De Battre Mon Coeur S'est Arrêté (2005)

Mei was een erg goeie maand inderdaad

Een klein tegenvallertje,

Met hooggespannen verwachtingen begon ik aan deze film. Ik verwachtte een actiefilm annex een film die op een subtiele licht dramatische manier inzicht zou geven in het leven van Tom.

Romain Duris speelde uitstekend en er zaten ook zeker een aantal aardige scènes in. mooi om te zien hoe Tom zijn piano lerares wil kussen als bedankje en de Vietnamese niet weet hoe ze ermee om moet gaan Ik leefde alleen helemaal niet mee met de personages. Vooral niet tijdens het begin van de film. Het boeide wel maar de film confronteerde uiteindelijk bijna nergens. Het was vooral het verhaal van net niet. De razzia `s waren leuk om te aanschouwen maar niet echt schokkend, de eindscène waarin Romain de Rus toetakelt vond ik wederom aardig om te zien en verrassend en ik dacht wel degelijk: doe het nou niet! Maar het had verder weinig om het lijf, na die scène liet het geen enkele impact achter. Ik vond de film kort gezegd dus eigenlijk een beetje oppervlakkig aandoen.

Het zal wel nooit wat worden tussen mensen die piano spelen en mij. Maar dit was in elk geval een stap in de goede richting. Een krappe 3,5*

Wist niet goed wat ik voogeschoteld ging krijgen bij deze film. Verhaal sprak me wel aan, dus toch maar eens geprobeerd en daar ben ik zeer tevreden over.

Sterke, indrukwekkende film met subliem acteerwerk.

4 sterren

Een sterk verhaal, fantastisch gefilmd (vaak bevreemdend) en een ijzersterke sfeer. Ik kan er weinig woorden aan vuilmaken, het meeste staat hier al neergepend: voor mijn part één van de sterkere films van de laatste jaren.

4*

Gister avond zag ik de documentaire over waarin de zigeunerjongen sinds jongs af aan één der ’s werelds grootste gitaristen zou kunnen zijn, zelfs in één zin met Django Reinhardt genoemd werd, maar telkens zijn eigen glazen ingooit. Hoe hij ook zijn best doet, zijn fatalistische aard blijft altijd lonken.

Waar die documentaire het vooral in woorden probeerde uit te drukken, in vorm van interviews, probeert De Battre dit met sfeerimpressies. Tom (bij vlagen echt overtuigend gespeeld door Domain – die overigens ook in Exils speelde, van dé gipsyregisseur Tony Gatlif, toeval?) stikt van emotie, zijn frustraties doen zijn hart bijna overlopen, overslaan.
Deze emoties tonen zich vaak niet in het verhaal, maar ertussen, tussen de regels. Want soms ging de film iets te veel aan de haal met het criminele circuit, om zo een beeld te schetsen van Tom leefwereld, een verzuurde, verteerde wereld, waar mensenlevens er niet veel toe doen. Tom’s vriend en zakenpartner gaat met iedereen en lijkt er geen emoties bij te tonen, Tom’s vader is zo sluw om hem telkens weer klusjes op te laten knappen.

Wat onder deze verhaallijnen ligt is cinema geënt op intuïtie, op gevoelswerelden. En die drukken zich misschien wel het mooist uit in het appartement van de Chinese pianolerares. Daar werken woorden niet, kunnen gevoellens niet uitgepraat worden, zijn het alleen blikken en zithoudingen die het verdriet verraden.
Tom moet rechtzitten, lijkt haast wel kreupel van alle frustraties die zijn hart – en nu dus ook zijn lichaam – doen stokken.

In dat opzicht is het jammer dat de film toch veel leunt op zijn narratief en minder op zijn intuïtie, op zijn onderhuidse gevoellens. Want juist die scènes, waar Tom aan zijn nieuwe vriendin vraagt om nog even, heel even in de deuropening te blijven staan maken het zo tergend mooi.
Soms gaat de film teveel aan de haal met het verhaal en in dat opzicht deed hij me ook denken aan Gegen die Wand, die in essentie ook draait om opgekropte woede, het geen raad weten met je leven.

Toch geef ik de film voordeel van twijfel, want zoals Onderhond al meldde is het uiteindelijk een mooie karakterschets van de gebreken in onze huidige maatschappij. Een huidig Frankrijk waar niet alles rechtvaardig is, waar verdriet een groot deel van de mens’ ziel beslaat, maar waar ook troost gevonden kan worden – in muziek en niet alleen klassieke muziek.

