The Island (2005)

Als je Brave New World en afgeleiden daarvan niet kent is het misschien wel verfrissend ja.

Nog nooit van gehoord. Bwah, er zullen wel verschillen zijn zeker, anders zou het hier een remake betreffen...

Djelle, Brave New World is een boek uit 1932. Nogal invloedrijk, net zoiets als 1984 van Orwell.

De thematiek is dus al een tijdje oud, en er zijn ontelbare boeken en films die met diezelfde thematiek spelen. Van een originele uitwerking van die thematiek was hier bepaald geen sprake. Op zich geen probleem, wat mij betreft, maar het origineel noemen kan niet aan de orde zijn.

outline

Ik hou wel van actie, maar niet op de manier hoe Bay dat laat zien, met die enorme korte TMF flitsen en dito schokkerige montage.

Brave New World is te lang geleden voor mij en ook nog gelezen in een periode dat ik er nog niet aan toe was en er daardoor weinig van begreep. 1984 zit me nog altijd vers in het geheugen en ik moest onmiddellijk aan dat boek denken bij het eerste pakweg halfuur.

De plotholes die cornelis noemt zaten me niet echt dwars, immers 'Echo' was een 'denker' en hij bedacht dat wanneer een insect ongezien naar binnen kon, er ook een uitweg moest zijn.

Wat me meer stoorde was, dat de hele klonen-gemeenschap zo blij reageerde op haar bevrijding aan het eind, terwijl alle klonen altijd geindoctrineerd waren geweest met het besef dat de buitenwereld gevaarlijk en 'besmettelijk' was. Ik had het logischer gevonden als deze klonen doodsbang waren geweest voor hun plotselinge blootstelling aan de open lucht. .

Maar ach, pleister op de wonde is dan maar, dat zoiets mooie plaatjes oplevert

Ik zie de logica niet. Echo is een stuk groter, en staat bovendien op dat moment onder permanent toezicht van zijn bedlampje, dit alles in tegenstelling tot die bug (die bovendien in een andere sector was binnengedrongen, waar ook Buscemi in en uit kon, dus zo bijzonder en overtuigend vind ik dat allemaal niet).

Die andere die je noemt, ervaarde ik ook als een probleem, en misschien wel een mooi, maar ook leeg plaatje. Al kun je je op dat moment afvragen wat er van ze (en hun originelen) moet worden..

Denk dat het voor een gedeelte misshien ook meespeelt dat Bruckheimer er deze keer niet bij betrokken was. Trekt vermoedelijk extra publiek er naar toe...

Wel kijk eens aan. Altijd voorzichtig zijn met de term origineel dus... Bon, het was alleszinds eens verfrissend om het zo uitgewerkt te zien in een actiefilm.

een film is geen aflevering van inspector morse:

er staat nergens dat het einde niet voorspelbaar mag zijn....

waarom gaat hij niet op zn hoofd staan voor de grap? Waarom zien we hem wel plassen en niet poepen?Waarom heben ze in de toekomst wel brillen ipv lenzen?

Waarom heet groente niet fruit en fruit niet groente?

waarom at ik net een ijsje?

Soms doet men gewoon dingen en denk je niet overal over na... Soms moet je niet bij films iedere verdomde optie overwegen die er mogelijk is. Iemand heeft er voor gekozen om die acteurs dat dat en dat te laten doen en dan moet je verdikkeme niet gaan zeggen "maar waarom dan...."

en verder over de ongeloofwaardigheid....(door gebouwen vliegen etc...) ik weet niet wat jij dacht van de film, maar ik had niet het idee dat het een waar gebeurd verhaal was uit de toekomst...

science fiction + actiefilm = alles kan alles mag... de 1 noemt het flauw, ik noem het: daar moet ook kunnen

Vreselijk flauw allemaal.

Ik vraag me niet af waarom McG er vandoor gaat (dat is allemaal goed verteld), ik vraag me af waarom Het Systeem hem niet meteen in de gaten heeft.

