Frágiles (2005)

Prachtige en sterke film. Toen ik de recensies las wist ik; 'dit is waarschijnlijk het soort film die mij aanspreekt'.

Men had het over een goede film maar het wordt niet echt spannend. Nee, dat klopt ergens wel, het is namelijk suspense en dat vind ik fantastisch! Steeds is er die dreiging en je weet nooit wanneer er wat gebeurt. Er gebeurt trouwens wel het één en ander, dus actie ontbreekt echt niet in de film.

Voor liefhebbers van een goede horrorfilm en een onderhuidse spanning is dit een prima film!

Veel plezier alvast!

@knusse stoel

The Others, What Lies Beneath, La Cara Oculta (trailer niet bekijken, bevat spoilers!), en in zekere zin ook El Laberinto del Fauno, (in die volgorde) kan ik je dan ook aanraden als je van suspense met een (licht) horrortintje houdt.

"arno74", Bedankt voor jouw opmerking.

De eerste twee zijn mij bekend, de laatste twee niet en zal gelijk even op onderzoek.(Heb beiden gevonden en zal ze zeer binnenkort bekijken maar aan de hand van de beschrijvingen en de recensies op MM kan ik jou nu al vast verklappen dat je ons hier erg gelukkig mee hebt gemaakt!!!)

Nogmaals bedankt!!!

Mama (2013) past hier ook bij

Tja, 'k vond het geen misse film, maar zeker ook niet waw. Het verhaal wist me wel te boeien, maar super verrassend werd het allemaal niet. Echt griezelig werd het nooit, maar saai evenmin.

De cast wist me wel te overtuigen.

Verder zaten er op de dvd nog wat interessante extra's: vooral de digitale effecten waren interessant en de funny takes waren ook leuk.

@Arno74

Thx voor de tips

@DjFrankie

Jij ook thx voor de tip

Zeer matige film, waarvan er al tigtallen zijn gemaakt. Voegt totaal niets toe aan het genre en de spanning is ver te zoeken. Alleen wat is die Calista Flockhart een verschrikkelijk lekker ding, daar straalt erg veel erotiek vanaf. Hmmmm.

In eerste instantie vermoedde ik dat dit een remake van El Orfanato was, maar na een korte research bleek deze Frágiles al twee jaar ouder is. Het zegt echter wel iets over de film, want het trucje dat men hier laat zien, is al bijna zo oud als de weg naar Rome. In een mooi vormgegeven kinderziekenhuis waart uiteraard een geheimzinnig wezen rond en halverwege beginnen de eerste slachtoffers te vallen (op best grappige wijze overigens). Het is alleen echt een verhaal uit duizenden. Leuk om eens gezien te hebben, omdat er weinig echt storend is. Het acteerwerk is goed, de locaties zijn mooi, maar verder is dit het zoveelste ritje in de overbekende achtbaan.

Vond dit een heel goede film. Het was niet zo heel eng maar er zit een goede spanningsopbouw in. Vooral Calista Flockheart vond ik heel goed acteren net als het meisje dat Maggie speelde. De chemie tussen hen beide was sterk, vertederend. Zo een ziekenhuis heeft op zich al een creepy sfeertje zeker als het gaat om een wat vervallen verdiep met een duister verleden. Leuk om Ivana Baquero vóór ze haar sterke prestatie in Pan's Labyrinth in het rolletje van de mechanical girl (zij het dan op archiefbeelden) te zien. Ben blij dat ik deze heb gekocht en vond deze bij een herkijkbeur nog beter is.

Alweer een spookhuisfilm van Balagueró en die is bekwaam genoeg om zoiets over de streep te trekken. Narratief iets vloeiender dan z'n voorganger, met de mechanische meid ook net wat minder tam dan Darkness en zo gaat het van de gebruikelijke plaagstootjes tot aan enkele kippenvel momentjes.

Serieus imponeren is er daarentegen lange tijd niet bij. Pas in het slot dat Balagueró in de buurt komt van de energie die Wan met dit materiaal aan de dag weet te leggen. Hij had daar ook best nog wat groffer tekeer mogen gaan, maar het laatste half uur is het de horror die het zo ongeveer hoort te zijn.

