Trainspotting (1996)

Het is zo apart om een film van bijna 20 jaar geleden te herzien.

Waar ie vroeger toen ik em als puber zag loodzwaar op mijn maag lag en de humor me totaal ontging, is het nu precies andersom. Ondanks het cynisme is het best wel lichtvoetig gebracht en misschien daarom juist wel geestig.

Toch kwam ik niet onder het gevoel vandaan dat de film behoorlijk gedateerd is, ook al is het 'nog maar' uit de negentiger jaren. Met name de scenes in de nachtclubs, de kleding, die typische jolige housemuziek, dat lege sfeertje - het draagt daar eigenlijk allemaal een beetje toe bij.

Maar het blijft natuurlijk wel een goede originele film met een lekker tempo en genoeg leuke snufjes uit de trukendoos.

Dit weekend herzien na vele jaren, omdat mijn vriendin 'm nog nooit had gezien. Toen ik 18 was, inmiddels alweer 15 jaar geleden, had deze film iets magisch waardoor ik 'm in mijn studententijd wel 20 keer gezien zal hebben onder het genot van wat bier en een jointje. De magie is iets verdwenen, wat overblijft is een film die qua zwarte humor, acteerprestaties, tijdsbeeld, soundtrack, tempo en montage de tand des tijds moeiteloos heeft weerstaan. De 4,5* die ik 2006 heb toegekend toen ik mijn profiel op MM heb aangemaakt, blijft dan ook gewoon staan!

Erg leuk weerzien.

Je merkt wel dat deze film een hoop in gang heeft gezet en dat er ondertussen wel wat verfijningen op de stijl zijn gekomen, maar Boyle's grote doorbraak blijft toch vooral een plezier om naar te kijken. Plak er Ex Drummer van Mortier bij en je hebt een heerlijk avondje plezier met marginalen.

Visueel oogt het nog steeds fris, een paar geniale rollen, met Bremner voorop, en uiteraard de begin- en eindmonoloog, met als hoogtepunt die laatste op de melodie van Born Slippy. Wat een geweldig filmmoment blijft dat.

Het plotje tijdens het laatste half uur is misschien wat overbodig, omdat uiteindelijk toch vooral afzonderlijk niet-plotgerelateerde scenes tot de hoogtepunten van de film gerekend mogen worden, maar storen doen het nu ook weer niet.

4.5* en een uitgebreide review

Trainspotting is verslavend van begin tot eind.

En laat dat nou net het thema zijn. Verslaafd op drugs of in Begbie's geval, verslaafd op geweld. Mark Renton, geweldig vertolkt door Ewan McGregor, benoemt de voordelen van drugsgebruik in een soort pro-reclame filmpje maar als toeschouwer zien we de grauwe werkelijkheid. Deze tegenstrijdigheid zien we als een rode draad door de hele film. Standpunt van de regisseur is niet geheel duidelijk maar werkt wel verfrissend. Geen wijze lessen of morele standpunten worden ingenomen maar laat het geheel over aan de kijker zelf.

Soundtrack past perfect bij de sfeer van de film. Gedenkwaardige scène waar McGregor in een smerig toilet duikt om zijn pillen te vinden of bij een shot heroïne waarna hij meters diep de grond inzakt, met de haast hypnotiserende werking van de soundtrack, maakt dat jezelf ook onder invloed bent van èèn of ander drug. Die beelden versterken je emotie en de film lijkt èèn lange trip.

Humor is niet het eerste waaraan je denkt bij een film met een beladen onderwerp als verslaving.

Hier neemt het een grote plaats in als tegenwicht voor dramatische gebeurtenissen. Wederom tegenstrijdigheid, uit het leven gegrepen en niet zwart-wit. De gehele cast speelt uitstekend maar Robert Carlyle is indrukwekkend als de gestoorde maniak Begbie. Zeker als je van uit gaat dat hij de lengte heeft van een Hobbit. Probeer dan maar dreigend over te komen, iets wat hij met verve doet.

Danny Boyle heeft een waanzinnig komisch, prachtig film gemaakt. Origineel en met recht is het een cultklassieker.

Nét geen 5,0* meer, maar het blijft een grandioze film. Hoogtepunt uit Boyle's carriere natuurlijk, alsmede uit die van de fungerende acteurs. McGregor heeft nooit iets neergezet wat ook maar in de schaduw kan staan van zijn glansrijke performance als Renton, ook Carlyle en Bremner spelen de rol van hun leven. Een groepje marginalen, miserabele losers, maar geweldig neergezet en komisch tot en met.

