The Squid and the Whale (2005)

Thanks! Kon haar zo snel niet terugvinden op IMDb!

‘Als je zelf de film maakt en deze niet wilt zien wat heb je dan gemaakt? ’

Noah Baumbach was al vier jaar voor de opnames van plan om dit verhaal te verfilmen maar ik ging een hoop mis bij de casting en bij het bedenken van het verhaal lijn.

Zelfs tijdens de opnames van de film werd er een grote stop gehouden, en voor Baumbach was de hoop ook erg klein omdat hij er zelf niet uit kwam uit eindelijk is dit het resultaat een enorm goeie film die een waar gebeurt verhaal vertelt.

Prachtige film die erg goed neer gezet is door alle acteurs die overtuigend over kwamen en daar in tegen was Jesse Eisenberg ook erg goed.

De film werd ook gestimuleerd door de goeie muziek die het ook af en toe zelfs spannend maakte, ook het nummer van Pink Floyd (Hey You) was enorm goed geplaatst en ook het verhaal was er aan vast zit in de film was passend.

Het genre is ook niet zeker het kan ook maar net een mening zijn van de kijker, Baumbach zelf zegt dat het een drama is maar hij zelf weet het ook niet zeker en laat dat over aan de kijker. Zelf heb ik geen komische moment gezien en ook niet mondelijk, maar het genre drama past dan ook het beste bij deze film.

De film techniek leek een beetje op dat in Engelse films, mijn mening is dat ik dat niet zo erg het heeft ook wel wat vindt ik en dat maakt de film dan ook wel af.

3,0*

De moeite waard!!

Subtiele humor, mooie muziek (Hey You.... "but it was only a fantasy"). Voor de muziekliefhebbers onder ons: de track die je hoort als de jongste zoon ontsnapt uit de auto van zijn vader en het huis van zijn moeder binnenkomt, is het prachtige Heart Like A Wheel van Kate & Anna Mcgarrigle.

Mooie film. De zwarte humor bevalt me erg goed en de dialogen zijn vaak erg leuk. Daar draait de hele film zo'n beetje om, dus dat moet dan ook wel. De vader is eigenlijk een lul van een vent, maar toch wekt hij wel empathie bij me op. Gebeurtenissen en andere personen vormen een mens, en dat laat de film denk ik goed zien.

De opbouw is best onconventioneel, maar dat werkt heel goed allemaal. Iedereen speelt goed Jeff Daniels is toch echt wel mijn favoriet met zijn vaderrol. De zeer talentvolle Eisenberg is hier in een van zijn allereerste filmrollen te zien, maar is gelijk al echt goed. Toch wordt hij nog overschaduwt door Kline, die ik nog indrukwekkender vond. Had eigenlijk wel wat meer focus op zijn rol willen zien. 3.5*, toch net geen 4.0. Op dit moment dan.

Eigenlijk verwachtte ik niet veel van deze film, maar hij is stukken beter dus dan ik had verwacht.

Prima vertolkingen van de ganse cast en een prachtig, dramatisch, verhaal.

En de muziek is ook al niet te versmaden, met 'Hey You' van Pink Floyd op de eerste plaats !!

Scheidingen zijn pijnlijk, hard om mee te maken. Wat als de liefde die je voelt, omslaat in iets anders? Want je hebt een verleden, maar duidelijk geen toekomst meer. Het heden kan aanvoelen als een last, waardoor je niet meer wilt samen zijn met degene die je eerst zo leuk vond.

The Squid and the Whale is bitter. Niet bitterzoet, nee. Echt bitter, met een wrangheid, die bijna verlammend werkt. Je voelt de wanhoop die Noah Baumbach zelf ervaren moet hebben. Scheidingen hakken er altijd in. Niet alleen voor degenen die scheiden, zeer zeker ook de kinderen, die een enorme (psychische) klap krijgen. Het familieplaatje verdwijnt, je wilt dat papa en mama gelukkig zijn, maar wat als ze gelukkiger zijn zonder elkaar?

Verscheurd, dat word je, als je ouders scheiden. En er is niet zoiets als een gelukkige scheiding. Ze zijn pijnlijk, vooral voor de kinderen. Of ook voor de kinderen. Het bewijs wordt hier geleverd.

Ik weet natuurlijk niet echt wat het betekent om te scheiden, maar ik heb genoeg ABBA geluisterd/gekeken/gelezen om te weten dat het voor hen tenminste niet zo goed afliep, op een bepaalde manier.

Ik voel mee met de dingen die Noah gevoeld moet hebben. Bewogen voel ik me.

Lastig. Ergens wordt dit uiteenvallende gezin in de late jaren '80 uitstekend neergezet (sfeer, acteurs), maar op een gegeven moment voelt het ook wat aan als 'meer van hetzelfde' (of misschien ging de tegenstelling drama vs. komedie te hard schuren...?). De stukjes dat het jonge broertje in zijn eentje wat ging uitspoken werd steevast ondersteunt door een muziekje dat sterk aan de werkwijze van Wes Anderson (niet toevallig één van de producenten) deed denken, maar het effect was er eigenlijk nauwelijks. Het leek sowieso wel een Anderson film zonder de kleurrijke aankleding en met een extra depressief sausje.