Wat me niet zo aanspreekt, is het achterliggende drama dat Flockharts personage meesleurt. Niet dat het een erg storende factor is, het is zelfs uiterst functioneel, maar in dit soort films vaak een onderdeel dat nogal wat tijd opslurpt, terwijl het tegelijkertijd weinig impact weet te genereren. Zo ook hier.

Dat kan je ook besteden aan meer sfeer en spooky perikelen. Ik pak een titel als deze toch vooral mee voor de blokken en de breuken, daarbij stelt de film zich ook direct voor als een onvervalste horror. Dan is al het andere al gauw bijzaak. Of hooguit een manier om bij die tweede verdieping uit te komen.

De beste horrorfilm ooit. PUNT!

Ik heb inmiddels, als horror-/mysterie-/thrillerfanaat, al tig films in dit genre bekeken. Maar er is er geen één die kan tippen aan 'Fragile'. Zowel de sfeer als de spanningsopbouw zijn zó goed, dat je dik anderhalf uur constant in spanning zit. De schikmomenten zijn ook zo cliché niet dan bij andere horrorfilms.

Deze film verdient absoluut vijf sterren en ik raad iedere horrorfanaat aan deze film op een zaterdagavond bij kaarslicht te bekijken....om daarna zonder omkijken in slaap te vallen! Super!

Bij deze film had ik een erg sterk 'El Orfanato'-gevoel (Spaans, een oud huis, kinderen, mysterie; de link is wel duidelijk). Wat zeker een goed iets is, gezien dat één van mijn favoriete films allertijden is. Ik heb dan ook best genoten van Frágiles, al is hij niet zo sterk als El Orfanato naar mijn mening. Daarvoor heeft deze film net iets teveel clichés: (zoals een gsm die geen signaal heeft en schrikmomenten die je van mijlenver ziet aankomen). . Maar goed, de sfeer is geweldig goed, zeker als je hem alleen in het donker kijkt. En daar gaat het voor mij om bij dit soort films.

Wat ik ook ijzersterk vond, was de chemie tussen Amy en Maggie. Zelden zo'n sterke chemie gezien tussen een kind en een volwassene in een film. Dat eindshot is dan ook werkelijk prachtig

Kortom: aanradertje

Aardig verhaal, lekkere spanning, aantal schrikmomentjes, het is allemaal aanwezig. Maar ik heb me wel de hele film aan Flockhart zitten irriteren. Ze kwam mijns inziens helemaal niet 'natuurlijk', te geforceerd. Had dan ook moeite om enige sympathie voor haar te vinden. Erg jammer, scheelt toch weer minimaal een halve ster.

Akkoord maar je hebt wel niet gestemd ...

De film ziet er prachtig uit, sfeervol en mooie muziek werd er soms gebruikt.

Helaas is het verhaal erg mager en langdradig, veel te veel dramatiek en maar weinig spannende momenten. Die hoofdrolspeelster kan beter in series blijven acteren, wat mij betreft.

Dit is dus een soort van Britse detectivehorror geproduceerd door Spanjaarden? Vreemde combinatie voor wat ook een vreemde film zou worden. Het leek wel alsof horrorelementen en kenmerken van Britse detectives werden samengevoegd tot één geheel, en dat lijkt wonder boven wonder ook nog wel te werken. Eerst en vooral is de rauwe sfeer van het ziekenhuis goed neergezet, met een goede opbouw en een goede lead actress alsook kindactrice. Het verhaal zit goed ineen, al was de horror misschien wat overdreven soms (= al kan dat ook zijn doordat bepaalde aspecten verouderd zijn). De film heeft een enge sfeer en is met momenten - zeker naar het einde toe - ook enger wanneer de horroraspecten duidelijker naar boven komt. Ik betwijfel het dat als ik nu zou gaan slapen, ik me wel gerust zou voelen, dus blijven we nog wat op en kijken we wat anders. Als een horrorfilm dat kan doen, is hij al geslaagd. Aangename verrassing toch wel.

The babadook is ook iets gelijkaardigs.

