Trainspotting (1996)

Ze zijn toch zeldzaam; de moraliserende films waarbij het moraliserend effect niet stiefmoederlijk naar voor komt, maar waar de boodschap wel gesnopen wordt.

Dit is er toch één.

Op de koop doet het een beetje denken aan een typische misdaadfilm zoals deze in grote getallen aanwezig zijn in de top250; met verschil dat de personages hier de professionaliteit hebben van Walter uit The Big Lebowski. Met andere woorden: ze zijn constant fucked.

Die nonchalante en lompe situaties worden versterkt door de muziek. Geen indrukwekkende score van een componist wiens naam klinkt als een Italiaans gerecht uit de Aldi, maar hedendaagse muziek met hier en daar een snufje punk uit de jaren 70. Zelden films gezien waar de muziek zo goed op de beelden past.

Het verhaal is eigenlijk aan aaneenschakeling van bizarre situaties die grappig en onwaarschijnlijk zijn, maar 'by second though' wel realistisch zijn aangezien het om drugsverslaafden zijn. Goed dat je als kijker zo niet bent, denk je dan.

Belangrijk is dat de personages overtuigend overkomen, en dat zijn sommige personages in de film toch net niet. Hiermee bedoel ik vooral de nevenpersonages (ouders, hoertjes, ...)

Enige nadeel is dat de dialogen in het algemeen nogal wat gewoontjes zijn. Een sterkere opener en eindzin maken de film nog niet. Vooral niet als deze nog eens verband houden met elkaar.

4,0*

Gisteravond weer bekeken na het stemrondje verloren te hebben, en moet zeggen had er totaal GEEN spijt van.

Ik weet nog dat ik er geen hoge pet van op had, maar toen was ik ook nog wel erg jong.

Alles, maar dan ook alles in deze film is een genot om naar te kijken. De acteurs, het decor, verlichting, locaties...alles! Samen met de dialoog, monoloog en de soundtrack maakt het deze film een ware britse klassieker die de liefhebber gezien moet hebben. Natuurlijk is niet iedereen gecharmeerd van het geromantiseerde gebruik van drugs en misschien zal ook het surrealisme vele mensen de film doen afzetten. Vaak voelt de film aan als een lange trip ala Fear and Loating maar dan wat minder psychopatisch.

Zelden heb ik in een film zo een geweldig gebruik van editting gezien bij het werkelijke nemen van de shot heroine (Denk aan Requiem for a Dream). De totale stilte, De close-ups, het is allemaal ZO intens in beeld gebracht, ge-weldig!

En dat telt natuurlijk voor meer scenes die je zeker niet gauw zal vergeten..

Nu ben ik niet echt heel bekend naar het verdere werk van Ewan McGregor maar ik moet zeggen dat 'ie hier wel een ontzettend sterke acteerprestatie neerzet. Hetzelfde moet gezegd worden van Robert Carlyle (Begbie) die hier een geflipte, paranoide, gewelddadige held op sokken presenteert.

Zoals ik al zei, een echte film die de liefhebber gezien moet hebben.

Gisteren heb ik Trainspotting voor het eerst gezien en hij viel me zeker niet tegen!

Deze film heeft een aantal grote plus- en minpunten. Het fijne aan de film vond ik natuurlijk de diverse personages, die geen van allen op wat voor manier dan ook op elkaar lijken. Dit kijkt erg lekker weg en voorkomt dat de film saai wordt.

Het verhaal en het onderwerp is op zich al intrigerend genoeg natuurlijk. Met een aantal tenenkrommende scenes (op een positieve manier) op het gebied van drugsgebruik. Verder was het gebruik van muziek en belichting erg goed in deze film. Erg lekker allemaal.

Het grote minpunt van deze film vind ik de manier waarop het verteld word. Het gaat allemaal zo snel (wellicht komt dat omdat ik hem zonder ondertiteling keek) dat het soms moeilijk was te vatten wat er gebeurde. Op welk moment zijn ze in Edinburgh? Wanneer in Londen? Ik vond dat een beetje vervelend.

Voor de rest prima. Ik denk dat ik hem de volgende keer maar met ondertiteling bekijk.

