geen grip op heeft gekregen! Genoten heb ik van de futuristische setting en prachtige decors, met als hoogtepunt het huis van JF. Eeuwig zonde alleen dat het verhaal dan redelijk dertien in een dozijn is, en nergens weet te imponeren. Dat de film je dan af en toe over kwesties als " wat maakt een mens" laat nadenken en zelfs Descartes quote is wel leuk, maar verder dan de vraag stellen gaat de film niet.

3.0* voor het visuele spektakel

Bij mijn weten geeft de film daarop geen rechtstreekse antwoorden en dat is maar goed ook. Het gaat om de vragen. Als de film ook de 'antwoorden' zou geven dan hoef je zelf niet meer verder te denken en dat zou zonde zijn.

Met zijn laatste speech bewijst Rutger Hauer anders wel dat zijn personage wel menswaardig is, ondanks dat 'ie een replicant is. Ook het feit dat Deckard verliefd wordt op een replicant geeft aan dat ook synthetische mensen mensen zijn. Althans, zo zie ik het.

Maar dat zijn nou net de taferelen waardoor wij ons vragen beginnen te stellen. Zonder die gebeurtenissen zou er geen twijfel zijn. De vraag komt in de vorm van twijfel.

Een echt duidelijk antwoord is er natuurlijk nooit. Maar Blade Runner geeft wel een perfect beeld van de vraag en de/het eventuele antwoord(en)

Sommigen opperen de scene, waarin Leon met Deckard vecht en tegen hem zegt: "More than you!" als een aanwijzing dat Deckard replicant is, maar zou hij daarmee niet gewoon bedoelen dat hij hem gaat vermoorden?

Het lag er wel niet duidelijk op naar mijn mening. Dat is ook z'n charme.

Visueel is dit een van de sterkste films die ik ooit heb gezien. Wauw.

De balans tussen licht en donker is hier prachtig gebruikt, de locaties en sets zijn fenomenaal en dat zet zich allemaal om naar een fantastische sfeer. De stad waarin deze film zich afspeelt is de eigenlijke hoofdrol.

Toch wist deze film mijn aandacht niet altijd goed erbij te houden. Het tempo is laag, maar er zitten te veel momenten in waar even niks gebeurt. Momenten die net iets te lang duren.

Het verhaal is wel interessant, dus daar ligt het niet aan.

Voor nu drie sterren. Visueel is het prachtig, Rutger Hauer speelt sterk en een interessant verhaal. Bij een herziening moet dit vast hoger worden dan een drie.

waarschijnlijk, ik had exact dezelfde ervaring.

Wauw, ik was behoorlijk teleurgesteld door deze film.

Voor zijn tijd is het visueel allemaal prima gedaan, sfeerbeelden op en top. Dat is dan ook een van de enige positieve punten die ik heb kunnen vinden, samen met een wel interessant, maar niet helemaal lekker uitgewerkt verhaal.

De replica's komen op mij gewoon niet dreigend over, zoals eigenlijk de hele film op mij niet genoeg sfeer kon overbrengen.

En dat komt in mijn ogen vooral door de verschrikkelijk slechte acteerprestaties, samen met de slechte dialogen en de ontzettend traagheid.

Het acteren in deze film was gewoon barslecht. Ford kwam toaal niet overtuigend over, en op uitzondering van Rutger Hauer (de enige goed acterende) waren de Replica's gewoon amateuristisch.

Er zat ook geen enkel tempo in de film. Op zich hoeft dat niet erg te zijn, maar er zijn gewoon een hele hoop momenten waarin amper iets gebeurt, wat ervoor zorgde dat ik bijna in slaap viel, wat bij mij exceptioneel is.

Gewoon een grote teleurstelling, maar dankzij het visuele aspect en het verhaal een hele krappe voldoende.

5,7/10

3*

Van alle negatieve dingen die je opnoemde vond ik deze commentaar er het meeste uitspringen.

En dit kan ik niet begrijpen: 'Traagheid' is geen sfeer kunen overbrengen?! Wel, wel, wel.

Je kan dingen goed uit context halen

Een 0,5* voor deze film ken gewoon niet!!??

Het is nochtans wat Revolt gezegd heeft. Ik ben heel goed in het vinden van klinklare nonsens.

Vergeet niet dat bij MM alles kan.

Hmmm,daar moet ik je dan wel weer gelijk in geven

AC1, geen enkele mening is klinklare onzin, en jij haalt 1 zinnetje eruit die de totale context van mijn mening verandert. Dat er zo weinig gebeurt en dat de film zo traag is werkt er voor mij aan mee dat er geen sfeer in de film zit. Mede met de slechte acteerprestaties en de matige dialogen.

Respecteer andermans mening maar lekker, of hou gewoon helemaal je mond.

Oh, ik wil nog ff toevoegen: De muziek vond ik ook verschrikkelijk, en totaal niet toevoegen aan de 'sfeer' van de film of de beschrijving van bepaalde situaties.

Amen

Mensen kunnen wel nonsens vertellen want één van de redenen die je opnoemde is "traagheid" en dat slaat op niets. Waarom zou een film die niet flitsend snel wordt afgehaspeld geen sfeer kunnen bevatten?

Stel dat je gelijk hebt over gebrek aan kwaliteit van de dialogen of de acteurs, dan nog kunnen de sets, de belichting, de cinematografie, de regie, de score en het geluid voor de sfeer zorgen. Het zijn namelijk die sfeerscheppende elementen waar Ridley Scott de lat zeer hoog heeft gelegd. En "traagheid" (lees: aandacht) speelt dan net in het voordeel.