Verder heer-lijke muziek: wie Born Slippy zegt, zegt Trainspotting, maar mijn persoonlijke favoriet is misschien nog wel het gebruik van die Underworld track tijdens de afkick-scene. Visueel gezien kent de film ook een aantal ludieke scenes. Kortom: staat zo'n 20 jaar na datum nog steeds als een huis. Authentieke film, en een aaneenschakeling van überkomische scenes, geweldige quirky personages, bizarre taferelen en gewoon een hoop lol. Dikke 4,5* na een plezante herziening.

Ruw en grof, dat zeker. Maar echt interessant vond ik het helaas niet. Daarvoor was het allemaal wat te mager. Kan daarom ook niet begrijpen dat deze in de top 250 staat. De film heeft zo zijn momenten, maar een voldoende kan ik helaas niet geven.

Film brengt een werkelijk intrigerend beeld van wat onder die drugsverslaving leeft en hoe de aftakeling, op alle vlakken onvermijdelijk is.

Sterke en positieve, als waarschuwing geldende film. Uitstekend acteerwerk. Gevatte dialogen en teksten.

"Several years of addiction right in the middle of an epidemic, surrounded by the living dead."

Met het oog op het vervolg en omdat ik deze film nog niet eerder had gezien (schaam), heb ik 'm maar eens opgezet.

'Trainspotting' weet op een bijzondere manier het leven van een groepje vrienden omringd met drugs in beeld te brengen, hoewel de focus lijkt te liggen op het drugsgebruik gaat de film veel verder. In sneltreinvaart komen enkele facetten van het leven aan bod die als saai aangekaart worden; de openingsmonoloog zegt genoeg.

De personages zijn op zijn zachts gezegd merkwaardig te noemen, wat duidelijk naar voren komt in hun handelen. Wel had ik graag meer van deze groepsdynamiek gezien, omdat het verhaal voor mijn gevoel te veel op de vlakte blijft. Desondanks is de zwarte humor geslaagd en is het acteerwerk prima, met voorop uiteraard Ewan McGregor.

Danny Boyle zorgt voor een intrigerende trip die helaas tegen het einde aan afzwakt. Gelukkig blijft er veel te zeggen over het kleur-, het cameragebruik en de opzwepende soundtrack waarmee surrealistische scènes de boventoon voeren. Deze momenten zijn stuk voor stuk erg sterk neergezet en blijven nog wel even rondwaren.

Al met al een aardige film over escapisme, maar voor mij niet echt een topper. Overigens is het fijn dat het geheel nergens moralistisch wordt en je als kijker een eigen standpunt kan vormen.

3,0 Sterren.

Die toiletscène...

...ik werd daar 20 jaar geleden zó misselijk van dat ik de film toen nooit heb afgekeken.

Maar nu is Flat Eric groot geworden en kunnen we het aan om de film eindelijk eens af te kijken.

Vlotte film met een rauw randje, een vleugje tragiek en humor met nu in retrospectief een fijn 90's sfeertje dankzij de soundtrack.

Een classic vind ik Trainspotting echter niet.

I chose not to choose life...

Enkele goede scènes maar vond het niet de top 100 uitschieter die ik verwachtte (inderdaad geloof het of niet... nooit eerder gezien!). Het is een wrange film over enkele doelloze junkies in de mistroostige Schotse industriesteden. Economische verlamming hebben de toekomstdromen van de jongeren kapotgemaakt. De enige uitweg is de magische heroïneshot die hen nog het gevoel heeft om te leven. Tot één van hen, Renton, meesterlijk gespeeld door McGregor, na een overdosis tot het besef komt dat er nog wat anders in het leven is.

In handen van andere Britse regisseurs zou dit een zware deprimerende film geworden zijn, maar Boyle weet er genoeg humor in te gooien om het allemaal beter verteerbaar te maken zonder de ernst van de gevolgen van hun stommiteiten te vergeten. Want het moet gezegd, de verwaarloosde baby Dawn vond ik een vrij misselijkmakende scène. Beste scène is de afkick-scène van Mark in het huis van zijn ouders . Mooi staaltje "Boylerisme". De psychedelische scène in de gore WC is zelfs een alltime classic.

Ook de soundtrack geeft veel aan de film. Of het nu Underworld of Iggy Pop of Blur is, het brengt opnieuw de 90s tot leven. Interessante film, die gezien het einde, inderdaad mogelijkheden bood voor een sequel die er aan komt.

“This was to be my final hit, but let's be clear about this. There's final hits and final hits. What kind was this to be?”

Heerlijke film. Danny Boyle heeft met Trainspotting een film gemaakt vol absurde humor en kleurrijke personages, maar vergeet ook niet om een indrukwekkend verhaal te vertellen over de schaduwkant van drugs. Met sowieso een aantal onvergetelijke scènes.

