Mysterious Skin (2004)

Omdat ik vanavond per se Match Of The Day wil zien heb ik hem vanmiddag al gedownload en zojuist gezien. Een mooie ingetogen film met zo nu en dan scénes die niet iedereen zal waarderen, maar dit vond ik al met al nog wel meevallen.

Levitt acteert superbe en sowieso een geweldige cast. Prima soundtrack. Film keek vlot weg en heeft me geboeid.

een bizar walgelijk goeie film!!

Een meeslepende film die de volledige tijd boeit en je als verstomd achterlaat. Dit is mijn mening na het kijken van deze film.

Je ziet de bodem van het zwarte gat (op de plaats waar Neils har zou moeten zittent) aan het eind van de film.

Ongeloofwaardig, te afstandelijk en onnodig schokkend. Verder zijn de acteerprestaties wel in orde. Blijven kijken lijkt de moeite maar tegen het einde van de film blijkt dat toch wat bedrog te zijn.

Net als het levensverhaal van heel wat kinderen in de wereld......

‘je wordt als kijker mee genomen in dit aangrijpende verhaal je zou zo denken dat het echt is’

Het scenario is echt goed bedacht en ook goed uit gewerkt maar buiten dat is het ook een erg sterk scenario die pakkend is naar de kijker van de film. De casting is goed verzorgd en het acteer werk is even overtuigend als de film voornamelijk Joseph Gordon-Levitt was erg goed in zijn rol en kwam ook overtuigend over net als Brady Corbet en de rest. De film heeft ook een luchtig moment en dat is dat het geen door lopend verhaal heeft, want de film springt altijd zwart over naar de andere scène en dat maakt de film ook erg luchtig.

De film is zo goed dat zelfs de schokkende scène’s erg overtuigend zijn en dat kan voor rillende momenten zorgen ook de muziek werkt hier goed op door maar om een verhaal kort te maken deze film is erg aan grijpend en is ook erg sterk. 4,5*

Als je hun verhaal wil vertellen, dan liefst niet op een ongeloofwaardige, te afstandelijke en onnodig schokkende wijze.

Deze film deed me soms wat aan Requiem for a Dream denken. Die lijdt aan gelijksoortige kwaaltjes.

Dat is dan je persoonlijke ervaring met deze film en zeker niet de mijne.

Ik vond hier niets overdreven aan en uit gesprekken met vrienden en kennissen heb ik begrepen dat het voor enkelen (en volgens mij voor meerderen) minstens zo erg is als hier is uitgebeeld, zo niet nog veel ernstiger.

Voor mij dus geloofwaardig en niet onnodig schokkend en daarbij representatief voor ervaringen van mensen.

Te afstandelijk vond ik het ook zeker niet, ik vond het verhaal zoals het verteld is behoorlijk roerend.

Toch logisch dat ik mijn mening over de film geef. Niet de jouwe.

Ik vond het schokkend, afstandelijk en bijna niet te geloven, wat je zei over de vorm (inhoud?) om 12.45u. Vandaar mijn reactie(s).

Maar goed, ieder zijn mening.

Inderdaad.

Intrigerende film, hoe mensen op verschillende manieren met het zelfde om moet leren gaan. Dat lijkt ook hier met de reacties parallel te lopen.
Overigens vond ik de scène met de aids patiënt hartverscheurend en immens menselijk. Geweldige scène die er met kop en schouders bovenuit steekt.

Wat ik heel moedig vind aan deze film is dat de film de de aantrekkingskracht die de coach op Neil heeft durft te laten zien en hoe de coach daar misbruik van maakt. Die dimensie kom je zelden in dit soort verhalen tegen en maakt het verhaal een stuk aangrijpender en complexer.

Vind de vergelijking met Requiem For A Dream (wat ik om heel andere redenen ook een goede film vind) overigens ook erg misplaatst.

Ik vergelijk die films op zich dan ook niet behalve één aspect; gebrek aan emotionele diepgang gemaskeerd door platvloerse schok-elementen. Het suggereert diepzinnigheid, maar het is diep- noch fijnzinnig. Twee karikaturen worden opgevoerd en op zijn ergst ontaardt het in een kermis van expliciete beelden. Ik vind dat eerder het exploiteren van een complexe problematiek dan een moedige poging die onder de aandacht te brengen.

