Andrey Rublev (1966)

Van alle films van Tarkovsky die ik gezien heb, was dit de toegankelijkste.

Visueel gezien vond ik deze film prachtig, net als de meeste andere films van Tarkovsky overigens. Prachtig in beeld gebrachte landschappen en verder gewoon erg mooie scènes; het spattende water als er paarden doorheen lopen, de prachtige scènes in de regen en zoals Ramon al zei het omrollende paard aan het begin. (zo zijn er nog veel meer mooie scènes, maar te veel om op te noemen)

Een minpuntje vond ik het verhaal. Ik had moeite om in het verhaal te komen. Het sprong steeds een beetje van de hak op de tak. Als ik dan al een beetje in het verhaal kwam, begon het weer meet een volgend gedeelte.

Maar dit vond ik verreweg de interessantste Tarkovsky die zeker om reviewing vraagt. Voorlopig dan maar 3,5*, maar hij heeft zeker groeimogelijkheden.

Raar dat een film van drie uur me meer weet te raken dan drie weken uit mijn eigen leven, maar dat heb ik me al vaker afgevraagd. Naar mijn mening misschien wel de beste film van Tarkovsky, omdat er naast prachtige beelden en een hoop symboliek ook sterke emoties in meespelen, iets waar zijn andere films door de hoge vaagheidsfactor (bestaat daar geen beter woord voor? ) minder in slagen (wat hen nét iets minder geniaal maakt) Deze film deed me trouwens erg denken aan Ingmar Bergman (om begrijpelijke redenen denk ik). Ik geef hem natuurlijk 5 sterren, ik was er kapot van.

Mijn 4de Tarkovsky begon betoverend mooi. Veel land en plassen in beeld. Deed mij echt gelijk denken aan het tijdsperk van de kastelen: de middeleeuwen. Het camerawerk oogde flexibel, vanuit het topje van het kasteel konden we naar beneden kijken en de vele verrichtingen her en der aanschouwen. Gelukkig geen echte veldslagen maar een menigte aan krioelende mensen. Prachtig hoe er naar een andere locatie wordt overgegaan. De camera volgt een kudde dravende paarden vanuit de lucht. We gaan dus op reis.

Het gaat altijd een beetje mis tussen mij en Tarkovsky als hij het nodig vind om binnenshuis meerdere mensen met elkaar te laten converseren. De ethestieke beeldenpracht neemt gelijk wat af en verzandt voor mij nogal makkelijk in emotieloos geconverseer. Hier ook weer, alhoewel er mooie beelden blijven opkomen en de muziek aardig klinkt. Vooral mooi om Tarkovsky te zien spelen met overlapping. Zo volgen wij vanachter een klein bosje bomen een aantal ruiters die over een dijk in het water lopen.

Veel bekende Tarkovsky ingrediënten keren hier ook weer terug: rondvliegende vogels die ietwat geforceerd door het beeld fladderen alsof ze door iemand net buiten beeld zijn losgelaten, de vertrouwde (berken) bossen en veel symboliek.

Prachtige scènes nog steeds, waar Tarkovsky speelt met zijn kijker en ze doet geloven alsof een personage over een plas kan stappen. Maar als je goed kijkt zie je dat dit je reinste gezichtsbedrog is, in de verte lopen namelijk paarden en de hoofdpersoon loopt op het randje van een bescheiden ravijn. Het water is dus wel een eindje weg. Beeldschoon ook de manier waarop een dood iemand wordt uitgeweid in het water door naakte zielen. En de symboliek stoorde mij niet, ik kon het wel waarderen. Zeker toen een vrouw zich vrijgevochten had en ook nog eens ter water ging en wegzwom .

Het einde vond ik wat tegenvallend. Ik kan mij voorstellen dat dit wat met mensen doet, wat het laatste half uur van 2001: a Space Odyssey met mij deed, maar ik vond die iconen niets anders dan interessantdoenerij waar ik mij met moeite doorheen worstelde.

Een aangename kijkervaring die wat werd verstoord door het einde en door sommige momenten die nogal gerekt werden en voor het verhaal nogal nietszeggend waren noch esthetisch van enkele waarde. 10 minuten naar een vrouw kijken die twijfelt of ze wel of niet mee op reis gaat vind ik gewoon niet boeiend. Tenminste niet zo boeiend als sommige prachtscènes, die deze film wel degelijk rijk is. De film kan niet aan Ivan Detstvo tippen. Vooral omdat die film veel korter duurt en de frequentie aan mooie beelden daar hoger is. Ook Stalker vind ik beter dan deze film.

Maar toch is dit een boeiende kijkervaring en weet Tarkovsky mij na het tegenvallende Zerkalo, dat vooral nogal leeg op meerdere gebieden voor mij was, te pakken. Dikke 3,5*

Een film waar stevig zitvlees een vereiste is! Ik kon het allemaal wel goed waarderen, maar zou Andrey Rublyov niet gauw nog een keer opzetten.

Een lange zit die echter wel de moeite waard is!

De 3e film van Tarkovsky, na Zerkalo en Stalker, die ik gezien heb en gelukkig wat toegankelijker dan Zerkalo en vergelijkbaar met Stalker. Stalker vind ik echter wel de beste film van de drie.