Je ziet ook duidelijk dat dit een film van Boyle is. Veel vaart, schitterend kleurengebruik en zelfs in het troosteloze Edinburgh een geweldig gevoel voor een mooie cinematografie. Trainspotting is niet alleen een verhaal over de gevaren van drugsgebruik, maar ook over een vriendengroep die uiteenvalt. Over je leven willen beteren om toch telkens weer terug te vallen op de drugs. Het is ook een echte jaren 90 film met bijbehorende muziek en kleding. Met geweldige acteurs zoals McGregor, Lee Miller, Carlyle, McKidd en Bremner. Kom maar op met de sequel.

Perfecte film over een Schotse vriendenclub die niet het burgerlijke leven maar het leven aan de zelfkant kiest, meer in het bijzonder in de vorm van een heroïneverslaving. De kracht van de film vind ik de vele goede observaties over het leven als verslaafde c.q. aan de zelfkant en het realisme waarmee de druggebruikers worden geportretteerd: niet als karikaturen maar als echte mensen met ook aandacht voor de leuke in plaats van alleen de tragische kanten van druggebruik en zelfs voor de saaie kanten ervan in plaats van alleen de horror. Heroïneverslaving is namelijk ook heel saai: zoals de film zelf ook zegt leidt het tot niets anders dan tot de volgende shot, waardoor het een leven voortbrengt in een eeuwige tredmolen waarbij je telkens weer op het startpunt uitkomt, en stompt het af waarbij het alle betekenis, verlangen of ‘leven’ uit het bestaan onttrekt. Zoals men in de jaren ’90 waarschuwde tegen heroïne: heroïne is niet geestverruimend maar juist geestverengend. Het leidt slechts tot een vereenzaamd bestaan waarin men nog slechts bestaat om de volgende shot te scoren en men de ander – zelfs zijn vrienden en familie – slechts gebruikt voor eigen bevrediging. Het realisme van de verveling van een heroïneverslaving is daarmee tegelijk ook het vervelende van de film: net als het bestaan van de personages leidt ook de film – ondanks alle actie – in wezen nergens toe en stompt het af. Maar bij deze film is dat dus geoorloofd.

Heerlijk brutale film die geen controverse schuwt en op sommige momenten keihard uit de hoek komt. Bepaalde scènes zijn schokkender dan je zou verwachten als je ziet wat voor weerzinwekkende dingen er vandaag zoal getoond worden. Trainspotting is tijdloos, gevat, afstotend en gewaagd. Ondanks de zware thematiek, weet men de film aantrekkelijk te houden met behulp van (zwarte) humor, een knap kleurenspel, pittige dialogen en een verhaal dat voorbijraast. Het einde kon mij persoonlijk minder overtuigen maar paste niet slecht bij de rest van het verhaal. ‘Choose life’ is een zinnetje dat vaak door je hoofd gaat eens je deze hebt gezien. Zin om het vervolg te gaan kijken

I mean heroin's got a great fucking personality

Met de komst van de sequel, die à la Terminator 2 de idiote titel T2 heeft gekregen, was het eens hoog tijd om de eerste film te gaan bekijken. Ik was er van overtuigd dat ik dit nog nooit had gezien, maar tijdens het kijken kwamen er een paar scènes wel erg bekend voor. Geen idee of ik dit ooit eens al dan niet in zijn geheel heb gezien of dat mijn geheugen me parten speelt met parodieën of knipogen in andere media. Soit, het ticket voor dinsdag voor de sequel is al vastgelegd dus me gisteren maar eens laten onderdompelen in naar wat het schijnt één van de beste drugsfilms zou zijn.

Al had ik een beetje mijn twijfels met de aanwezigheid van Danny Boyle. Niet echt een vreselijk slechte regisseur, hoewel zijn debuut een film is waar ik geen al te goede herinneringen aan overhoud, maar verder dan 3.5* is hij nog niet eerder geraakt. Trainspotting leek geruime tijd goed op weg te zijn om dat te gaan doorbreken, maar de trip die Boyle zo heerlijk opbouwt begint halverwege verder en verder af te breken. Het breekpunt lijkt zowat halverwege te zitten wanneer Spud naar de gevangenis moet terwijl Renton aan de straf ontsnapt. Hoewel er nog een aantal erg sterke scènes tussen zitten (onder andere Renton die compleet begint te flippen wanneer hij aan het afkicken is), geraakt de film niet meer aan dat niveau van die eerste 45 minuten. Die zoektocht naar de drugs in de 'worst toilet of Scotland' of die door merg en been snijdende scène met baby Dawn.. Toch wel bijzondere scènes. Wel fijn trouwens om eens de Choose Life monoloog in zijn volledigheid te horen. Dat is toch zo'n credo dat gedurende de gehele film, en ondertussen ook al de 24 uur erna, door mijn hoofd speelde.