Zeker geen slechte film, al bleef hij toch onder mijn verwachtingen. Het grootste pluspunt van deze film zijn de verschillende personages, die stuk voor stuk een marginaal kantje hebben (of om het minder mooi te zeggen: het is een bende marginalen). Dat leverde enkele leuke scènes op, waardoor de film in zijn geheel wat leuker overkwam. Het dramagedeelte van de film vond ik echter minder: het werd allemaal wel goed in beeld gebracht, maar het kon me allemaal niet echt boeien. Na de film bleef ik dan ook een beetje op mijn honger zitten... Om af te sluiten wil ik toch nog even vermelden dat de ganse cast het wel uitstekend doet, met een sterke Ewan McGregor die zeer goed in zijn rol zat.

Vermakelijk verhaal.

Het is met name de humor die het zwaartepunt uit dit drama verlicht door een lach. Ook de visuele saus en soundtrack dragen bij aan de bijzondere kijkervaring, die door het vermakelijke verhaaltje maar bovenal uitstekende acteerprestaties naar een klein meesterwerkje wordt getild.

Geweldig.

Boyle doet het altijd goed, maar dit soort filmpjes zijn niet voor mij besteed. Begrijp me niet verkeerd, ik kan hier echt wel van genieten maar het is niet dat ik er heel erg enthouisiast van word. Het is leuk maar daarbij is alles gezegd. Ik ben enorm fan van voice overs maar dan moet het vooral lekker sentimenteel en ontroerend zijn. De humor deed me dus vrij weinig. Toch met een gemeende glimlach gekeken, zoals dat poep en wc, kan ik altijd wel waarderen. Hoogtepunt was de vbedkamer scène bij het huis van de ouders. Gelukkig lekker vlot en fris.3,5 sterren omdat ik wel de klassieker kon herkennen

Heerlijk snel filmpje dat boordevol humor, verlepte personages en fijne ondersteunenden muziek zit. McGregor speelt de rol van zijn leven en de ondersteunende cast zijn ook een lekker stel mafketels bij elkaar. Het is lastig om niet de hele film met een glimlach op je gezicht te zitten. Daarnaast mijdt Boyle ontzettend harde beelden ook niet, waardoor ik uiteindelijk een fijne filmervaring heb gehad.

Dat fuck you einde vind ik ook geweldig!

4*

Blijft absoluut een geweldige prent. Die 90's cool, de heerlijke cinematografie, de spot-on soundtrack, de sfeer, de humor... Boyle brengt drugsverslaafden hier misschien nogal rock & roll in beeld, maar het is toch ook allemaal enorm smerig. En Ewan McGregor is ronduit fantastisch.

Een van dé films van de jaren '90. 5*

Met een tussenpoos van ongeveer een jaar heb ik vanwege de lovende kritieken voor de tweede keer Trainspotting gekeken. De film beviel mij de eerste keer al niet en nu nog minder.
Op soms uiterst smerige wijze wordt het rauwe verhaal van een stel losers in beeld gebracht. Toegegeven er zitten hier en daar wel enkele grappige scènes in, zoals wanneer Renton (Ewan McGregor) na een wip met Diane (Kelly Macdonald) niet bij haar mag blijven slapen, maar op een bank in de gang en ’s morgens wakker wordt omdat er een fietser voorbij komt.
Maar als ik in sommige commentaren lees dat vooral Begbie (Robert Carlyle) zo grappig is, dan vraag ik mij af wat is er in vredesnaam leuk aan mensen met zo’n ultiem kort lontje en zo’n drang tot excessief geweld? Afschuwelijk!
De film van Danny Boyle geeft een realistische, keiharde kijk op de drugscene eind jaren ’80, maar op deze bagger zit ik niet te wachten. Ik vind Boyle’s Slumdog Millionaire of 127 Hours stukken en stukken beter; of de sociaal bewogen films van Ken Loach en Mike Leigh.
Met moeite kom ik tot 2* en die zijn vooral voor de soundtrack. En ik ga deze film ondanks alle lofprijzingen echt niet voor een derde keer kijken.