Qua beeldenpracht is er weinig op deze film aan te merken. Erg mooi camerawerk, met vaak erg mooie beelden, wat enkele zeer mooie scènes oplevert. De film is verder opgedeeld in een aantal segmenten en vooral het tweede gedeelte van de film was erg boeiend. De aanval was een stukje erg mooie cinema en deed mij af en toe een beetje denken aan Kurosawa. Zou Tarkovsky misschien een klein beetje door hem geïnspireerd zijn voor dit segment? Verder vond ik het maken van de klok erg mooi om te volgen. Uiteindelijk lukt het om de klok te maken en de emoties die daarna volgen zijn heftig om te zien.

Naast de twee genoemde segmenten, bevat de film ook wat mindere segmenten met een hoop filosofisch gepraat, waar soms best goede dialoog in zit, maar wat niet altijd even interessant was om te volgen. Sowieso heeft de film tussendoor wel wat mindere stukken, maar gelukkig weten de prachtige beelden dit vaak weer goed te maken.

Het einde vond ik dan weer jammer. Die schilderijen met ondersteunende muziek zullen ongetwijfeld een bedoeling hebben, maar voor mij was het echter een matige afsluiting van een bij vlagen zeer boeiende film.

3,5*

Tarkovsky maakt opnieuw een indrukwekkende film enkel kon ik er nu minder mee dan met Stalker.

Veel filosofie in een film steken vind ik altijd wel boeiend. Tarkovsky brengt hier zijn visie op kunst en het geloof, dingen waarmee ik dan weer minder kan. Maar het is mooi overgebracht.

Tarkovsky weet hoe hij een film moet brengen: Stijvol camerawerk, geluid is een immense toevoeging op de beelden, van simpele dingen maakt hij iets moois (rook, water, regen). Alles zorgt voor een aparte sfeer. Mijn diepste respect voor dat.

De setting (Een tijdreis naar 1408 ) was voor mij minder boeiend maar dat heeft meer met mijn persoonlijke smaak te maken. Maar als een regisseur dit door het verhaal en cinematografie goed houdt is er geen enkel probleem.

Jammer dat Tarkovsky nooit geen boek heeft geschreven a la 'Hoe houd ik een film 3 uur lang boeiend'. Zouden veel regisseurs nog wat aan gehad hebben.

****

Weer een uitermate mooie Tarkovsky.

Komt wel een beetje moeizaam op gang, het eerste stuk draait misschien net iets te veel om de introductie en de dialogen worden net iets te lang vastgehouden. Pas het tweede stuk imponeerde bij mij echt. Tarkovsky weet weer op onnavolgbare wijze beelden te tonen, met een zwaar verhaal en een veelvoud van prachtige scenes. De vraagstukken over kunst en geloof in dat tijdsbeeld zijn interessant, alleen een beetje afstandelijk nog. In ieder geval typisch Tarkovski natuurlijk dat niet direct elke betekenis helder is.

De Overval en vooral ook het klokkenmaken zijn geweldige hoofdstukken, en Tarkovsky krijgt het ook hier voor elkaar water geweldig te laten klinken en er nog beter te laten uit zien. Daar komt misschien wel mijn grootste fascinatie voor zijn werk vandaan.

Moeilijke film dus, maar ook gewoon erg mooi, vooral het tweede deel. 4*

ik had het absoluut niet verwacht, maar eerlijk gezegd viel Andrey Rublyov mij gigantisch tegen. Na het fenomenale Stalker had Tarkovsky flink wat good-will bij me opgebouwd. Het vreemde is dat wat bij mij werkte bij Stalker, niet werkte bij Rublyov. Voor de duidelijkheid: dit een een geweldige geschoten film. Tarkovsky's camerawerk en belichting behoren tot het beste uit de filmwereld en Rublyov is absoluut geen uitzondering. Het oog voor detail voor die periode is ook ongekend en ik hou ook wel van het donkere, koude en modderige van deze setting.

Maar waar Stalker voor mij alleen al leek te werken door beeld en geluid alleen, ging dat niet op voor Rublyov. Waarschijnlijk omdat deze film niet constant zo mooi is, meer onderbrekingen heeft voor wat conventioneler geschoten dialogen en zo, al valt dat eigenlijk nog wel mee.

Het feit is vooral dat ik nooit echt in de geest van de film kwam, iets wat bij Stalker toch wel snel gebeurde. ik snap Andrei Rublyov wel, maar vond het desondanks geen boeiende ervaring. Ik voelde niets bij wat er op het scherm gebeurde, met uitzondering van de openingsscène en de sommige momenten van het proces van het maken van de grote bel. De rest trok echter ijskoud aan me voorbij en zelfs die grote slachting trekt me maar matig mijn interesse.

Ik kan er moeilijk mijn vinger op leggen hoe dit kan. Thema's over de schepping en betekenis van kunst boeien mij zeer en hoewel ik Rublyovs schilderwerk zelf niet echt mooi vind (zie het laatste kwartier), is er genoeg potentie om Tarkovsky's spirituele filmstijl te combineren met een sterk portret van een kunstenaar en de omgeving die hem beïnvloedde. Toch vond ik het geheel eigenlijk vooral enorm saai. Is het 't fragmentatische karakter? Is het de nogal blanco spelende Anatoli Solonitsyn? Zijn het de wat oninteressant geschreven dialogen? Is het tempo te laag? Wellicht is de combinatie van dit alles, want veel van die dingen werkte bij mij wel in andere films. Andrei Rublyov viel voor mij vooral te beschrijven als een lange kijkervaring. Een erg lange kijkervaring. Geen slechte film per se en ik zie de aantrekkingskracht voor andere mensen wel, maar mij kon het nauwelijks minder interesseren.
2*

M'n derde Tarkovsky en de beste man maakt het de achteloze kijker wederom niet makkelijk. Tijdsbeeld en filosofische overdenkingen kon ik wel waarderen, enkele gestileerde shots ook wel, maar het fragmentarische verhaal weet de aandacht er lang niet altijd bij te houden. De titelfiguur doet er gek genoeg in deze film eigenlijk niet zo veel toe, we zien ook niet hoe hij nu precies tot zijn meesterwerk is gekomen.