Toffe cast in ieder geval. Een zootje ongeregeld die niets anders dan elkaar hebben en het is die groepsdynamiek die hier net dat beetje extra geeft. Ewan McGregor steelt de show als Renton, maar de belangrijkheid van Ewen Bremner (Spud), Jonny Lee Miller (Sick Boy) en zeker Robert Carlyle (Begbie) mag niet onderschat worden. Alleen zonde dat Kevin McKidd een beetje uit de boot valt als Tommy. Erg fijne soundtrack ook. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Oasis hun medewerking ging verlenen aan de film, maar die weigerden aangezien ze niet wilden meewerken aan een film over zoiets belachelijks als treinspotters. Een geluk bij een ongeluk, want zo'n nummers als Lust for Life en Born Slippy hebben echt wel hun meerwaarde.

Ben benieuwd naar de sequel in ieder geval. De volledige cast komt terug, altijd mooi meegenomen, en ik wil eigenlijk wel weten wat er met de groep is gebeurd na de gebeurtenissen van deze eerste Trainspotting. De sequel duurt wel bijna een half uur langer als deze, hopelijk breekt dat Boyle niet zuur op.

Dikke 3.5*

Trainspotting is een brutale, vieze, tragische film boordevol met zwarte humor en hilarische momenten. Het is geen statement tegen drugsverslaafden maar het laat wel zien dat keuzes hierin van grote invloed zijn. De karakters zijn ijzersterk met dank aan zeer goed acteerwerk. Ook de muziek is prachtig en een doorbraak voor velen binnen de muziekindustrie.

Sterke marginale film van een aanral Schotse jongelui die op het verkeerde pad terecht komen ten gevolge van hun heroïneverrslaving. Een film met wat bruut geweld en geweldige scènes die de impact van hun verslaving sterk accentueren. Het is niet altijd even heftig met hier en daar ook de nodige absurditeit ('the worst toilet of Scotland').

De roes die de drugs met zich meebracht werd enorm goed weergegeven: het letterlijk wegzakken in de grond, weg van de wereld. Ook de afkickverschijnselen van Renson waren de moeite waard. Die hallucinaties waren echt beangstigend. De angst, het zweten, de koude, ... het werd mooi weergegeven. Ook de onmacht en onvoorwaardelijke (soms naïeve) liefde van de ouders was opmerkelijk. Op dergelijke momenten hoop je echt dat jou dit als ouders bespaard blijft ...

Een ander sterk moment en tegelijk het meest tragische van de film was een rondkruipende baby temidden een kamer vol platgesloten verslaafden. Hallucinant gewoonweg!

Kortom een boeiende film met een sterke casting, uitstekende muziek en mooie camera-uitvoering. En toch miste ik een bepaald doel in de film en stelde ik me bij sommige scènes de vraag waarheen die zouden leiden. Maar al bij al toch Een sterke 3,5* voor deze Trainspotting!

Met het zien van het vervolg in de planning eerst deze maar weer eens herzien. De vorige kijkbeurt was ruim vier jaar geleden; de film zelf is alweer ruim 20 jaar oud. Visueel begint het wel zichtbaar te worden dat de film wat ouder wordt, desondanks blijft de film ook visueel interessant, maar dan met name vanwege de invalshoeken waarop er gefilmd wordt. Zo'n kamer met het treinenbehang die tijdens een afkickscène langer en langer lijkt te worden bijvoorbeeld. Maar ook qua opbouw een aantal sterke scènes zoals de seksscène(s) waarin de verschillende personages afwisselend gevolgd worden.

De vorige keer moest ik blijkbaar aan een aantal andere films denken, namelijk Ex Drummer, Snatch en Requiem for a Dream lijkt te zijn. Het vergelijk is wel logisch, allen films die een element uit Trainspotting liften: gevatte dialogen tussen grappige personages, het leven als een marginaal en de drugs en criminaliteit die daarmee gepaard gaan. Maar alleen Trainspotting combineert het allemaal in een unieke mix. Met daarbij net zoals in die andere films een sterke muziekkeuze. In het geval van deze film niet alleen Iggy Pop en Lou Reed, maar ook elektro; een uiteenlopende selectie dus, maar wel een die de sfeer van de verschillende scènes stuk voor stuk goed treft.

In ieder geval ondanks de leeftijd van de film een fijne kijkervaring weer. Beter zelfs dan de vorige keer, waardoor ik toch op een halfje extra uitkom. 4*.