Uitstekende film. Dat stuk met die dode baby gaf me een naar gevoel. Die afkick scene bij zijn ouders thuis is een hoogtepuntje. Robert Carlyle vond ik geweldig hier, ik kende hem enkel als Adolf van Rise of Evil. Goed einde ook. Aanrader!

Ken je klassiekers

Trainspotting is die frisse bizarre mix die je graag in een film terug ziet. Bizar, komisch, intrigerend en walgelijk tegelijk. Al deze vertegenwoordigden zijn goed in balans gebracht waarop je het ene moment je lach maar moeilijk kunt onderdrukken maar enkele ogenblikken later alweer flabbergasted naar je scherm zit te staren. De film is alweer bijna zestien jaartjes oud maar dit is nauwelijks te merken. Het versterkt de sfeer van de jaren 90' alleen maar meer die hier sowieso al heel sterk wordt neergezet.

De film kent enkele schokkende scene's die mensen voor het hoofd kunnen stoten, wat ik echter alleen maar kan toejuichen. Het laat de wereld zien zoals hij is in het leven van het groepje heroïne gebruikers en steekt hierdoor geen zaken onder stoelen of banken.

Ook is het leuk om Ewan McGregor te zien spelen in zijn jonge jaren, had de beste man bijna niet herkend die hier een geloofwaardige rol neerzet als de jongen die zijn leven meer diepgang wil geven dan de injectie naald die geregeld zijn adders doorboort. Ook Robert Carlyle imponeert die als de opgefokte Begbie duidelijk suggereert constant aan de cocaïne te zitten. De overige ''leden'' van de vriendengroep vullen het plaatje goed aan en weten een frisse draai te geven aan de bende van ellende.

De film wil nergens belerend zijn over het gebruik van heroïne gebruik, maar laat wel zien hoe een vriendengroep uiteen valt en uiteindelijk vervreemd van elkaar doordat een lid van de groep een normaal leven probeert te gaan leiden. Om vervolgens te eindigen met de legendarische quote waar de film mee aanvangt:

Choose Life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television, choose washing machines, cars, compact disc players and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol, and dental insurance. Choose fixed interest mortgage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisurewear and matching luggage. Choose a three-piece suit on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY and wondering who the fuck you are on Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit-crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pissing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up brats you spawned to replace yourselves. Choose your future. Choose life... But why would I want to do a thing like that? I chose not to choose life. I chose somethin' else. And the reasons? There are no reasons. Who needs reasons when you've got heroin?

Het moge duidelijk zijn dat ook ik te spreken ben over Trainspotting. In al zijn facetten. Een klassieker, verplichte kost voor ieder respecterend filmliefhebber en een welverdiende plek in mijn top 10.

4,5*

Scherpe, bij vlagen grappige film die helaas richting het einde wat inkakt.

De film begint echt heerlijk en in de eerste 3 kwartier heb ik toch wel een paar heerlijke momenten gezien (oa die gore plee of vooral het moment dat die hond beschoten werd, ik lag echt in een deuk ), maar daarna vond ik het allemaal wat minder. Toen werd het allemaal wel erg wazig met dat trippen, al komen er nog wel een paar goede stukken voorbij (de baby op het plafond hehe).

Goede rollen van vooral McGregor en Carlyle, die heerlijke typetjes neerzetten. Dankzij de heersende sfeer in de film is het zeker een aanradertje geworden, zonder dat ik de film echt briljant vind.

3,5*

Who needs reasons when you've got heroin?

Wat een toffe prent is dit toch. Hele leuke kijk op het leven van een aantal drugsverslaafden en één iemand die zich hiervan probeert te onttrekken.
De film wisselt hele humoristische momenten af met erg schokkende momenten, zoals de dood van baby Dawn en de levensloop van Tommy.
Het hele schotse sfeertje is erg leuk en de muziekkeuze is ook zeer geslaagd te noemen.
Al met al een zeer leuke en goede film die je eigenlijk altijd wel kan kijken.

4*

Ik kan hier weinig mee. Ik geef toe dat het visueel soms erg aantrekkelijk is, maar verder vond ik het maar overdreven aanstellerig gedoe en wazig geneuzel. Op een gegeven moment is het niet interessant meer om iemand een jointje te zien roken of een shotje te zien nemen. Wat dat betreft is dat behoorlijk eentonig.