3*.

Eindelijk deze Tarkovsky gezien, het was alweer een tijdje geleden dat ik één van hem zag.

Hoewel het verhaal (en veel dialogen) me totaal niet kon(den) interesseren, viel de speelduur best mee. Daar zorgden de beelden en het feilloze camerawerk voor. Het plaatje dat wordt neergezet is gewoon sterk, gedetailleerd en uiterst verzorgd.

2.5*

Aldaar bekeken.

Nadat de eerste drie films die ik zag van Tarkovsky (Solyaris, Stalker en Offret) voltreffers bleken, vielen de overige films tot nu toe telkens een beetje tegen. Zo ook deze Andrey Rublyov.

Laat ik beginnen met het noemen van twee geweldige momenten; allereerst de symbolische kruisiging (de Russische boer vereenzelvigd met Christus) en vlak daarna de fakkelscene in het bos. Hier druipt de magie van Tarkovsky van het scherm. Sowieso is de cameravoering weer fenomenaal; geen opzichtige mooifilmerij maar sobere, uiterst functionele esthetiek.

Toch wist Andrey Rublyov me als geheel niet echt in te kapselen. Daarvoor hapert het verhaal te veel, is er een overdaad aan dialogen die maar half tot de kern lijken te komen, en zijn er teveel scenes met boerenhumor. Ik kon daarnaast de massascènes maar matig waarderen. De vergelijking met Seven samurai drong zich op maar dan wint Kurosawa met name op het gebied van spanning glansrijk.

Het einde zit me ook niet lekker. De beelden in kleur zijn weliswaar een sterke vondst, maar ik vond de uitwerking belabberd, niet in de laatste plaats door de massieve en bombastische muziek. Uiteindelijk zat ik maar wat op m'n stoel heen en weer te schuiven en te hopen dat het afgelopen zou zijn.

Ik wil echter ook weer niet te negatief overkomen, want tijdens drie uur Tarkovsky valt er genoeg te genieten. De paarden en de striemende regenbuien (de inspiratie van Tarr lijkt me duidelijk), het vliegen in het begin, de hele sequentie met die klok, erg mooi.

Meer dan drieënhalve ster zit er dit keer niet in. Alleen Nostalghia nog om het oeuvre van Tarkovsky te complementeren. Hopelijk is die, om mee af te sluiten, van het niveau van de eerste drie films die ik zag van de Russische meesterfilmer.

De 205 minuten versie.

Kon hier echt helemaal niets mee. Volbloed Tarkovskiy, dat wel. ARP (art, religion, philosophy) in volle glorie, maar gecombineerd met de veeleer verhalende en rechtlijnige uitwerking wordt het een oeverloos saaie bedoening die mij vooral aan Bergman deed denken. En Bergman is mijn vriend niet.

Slecht geordende segmenten ook. Vooral de tweede steunt veel te veel op dialoog, waardoor daar de aandacht al volledig wegdreef. Zoals wel vaker zijn de problemen van de personages mijn problemen niet en dan worden die ellenlange dialoogscenes zware kost, zeker omdat het Russische taaltje niet het meest welklinkende is. Wanneer een personage zich op een bepaald moment afvraagt hoe hij om moet gaan met schuld, wetende dat God hem na de dood toch vergeeft, is dat allemaal leuk en aardig voor mensen die met een soorgelijk issue worstelen, voor mij is het even interessant als mezelf afvragen hoe ik het vlotst op m'n werk raak als m'n voeten en oren van plaats zouden wisselen. Ik kan er gewoon helemaal, maar dan ook helemaal niks mee.

Visueel vond ik het te vaal. Zwart/wit deed deze film geen goed, ook het camerawerk vond ik weinig interessant. Af en toe wel een aardig shot, maar het boodt weinig houvast. De soundtrack vond ik beter, maar zo jammer dat het voornamelijk als behang gebruikt wordt. Bijna volledige nummers worden achter een reeks scenes gemonteerd, maar van enige afstemming tussen beeld en geluid lijkt geen sprake. Af en toe laat Tarkovskiy het geluid wegvallen (zoals de zoom op het riviertje waar in iemand invalt die met een pijl geveld werd) maar dan blijft het ook gewoon stil en fade alles maar naar een volgende scene. Ik vind het slordig.

Na drie segmenten had ik het eigenlijk wel gezien, dan volgen er jammer genoeg nog vijf. 203 minuten is dan ook veel te lang , zeker wanneer er er geen enkele van de vijf volgende scenes direct de interesse weet te vatten. Het hele tweede deel was een combinatie van klokkijken en wat droevig toekijken hoe het volgende oninteressante filosofische vraagstuk gelanceerd werd.

Als klapper een vijf minuten epiloog van lelijke religieuze kunstwerken (van onzer aller Rublyov). Het vat de film perfect samen.

