The Squid and the Whale (2005)

Ik hoopte op voorhand toch stiekem op wat meer komedie en wat minder drama. Dit bleek echter een foute aanname, ik kon weinig humor ontdekken. Een zwarte komedie zonder komedie dus. Gelukkig was het 'zwarte' deel erg onderhoudend. Leuke personages die gewoon 'zijn wie ze zijn', lekker dicht op de werkelijkheid. Voor een film als deze vind ik de speelduur perfect: precies genoeg tijd om elke rol uit te lichten en te laten ontwikkelen.

Voor de rest is The Squid and the Whale weinig vernieuwend of echt bijzonder. Een lekker rustige film voor tussendoor. Ik kan trouwens van harte Running With Scissors aanraden voor diegenen die hiervan genoten hebben. 3*

Wat ik voel bij deze tragikomische film van de volstrekt ongetalenteerde Noah Baumbach? Bovenal dat het verhaal in feite noch vis noch vlees is: het komische komt te weinig tot uiting door enkele ongrappige personages zoals Frank (irritant en overbodig karakter) of Joan (slecht neergezet door Laura Linney), het drama komt al helemaal niet uit de verf doordat Baumbach teveel zijn best doet om het allemaal grappig in te kleden - en daar helaas niet in slaagt.

Daardoor kan je de hele film als het ware in twee stukken onderverdelen: de grappige fragmenten staan loodrecht tegenover de intrieste scènes - met als enige leidraad doorheen het geheel de lelijke regie (druk camerawerk waar dat niet hoeft en enkele lelijke close-ups). Tragiek en humor gaan zelden hand in hand, en juist op die mix teren films als deze.

Ondanks de autobiografische inslag en de schitterende Jeff Daniels, voelt 'The Squid and the Whale' te weinig werkelijk aan, door de geforceerde hutspot van dramatiek en humor.

2,75*

Lelijke regie ? Waar heb je het in godsnaam over. ? Dit is juist een buitengewoon sterk staaltje regie.

Grappige stukken ? Ik heb niks grappigs gezien, wel wat wrangs.

Je hebt echt een compleet andere film gezien. Wat een non-kritiek zeg.

Het spijt me om te zeggen. Maar net zo alsof jouw kritiek zo genunanceerd is. Je roept vaak ook maar wat ( Babel ) zonder te beargumenteren waarom iets irritant is of niet op zijn plek.

Niet erg, maar ga een ander dan niet van zulk commentaar voorzien. Vraag liever of hij voor jou onduidelijke punten wil ophelderen. Wat je nu doet is zo `n typische klap voor de plaat reactie.

Ik heb het niet tegen jou.

Nu blijkbaar wel... Iemands recensie bestempelen als non-kritiek is non-kritiek op z'n best.

Daarom verwacht ik ook een uitgebreide uitleg WAAROM de regie zo slecht is, zodat ik mijn woorden kan intrekken.

Het is het bekende 'euvel' bij tragikomedies. Voor sommigen komt zowel het komedie als drama aspect niet uit de verf. Voor sommigen is er geen komedie in de tragedie te bespeuren (Happiness, Hundstage).

Ik kijk er niet van op en ik vind het alleszins te begrijpen en te respecteren.

Ja, eens, maar dan kun je stellen dat het jouw ding niet is, maar om zomaar te stellen dat de regie niet deugt, zonder bewijs, dat is toch een ander punt.

Kijk, ik vind Happiness qua uitwerking van thema's op sommige punten minder maar kan wel erkennen dat de regie wel goed gedaan is. En het verhaal op zijn minst origineel.

Gaat toch vooral over camerawerk:

Hoor je ook vaak bij Dogme films. Ik ben blij dat ik me er nooit aan stoor.

In dit geval, Squid and the Whale, vind ik dat je met genoemde stijlmiddelen dicht op de huid van de personages kruipt. Dat 'spontane' camerawerk kan ik wel waarderen. Bij dit soort films hoef ik ook niet zo nodig de mooiste shots. Montage is veel belangrijker en die is dik in orde. Vergelijk ook Fucking Amal. Zelfde aanpak van camerawerk en montage. Ik vind die combinatie erg sterk (camera uit de losse hand, nadruk op acteren (en vrijheid van acteurs zonder al te veel op camera-aanwijzingen te moeten letten - vermoed ik), zeer goede montage).

Het gaat er natuurlijk helemaal niet om, of deze film wel of niet als humor moet worden opgevat en of deze humor dan leuk is, danwel goed geregisseerd is. Het probleem is eigenlijk dat er bij de genre-aanduiding het label 'komedie' (/drama) aangehangen is, en dus de niksvermoedende kijker een grappige film verwacht. Met andere woorden: de genre-aanduiding wekt verkeerde verwachtingen. En dit wordt ook nog eens versterkt door het plotverhaaltje, dat het woord 'grappige' nogeens aanhaalt. (Ja,ja, ik dien wel een correctie in.)