Wel absoluut de moeite om gezien te hebben, zeker drie dikke sterren is het me wel waard.

Wat een vervelende, scriptmatige, gekunstelde, zouteloze, armetierige, van cliches aan elkaar hangende, duffe, zielloze, zeikerige, nietszeggende, flauwe, dertien-in-een-dozijn film. En de muziek was ook al niks. Bweh.

Mooie kleine film met uitstekend acteerwerk van eigenlijk iedereen. Voor mij een geslaagde combinatie van drama/ subtiel gebrachte humor.Leuk om Jesse Eisenberg hier op jongere leeftijd te zien. De jaren 80 sfeer is goed voelbaar wat de film net wat extra's geeft. Verhaal is voor vele herkenbaar ondanks de soms wat rare trekjes van de jongens. De een trekt meer naar zijn moeder en de ander naar zijn vader. Zeker in de pubertijd of de nog komende pubertijd zal dit worstelingen met zich mee brengen.

2de keer bekeken en me er weer goed mee vermaakt, Jeff Daniels was erg geschikt voor zijn rol en ook Laura Linney acteerde overtuigend en kwam natuurlijk over.

Het leuke aan The Squid and the Whale is dat je als kijker niet precies weet voor welke partij je bent en je dus net als die kinderen een beetje in het duister grijpt.

Blijft een interessant klein drama filmpje.

Ik vond het een beetje een doelloze film, weet niet zo goed wat ik er van moet denken. Vond het ongeacht de korte speelduur toch wat langdradig, en zeker een teleurstellend eind. Er is gewoon niets bereikt, en tal van voorgeschotelde problemen zijn niet opgelost of veranderd. Sowieso het "komedie" gehalte is zeer ver te zoeken. Acteerwerk is prima in orde.

Al met al toch een onvoldoende naar mijn mening.

Behoorlijk realistisch dus!

Welke films lijken hier nog meer op dan? Die net zo vervelend, scriptmatig, gekunsteld, zoutloos, armetierig, vol clichés, duf, zielloos, zeikerig, nietszeggend, flauw is als deze. Overigens is het wat boeiender als je ook een beetje aangeeft wat er dan precies zo zoutloos of zeikerig aan is. Zo kan iedereen wel een zeikerige recensie schrijven van een aantal steekwoorden.

LOL. Helemaal mee eens.

Je hebt helemaal gelijk, het is niet m'n best onderbouwde bericht hier op MM. Maar soms staat een film je zo tegen dat je even geen zin hebt om argumenten te geven.

Het is verder niet dat ik de film één op één kan vergelijken met een andere, maar alle losse elementen (het liefdesleven van een puber, de invloed van een scheiding op de kinderen, de scheiding als zodanig, gezochte avontuurtjes van de ouders, de problemen op school) vind ik van een ten hemel schreiende clichematigheid en banaliteit.

Eigenlijk vond ik de film wat te kort, had meer in gezeten, kijkt verder lekker weg.

Vond dit een bijzonder sympathiek filmpje, al is het thema 'hoe dealt een familie met een scheiding' nou niet bepaald vrolijk. Af en toe heeft The Squid and the Whale een komische kwinkslag, waar ik om moest grinniken. Het had gaandeweg wat weg van een Woody Allen-filmpje door het hoge intellectuele gehalte en de bijbehorende komische situaties.

Blijkbaar is het ontzettend moeilijk om een logische tennisscène in elkaar te draaien. Maar goed, zo zijn de verhoudingen wel meteen duidelijk. Het soort indie filmpje dat het bij mij vaak vrij aardig doet. Alles een beetje uit de losse pols, terwijl ondertussen herkenbare zaken boven komen borrelen.

Zal ook wel zijn omdat de personages heel wat dichter bij mensen staan dan de gesoigneerde rollen waar de grote drama's vaak mee aan de haal gaan. Niet dat dit een sympathiek gezin is. Verre van zelfs. Beide ouders zijn bepaald niet vies van een flinke dosis egoïsme en zwelgen in zelfmedelijden.

Dan heb je niet veel meer aan die vermeende intelligentie. Vooral Daniels mag een geweldig arrogante en hautaine lul neerzetten. Doet-ie met verve. Uiteraard levert dat twee min of meer verknipte kinderen op. Vooral de kleinste, die steeds gekkere dingen gaan uitvreten, wordt steeds leuker.

Het gesprekje bij de decaan over zijn uitspattingen is zelfs hilarisch. Hoe sneu het ook is voor de kids, ik zit hier vooral met een donker leedvermaak naar te kijken. Over wat mensen elkaar zoal aandoen. Natuurlijk loopt zo'n scheiding uit op een fiasco met toenemende spanningen en een uitbarsting.