0.5*

Van Andrei Rublev wordt wel gezegd dat de film een praktisch onbetwiste status van meesterwerk heeft, maar komt hier op MovieMeter onder de 4 sterren uit, door een aantal lagere waarderingen. Hoewel het niet vaak voorkomt, kan ik me in beide kampen enigszins vinden.

Hoewel onmiskenbaar prachtig, duurde hij idd wel erg lang en ik kan me voorstellen dat een film als deze het uiterste van een kijker's geduld zou kunnen vergen, afhankelijk van wat diegene van Andrei Rublev verwacht. Er zitten zeker stukken in die als 'saai' bestempeld zouden kunnen worden en naast de beeldenpracht wordt een groot deel van de (intellectuele) meerwaarde van deze film uit een bovengemiddeld actieve kijkerparticipatie gehaald. Wie daar allerminst op zit te wachten kan aan deze film een pittige kluif hebben, waarmee ik uiteraard niet zeg dat diegenen die hem lager waarderen noodzakelijkerwijs tot deze categorie behoren.

Ik vermoed (vrees?) dat Andrei Rublev beter wordt bij repeated viewings en een film bij uitstek is die zijn ware schatten pas prijs geeft bij het investeren van zowel tijd als concentratie en wellicht nog belangrijker, contemplatie. Andrei Rublev heeft epische en grootste kwaliteiten maar vraagt ook om bezinning, hetgeen in menig scène duidelijk naar voren komt. De thematiek van de film is uitgebreid besproken in recensies, op wiki en het criterion essay, daarop hoef ik dus niet perse in te gaan. Ik zou pagina's kunnen vullen door te praten over kenmerkende aspecten van een film als deze, of dat nu de cinematografie is, het gebruik van muziek, de creatieve dooi onder Chroesjtsjov, de distributie van de film en verschillende versies van 146, 183 en 205 minuten (uit mijn hoofd, kan ernaast zitten), het gebruik van Russische historie enzovoort. Maar vrees niet, dat is reeds door beter ingewijden gedaan, dus ik houd mij daar vooralsnog verre van.

Dit was namelijk slechts mijn tweede Tarkovsky (na Stalker) en toegegeven, ondanks zijn schoonheid was het wederom een pittige bevalling. Toch geef ik een 8, ik heb praktisch continu kunnen genieten van de prachtige beelden, soms met open mond, en hoewel de intellectuele kant van de film met zijn theologische, filosofische en creatieve/kunstzinnige boodschappen nog allesbehalve helder is mijn hoofd, was dit fascinerend genoeg om uit te nodigen tot verder nadenken of discussiëren. Want Tarkovsky heeft wel degelijk iets te zeggen. Wat dat precies is, is voer voor debat.

Mijn volgende film van deze te vroeg overleden filmmaker zal Solyaris zijn, maar vermoedelijk heb ik nu eerst weer even een break nodig. Ik ben wel uitermate benieuwd naar wat meer context en achtergrond informatie en kijk reikhalzend uit naar mijn Tarkovsky boek dat naar me toe komt, zodra de herdruk uitgegeven wordt.

8/10 YouTube - ?????? ?????? (Andrej Rubljow) (Andrei Rublev) (Original Trailer)

Vijfde en voorlopig laatste Tarkovsky voor mij, omdat de bibliotheek alleen vijf heeft. Ik was gewend geraakt aan de verhalen van de regisseur, die op atypische wijze worden gebracht. Dit verhaal, met een begin en een eind, die aansluit bij wat men kan verwachten, en met een (chrono)logisch verloop, is voor een Tarkovsky onverwacht standaard. Ik lees hier en daar dat men het verhaal niet kon volgen, daar verbaas ik me over. Misschien ben ik wel te veel aan Tarkovsky gewend geraakt. Een biografie ingedeeld in hoofdstukken, voor mij zijn dat juist hapklare brokken, in tegenstelling tot Stalker of The Mirror.

In deze film slaagt Tarkovski er in om meteen de kijker in de Russische middeleeuwen te laten belanden, alle details zijn uitzonderlijk verzorgd, en de muziek sluit naadloos aan. Het wist me desondanks minder te boeien, minder te prikkelen, dan zijn andere films. Wellicht omdat het een biografie is van een religieuze kunstenaar, waardoor het al wat lastiger wordt om in te leven. Het is meer een historische documentaire. Ook qua hoofdpersoon, excentrieke kunstenaar, brengt het weinig originaliteit met zich mee (er zijn wel meer grote en "excentrieke" kunstenaars geweest waarvan ik de verhalen al kende, denk aan Dalí of Van Gogh).

Zelfs qua beelden miste ik iets waardoor deze film niet t.o.v. de anderen uitsprong, wellicht dat een biografie zijn creativiteit toch wat begrenste.

Al met al vind ik Solyaris het fijnste van wat ik van hem gezien heb, omdat SF, het misterieuze van de film, en de filosofische laag mij aansprak. Gevolgd door Ivanovo Detstvo, met een imposante boodschap en prachtige beelden. Daarna komen The Mirror, die goed in elkaar steekt, en Stalker, de filosofische lading van die film en het tempo waarmee het over de kijker wordt gestort waren voor mij een maatje te groot, en tot slot deze film die wat mij betreft ongebruikelijk traditioneel is voor deze regisseur. Het blijven wel stuk voor stuk goede en bijzondere films.