Ja aardig, maar ik vond het allemaal wat binnen de lijntjes en wat mij betreft had het stukje drama veel dieper uitgewerkt kunnen worden. Misschien is het boek daarin beter?

Prima film verder hoor, zeker voor die tijd, maar hij zal niet lang blijven hangen, daarvoor heeft de film mij te weinig geraakt. *3.0

Meer dan 20 jaar later is deze film zeker niet verouderd. Een nieuwe kijkbeurt doet de film zeker goed. Pittige film met een mix van foute vrienden, geweldige dialogen en muziek die bij elke andere film als goedkoop zou beschouwd worden. Een groep vrienden trouwens met hun eigen verhaal en hoe ze de verslaving beleven.

Ik zag een tijd geleden Sid & Nancy het relaas van Sid Vicious en zijn vriendin, midden in een wereld vol punk en drugs. Die film leek gewoon een parodie als je deze Trainspotting ziet. Veel beter dan de filmversie van punkhelden. In Trainspotting komen ook andere figuren aan bod als de ouders, dealer, vriendinnen. Maar die blijven randfiguren met de verslaafde vrienden centraal. Het draait om hun wereldje en niet over het effect van verslaving in de maatschappij.

Confronterende scène met de dode baby trouwens. Het kwam toch effe hard binnen.

Voor diegenen die enkel de eerste zin van een bespreking lezen, val ik meteen met de deur in huis. Geen (en voor sommigen klinkt dit als heiligschennis) meesterwerk maar de film zit wel barstensvol meesterlijke scenes; Te veel om op te noemen maar de scene waarin Spud een sollicitatie gesprek voert (let op de snelle montage met de verschillende dieptes) is mijn favoriet. Boyle weet als geen andere creatief te vertellen en ook het gebruik van muziek op zijn beelden is uitmuntend. Een voorbeeld : wanneer Mc Gregor in de disco Kelly Macdonald spot, is dit briljant getimed op de intro van Atomic van Blondie. Trouwens, wat een vlammende soundtrack. Heaven 17, Underworld natuurlijk maar ook Carmen – Habanera. Als ik die nummers ergens hoor, denk ik onmiddellijk aan die bijhorende scenes en vervaagt alles rond mij . Zelfs al sta ik aan de kassa van de supermarkt terwijl de lange rij achter mij duidelijk hoorbaar staat te zuchten. Kunst boven alles. Ja maar, hoor ik jullie nu denken, is dit dan toch een meesterwerk ? Helaas, driewerf helaas. Omdat ik het inhoudelijk te magertjes vindt. Het drijft op het anekdotische, randje karikaturale en wanneer er dan toch nog een plot zit aan te komen (London met de drugs deal) wordt het minder interessant. Jammer want zoals ik reeds in mijn commentaar van Shallow grave aanhaalde, is Boyle een spreekbuis voor de generatie X. De banaliteit van het alledaagse leventje (die bingo avond), de vlucht in drugs (de 'perfect day' sequentie), identiteitscrisis (it's shite to be Scottisch !) : allemaal prachtig geïllustreerd door Boyle. De 'choose life' monoloog (het 'no future' gevoel is daarin sterk aanwezig) is een perfecte samenvatting hoe die generatie tegen de maatschappij aankeek. Subliem gemaakt entertainment maar van mij sokken geblazen door de impact ben ik niet.

Voor het eerst gezien en hoewel de verwachtingen hoog waren en niet helemaal ingelost, wel verbaasd over wat ik wel gezien had. Dat het een absurde film moest zijn wist ik me nog wel vaag te herinneren uit de clip die meer dan twintig jaar geleden op MTV draaide bij de clip van Underworld - Born slippy dacht ik zo.

Wat erg opvalt is toch het zware onderwerp en de droevige wereld waar de betrokkenen in leven, dit wordt echter bij tijd en wijlen op een hilarische en absurde manier gebracht. Over the top, veel zelfspot, verontrustend, grof, humoristisch, de film heeft werkelijk alles om vooral de lachspieren in beweging te krijgen en wellicht dat Boyle voor deze methode koos omdat de boodschap wel heel erg verloren gaat in een zeer droevige en duistere geschiedenis. De boodschap komt ondanks de toon prima aan. Vooral de beginscene waar McG besluit aftekicken zich opsluit met alles wat hij nodig heeft om dan vervolgens weer de deur open te breken voor één laatste shotje is hilarisch. De hallucinaties tijdens zijn ontwenning daarentegen nachtmerrie-achtig goed.

Verder een prima sfeer, goed gemonteerd, casting is ook puik en zeker de prestaties van de acteurs met name McGregor, Bremner en Carlyle die zoals gewoonlijk weer een etter speelt.