Een onderwerp als dit: echtscheiding, ontwricht gezin, puber-troubles is in de eerste plaats dramatisch en tragisch. Dat er tussen de ellende door ook gelachen (niet geschaterd, maar misschien een glimlach) kan worden maakt de film wel heel erg sterk. Tegengestelde emoties werken vaak versterkend. Dat wil niet zeggen dat het daarmee een komedie genoemd kan worden. Door dat wel te doen schep je verkeerde verwachtingen en creeer je teleurgestelde reacties.

Volgens mij heeft JJ_D het genre volkomen begrepen, daar ligt het niet aan. Dit gaat meer over persoonlijke beleving.

Maar goed, misschien kan JJ_D daar nog eens op reageren.

Lijkt me ook niet dat "de nietsvermoedende kijker" hier met verkeerde verwachtingen is gaan kijken.

Wat het onderwerp van de film zelf betreft, dat geeft weinig tot geen garantie. Een film als Happiness gaat over pedofilie, eenzaamheid, migranten, samen oud worden. Ook allemaal dramatisch en tragisch maar uiteindelijk een rasechte comedie.

Vind JJ_D erg duidelijk in zijn recensie, met genoeg argumenten om aan te halen wat hem tegensteekt. Begrijp de ophef dan ook niet zo goed.

JJ_D snapt het best, hij is heus de sufste niet, maar daar gaat het helemaal niet om. Het gaat niet om snappen, maar om verkeerde verwachtingen scheppen door de genre-aanduiding. (Niet alleen voor JJ_D, maar voor iedereen die overweegt de film te gaan zien en de genre-aanduiding daarin als criterium meeneemt.

Met andere woorden: deze film is geen komedie, dus hang dat label er dan niet aan.

Ik heb de film niet gezien, maar het lijkt me een tragi-komedie. Het probleem bij genre-aanduidingen is, dat imdb de genres op alfabet weergeeft (comedy / drama), waardoor bij toevoegingen het genre dat eerstgenoemd wordt aldaar ook hier eerstgenoemd wordt (veelal).

Sowieso is het genre 'komedie' veelomvattend. Aan de andere kant, verkeerde verwachtingen, als ik de poster zie, staat er duidelijk op: painfully funny. De een vindt dat wel, de ander weer totaal niet. Er bestaan vele soorten humor / komedies...

Het lijkt je... ?

Ik weet heel zeker dat het geen tragi-komedie is.

Dat de lippen een keer opkrullen bij het kijken, maakt de film nog geen (tragi-)komedie.

Dom van IMDb, maar dat weten we al jaren. En dom om dat klakkeloos over te nemen. Als je niet beter weet, best. Maar zodra de film gezien is en er zelf geoordeeld kan worden, gelieve gezond verstand te laten prevaleren.

Nog een reden om heel voorzichtig met die aanduiding om te gaan, lijkt me. En bij twijfel niet te gebruiken.

Hier kan ik alleen maar op antwoorden door kappeuter te quoten:

Dat het niet jouw humor is, betekent niet dat het dan geen (tragi-)komedie is.

Juist omdat humor voor iedereen verschillend is, kun je het label 'komedie' niet zomaar hier aan ophangen, louter omdat IMDB komedie met een C schrijft in plaats van met een K. Zo moeilijk is dat toch niet?

En ik zeg niet dat het mijn humor niet is, ik zeg dat humor niet voor iedereen hetzelfde is. En juist bij een film als deze kunnen de meningen daarover uiteenlopen, zoals nu wel blijkt.

Een genre-aanduiding hoort een heel algemeen beeld te geven van een film voor iemand die de film nog niet gezien heeft, daar zijn genre-aanduidingen voor. En dan is de aanduiding 'komedie' hier misleidend. Niet omdat IK de film niet grappig zou vinden, maar omdat het verkeerde verwachtingen wekt, zoals blijkt in eerdere posts van anderen.

Drama zou ook verkeerde verwachtingen opwekken, aangezien het hier niet om een puur drama gaat, maar er ook een stevige streep komedie inzit. Vind Komedie hier als genre perfect valide.

Bij dit soort films heb je altijd mensen die met een verkeerde verwachting gaan kijken, wat de genreaanduiding ook mogen zijn.

Nogmaals, (@ filmsnob) de reinste onzin. Als ik hier en daar willekeurig reviews bekijk over de film, zie ik toch vaak het woord 'hilarious' voorbijkomen. Het grootste probleem echter is dat het genre komedie als eerste genoemd wordt, omdat de drama-elementen overheersen. Drama / Komedie (hey, tragi-komedie) lijkt me dan ook een passende oplossing. Dat de komische aspecten van de film blijkbaar mislukt zijn voor het kijkend publiek, tja, dat is een geheel andere discussie. De film wordt niet voor niets bestempeld en gepamfletteerd als drama-film met komische noot.