Laatste Tarkovsky die ik nog moest zien deze 'Andrey Rublyov' (op een kortfilmpje en documentaire na). Het was vooral de speelduur waar ik nogal tegenop zag en dat bleek terecht, want dit duurde erg lang.

En dan doel ik vooral op het 2e deel van de film. Deel 1 is echt prachtig. Tarkovsky is een meester in het schieten van mooie plaatjes, niemand kan zo'n ongekende schoonheid meegeven aan bossen, bomen, kleine riviertjes, modder, regen en noem het maar op. Het 1e deel van de film kent scenes zoals ik ze nog nooit zag, zo mooi! Helaas verliest 'Andrey Rublyov' wat van haar schoonheid in het 2e deel van de film. Qua dialoog verzandt de film echt in een totaal niet boeiend geheel - ook het klokkenmaken gedeelte duurt echt veel te lang. Jammer dat zo'n beeldschone film haar pracht niet de gehele speelduur behoudt.

Maar ja, zoals bij elke Tarkovsky blijft het geheel of flarden ervan vaak erg lang hangen. Geen enkele regisseur doet dit op zo'n fascinerende manier met me, waardoor ik kan concluderen dat Tarkovsky wel een favoriete regisseur van me is. Ik zal al zijn films meerdere keren willen zien. Dat vind ik nou mooi.

Voor mij was dit Tarkovsky nummer drie, na Stalker en Solyaris. Die films en de reputatie van Tarkovsky in het achterhoofd hebbende, en na her en der wat over de film meegekregen was ik er vanmiddag goed voor gaan zitten. Fris en fruitig, met een flinke bak koffie en een lege agenda, ik was er klaar voor.

Allereerst, net als de eerdere Tarkovskys, het is wederom schitterend gefilmd. Mooie lange shots en veel prachtige beelden (met een hoop modder, viezigheid en massa's) van een fantastisch neergezet middeleeuws Rusland, en na de mooie proloog was ik al geboeid. Maar daarna kwam de klad er toch een beetje in - ik had zeker het eerste uur toch af best moeite om geboeid het verhaal te blijven volgen. Met de nadruk op geboeid, want het is niet zo dat het verhaal zelf nu bijzonder complex is (hoewel ik qua symboliek ongetwijfeld van alles gemist heb); het komt wat mij betreft voornamelijk door het verteltempo en door de opbouw. De pak 'm beet 8 hoofdstukken in het verhaal hadden weinig rode draad en verschilden behoorlijk in sfeer en tempo, en gaven daardoor soms de indruk van een serie losse flarden uit het leven van Andrei Rublev. Sommigen van die scenes waren prachtig, zoals de heidenen met fakkels in het bos, maar met name de zware gesprekken deden me toch af en toe naar de klok kijken.

Na een uur kwam ik er toch een stuk beter in, en ik was na Solyaris en Stalker enigszins verbaasd om een uitgebreid actiesegment te zien - de brute en indrukwekkende Tataarse invasie van Vladimir. Deed me wel denken aan Seven Samurai, overigens. Over het algemeen, of het nou lag aan de film of aan mij, vond ik de tweede helft beter wegkijken dan het eerste uur. De rest van de film heb ik met alle plezier doorgekeken, genoten van de prachtige beelden en ook de klokkenscene kon me wel bekoren. Toch bleef ook hier het verhaal af en toe wat gefragmenteerd, en ik kan me inderdaad wel voorstellen dat sommigen bepaalde scenes veel te lang vinden duren - ik denk ook dat de film als geheel wel wat korter had gemogen.

Alsnog was dit een mooie filmervaring, en een tweede kijkbeurt danwel een vierde Tarkovsky zitten er zeker in.

Na gisteren Marketa Lazarová (1967) te hebben bekeken mij vanavond weer eens gewaagd aan deze film van Tarkovsky die met die andere gemeen heeft dat ook het verhaal van Andrey Rublyov zich in de Middeleeuwen afspeelt. Op visueel vlak doen de films zeker niet voor elkaar onder maar ik vond het verhaal van Andrey Rublyov duidelijk beter. Het hoofdstuk met dat klokkengieten duurde wel erg lang, dat had voor mij best korter gemogen. Dat gedeelte dat ging over de overval van de Tataren vond ik het indrukwekkendst. Tja, het ging er in de Middeleeuwen nu eenmaal niet zachtzinnig aan toe. Verder staat deze film vol met religieuze symboliek, veel meer dan in de door mij genoemde film Marketa Lazarová. Nogal een sacraal werk dus dit Andrey Rublyov, nota bene gemaakt in de "atheïstische" Sovjet Unie. Ik zet dat woord tussen aanhalingstekens want zo atheïstisch waren die Russen helemaal niet. Dat is in het huidige Rusland inmiddels overduidelijk bewezen. Ook Tarkovsky moet wel een zeer religieus mens geweest zijn, want anders kun je zo'n door en door religieuze film toch echt niet maken lijkt me.

4,5*

De film verteld het verhaal van iconograaf Andrei Rublev ten tijde van de Tartaarse invallen in de 15e eeuw. De film houd zich bezig met de relatie tussen de mens en god, de mens en de natuur en de kunstenaar en het volk.

Andrey Rublyov is weer bijzonder mooi opgenomen. Opmerkelijk is dat de film totaal niet geënsceneerd overkomt. De pas geschilderde Kathedraal, de rook en de modder, maar ook de gigantische veldslagen en grote shots van steden. Het ziet er allemaal zeer middeleeuws uit en je wordt er nauwelijks aan herinnert dat het een film is waarnaar je aan het kijken bent. Overigens was het soms een beetje te realistisch misschien, want er zaten een aantal stunts met paarden in de film die er behoorlijk riskant uit zagen.