Prima, film met veel goede dingen, desondanks niet helemaal mijn cup of tea.

Een film met een behoorlijke status, maar mij trok het nooit. Ik heb weinig tot niks met het onderwerp drugs en ik had al begrepen dat deze film om bijna niks anders zou draaien. Uiteindelijk won de nieuwsgierigheid het alsnog van de vooroordelen en heb ik de gok gewaagd.

Het viel me nog alleszins mee. Het is tamelijk frappant dat Trainspotting een verhaal vertelt waar in feite niet bijster veel in gebeurt, maar toch onderhoudend blijft. De film bevat enkele behoorlijk smerige scènes die cinematografisch ook wel interessant zijn (ik denk natuurlijk vooral aan de toilet scène, maar ook bijvoorbeeld aan het moment dat Mark als het ware door het tapijt valt). De film bevat humor, maar is geregeld ook bikkelhard en slaagt erin op die momenten binnen te komen.

Het sterkst vind ik nog wel het acteerwerk. Iedereen slaagt erin een kleurrijk personage neer te zetten, ook de bijrolacteurs. Ewan McGregor weet sympathie op te wekken als het hoofdpersonage en Robert Carlyle... is gewoon heel eng. Ik heb hem acht seizoenen lang een rol zien spelen in een sprookjesserie, waar ik veelal met zijn personage meeleefde, maar hier ben je dat binnen een mum van tijd vergeten, want je krijgt al snel een flinke hekel aan Begbie. Ontzettend knap gespeeld in ieder geval! Het einde, waar Begbie door zijn eigen 'maat' genaaid wordt, is heel bevredigend.

Misschien dat de lage verwachtingen een rol spelen, maar ik vond dit best een goede film. Het is voor mijn gevoel (nog) niet het meesterwerk dat het voor vele anderen wel is, hoewel het zomaar zou kunnen dat ik hier tijdens de herziening met andere ogen naar kijk. Er zaten scènes tussen waar ik niks mee kon, maar ik heb genoten van het overtuigende acteerwerk en de Schotse sfeer die gecreëerd wordt door de omgevingen en de conversaties tussen de personages. Absoluut een aangename verrassing!

3,5*

Waanzinnig.

Grote nonsens natuurlijk hoe energiek en eloquent deze groep foute vrienden geportretteerd worden, maar wat werkt het aanstekelijk. Schaamteloos verheerlijkend, witty, snel en een handvol iconische rollen, McGregor en Carlyle voorop.

Soundtrack en editing verpakken het geheel perfect. De film verspilt geen seconde met een van de beste openingen ooit. Lust for Life, voice-over, de snelle schakeling van beelden en freeze-frames die onze anti-helden introduceren. Qua muziekkeuze een perfect voorbeeld van hoe nummers die me persoonlijk niks doen, toch effectief ingezet kunnen worden en iedere scene precies de juiste toon meegeven.

Op momenten wat stilistische slijtageplekken, als geheel blijft het werken. Persoonlijk gaat mijn voorkeur veel meer uit naar het episodische karakter van het eerste uur, maar zelfs het verwaterende effect van het laatste half uur kan me niet van de volle mep afhouden. Misschien dat de eindmonoloog (inclusief soundtrack) het voor mij weer helemaal goed maakt.

Weergaloze, smakelijk vieze onderdompeling in het afvoerputje van 90’s Schotland. Nog altijd 5*

Ik dacht in het begin pfff nee dit wordt niets. Ik heb eigenlijk helemaal niks met drugs. Al vind ik Breaking Bad en Narcos wel uitstekende series. Dat niveau haalt Trainspotting echter nergens. Hier en daar zie ik er dan toch potentieel in en uiteindelijk bevalt de plot zelfs... zou ik zeggen, zeg ik zo. Misschien is dit wel een beetje een "groeier" qua film. Erg alledaags is het niet, althans niet voor mij. Zo diep in de marginaliteit geraken... het gebeurt misschien rapper dan ik zou denken. Eruit geraken vergt dan weer een pak moed en discipline. Van de drugs afkicken al evenzeer. Films waar ze in gaan trippen en we van die epileptische toestanden te zien krijgen (flikkerende beelden, tollende camera etc) dat zie ik absoluut niet graag. Dat valt hier nog wel mee al is de cameravoering zeker opvallend anders dan in meer standaard werkjes. Ook door de muziek valt Trainspotting positief op. Niet elke muziekkeuze vond ik echter op het juiste moment ingezet.