Deze derde film van regisseur Jaume Balagueró ([Rec], Darkness) is een goede onderhoudende horrorfilm. Vooral de goed gekozen locatie van het oude kinderziekenhuis, weet een heerlijke duistere sfeer te creëren. Donkere gangen en angstaanjagende geluiden wekken voldoende spanning op om de aandacht van de kijker vast te houden. Toch zijn er een paar manco's in de film. Zo zien we aan het begin van de film een jongen op onverklaarbare wijze een dubbele botbreuk oplopen. Waarna het eigenlijk gedaan is met zo'n beetje elke fysieke dreiging van het kwaad naar de kinderen toe. Het verhaal richt zich dan veel meer op het wel en wee van nachtzuster Amy (Calista Flockhart) Anders dan een commerciële keuze, waarom er gekozen is voor Ally McBeal-ster Calista Flockhart kon ik ook niet bedenken. Een toegevoegde waarde was ze zeker niet en deed het verhaal ook minder recht aan. Een Amerikaanse die haastig is opgetrommeld om als nachtzuster te komen werken klinkt niet erg logisch.Enfin... dit kan ook komen omdat ik niet zoveel heb met deze actrice. Amy is de heldin van het verhaal en daardoor was de uitkomst van de spannend bedoelde lift-scène waarin Amy met een patiëntje vast komt te zitten,vanaf het begin al duidelijk. Ook ontging mij een goede reden waarom de 2e verdieping (wel prachtig vormgegeven) vanaf eind jaren vijftig leeg is blijven staan. Gelukkig maakte de horror die zich concentreerde in de climax met het tonen van de ‘Mechanical Girl’ nog een hoop goed. Deze horrorfilm is verder vakkundig gemaakt en goed genoeg voor een avondje griezelen.

Een oud en bouwvallig ziekenhuis met schemerige gangen, krakende leidingen, een haperende lift en een geheimzinnige tweede verdieping die al jarenlang is afgesloten, vormt de sfeervolle setting in deze onvervalste griezelfilm. Onvervalst, inderdaad. Een ouderwetse griezelfilm met alles erop en eraan. Van legende tot duister verleden. Van verdachte personages tot geestverschijningen. Ouderwetse ingrediënten voor aangenaam gotisch griezelwerk.

De film kent een langzame opbouw maar bevindt zich wel direct in een gespannen atmosfeer. Het ziekenhuis staat bijna leeg door een verhuizing. Het is er chaotisch en het personeel is druk en geïrriteerd. Alleen een kinderafdeling resteert nog. ‘s Nachts gebeuren er onverklaarbare dingen. Dingen die in eerste instantie door het personeel worden weggewuifd. Daarmee is de kous natuurlijk niet af. Het blijft sudderen. De spanning neemt toe en toe. De onverklaarbare gebeurtenissen worden halsstarriger. De effecten heftiger. De schroeven der spanning worden bij de kijker en de personages flink aangedraaid tot bijna onverdraagzame hoogte om na anderhalf uur film in hoge versnelling te exploderen in een pandemonisch en duister slotakkoord. Pfoe.

Tot het slotakkoord beweegt de film zich in een trage cadans voort. Een oase van gespannen rust en zinderende sereniteit met slechts hier en daar een snauwende uithaal. Saai, denk je dan misschien. Nee hoor, want binnen de trage gang der dingen loopt het verhaal lekker door. Het verhaal heeft blijvende zuigkracht. Het is boeiend en gedrenkt in spanning van een constant niveau.

De reden dat de film niet vastloopt in saaiheid door traagheid is dat het verhaal zich zich amper met randgebeurtenissen bezig houdt. Er is wel wat afleidende menselijke interactie, maar die is niet belangrijk en wordt ook met de nodige terughoudendheid behandeld. De soapachtige ingrediënten zijn functioneel. Ze zijn nodig voor het verhaal en leiden slechts miniem af. De soap staat de hoofdzaak nooit in de weg. De hoofdzaak is de kijker lekker te laten griezelen. En dat lukt blijvend.