Het mag dan Tarkovsky’s meest spectaculaire film zijn, nog steeds behoud hij zijn uitzonderlijk oog voor detail en probeert hij de aandacht op de natuur te richten, o.a. in de vorm van druppelend water. De hele film is in mooi zwart-wit geschoten, wat de film ook een donkere middeleeuwse uitstraling geeft, maar dan krijgen we helemaal aan het einde prachtige kleurenbeelden van Rublev’s iconografie te zien.

Ik kom er nu achter dat ik de aller kortste 185 minuten-versie van de film heb gezien. Het was dan wel een mooie restauratie, ik vind het toch wel erg jammer. Ik vond de overgangen namelijk te groot en voor Tarkovsky's doen waren er niet bijzonder veel long shots. Toch vond Tarkovsky de kortste versie wel de beste. Hij was dan wel gedwongen om de film in te korten, maar heeft dit wel zelf mogen doen. De film is toentertijd niet uitgebracht in de Sovjet-Unie, begrijpelijk sinds de Atheïstische Unie de religieuze toon van de film niet kon waarderen en de film zich bezig houd met het ontstaan van het Tsarenrijk.

Andrey Rublyov is een erg indrukwekkende en bijzondere film. Niet alleen hebben we een perfect realistisch portret van de harde donkere Middeleeuwen in het Orthodoxe Rusland, maar daarnaast is het ook inhoudelijk een bijzondere film. Andrei filmt Andrei, de Sovjetrussische filmmaker verkend weer zijn gebruikelijke religieuze en filosofische thema’s en de film zit boordevol symboliek. Dit alles onder begeleiding van klokken, een Orthodox koor en het geluid van druppelend water.

Andrei Tarkovsky's tweede film 'Andrei Roublev' kwam uit in 1966, maar had flink te lijden onder de Russische censuur. Het loont dus de moeite op zoek te gaan naar een versie die meer gemonteerd is zoals de regisseur zelf voor ogen had. De Engelsen hebben het prachtige woord 'jawdropping' om het effect van deze film te beschrijven. Je mond valt open bij de schitterende beelden en meeslepende camerabewegingen. De film over de Middeleeuwse kunstenaar Roublev is in zwart/wit tot aan de finale, waarin zijn geschilderde iconen in nog altijd prachtige tegenwoordige schoonheid worden getoond. De boodschap is helder: de kunst overleeft alles. Voor dierenliefhebbers is een waarschuwing op zijn plaats: animals were hurt during the shooting of this film.

Mooi.

Maar ergens viel het ook wel een beetje tegen. Russische films zijn films die me zover nog nooit hebben teleurgesteld. Deze vind ik van de 4 die ik in totaal heb gezien echter wel de minste, maar misschien ben ik nog niet helemaal ingesteld op fulltime arthouse.

Het beste gedeelte in de film is absoluut de regie. Het is misschien door de wat aparte dialogen soms wat moeilijk te volgen, maar saai vond ik het absoluut nergens. Alhoewel er voor de doorsnee kijker wel saaie stukken in kunnen zitten, vond ik dit absoluut nergens saai.

Ik heb het dan ook op het grote doek bij Kino mogen aanschouwen. Zo'n film met een status als deze kan je ook als filmliefhebber moeilijk laten schieten. De film opent fenomenaal. Het "vliegen" was niets minder dan fascinerend gebracht.

Knap, erg knap cameragebruik soms. Zoals ik al zei, de opening, die bevat misschien wel het beste camerawerk. Alhoewel Tarkovsky niet altijd alle remmen qua cameragebruik losgooit, blijft het altijd interessant en als je er eventjes 15 minuten rustig voor gaat zitten wordt je vanzelf helemaal meegesleept in het verhaal.

Alhoewel het duidelijk wel oud is en soms wat knullig is, is het visueel erg knap. De film zit vol met mooie en soms epische beelden. Alhoewel de scene die blijkbaar als indrukwekkend wordt gezien maar weinig indruk op me naliet. Ik heb het over de inval van de Tataren. Er zaten een aantal harde beelden bij, maar in het algemeen vond ik het zeer knullig gebracht.

Soms wat onnozel dus, en ook het geluid, dat wel duidelijk het jaartal is, kan soms wat vreemd en knullig overkomen. Soms praat iemand op de achtergrond bijvoorbeeld heel luid, en diegene die recht voor de camera staat heel zacht.

Maar uiteindelijk ben ik best onder de indruk. Het meesterwerk waar hij om bekend hoort te staan vond ik het niet, maar wel een interessante, meeslepende film met schitterende beelden, maar wel wat onnozele en knullige momenten. Zoals ik al zei, je moet er even inkomen, maar de film weet je vroeg of laat echt wel mee te nemen.

In much wisdom there is much grief. And he who increases knowledge increases sorrow.

Andrei Rublev (1966). speelt zich af in vijftiende eeuws Rusland en gaat over het leven van de schilder, zijn omgeving en al zijn (intrapersoonlijke) problemen. Terwijl de Tartaren invallen is het Christendom het hoogste goed in Rusland.