Zoals gezegd kent de film af en toe nog een interessante of mooi uitziende scene, waaronder de slaapkamer in het huis van Mark's ouders. Maar zelfs in anderhalf uur heb ik me verveeld en is het mij een groot raadsel waarom deze film zo enorm hoog genoteerd staat. Boyle's minste, verreweg zelfs, en naar mijn mening een film die enorm overschat wordt en aardig wat inhoud mist.

Gisteren voor de derde keer gezien en wat blijft dit een memorabele film met legendarische filmscène's. Het eerste uurtje raast voorbij met bijzonder grappige momenten en situatie, daarna stokt de trein een beetje maar het gehele resultaat blijft indrukwekkend en een atypische filmervaring. Bovendien heb ik die uitstekende soundtrack en mixing van Underwold nog niet vermeld. Boyle heeft het helemaal voor elkaar gekregen, en het blijft z'n beste film met voorsprong.

4.5* dikke sterren.

Door velen wordt Trainspotting gezien, als de beste film van Danny Boyle. Hoewel ik het een fijne regisseur vindt, die mooie eigenzinnige films maakt, vind ik Trainspotting misschien wel zijn minste film, al is dat nog altijd meer dan genoeg voor een voldoende. Zo goed is Boyle dan wel weer.

Er zitten een paar sterke scènes in. De zoekactie van de pillen in het toilet, en het moment met de dode baby, zijn erg sterk. Verder kijkt het allemaal erg gemakkelijk weg, maar omver geblazen werd ik nooit. Mc Gregor en Carlyle zijn degelijk, evenals de rest van de cast en zo valt in feite heel Trainspotting zo wel te omschrijven. Cinmatografisch is het niet onaardig, maar ook daarin heb ik Boyle het nog wel eens beter zien doen.

Wel goed is het dat Boyle gewoon de kijker de keuze laat, om voor of tegen drugs te zijn. Zo’n standpunt past hier wel. Al met al is het zeker niet onaardig, een enkele keer indrukwekkend en soms ook leuk, maar een echte topper zie ik er niet in.

3,0*

People think it's all about misery and desperation and death and all that shit which is not to be ignored, but what they forget is the pleasure of it. Interessante binnenkomer in een toch al ijzersterke opening. Boyle swingt visueel, via de voice-over en de soundtrack ook flink door. Geen verheven vingertje (wel een bingo), luchtig genoeg om niet te gaan zeuren en zo vlot als het kan.

Zeker in het pakweg eerste uur enkele sterke momenten, zoals The Worst Toilet in Scotland, de goal van Archie Gemmill, de baby en het afkicken. Verderop dooft het vuur een beetje. Rondom Renton is sowieso al niet elk typetje even geslaagd (met name Robert Carlyle vind ik hier helemaal niks) en hoe de plot zich roert richting finale (de drugsdeal) is me iets te ver doorgetrokken.

Zonder te weten wat ik moest verwachten gewoon deze film ingedoken, en dat viel aan de ene kant bijzonder mee omdat de film me erg goed beviel, maar aan de andere kant had ik geen ondertiteling, wat soms best lastig was met dat schotse accent. Maar ach, dat had ook wel wat.

Hoe dan ook, een film over jongeren in Edinburgh, die volledig voor de lol in het leven kiezen, werkeloos zijn, veel uitgaan, veel drugs gebruiken, etc. De film richt zich op een vriendengroepje, met als hoofdpersoon Mark Renton. Ook precies de persoon die, ondanks dat ie door een diep dal gaat door de drugs, uiteindelijk aan het slechte leven ontsnapt en naar Londen verhuist. Uiteindelijk komt z'n oude leven hem echter toch weer achterna.