En ik vroeg me inderdaad af waarom Scarlett met hem meegaat. Alle clones zijn geindoctrineerd met hetzelfde idee, geloven in Het Eiland. Het geloof van McG wordt al enige tijd ondermijnd, dat van haar nergens, maar als hij twijfelt, gaat ze zondermeer mee, zonder zich iets af te vragen, zonder angstig te zijn door zijn paniekerige reactie, terwijl ze op het punt staat naar Het Eiland te mogen. Ik snapte haar niet, kon haar niet volgen. Dramatisch slecht verteld. Een onvergeeflijke scenariofout, ongeacht welk genre dan ook.

Ik heb het nergens over geloofwaardigheid van dat soort actie gehad, hoor. Geen idee waar je dat vandaan haalt. Geloofwaardigheid van en inleving met een karakter is echter altijd van belang.

En een wolkenkrabber invliegen riep bij mij een bepaalde associatie op. Kan me niet voorstellen dat ik de enige was.

maar dat bedoel ik dus jij vraagt je af waarom dit of dat niet gebeurde en waarom ze dit of dat niet deden.

Het simpele antwoord is gewoon, omdat het zo geschreven is, omdat zo de film leuker is, en omdat het geen realistischer weergave van de toekomst is....

En btw zij geloofde hem eerst ook niet, echter toen er op hem (en haar?) werd geschoten kwam ze wel in beweging, van het 1 komt het ander en al snel ga je twijfelen....zeker als ze al die clones-to-be zag

En over dat geloofwaardig, weet je hoe bizar het is wat je nu stelt?
Geloofwaardigheid is zo belangrijk, maar wat is dat dan? Iemand maakt niet de beslissing die volgens jou het beste is, is dat ongeloofwaardig? Iemand vliegt door een gebouw heen in een actie film, is dat ongeloofwaardig? Als in deze film een shape-shifter mutant rond zou lopen, is dat vreemd...maar in x-men is het weer wel geloofwaardig...

Een film maakt gewoon zijn eigen verhaal, zijn eigen realiteit waarin alles kan, en het is aan de kijker of hij daar in mee gaat. Als dat niet lukt zegt dat nog niet dat de film meteen slecht is, misschien gewoon niet voor jou geschikt...

tenminste dat is mho

Zeer juist, davidov! Geloofwaardigheid wordt veel te veel overschat. Zeker bij zo'n filmpje dat uiteindelijk toch maar een popcornfilmpje zonder al te veel pretentie is, voornamelijk bedoeld om de kijker te entertainen met een dikke portie actie en mooie plaatjes, heeft de geloofwaardigheid niet zo'n groot belang. Film mag gerust grenzeloze fantasie zijn met zijn eigen realiteit waarin alles kan. We leven al genoeg in ons "normale", realistische leventje. Laat ze maar door gebouwen vliegen, ongeloofwaardige zaken overleven en de boel opblazen... Des te vermakelijker voor mij! En als ze nu eens gekke beslissingen nemen die niet geloofwaardig overkomen of die jij niet zou doen, wat dan nog? Who cares! (mij leek het btw ook niet zo onlogisch)

Als je alle actiemomenten en stunts gaat afbreken omdat het niet 'realistisch' zou zijn (cornelis heef dit inderdaad niet gezegd maar zo'n zaken kom ik regelmatig tegen) en/of elke verhaalwending gaat uitdokteren of het al dan niet klopt maar mensen toch waar zijn we mee bezig? Kan er dan niemand meer gewoon genieten van een simpele kick-ass actiefilm zonder het dood te analyseren??

Triestig dit, erg triest...

Nee, ik vraag me af waarom ze dit of dat WEL deden, omdat ik dat als ongeloofwaardig ervaarde gezien de omstandigheden.


Precies, en dat vond ik dus allemaal niet zo sterk. Beetje overheen gebluft. Voor mij werkte het bijna (dus net niet).


Onder andere dat een personage handelt binnen de logica van dat personage binnen de film, dus gerelateerd aan wat het personage wil en weet en ervaart.