Tarkovsky strooit met prachtige beelden. Zijn camerawerk is ongekend. De film behandeld taaie onderwerpen en de diepzinnige (religieuze, moralistische) gesprekken en gebeurtenissen vond ik vaak moeilijk te volgen. Er gebeurt van alles in de film, maar ik miste mijn eigen betrokkenheid erin. Echt spannend wordt de film ook nooit. Behalve of je je ogen de gehele drie uur open kan houden.

Gisterenavond ging er maar eens goed voor zitten. De setting was ideaal, buiten regende en onweerde het, ik schonk een lekkere whisky in, vriendin was pleite en ik ging er (toch stiekem dankzij Moviemeter) met hoge verwachtingen in. Na een half uurtje had ik toch even van: 'hmmm, vind ik dit wel wat?' Echter vanaf het moment met de heksen in het bos greep de film me. Een aantal prachtige shots die ook de volgende dag nog blijven hangen. Dit had ik bij Ivan's Childhood ook, dat de beelden nog dagenlang door je hoofd spoken. Dan weet je dat je met een goede film te maken hebt. Al is deze Andrei Rublev wel een grote stap voorwaarts qua regie.

De inval van de Tartaren was zeker een hoogtepuntje, lekker rauw in beeld gebracht. Vervolgens laten we de actie een beetje los en wordt er gefocust op het bouwen van een bel. Die omschakeling kon ik in eerste instantie even niet plaatsen en ik werd heel even uit de film gehaald. Echter werden er weer prachtige beelden voorgeschoteld en aan het eind van de film kon ik deze omschakeling wel plaatsen.

Ik lees dat veel mensen de dialogen moeilijk vonden om te volgen, maar ik had daar over het algemeen eigenlijk weinig moeite mee. Ik kan me zeker voorstellen dat je het maar een hoop vaag gelul vindt, maar ik heb me er gelukkig niet aan gestoord. Wel heb ik mij af en toe gestoord aan de nasynchronisatie. Monden en geluid lopen vaak niet gelijk, en zeker wanneer personages huilen of schreeuwen klinkt dit wel erg nep en overdreven. Maar goed, over het algemeen kon ik dat ook wel weer plaatsen in de tijd waarin het gemaakt is.

Tot nu toe is de aanschaf van mijn Bluray Tarkovsky box absoluut geen miskoop gebleken. Op naar de volgende: Solyaris!

Een klassieker, dat zeker. Mijn vierde Tarkovsky ook intussen en van allen de idee gekregen dat het zware kost is. Deze Andrey Rublev mag dan "intellectueler" wat toegankelijker zijn, makkelijk te verteren was het toch niet. Omwille van de lange speelduur die de drie uren overstijgt, wil ik het woord saai niet in de mond nemen, maar langdradig is het wel.

Daartegenover staan een aantal knappe scènes zoals dat heidense ritueel met die naaktheden, de inval op dat bolwerk, de klok, ... Alles werd vervolgens knap gefilmd met mooie shots en luchtbeelden. Qua dialogen vond ik het ook niet zo geweldig. Zeer gemengde gevoelens dus met hoogte- en dieptepunten.

Vond het ook niet altijd even makkelijk om te volgen met al die baardmannen en het lijkt me toch dat een beetje historische achtergrond van feodaal Rusland geen overbodige luxe is. Misschien kwam de film iets beter tot zijn recht als het wat meer gebald was geweest.

Mijn 2e Tarkovsky na het geweldige Stalker, die ik persoonlijk toegankelijker vond dan deze film. Al zal ik deze nog wel een keer moeten kijken om er een goed oordeel over te hebben. Kon vooral tijdens het eerste gedeelte van de film de dialogen, vooral de vele filosofische verwijzingen maar moeilijk volgen.. De beloning kwam er in ieder geval zeker.

Want wat Tarkovsky steeds weer op je scherm weet te toveren is sowieso al 4 sterren waard. Die lange rustige shots zonder te knippen met vele personages in beeld is steeds weer een kunstwerk opzich. Alles gemaakt met zoveel gevoel voor detail, alleen die scene in het bos al met die kaarsen in het water, prachtig.

Als de tijd rijp is dan ga ik deze nog eens bekijken, nu eerst het andere werk van Tarkovsky .

Na Stalker en Solyaris is dit mijn derde Tarkovsky en ook veruit de minste. Waar deze film wellicht wat toegankelijker lijkt te zijn dan die vorige twee, vond ik hier juist helemaal niets aan. De film duurt eindeloos lang en er gebeurt weinig boeiends. Ik sluit zeker niet uit dat de nodige symboliek (over het Christendom en de Russische samenleving in de Middeleeuwen) aan mij voorbij is gegaan, maar het maakte allemaal hoe dan ook maar weinig indruk. Over het titelpersonage kom je bar weinig te weten en het is hoofdzakelijk een aaneenschakeling van niet bijster interessante hoofdstukken. Niet een film die ik snel nog een keertje op zal zetten.

Te fragmentarisch om mij echt mee te voeren naar hogere sferen, zoals Solyaris dat nog niet zo lang geleden deed. Nog een halfje erbij om de laatste minuten.

De laatste Tarkovsky die ik nog niet zag (van zijn reguliere werk dan toch) en dat was hij al jaren. En dat is toch opvallend voor iemand die de beste man heel hoog heeft zitten, Volstrekt eigenzinnig regisseur waarvan er nooit een tweede is geweest, al is zijn invloed wel op veel plekken te zien. Niet in het minst deze film waarvan veel sporen zitten in met name latere Russische cinema.