De (schijnbare) uitzichtloosheid in Edinburgh, en het leven van uitgaan en drugs is zeer treffend en vooral sfeervol neergezet. Ik kan me volledig verplaatsen in de sfeer die daar hangt, en dat vind ik vooral erg mooi aan deze film. Het verhaal is aardig, maar de manier waarop het gebracht wordt, maakt dit tot een zeer geslaagde film. De personages vond ik interessant en goed neergezet. De muziekkeuze was erg fijn. De scène waarin Mark nogal ligt te trippen vond ik een briljante scène. En een mooi einde! Mooie film over het ontsnappen aan het leven dmv drugs, en uiteindelijk het ontsnappen aan een dergelijke manier van leven.

Sterke film, paar keer dubbel gelegen van het lachen, maar ook enkele schokkende momenten.. Zeker af te raden om de film zonder ondertiteling te kijken, het Schots van in het bijzonder Begbie is bij vlagen echt onverstaanbaar.

Trainspotting is precies zo´n film die je in geen enkele categorie kan plaatsen. Het is geen komedie, maar ook zeker geen drama. Boyle brengt het prachtige boek van Irvin Welsh heerlijk tot leven. Goede visuele vondsten zijn niet zeldzaam in deze film. Ook de manier waarop het Schotland van de jaren ´90 in beeld wordt gebracht is fenomenaal.

Verder wordt de film ook gedragen door briljant acteerwerk. Ewen Bremner en Robert Carlyle steken er dan toch boven uit. Zij zetten personages neer die je tot in verre van tijden bij blijven. Ook de overige bijrollen zijn naar mijn inziens perfect gecast.

Het beste aan Trainspotting vind ik echter nog wel dat de film geen gekunstelde boodschap bevat. Er wordt gekozen om geen lang moralistisch anti-drugs pleidooi te houden, maar gewoon om de situatie van de Schotse jongeren in die tijd bij de kijker neer te leggen. Die kan vervolgens zelf wel bepalen wat goed en wat fout is.

4,5 sterren en een plaatsje in mijn persoonlijke top tien.

Prachtige film over een drugsverslaafde en zijn vriendengroep. Een film over het dagelijkse leven van een junk. Absoluut eigenzinnig en origineel in uitvoering. Grappig maar ook sterk. Mede door de montage en de goeie soundtrack heeft de film een flinke vaart. Een uitstekende cast waarvoor dit een springplank was voor velen. De wc-scene is inmiddels een klassieker.

Redelijk.

Maar ik had op meer gehoopt. Trainspotting is een aardige wegkijker, maar heeft me geen moment echt kunnen boeien. Enkele aparte scènes en wat komische stukjes zorgen ervoor dat de film niet wegzakt tot het middenmootniveau.

En ook de cast zorgt daar voor. Zeker Ewan McGregor - toch niet bepaald mijn favoriete acteur - zet een dijk van een rol neer. Mede door hun wat kleinere rolletjes vallen de andere acteurs wat in het niet bij hem, al doet Kelly McDonald het niet slecht en kan Robert Carlyle zich nog net onderscheiden door al z'n getier - hetgeen soms grappig en soms vervelend is.

De echte uitblinker is evenwel Danny Boyle, die hier volledig uit de bol kan gaan en dat ook doet. Ik heb het normaal niet zo voor die hippe aanpak, maar hier lijkt alles te kloppen. Trainspotting is klein, raar, uitbundig, kleurrijk, grauw en nog honderd andere dingen tegelijk. Het tempo is moordend, visueel valt er genoeg te beleven en ook de soundtrack is naar behoren.

Prima wegkijker, evenwel zonder een blijvende indruk.

3

Een excentrieke film.

De cast doet zijn ding, alhoewel het bij vlagen inderdaad wat weg heeft van een betere versie van New Kids. Het verhaal en de opbouw zijn redelijk, en er zitten een paar heerlijk excentrieke en originele scenes in. Zoals de scene waarin de pillen uit de wc worden gehaald, en de scene waarin de hoofdpersoon in zijn bed ligt en gek wordt. Het is veelal excentriek, origineel en boeiend. Toch vond ik het verhaal niet bijster bijzonder en de film niet heel indrukwekkend.

Geen diepe indruk, maar wel excentriek en origineel vermaak!