Je begrijpt me zelfs volslagen verkeerd. Ik vind dat ze juist wel de juiste beslissing neemt (wegwezen daar), maar ik maak het moment dat ze die radicale beslissing neemt niet mee. Die beslissing is weggehoest. Dat belemmert inleving & geloofwaardigheid, en die twee zorgen nou juist voor invoelbaar drama.

Het simpele feit dat je me al probeert uit te leggen dat dat moment waarop ze besluit WEL bestaat, geeft al aan dat het er kennelijk wel toe doet.

En dan zwijg ik nog over gemiste kans om van het personage van SJ iets interessants te maken. Typische, platte Hollywood vrouwenrol (niet haar schuld, schuld van het script).


Voor de tweede maal: nee hoor. Dat heb ik ook helemaal niet gezegd. Ik had het over een 9/11-associatie, die me niet zo goed smaakte.


Oneens, een film maakt zijn eigen realiteit, waarin eigen wetten gelden, niet waarin alles kan (dat zou mateloos oninteressant drama opleveren).

Ook popcornfilms (ik ken er plenty die beter in elkaar zitten dan The Island).

@djelle: geloofwaardigheid is iets anders dan realisme. Realisme interesseert me weinig, geloofwaardigheid is de basis voor elk goed drama.

Tuurlijk, waarom zou je anders uberhaupt moeite doen een verhaal te vertellen. Doe er dan ook niks mee.

Geloofwaardigheid is iets anders dan realisme, inderdaad. (mijn betoog over realisme sloeg dan ook enkel op de actiescenes) Maar ik vind toch dat je overdrijft. Alsof ze veel tijd had om te beslissen. Nu kan ik er nog inkomen dat dit iemand kan storen omdat ik het tenslotte ergens ook wat een vrij plat personage vond (alhoewel, zij symboliseerde wat het lege, het niet-nadenken bij de dingen, terwijl Mcgregor alles in vraag stelt denk ik dan...), maar zo'n zaken vergeet je algauw eens je ondergedompelt wordt in de vele pracht en praal van de film en de spectakulaire actiescenes (bij het eerste deel heb je eerder een leuke ontdekkingstocht en spanningsopbouw, maar toch ook een knap gemaakt, intrigerend decor). Fuck the story (en de geloofwaardigheid/leegheid van de karakters), genieten van het vermaak en visuele traktaties zeg ik dan maar. En die vind ik hier top.

Des te onlogischer dat ze zomaar kiest hem in zijn plotselinge waan te volgen. Plots pakt ze haar biezen. What makes her tick?

Daarover verschillen we dan buitengewoon ernstig van mening.

Vermaak heeft voor mij direct te maken met de wijze waarop ik in de vertelling gezogen wordt, niet met kermis.

Ach ja, het is zoals je zegt: we verschillen helemaal van mening op dat vlak... btw: vrouwen zijn altijd moeilijk te begrijpen he cornelis. En veel vrouwen hebben nu eenmaal niet veel inhoud ook, zeker als ze blond en mooi zijn. Toch nemen we ze meestal zoals ze zijn, met alle gebreken erbij (voor de vermakelijke kant van de zaak).

...

Maar kijk om je heen, welke beslissingen mensen maken ... gaat het hier niet vooral om "schijnbare" logica dan ? Ik zie mensen zo vaak rare beslissingen maken, waarvan ik het nut helemaal niet inzie, of die ik helemaal niet kan verklaren ...

Je kan er dan inderdaad voor opperen dat het aan een film is om die redenen bloot te leggen (what makes her tick), al vind ik dit vaak afdoen aan een film (ow ja, hij doet dat daarom), en ik zie het nut er ook niet echt van in bij een films als deze.

Het is een verhaal, geen werkelijkheid. Ik vraag niet om realisme, maar om invoelbaarheid van handeling binnen het kader van de door de film gecreëerde randvoorwaarden; om emotionele binding met de verlangens en doelen van een personage. Dat hoeft helemaal geen expliciet gepsychologiseer te betekenen. Maar ik val in herhaling.

Dat sommigen dat (in sommige films?) niet belangrijk vinden, het zij zo, op wat anderen wel en niet belangrijk vinden baseer ik mijn waardering van films nu eenmaal niet.