Mooie film over gemoedstoestanden, had van mij nog een tikkeltje abstracter gekund, maar misschien ben ik gewoon verwend met die andere Franse (Claire Denis).

Ja, wat een film, zeg. Ik heb nu 20 minuten geleden de aftiteling afgeluisterd en nog staat het haar op mijn lijf overal rechtop. Dit was echt één van de mooiste films die ik de afgelopen jaren heb gezien, en één die ik zeker nog meermaals ga bekijken.

Ik had deze een paar maanden geleden gekocht omdat ik het toch zo'n mooie titel vond, maar verwachtte er eigenlijk niet zoveel van. Verwachtte een spannende thriller, maar nooit had ik kunnen voorspellen dat dit zo'n diepgaande film zou zijn. Mijn hart doet pijn na het zien van deze film, ik heb me zelden zo ingeleefd in een personage(Romain Duris in een magistrale rol, zijn ogen bij het laatste shot bezorgden me toen kippenvel, en zelfs nu nu ik eraan terugdenk), en dat bij een film die ik eigenlijk gewoon heb bekeken vandaag omdat ik morgen mondeling examen frans heb en nog geen film had om te bespreken. Ik weet zelfs niet ofdat ik deze film nu wel kan doen, want ik ben er te emotioneel aangedaan van.

De ene magistrale scene volgt de andere op, met als absolute hoogtepunten, zoals al vaker aangehaald, de scenes tussen de Chinese pianovirtuoze en Tom. Maar ook de scene waarin Tom aan Aline vraagt om even te blijven staan in de deuropening was prachtig. Dat moment vond ik ook een keerpunt in het leven van Tom en zo mooi gebracht door Duris: hij is niet meer zo opgefokt, maar durft langer stil te blijven staan bij iets moois.

In de piano-auditie laat Romain nog maar eens zien wat voor een geweldige acteur hij is: het nerveuze gedrag en zijn blik zeggen zoveel van wat er binnen hem omgaat.

4.5* voor deze film. Ik moet hem even laten bezinken. Als het dan nog zo'n indruk achterlaat, worden het er zonder twijfel 5

Na de ongepolijste films Un Héros... en Sur mes Lèvres vond ik deze Audiard toch een stuk minder. Erg gewoontjes en nergens meeslepend. Duris in de hoofdrol vind ik een mislukking: hij straalt in mijn ogen niet voldoende uit, waardoor ik het gevoel had te zitten kijken naar een lamlendige worstelpartij die me niet boeide omdat de gedoodverfde winnaar van die worsteling niet de mijn favoriet was. Gelukkig houdt de dynamiek van Audiard de film nog net op de rails. Maar toegegeven, de Duitse nasynchronisatie heeft natuurlijk ook niet echt meegeholpen.

Lijkt me dodelijk.

Had m gewoon bij Godzilla gehuurd, was je tot een andere conclusie gekomen.

Nou dodelijk misschien niet. Ik heb toch (erg) veel films in het Duits gezien. Vooral Franse die nog steeds trouw op ZDF worden uitgezonden. Ik kan me er prima over heen zetten. Alleen bij dit soort films waar het tóch al niet meezit is het net even hetgene dat je niet nodig hebt.

Ik moet me ook aansluiten bij Mochizuki Rokuro en ben juist blij dat de Duitse omroepen zulk soort film regelmatig laat zien.

Je moet gewoon een knop om zetten en dat doe ik al ruim 30 jaar en vind ook niks mis met de Duitse nasynchronisatie .

In het verleden, toen ik jong was, en de Duitse TV de enige bron was om de film te zien, kon ik me daar wel overheen zetten.

Ik merk nu, dat ik dat voor mijn gevoel niet meer kan accepteren, dat ik dan een zeer belangrijk onderdeel, als het originele geluid en taal en vooral ook de stem van de acteur en actrice, te erg mis.

En ik denk dan toch, net als kapp, dat zoiets toch funest is

Van de Franse regisseur Jacques Audiard had ik al eerder Sur Mes Lèvres gezien en die beviel me goed. Het werd tijd voor The Beat That My Heart Skipped. In deze film krijgen we het leven van Tom te zien die zijn geld verdient met dubieuze huizenhandel. Hij doet alles om de panden voor een schijntje op te kopen van ratten los te laten tot aan hardhandig kraken van panden. Totdat hij op een dag de impresario tegenkomt van zijn overleden moeder, die concertpianiste was. Hij beseft zich meteen dat hij ooit musicus wou worden en alsnog probeert hij de droom te verwezenlijken. Tussendoor zien we ook nog de moeilijke relatie met zijn vader die in hetzelfde soort straatje handelt. Hij probeert zijn oude leven van zich af te gooien om zijn ambities waar te maken. Zal het hem lukken?