Heerlijke rauwe film over het leven in de Schotse wijken in de jaren 90. Mark probeert van de drugs af te komen, maar iedere keer lijkt hij terug te vallen. Ewan McGregor zet een hele sterke prestatie neer en ook Begbie is vermakelijk. De rest van de vrienden hangt er een beetje bij en is nou niet echt uitgesproken. Sommige scenes zijn behoorlijk vreemd (het duiken naar de pillen in de wc bijvoorbeeld) en hadden er voor mij niet in hoeven zitten. Al met al is het wel een film die gewoon erg vermakelijk is en die je niet een bepaalde boodschap wil opdringen. In een genre te plaatsen valt hij niet echt, maar dat maakt hem ook wel goed. 4*

Lang geleden dat 'k deze nog had gezien, dus tijd om nog eens her te bekijken. Een speciale film die vooral in het begin grappig is, maar dan meer overgaat in drama. De film heeft wel enkele bijzondere scènes die me nog steeds waren bijgebleven.

De cast deed het uitstekend en kwam overtuigend over. Ook de soundtrack is het vermelden waard.

Zeker de moeite om eens gezien te hebben.

Aardige film maar niet de top 250 waardig. Geen idee waarom deze film er wel in staat en een film zoals Jurassic Park niet....erg vreemd. Wat mij betreft een goede film dankzij het einde maar voor de rest echt niets speciaals.

Dat was alweer lang geleden dat ik deze klassieker had gezien. Het begin gaat er nog steeds goed in. Ik gok dat iedereen deze film wel een keer vindt in 1 van de 8 meest standaard persoonlijke crisissen gebaseerd op leeftijd. Zich verveelt en wil weten wat hij of zij nou eigenlijk met het leven aanmoet en wat voor zin het allemaal heeft. En ik denk dat daarom de film ook zo hoog in de top 250 staat, want deze film maakt daar goed gebruik van dit gegeven. En daardoor moet ik nog steeds lachen om alles wat gezegd wordt in het begin van de film. Ook als er niets aan de hand is, zoals nu dus.

Maar de film zakt voor mij te snel weg in allerlei minder interessante aspecten aan het leven als junkie, die te veel tijd krijgen in deze toch wel korte film. Goed dat hij zo kort is trouwens, of ze hadden meer boeiends te vertellen moeten hebben gehad.

Verder heb ik een hekel aan naalden en val altijd flauw als ik er 1 zie. Bijvoorbeeld als ik bloed moet laten prikken ofzo. Toch krijgt deze film het voor elkaar om het zo te brengen dat ik daar geen last van heb. Slim gedaan.

De acteurs halen, met het script wat ze hebben, wel alles eruit wat erin zit. Humor, drama, wat dan ook, het maakt niet uit. Ze geven het allemaal en met overtuiging.

3*

Hoewel het zeker geen slechte film is en er best een aantal leuke komische scenes (o.a. met de schijt tussen de lakens ) inzitten kon deze film me niet echt helemaal bekoren. Het verhaal is opzicht leuk gevonden en met de uitvoering (o.a. het visuele aspect) zat het ook wel goed maar helaas kon ik geen echte band krijgen met deze film terwijl ik normaal gesproken dit soort films wel goed vindt. Het ligt ongetwijfeld aan mijzelf want deze film heeft hier een zeer hoog gemiddelde en ook op IMDb. De cast deed het overigens prima (met name Robert Carlyle vond ik hilarisch) en deze film is eigenlijk ook de doorbraak geweest voor Ewan McGregor en Robert Carlyle.

P.S. Kelly Macdonald vond ik wel een leuke verschijning, en dat ze dan ook uit de kleren ging was mooi meegenomen.

Eindelijk is een keer gekeken en ondanks dat het m'n verwachtingen niet helemaal waargemaakt heeft was het wel echt een 'thrillride' de gehele film. McGregor is fenomenaal en draagt Trainspotting naar een hoger niveau. Sommige scenes zijn me iets te vaag of abstract om er een goeie draai aan te kunnen geven en vond het ook niet altijd passend. Maar daar valt wel mee te leven omdat de rest van de film interessant blijft.

Het is geen Requiem For A Dream (1 van m'n favo's) maar alsnog een prima film.

3,5*

7/10 (IMDB)