OK drama / komedie is prima. Ik heb het omgedraaid.

Mooie oplossing als middenweg

Mug: eerst kijken, dan oordelen.

Nogmaals onzin... De film wordt geadverteerd als tragi-komedie. Niet als dijenkletser / Niagara-waterval pur sang.

Zoals ik al eerder vermeldde vond ik dat Baumbach te nonchalant omspringt met de camera. Voorbeeld: als de vader in zijn auto wacht op de kinderen filmt hij eerst de wachtende vader, om vervolgens in een vlugge beweging de kinderen, die snel de trap af stormen, centraal in beeld te brengen. "De gevoelens van de personages (hier zenuwachtige kinderen) omzetten in beeldtaal", een zinnetje uit zijn beginnerscursus filmen, maar dan net iets te letterlijk geïnterpreteerd, wie weet. In elk geval hoort dat niet, vind ik, en het werkt wel degelijk storend.
Wat de eerdervermelde close-ups betreft, die op het einde (van Walt) vond ik niks, gewoon een hoopje vlees (zonder veel emotie neergezet ook) met een blauwtint op de achtergrond... Naar mijn mening hadden andere regisseurs een meerwaarde kunnen geven aan het beeld, waar dit gewoon "een droge close-up" bleef. De wijze woorden van kappeuter indachtig: dit heeft alles te maken met eigen beleving.
Nog niet overtuigd? De scènes van Frank (met of zonder Joan) in die spiegel, zijn in een afgrijselijke grijstint gefilmd, die jouw misschien wel lag... etc.
Pseudo-realisme à la dogme-films, zoals (alweer) kappeuter zegt. Haal gerust ook de Dardenne-broers of Greengrass aan. Allemaal mensen die een gevoel voor esthetiek hebben, dat Baumbach volgens mij ontbeert. Dit lag me gewoon niet, terwijl ik me amper stoor aan het camerawerk uit de weinige dogme-films die ik tot nu toe heb gezien.
De vraag is of jij daar kan mee leven...

Normaal gesproken kan ik ook vrij snel vallen over irriterend camerawerk. Van wat jij beschrijft had ik geen last en zie het als een gecomponeerde aanvulling om emoties bij beelden te toveren.

De keuzes van de regisseur (cq cameraman) ervaar ik juist als briljante ingevingen die ertoe bijdragen nog dieper te kunnen meeleven met het drama.

Toch snap ik nog niet helemaal waarom juist deze stijl van Baumbach je in het verkeerde keelsgat schiet. Uiteraard speelt de eigen beleving een rol, maar elke handeling van een regisseur negatief interpreteren, zit daar niets anders achter ?

Ik vond het juist groots gedaan, op een Bergman-achtige manier fileren over de gevoelens die spelen tijdens zo'n drama.

Maar bedankt voor je nadere toelichting.

Ik ben heus niet zo iemand die een film gaat kijken om eens goed te lachen en als het een drama blijkt te zijn, teleurgesteld zal zijn. Ik wist vooraf goed genoeg (uit recensies van oa. de Standaard of Focus Knack) dat Baumbach via deze film wilde "afrekenen met de demonen uit zijn eigen jeugd", en met andere woorden een dramatisch, autobiografisch verhaal wou vertellen.

Ik was er echter (, en ben er nog steeds), van overtuid dat 'The Squid and the Whale' meer als komedie dan als drama is bedoeld. Immers, uit wat veel users schrijven blijkt dat ze het een "leuke" film vonden. In bitter weinig reacties lees je dat men diep geraakt werd door het verhaal... Dus lijkt mijn (minimaal) verwachtingspatroon, voor zover dat mijn kijk- en stemgedrag al beïnvloed, wel degelijk terecht.

Ik heb er geen idee van wat daar achter zou moeten schuilgaan... Haat jegens Baumbach, een (voor mij) nobele onbekende?

Deze film voor de derde keer gezien en wat is ie toch goed! Die scene waar Jeff daniels gewoon in normale kleren met grote zweetplekken onder de oksels tegen een tennisbal staat te meppen: kostelijk! :0 Waar blijft de volgende film van Baumbach?

mochten Moviemeter na bovenstaande discussie erg geïnteresseerd geraakt zijn in de film, behalve op DVD is de film straks hier ook eindelijk een weekje op doek te zien. Een kopie uit België, waar de film wel gewoon in de bios gedraaid heeft is te zien:

19 t/m 25 jul 21:45 Filmmuseum Vondelpark

Aardige kleine comedie over gescheiden afval. Die knul die de oudste zoon speelt begint trouwens na 3 films behoorlijk op mijn zenuwen te werken als kleine Woody allen kloon, maar de rest en met name Baldwin doen het goed. Ook leuk dat het in de jaren 80 afspeelt. Kleine 3