De film begint heel rustig en de camera observeert het leven van Tom, hij zit dan ook bijna in elk shot/scène. Stukje je bij beetje krijg je steeds meer te zien van het leven van Tom. Vooral zijn manier van leven, hoe hij met mensen omgaat, en zijn relatie tot zijn vader komt sterk naar voren. Tom wordt uiterst sterk vertolkt door Romain Duris. De andere karakters hoeven trouwens niet voor hem onder te doen want die zijn stuk voor stuk zeer treffend. Buiten het acteerwerk valt op dat de muziek bijna een personage op zichzelf is. De muziek is veelzijdig en geeft de innerlijke conflicten van Tom aan. Frustraties op het werk, conflicten met zijn vader en grote faalangst zorgen voor een gevoelige film die geuit wordt door de meest simpele dingen. Denk aan het appartement van de Chinese pianolerares waar niet gesproken wordt maar veel gezegd wordt in beelden. De film is dan ook een uiterst sterke karakterstudie dat neigt tot perfectie.

Ik ga (weer eens) een heel eind met Danuz mee. Erg fraaie rol van Duris wat mij betreft. Een goede kop voor deze rol ook. Zijn lichaamstaal is ook echt geweldig en vaak heel subtiel.

Maar de film had vooral wat radicaler moeten zijn. Ongepolijster, nog dieper en bijna alleen in het gevoel van Thomas gaan zitten. Nog subjectiever. En dat komt omdat er in de film aanleiding voor is. In sommige stukken (de pianolessen, bijna het hele laatste stuk) komt dat er behoorlijk sterk uit. Terwijl ik vooral in het eerste stuk veel moeite had om in de film te komen werd ik daar echt gepakt en meegesleept..

Erg fijn wel dat er niet nog een enorme score om de film heenzat, buiten de muziek die Thomas luisterde en de pianomuziek. Dat zorgde voor meer nadruk op waar het om draaide.

3.5*

Heel erg onder de indruk van deze film toen ik 'm een jaar of drie geleden zag en sindsdien geweldig op zoek geweest naar de DVD. Nu ie onder het label Quality Film Collection vanaf eergisteren terug in de winkel ligt, heb ik hem eindelijk te pakken en was ik heel benieuwd of de herinnering aan De Battre niet sterker was dan de prent zelf.

Néé zo blijkt want Audiard levert hier een wondermooie stadsfilm af die, gevoed door een fenomenale soundtrack (met als absolute orgelpunt Monkey 23 van The Kills) en grote visuele klasse, tot mijn absolute favorieten behoort.

Het verhaal op zich spreekt me al enorm aan, maar dan komt daar nog eens het charisma bij van hoofdrolspeler (hij is in elke scène aanwezig denk ik) Romain Duris, die hier een ware tour-de-force aflevert. Leuk overigens dat de dromerige schoonheid Mélanie Laurent een klein rolletje heeft, wist ik totaal niet meer.

Van de dicht op de huid zittende camera tot het waanzinnig coole lederen jasje van Tom: De Battre Mon Coeur S'est Arrêté slaagt er wonderwel in een bepaalde sfeer te creëren waarbij het gejaagde stadsleven perfect wordt weergegeven. Ik ga dit meesterwerkje dan ook een plaats in m'n top-10 geven.

Ondanks de over het algemeen positieve geluiden vond ik het een beetje een film die me koud liet. Het is niet echt een slechte film of zo, maar nogal saai op momenten. Ook vraag ik me enigszins af of het spelen van piano er nou echt voor zorgt dat je een beter mens wordt. Moest hierbij af en toe denken aan de recente Franse films die TV5 uitzendt. Dat zijn ook vaak van die net-niet-films.

Zag in een trailer een fenomenale omschrijving van deze film: "A raging gangster film with a marvelous cinematic conviction. As for Romain Duris's performance, any more heat and it would burn the celluloid itself." Ook naar mijn gevoel is Duris echt aardverschuivend goed in deze film!

Ik ben het helemaal eens met bovenstaande quote!

Verwachtte erg veel van deze film, en die verwachtingen werden zeker ingelost. Zowel op vlak van acteerprestaties, vormgeving, muziekkeuze schiet deze film telkens recht in de roos!

Inderdaad Jammer dat Danuz het niet allemaal nog wat ruwer en radicaler aanpakte, dan zou de film me wrs nog meer hebben aangegrepen!

Ik wist trouwens niet dat hier ook een Amerikaanse versie van was! Is die te vergelijken met deze versie?