Niet met grootse effecten en gore, maar met suspense en uitgekiende schrikjes. Gewoon goed passend binnen het sudderende en sfeervolle griezelverhaal. Pas aan het eind knalt het even krachtig als de trukendoos der effecten iets wordt geopend en het einde van de film wordt ingeluid. Ach, dat mag. Op dat moment is het ook wel fijn om even de intense onderhuidse spanning te kunnen luchten met hel en verdoemenis. Het voelde ok. Ik eindigde in ieder geval zeer tevreden.

Ik schrik zelden van een film, maar hier was dat wel het geval. Kippevel toen...

Schitterende thriller van Balaguero. Ik heb hier echt van genoten. Fragile staat bol van de suspense en de paranoia die toeslaat bij een aantal personages.

Het verhaal zit mooi in elkaar. Niet super complex, maar ook niet eenvoudig. Dat houdt het ook boeiend en ik zat de hele tijd aan het scherm gekluisterd, zeker de laatste helft van de film. Het einde vond ik zeer, zeer sterk. Ik had zelfs de tranen in mijn ogen. Eerlijk gezegd ken ik geen andere horror/thriller die me dat al gelapt heeft. What Lies Beneath en La Cara Oculta (niet voor niets in mijn top 10) zijn inderdaad aanraders. Gothika is misschien ook wel wat voor liefhebbers hiervan.

Een paar aardige momentjes en een best interessante horrorverschijning (waar eigenlijk wel wat meer mee gedaan had mogen worden), maar verder vond ik dit vooral uiterst voorspelbaar (kindertjes die iets hebben gezien, niemand gelooft de hoofdpersoon, een onverwerkte gebeurtenis uit het verleden enz.), en die Calista Flockheart heeft een uiterst irritant mondje (hoewel die hier nog niet half zo erg is als ná haar facelift).

Matige Balaguero.

Hij heeft toch al wat sterke titels op zijn naam staan, waardoor je zou kunnen verwachten dat alles wat hij aanraakt in goud veranderd. Fragile lijkt echter door iemand anders gemaakt te zijn.

Voelt als een inwisselbaar filmpje. Weinig origineel verhaal, visueel mat (behalve de 2e verdieping) en weinig horror te bekennen. Dit zijn toch dingen waar Balaguero normaal gesproken in uitblinkt. Het is wel onderhoudend, en het acteerwerk is verder ook prima, maar van de man die Rec en Darkness op zijn naam heeft staan verwacht ik toch meer.

2,5*

redelijke film toch wel.
Ik had hem overdag gezien, met een verbouwende buurman, maar in het donker zonder bijgeluiden zou het allemaal nog spannender zijn.

Wel was mij onduidelijk in welk jaar dit nou afspeelde, want welk ziekenhuis word al afgesneden van de stroom en vaste telefoonlijn tijdens een verhuizing als er nog cliënten aanwezig zijn !?! welk inspectieteam zag dat door de vingers? dat zou echt niet kunnen.
Ook was dus de vaste lijn niet werkzaam, maar zag je later wel iemand bellen met een vaste telefoon aan de bali.
En bovendien was er niemand met een GSM te zien, terwijl die blijkbaar wel al bestond ( want ook dat werd ergens gezegd)

De klimop bij het welkoms bord was wel erg netjes eromheen gedrapeerd.

Maar verder was het een prima vrij eng filmpje, niet erg bloederig op het breken van de injectienaald na... en toch ook wel met een mooi plot.

Niet zo eng als ik hoopte - ik heb zijn latere [REC] een keer of acht gezien - maar het is absoluut een sympathieke spookfilm met het hart op de goede plaats. Calista Flockhart vond ik een erg fijne hoofdrolspeelster, goed spelende kinderen en muziek van Roque Baños die helaas pas bij de eindcredits echt tot z'n recht komt.

3,5*

Erg standaard spookfilm, die zich in een kinderhospitaal afspeelt op een Brits eiland. Geen mislukking maar doordat het volgens een inmiddels overbekende formule in elkaar is gezet, is er van suspense niet veel sprake. Het is zelfs een film die zich sterk focust op dramatische sequenties. De twist is dan nog wel aardig maar echt lang blijven hangen zal Fragiles niet.