Het is ook geen wonder dat Trainspotting zo hoog scoort. Alleen vind ik 5* dan weer helemaal overdreven. Ik heb weinig gelachen, weinig (mee)gevoeld (al kreeg Spud en Mark Renton meer naar het einde wel wat sympathie van mij). De film kent hoogtepunten maar volgens mij evenveel dieptepunten en dat kan je zowel letterlijk als figuurlijk opvatten. In mijn ogen is Trainspotting wel overgewaardeerd al kan ik de score begrijpen.

Trainspotting is een film die ik elk jaar wel een keertje opzet. De energieke sfeer van het eerste uur is nog altijd spectaculair, en brengt de doelloosheid en de hedonistische uitspattingen van deze Schotse jeugd heerlijk humoristisch en rauw in beeld.
Het geheel zou aanstekelijk kunnen zijn (en door de flitsende cameravoering en pompende soundtrack wellicht zelfs inspirerend), als we ondertussen niet ook de alledaagse treurigheid van deze verslaafde levens zouden zien. Hoewel ik in mijn persoonlijke leven nauwelijks met drugs te maken heb gehad, kan ik me toch goed identificeren met deze hoofdpersonen. Hun moedeloze zoektocht naar geluk in het leven, en de bijbehorende apathie die dat op kan wekken wanneer dat niet lukt, voelt ergens wel herkenbaar.

Trainspotting heeft de naam een film te zijn die drugsgebruik positief neerzet, maar persoonlijk vind ik dat erg mee vallen. Ik zie de drugs in deze film vooral als een gevolg van een destructieve levenshouding waarbij het drugsgebruik slechts het gevolg is van hun situatie. De drugs houden hen er zeker in gevangen, maar zijn niet de oorzaak.
Want er wordt flink gerookt, gedronken en gespoten, maar wat we eigenlijk zien is gewoon een groep jongeren die in een doelloze situatie er het beste van probeert te maken, maar die niet in staat zijn om zichzelf uit de ellende te trekken omdat ze de intelligentie, contacten en vaak ook gewoon de wil missen.
Dit apathische doelloze leven wordt hardnekkig geprobeerd te verdringen met drugs, maar de drugs zijn dus niet het grootste probleem in deze film: dat is namelijk het gebrek aan levenslust en de wil om verder te komen. Drugs zijn daar simpelweg een gevolg van.
De film toont dit met Renton’s mislukte afkickpoging, die niet lukt omdat hij er niet klaar voor is, en zijn junkieleventje nog niet op kan/wil geven. Wanneer hij later gedwongen afgekickt is en zijn leven op orde heeft, neemt hij rustig een shot zonder direct weer in verslaving te vallen. Hier wordt duidelijk dat zijn echte leven meer plezier is gaan bieden dan de kick van een shot.

“Choose life” roept Renton ons cynisch toe in de openingcredits, maar zelf kiest hij lange tijd nergens voor. Pas aan het eind beseft hij dat hij beter af is zonder zijn vrienden, en dat hij radicaal met hen moet breken om los te kunnen komen van zijn leven als junkie-crimineel.

Trainspotting behandelt naast het idiote leven van een paar junkies dan ook een universeel thema over doorgroeien in het leven, en de keuzes die we daarin voor ons zelf moeten maken. Soms ten koste van vriendschappen.
En dat is een thematiek die iedereen kan herkennen, zelfs al ben je nooit zo diep gezonken als de jongeren in deze film.

4,5*

Nadat ik deze film de afgelopen paar jaar al 5 a 6 keer gezien heb, denk ik dat ik hem maar een poosje in de kast miet laten staan om hem bijzonder te houden. De reden dat ik hem zo vaak gezien heb is ook dat ik hem vaak met iemand keek die hem nog niet gezien had, en alsnog vermaakte ik me prima met elke herkijk. Het zware onderwerp drugsverslaving word hier soms luchtig en komisch gebracht, en op andere momenten laat het weer de echte horror ervan zien. Het verhaal verloopt vlot, alle karakters zijn interessant en er zitten een hoop briljante scenes in. De droomachtige scenes waar Renton door de vloer zakt na een overdosis, of waar die in bed igt af te kicken, en de minder droomachtige scene waar ze de baby dood in de wieg vinden, zijn allemaal delen van de film die me na het kijken nog lang bij bleven. Ook waren de scenes over het algemeen erg mooi geschoten. De film heeft een hele lekkere soundtrack, met onder anderen klassiekers als Born Slippy en Perfect Day is dit een van de betere soundtracks.

Een klassieker en een van mijn favoriete films, interessant verhaal die zowel tragisch als komisch met een hoop memorabele scenes, bijna net zo verslavend als het onderwerp, 4,5!