Uiteindelijk is Baumbach iets te lief voor de Berkmans. Hier mag je wat mij betreft best genadelozer mee afrekenen. Via Walt dooft het filmpje een beetje uit in plaats van met een knal en een droge nasleep af te sluiten. Dat is dan ietwat jammer, maar ach. Dat Figure Eight liedje is wel knap irritant.

Ik sluit me hier iets milder en meer vergevingsgezind bij aan. Inderdaad een kunstmatige zielloze film, de personages kwamen niet verder dan hun voorspelbare opzet en de verhaallijnen bleken ook nog eens voor het grootste deel onopgelost. Het laatste deel kwam tevens rommelig en haastig geknipt over. Gezien de lengte is mijn gok dat de film met problemen kampte en daardoor onvolmaakt is uitgewerkt. Overigens wel goed geacteerd, wat voor mij een lage onvoldoende voorkomt.

Uiteindelijk voelde het als een Woody Allen film gemaakt door iemand zonder het talent en instinct van Woody Allen.

Fijne dramafilm, waarin het verhaal op een ingetogen manier wordt verteld, met veel dialogen en onderlinge confrontaties binnen het gezin.

De manier waarop elk gezinslid met zijn of haar problemen wordt belicht is erg goed gedaan en werkte voor mij grotendeels. Ik vond het vooral knap dat ik voor elke gezinslid sympathie bleef houden, omdat de problemen die uit de scheiding voortkomen, zo realistisch overkomen. Het acteerwerk is goed en vooral Jeff Daniels, die ik normaal nooit zo bijzonder vind, valt hier in positieve zin erg op. Wel had ik het verhaal rondom de jongste zoon graag nog wat meer uitgediept gezien. Dat bleef hier wat achter, maar had gezien de korte speelduur best meer aandacht kunnen krijgen.

Maar verder keek het vrij gemakkelijk weg. Humor kon ik er nauwelijks in ontdekken, maar het was desalniettemin een fijne kennismaking met het werk van Noah Baumbach.

3,5*

Mijn tweede van Noah Baumbach

Net zoals in Greenberg (2010) werkt de film niet echt ergens naartoe, al is deze stukken beter. Met name dat het allemaal boeiend blijft en op komisch vlak de film goed werkt.. heb bij momenten echt moeten lachen met een wat soortgelijke humor als in Happiness uit 1998.

Eisenberg heeft andermaal bewezen dat ik hem echt heel graag zie spelen, hij is naar mijn mening één van de betere acteurs op dit moment: Is grappig wanneer het goed uitkomt en heeft een geniale look. Hey You van Pink Floyd geeft enigszins een meerwaarde aan de film, maar The Squid and the Whale is gelijkertijd niet de perfecte film om dat nummer in te draaien. Ik zie/hoor het liever in een dromerige context.

Niet te vergeten dat ook het drama binnen de film mooi is vormgegeven. Goed

Heel fijn gespeeld, sober, nuchter en heel sporadisch kwamen de onderhuidse sentimenten naar boven.

Geen overdreven emo gedoe, maar wel heel veel onbegrip en pijn.

Op een subtiele manier werd heel realistisch de pijn en verwarring van de jongens laten zien. Ze speelden echt heel vond ik.

Een film die de complexiteit van relaties laat zien en vooral die met kinderen.

Geen feel good movie, maar zeker niet deprimerend. Eerder ontluisterend verontrustend...

Dikke van Dale opgezocht?

Prima film die me grotendeels autobiografisch lijkt- Baumbach had zo ongeveer de leeftijd van Walt in 1986, het jaar dat The Squid & the Whale speelt. Ik vond de aankleding en sfeer trouwens niet bepaald jaren 80, op een paar verwijzingen na. Acteurs zijn goed, en de film kent leuke dialogen en aardige situaties, waarbij Daniels ten slotte geloofwaardig van zijn voetstuk valt.

Dus je vond het niet veel?

Aangenaam verhaal, soms wat over the top.

Zeer gave film, in mijn ogen. Als kind van gescheiden ouders kon ik me goed verplaatsen in de kinderen, met name in Walt die de kant van z'n vader kiest en z'n moeder de schuld van alles geeft, maar er langzamerhand achterkomt dat de zaken toch wat ingewikkelder liggen. Ook mooi dat einde, als je eerst denkt dat die ouders na de hartaanval van Bernard weer wat naar elkaar groeien, maar dat die Bernard kort erna in het ziekenhuis nog precies dezelfde narcist blijkt te zijn als eerst. Laat mooi zien dat je veel shit van je ouders meekrijgt en het allemaal toch zelf moet zien te rooien.

Mwa aardig, dat is het eerste wat er bij me opkomt na het zien van deze film.

Wil niet zeggen dat dit een slechte film is, maar het gemiddelde hier vind ik wat royaal.

Het gemiddelde is zelfs te laag...

Gezien je persoonlijk gemiddelde kan ik me daar iets bij voorstellen.