Natuurlijk dat je dat niet doet, het is niet meer dan normaal. Ik begrijp trouwens wel wat je wil zeggen hoor, maar nogmaals: ik zou mij daar bij dit soort films niks van aantrekken. Het is zoals een Commando: Of Arnie nu geloofwaardig overkomt of niet, zolang ie maar clichématige mannetjes neermaait. Of Jurrasic Park: de geloofwaardigheid van de karakters en hun handelingen kunnen mij een worst wezen, zolang ik maar spectaculaire dino's door mijn scherm zie huppelen... Kijk ik dan weer naar een of ander (veel) minder luchtig drama of hoogstaande thriller of wat dan ook, dan zal ik daar veel meer belang aan hechten. Hangt beetje af van film tot film. Maar ja, elk zijn maatstaven he...

Maar dat klinkt dan toch verdacht veel als voorspelbare (en scripted) personages ? Karakters die de voor hun uitgestippelde weg volgen, en die makkelijk te raden valt. Liever het bekende, knusse huisje dan de onbekende wijde vlaktes ?

Dat zeg ik niet. Ik snap die gedachtegang zelfs niet.

Invoelbaarheid neigt toch sterk naar herkenning, begrip en logische afleidbare handelingen. Een personage is X, zit in situatie Y, dus doet Z. Graag nog gestaafd door gebeurtenis T eerder in de film ... Een soort van makkelijk, verklaarbaar template waar je je als kijker in kan plaatsen. Verre van spannend maw.

Daar tegenover staan personages die moeilijk of niet te lezen zijn, die vreemde acties ondernemen, ook in het kader van de setting en de film zelf. Een gesloten boek die je enkel door hun acties, 'zelf' een invulling moet geven. Ik neig eerder naar dat soort personages, maar ben daarin in de minderheid, besef ik wel.

Niet echt van toepassing op dit soort Hollywood fodder waarschijnlijk, vond alleen je opmerking over het hoe en wat van personages nogal strak afgelijnd, en eerder naar saai en voorspelbaar neigen, dan mooi en intrigerend. Hoop dat het zo iets duidelijker is

Het biedt evenzeer de ruimte om je te laten identificeren met zaken die compleet buiten je eigen wereld of ideeën liggen.

Dat kun je vinden. Ik vind dat onzin en ken vele invoelbare personages die spannend zijn.

Zou zomaar kunnen dat wij van mening verschillen over wat interessante personages zijn. Tegelijkertijd zie ik nog steeds de mogelijkheid dat het type personage dat jij interessant vindt voor mij ook invoelbaar handelt. Invoelbaarheid =/= voorspelbaarheid.

Een hele goede film

4.5*

ikzelf maak geen punt van de ongeloofwaardigheid of wat dan ook van de actie-scenes, maar ik vind dat ze het verhaal een beetje verpesten. in het begin zit er namelijk nog wel een leuk idee achter van waarom ze klonen zijn, maar zodra ze dan proberen te ontsnappen, is het een beetje piefpafpoef-gedoe met al die explosies enzo en wordt het naar mijn mening een beetje standaardactie. bovendien vind ik ook dat de zoektocht naar de sponsors de film wat lang maakt. en er is inderdaad wel een beetje een probleem met inlevingsvermogen. dus ik geef nu maar 2.5* hoger niet, lager kan (helaas) nog wel.

Ik vond dit opzich wel een vette film! Actie is goed. Het verhaal is ook ok!

kortom goeie film voor een leuk avondje film kijken

4 sterren

Eindelijk gezien. Ik vond het een leuke film. Het boeide me wel. Ik snap ook niet waarom ik de laatste 10 minuten van de film in slaap ben gevallen. Zo saai was de film niet. Integendeel zelfs. Goed verhaal, goeie sfx enz. Alleen heb ik het niet met dit soort camera werk. Veelste druk op actie momenten. Je weet soms niet wat er gebeurd. Het was niet zo erg als bij Batman Begins, maar ik vind het wel jammer. Maar voorderest is het een geslaagde film.

3½*