Me vandaag in het kader van Vrijdag-grote klassiekerdag er dus toch eens aan gewaagd. Ben erg onder de indruk. Van de duizelingwekkende zeggingskracht van het geheel en de impact van diverse losse scenes. En begint voor mij al in het begin bij de scene waarin de Andrei en zijn reisgezelschap schuilen voor de regen. En dat gaat op meerdere plekken in de film door. Een scene van een intense schioonheid die je helemaal de film in zuigt.

In de film onderzoekt Tarkovsky de verhouding tussen. kunst, christendom en de Russische geschiedenis, maar zijn er ook legio spiegelingen met wat toen het heden was. En gaat het ook over vrijheid en onderdrukking. Het is ergens ook een soort van statement over waarom Tarkovsky een kunstenaar is.

Ik mag de andere Tarkovsky's wel weer eens herzien.

Gisteravond met mijn verjaardagscadeau aan de slag en dat betrof deze Andrey Rublev en daarmee de tweede top250er van de dag. Maar waar Buster Keaton met zijn The General een sterke indruk maakte mondde mijn tweede Tarkovsky, na het eveneens ongrijpbare Stalker, toch uit in een teleurstelling. Hoewel beter behapbaar dan Stalker had ik met deze stugge film ook weer veel moeite waarbij ik al op begin te kijken tegen Solaris die ik als top250er ook nog af moet werken.

Laten we wel stellen dat Tarkovsky gewaagde films durft te maken zoals we al in Stalker zagen waar dingen als Moedertje Rusland, de dictatuur, Tsjernobyl en de angst om je uit spreken kritisch en gelaagd benadert worden. En met Rublev is dat niet anders waar een bij tijd en wijlen hard en schokkend beeld woord geschapen van middeleeuws Rusland en een tijd lang verboden was en als ik het goed begrijp het land uit gesmokkeld werd. Toch komt een karakter beeld van Rublev zelf niet van de grond en zal dit ook niet het doel geweest zijn omdat men niet veel schijnt te weten van het leven, het karakter en de hersenspinsels van de beste Iconen schilder ooit. Maar opzich is het niet een issue dat de film gebruikt wordt als voorbeeld van het leven in Rusland dan dat we een accurate schets van Andrey Rublev krijgen.

En het is wel wat dat leven in een verscheurd Rusland, rivaliserende vorsten, de Mongoolse en Tartaarse invasies, vuil spel en de versplintering van de religieuze opvattingen met iedereen die een kant opwaaiert en vooral een verlies in geloof en rechtvaardigheid in de hand werkt zoals het geval is bij Rublev zelf. Onderweg met een aantal metgezellen lijkt de film toch vooral een mystiek soort religieus- filosofische reis te zijn naar een volgende klus onderweg geconfronteerd met het harde en sombere leven van die tijd. Inzet blijkt het aanbod een kerk te komen schilderen in Moskou waar in eerste instantie de nodige haat en jaloezie speelt onder concullega. Vlammen doet het geheel geen moment die eerste hoofdstukken waar Kirril en Andrey helaas nogal op elkaar lijken, het regelmatig de vraag is wie wie is of wie er nu aan het woord is. Iets dat mij ook al parten speelde in Stalker. De film vervolgt zich daarna in beelden die soms iets hebben van een droom, tevens nachtmerrie-achtig zijn, en waar bijzondere rituelen en grofheden getoond worden. Zoals reeds gezegd, leven in Rusland circa 1400 is geen sinecure. Wel is duidelijk dat Rublev zichzelf snel in spagaat terug vindt omtrent zijn werk waar zijn overtuiging afneemt en de man duidelijk zoekende is omtrent geloof en de inhoud daarvan, iets dat maar al te begrijpelijk is met de getoonde beelden.

De film vervolgt zich op tragische wijze in de zoektocht naar antwoorden en het vrijwillig gekruisigd worden is daar een uitstekend voorbeeld van. De interesse trekt daarna weer een beetje aan met de grootschalige invasie waar het bidden tot God een futiliteit lijkt in dit verscheurde en chaotische land. In ieder geval helpt het Rublev zelf niet verder die zowel zijn eigen talent probeert te begrijpen als de betekenis achter zijn werk. Toch wordt hij alleen maar geconfronteerd met dood, verderf, marteling, hongersnood op de koop toe en het algemene beeld dat een leven in Rusland weinig waarde heeft. Het beeld van de film is dan wel duidelijk rond het karakter opzoek naar betekenis in een wereld van moord, doodslag en ellende en daarmee eigenlijk ook nog wel een actuele boodschap bezit want het is nog steeds gissen wat voor goeds God of godsdienst nu eigenlijk brengt in een wereld die nog altijd in rep en roer is. Fraai en groots zijn de beelden van de invasie en mag de creatie van de klok ook nog best even benoemd worden.

Tarkovsky doet niet aan gemakkelijke films blijkt wel weer met deze Andrey Rublev die gegarandeerd is van mooie settings, een grootse opzet, veel figuranten en een bij tijd en wijlen prima soundtrack. Al denkende en lezende op het internet valt de film wel steeds verder op zijn plek maar een zware, stugge en taaie oefening was dit zeker wel. Maar opgeven doe ik nog niet en verwacht ik dat ik op termijn zeker nog wel een keer voor deze film ga zitten. Toch zit er in eerste instantie niet meer dan drie sterren in voor nu.