Jij zegt: "Slechte dialogen + slechte acteurs + traag = GEEN SFEER!!!

Ik zeg daarop: KLINKLARE NONSENS!!!

Dus jij dreunt nu feiten op? Nee. Jij hebt een mening over de film, en andere mensen hebben een andere mening over een film. Ik kan nu ook gaan zitten vertellen dat jij klinklare onzin zit op te dreunen, maar dat doe ik toch ook niet? Ik respecteer jou mening, klaar.

IK vind dat de traagheid voor een GEDEELTE ervoor zorgt dat de film verliest aan sfeer. MEDE met de acteerprestaties, muziek en dialogen. En de positieve punten kunnen er naar MIJN mening niet voor zorgen dat de sfeer blijft behouden.

Tja, ik lees het tegenwoordig zo vaak bij jonge mensen. "Traag" lijkt wel de grootste fout die een film kan maken. Het gaat om 'veel verhaal' en het moet allemaal snel vooruitgaan of de verveling slaat toe*. Nu blijkt dat 'snel opschieten' ook nog eens de sfeer ten goede komt. Ook moet de film al het werk doen, het moet zichzelf als het ware op een dienblaadje presenteren. Het publiek vragen om zelf een bijdrage te doen is taboe (wordt dikwijls 'vaag' genoemd). Conclusie: een succesvolle film maken is vandaag de dag heel simpel. Volg gewoon de richtlijnen die hierboven vermeld staan.

Trouwens, ik vind het tempo van deze film helemaal niet traag. Het is gewoon perfect! Je krijgt de tijd om volop te genieten en na te denken over de wereld van Blade Runner.

Wat vond je niet goed aan de muziek?

* recente voorbeelden: TDK en The Departed (onderhoudende films maar ze laten op mij geen diepe indruk na wegens te flitsend, en ja, oppervlakkig)

Je hebt heus wel gelijk dat de jonge generatie veel gemakkelijkere films wil, maar als je je een klein beetje in mij had verdiept, voordat je me bij deze generatie wil scharen, had je er misschien achter gekomen dat, aangezien Donnie Darko mijn lievelingsfilm is, en films als Requiem of a Dream en A Clockwork Orange in mijn top 10 staan, ik niet echt dezelfde blik op films heb als deze 'nieuwe generatie'.

Ik vind de traagheid bij deze film weldegelijk storend, omdat ik het gevoel heb dat de film gewoon vaak stil staat. De film heeft niet de 'drive' die Donnie Darko heeft, ook al is die ook niet zo snel. Ik vind het verhaal en alle gebeurtenissen gewoon niet bijzonder, en de andere ondersteunende factoren zijn gewoon niet sterk genoeg om deze traagheid te veranderen in iets anders.

De wereld komt dan op mij ook niet heel erg sterk over, omdat het, uiteraard ook omdat wij al dichter bij 2019 leven dan de makers toentertijd.

De muziek vind ik gewoon ronduit storend, aangezien dit niet echt aan de situaties is gekoppeld. Te dramatisch bij rustige delen, en te rustig bij Actiescènes.

Hier was ik toch wel heel benieuwd naar, vanwege de setting en hoe mooi de film gemaakt is. Qua decor ben ik dan ook niet teleurgesteld, die hoge gebouwen en de neon-lichten zorgen ervoor dat Blade Runner best interessant is om naar te kijken. Zeker voor zijn tijd ziet alles er top uit. De soundtrack is prima, maar had naar mijn mening nog iets dreigender en grimmiger mogen zijn op sommige momenten.

Waar ik werd overtuigd door de beelden konden de personages me wel een stuk minder boeien. Harrisson Ford vond ik wat vlak en niet altijd even boeiend. Rutger Hauer vond ik dan weer iets beter, maar hij komt pas echt naar voren als de film het einde nadert. Wat ik bij deze film vooral mis is spanning en het krijgen van een opgejaard gevoel, waardoor het voor mij moeilijker wordt om me te verplaatsen in de situatie van de Blade Runner.

Deze had naar mijn mening nog wat uitzichtlozer mogen zijn, gezien de replicants hun emoties niet ver hebben kunnen ontwikkelen kunnen deze als voordeel worden gebruikt in de strijd tegen de Blade Runner. Ik had dus wat meer de Blade Runner als slachtoffer willen zien dan de Replicants, gezien deze toch duidelijk voordeel hebben vanwege hun gebrek aan emoties. Een ''the hunter becomes the hunted' concept zou deze film een stuk spannender hebben gemaakt, oftewel een film dat wat meer lijkt op een Roman Polanski outer space.

Maar een gebrek aan spanning levert nog geen slechte filmervaring op omdat de film qua beelden zeker weten te overtuigen en het verhaal weet ongetwijfeld mijn interesse op te wekken, maar de verschillen tussen Replicant en mens hadden nog een stuk effectiever uitgewerkt kunnen worden.

Dat vind ik eigenlijk heel goed opgemerkt, Revolt. Alleen, ik vind dit nou net ongemeen boeiend. De muziek in Blade Runner doet iets wat je niet verwacht. Net zoals de film eigenlijk. Je verwacht een held die op een bende 'bad guys' jaagt maar Blade Runner speelt met conventies en draait de rollen zelfs om. Natuurlijk, alles hangt af van welk oogpunt je de film bekijkt. Dat laatste is trouwens de reden waarom de film zo speciaal is. Ik heb Blade Runner al veel keren gezien en toch is hij elke keer anders. De film is als een spiegel. Het reflecteert jouw ideeën, emoties, gedachten en die veranderen voortdurend naargelang je ouder wordt.

Wat had je dan gewild? Een groot vuurgevecht op het einde?