Snel een herziening aangegooid toen deze klassieke dramakomedie op televisie kwam, maar de score blijft vooralsnog staan. Regisseur Danny Boyle brengt een kleurrijke, experimentele wereld tot leven waarin komedie en drama naadloos in elkaar overgaan, maar de invulling van de personages laat me volkomen koud. Het verloop springt verder van absurde gebeurtenis naar nog absurdere gebeurtenis, maar daartussen mis ik toch een bepaalde vorm van stress en/of conflict. Met het acteerwerk is verder weinig mis en de vertelling is vlot, maar het lukt me niet om hier doorlopend geboeid naar te kijken. Dat neemt niet weg dat een ruime voldoende nog altijd op z'n plaats is voor dit unieke schouwspel.

"I chose not to choose life. I chose somethin' else. And the reasons? There are no reasons. Who needs reasons when you've got heroin?”

Eindelijk deze film ook eens gezien. Èn ik moet toch wel zeggen dat ik achteraf toch iets héél anders in gedachten had over hoe deze film ging (en nee, ik dacht niet dat ze treinen gingen spotten). Toch kan ik best begrijpen dat hij in de jaren negentig best wat commotie had kunnen aanwakkeren (geen idee of dat ook is gebeurt), en zeker door de confronterende beelden die deze wel echt te bieden heeft. Maar, vond ik hem nou zo goed als iedereen zegt? De volle mep ga ik er nu nog niet aangeven (misschien ooit met een herziening), vermaakt heb ik mij wel zeker. De film tikt de dertig jaar bijna aan maar, is qua maatschappelijk beeld niet veel veranderd. Zowel jongeren als toch wat ouderen gebruiken hedendaags toch nog bes wat drugs (alcohol even uitgesloten), waar het eigenlijk vrijwel normaal lijkt geworden. Overal waar ik loop hoor ik er wel iets over maar, deze film schetst naast foute vrienden toch voornamelijk de keerzijdes van het gebruiken van deze middelen.

De soundtracks zijn iets wat deze film toch weer een tikkeltje sterker weten te maken. Hoewel ik altijd dacht dat Portishead met Glory Box hier ook in zat. Het was dus achteraf gewoon een fanedit op TikTok, en dat vond ik best jammer. Want ik had dat juist een prachtig nummer gevonden voor in deze film. Gelukkig biedt de film wel hele toffe andere songtracks, en voor mij met vlag en wimpel de track van Underworld, prachtig.

De film schetst veel gevoel maar, toch vond ik het soms ook niet altijd meer even interessant om te volgen. De film herpakt zich wat dat betreft wel meermaals, en de in kakkers zijn nagenoeg uitgebleven. Zoals ik al even aankaarten staat vooral op de voorgrond hoe een persoon zichzelf kan verliezen met verkeerde vrienden om zich heen. Angst en geweld draaien zich daar niet voor om, en het grootste pijnpunt is uiteraard het drugs gebruik. Vooral ik mooi weergegeven hoeveel pijn je de mensen in je eigen gebied er mee doet (ouders), en zelfs je eigen kinderen. De verslaving en drang naar meer is een groot onderwerp, prachtig om te zien dat zoiets ook voorbijkomt. De film kent eigenlijk buiten al het sombere en ietwat depressieve een beetje komedie, voornamelijk wanneer Spud het bed had onder gescheten, en ik eigenlijk van de veronderstelling was dat zijn penis er af was gesneden, dat kan misschien komen omdat ik te veel horrorfilms kijk .

Uiteindelijk toch gewoon wel echt genoten. En hoewel ik het misschien soms wat depressiever had gewild, vond ik het toch een akelig duister sfeertje hebben. Prachtig dus, en zeker een herziening waard in de toekomst. Ooit.

Voor de eerste keer herzien sinds, ehh, toen. En ja, dat is dus alweer zo'n beetje dertig jaar geleden.

Indertijd was zo'n beetje alles wat de film deed nieuw - het tempo, de vunzige ranzigheid, de hallucinaties. Maar ook in die zin dat het z'n beetje de eerste rol van Ewan McGregor was. Nooit echt een fan van geworden. En wat ik ondertussen even vergeten was, het was dus ook echt de eerste rol van Kelly Macdonald - en daar ben ik dan wél fan van, alleen dat accent al. En dan nog, ook al zo'n prettig botte rol die ze hier speelt.

Over de film was ik dertig jaar geleden enthousiaster dan nu - toen zelfs de moeite genomen om ook het boek te lezen. Dat ligt ondertussen al heel lang in de kliko, het viel wat tegen. En er is ook wel een reden waarom ik pas na dertig jaar de moeite nam om de film zelf te herzien, je werd er indertijd helemaal mee suf gegooid. Het muziekje aan het eind - Born Slippy - is daar een niet zo positieve throwback naar. Er is zoiets als teveel.