4.0*

Sorry

Ja Danuz, voor dat ge het weet wordt ge hier zomaar uitgeroepen tot eersteklas-regisseur...:-) In ieder geval kijk ik al uit naar uw volgende film !

Ff voor de duidelijkheid --> Der had Audiard moeten staan:-)

Hopelijk wast geen belediging, hehe!

Aardige film wel, die tijdens het kijken nog wat beter lijkt door de catchy visuals en soundtrack maar uiteindelijk niet al te veel indruk achterlaat. Tom zwalkt eigenlijk heen en weer tussen de leefwerelden van zijn vader en die van zijn moeder en vooral de invloed van die laatste is sterk gedaan omdat ze nergens aanwezig is. Prima uitgewerkt allemaal, maar het had wat origineler en minder vlak gemogen.

Romain Duris levert hier een megaprestatie. Zo ongelooflijk realistisch, overtuigend en 'naturel' acteren, dat je er bijna een ander woord voor zou gaan verzinnen dan acteren.

Verder een boeiende film, goed scenario, interessante en echte personages, visueel en sfeermatig erg sterk. Einde had wat uitgebreider gemogen

Interessant gegeven van IMDB: Romain Duris did not sleep the entirety of the "De Battre Mon Coeur s'est Arreté" shoot.

Daar ben ik het helemaal mee eens, zeldzaam goed. Hij draagt de film, die mooie tegenstellingen kent en mij boeide. En dat is ook weer knap, want het is geen echt duidelijk verhaal met een begin en einde. Gelukkig maar zou ik zeggen. Ga Sur Mes Lèvres van Jaques Audard ook snel bekijken.

Ben ik het ook helemaal mee eens. Hij is hier trouwens veel beter gecast dan in 'Auberge Espagnol' waarin ik 'm maar een raar ventje vond eigenlijk.

Niet helemaal bevredigend.

Er zitten best sterke scènes tussen, vooral de confrontaties tussen Tom en z'n vader, die er toch telkens weer in slaagt om z'n problemen te laten oplossen door z'n zoon. Romain Duris is overigens outstanding. Z'n acteerprestatie is zowat het hoogtepunt van de hele film.

Want verder vond ik dit een erg trage en vooral oppervlakkige film. Er gebeurt best wat, maar er wordt zo weinig mee gedaan, of het wordt amper uitgewerkt. Waarom in hemelsnaam een relatie met de vrouw van z'n maat erin steken en daar verder niks maar dan ook niks mee doen!? Idem met z'n pianolerares... Wordt amper uitgewerkt. Ja, hij leert haar wat Franse woordjes, zij leert hem opnieuw piano spelen. En 2 jaar later zijn ze plots een koppel...

De muziek in deze film (uiteraard aardig wat pianostukken) is dan weer wel geslaagd. Ook visueel niks te klagen. Roken mag dan wel ongezond zijn, het levert soms toch wel sfeervolle plaatjes op vind ik.

Bah, is geen slechte film hoor, maar had er net iets meer van verwacht, vooral op vehalend gebied.

Audiard zorgt met "De battre mon coeur s'est arrêté" voor een degelijk, onderhoudend en prima geacteerd psychodrama waarin de emotionele wervelwind van het hoofdpersonage knap wordt weergegeven.

Ik had het eerste kwartier wel wat moeite om in de film te komen en zonder intrigerende hoofdpersoon had ik het wellicht niet zo boeiend gevonden. Maar allemachtig, wat acteert die Romain Duris goed! De frustratie en onzekerheid van zijn personage spatten er vanaf zonder dat hij het dik aanzet. Ik vond Tom bepaald niet sympathiek en dat is gedurende de hele film eigenlijk zo gebleven, maar toch leefde ik met hem mee.

Dat hij zich los wil maken van het wereldje waarin hij door zijn vader leeft pleit voor hem, dat hij niet ineens de uiterst sympathieke jongen wordt maakt hem geloofwaardig.

Die geloofwaardigheid geldt eigenlijk wel voor de hele film. Er zit geweld in, maar niet meer dan nodig is om te laten zien in wat voor harde en rauwe wereld Tom leeft en ook de omslag ging dusdanig geleidelijk –en zeker niet overdreven succesvol- dat ik er wel in mee kon gaan.

Qua verhaal vond ik het op zich geen echte uitschieter, maar de invulling die Duris aan zijn personage geeft maakt dat meer dan goed!

ik vond het bij vlagen wel goed, maar er zat te veel middelmatigheid in...

ik vond het niet sterk genoeg.

2 1/2 ster