Gebrek aan emotie? Schok elementen? Expliciete beelden? Ik weet niet welke film jij gezien hebt, maar ik zag juist het tegenovergestelde.

Nee. Gebrek aan emotionele diepgang. Beter lezen ajb.

Gebrek aan emotionele diepgang? Schok elementen? Expliciete beelden? Ik weet niet welke film jij gezien hebt, maar ik zag juist het tegenovergestelde.

Alsjeblieft.

Een gebrek aan wat-dan-ook 'maskeer' je natuurlijk niet met schokkende elementen (die hier ontegenzeggelijk aanwezig zijn), dus is het de vraag of er naar een dergelijke emotionele diepgang wordt gestreefd. Het lijkt mij meer een to-the-point vertelling van gebeurtenissen, punt. De zogenaamde 'karikaturen' kan ik niet keihard bevestigen noch ontkennen; ik heb me wel laten overtuigen van het idee dat de gebeurtenissen en personen an sich - buiten welke manier van filmen dan ook - realistisch zouden kunnen zijn - ik blijf dan maar even voorzichtig.

En ook maar even beetje gesnuffeld:

''According to psychologist Richard Gartner, the novel Mysterious Skin is an uncommonly accurate portrayal of the long-term effect of child sexual abuse on boys.'' Bron

''The film has been the subject of some controversy in Australia, where the Australian Family Association requested a review of its classification, seeking to have the film outlawed due to its depiction of pedophilia. They suggested that the film could be used by pedophiles for sexual gratification or to help them groom children for sexual abuse.'' en ''The controversy is referenced in a review excerpt from the Sydney Morning Herald on the Region 4 DVD that reads: "How anyone could have wanted it banned is beyond me". Bron

Een aantal trivia op Imdb geven me ook de indruk dat er niet gestreefd werd naar effectbejag dan wel exploitatie:

''To prepare for his role, actor Joseph Gordon-Levitt spent a week visiting cities and towns in Kansas where the book is set. Scott Heim, author of the original novel, guided him around the locations and had him meet the actual people on whom the characters are based.''

''Each of the youths in the film is based in part on the life of Scott Heim, the book on which the film is based. Scott claims to have seen a UFO with his family, excelled in school and lived with his single mom after a divorce (like Brian), he announced baseball games (like Neil) and his infatuation with cosmetics and British goth pop made him the subject of death threats (like Eric).''

Of het dan voor de kijkers wel of niet zo overkomt, blijkt een tweede.

Misschien niet. En dat stoort mij als het over een delicaat onderwerp gaat als dit.

Over het maskeren, dat bedoel ik als volgt: Het is niet moeiijk om met een film de kijker met bepaalde beelden een stomp in de maag te geven. Deze opgewekte emoties kunnen dan diepgang suggereren, terwijl die er emotioneel niet hoeft te zijn.

Bedankt voor je reactie overigens. Eentje waar ik wel wat aan heb.

Weet niet wat er nou zo expliciet aan was behalve wat blote ruggen. Schokkend was feitelijk alleen de verkrachting met geweld. Al het andere is suggestie. Dat dat hard binnen kan komen bestrijd ik niet, maar maak je een film over dit onderwerp ontkom je daar niet aan. Ik vind het een beetje vreemd om daar een film op af te rekenen.

Op de pagina van wiki vond ik nog een link naar een interview met Araki.

Was it challenging dealing with the subject matter around the children in the cast?

It was a challenge and it was not a challenge in a way. The young kids in this film – eight year-olds Chase Ellison and George Webster – their performances are so amazing. There’s so much nuance and so much feeling in their little faces. The weird thing about their performances is they didn’t read the whole script. They were just acting scene to scene, moment by moment, and they didn’t know what the context of the movie was. We protected them from what the movie was about – they didn’t know the storyline about the coach. They were just acting in their little m o m e n t and I gave them the simplest of directions.

Ik heb hier toch serieuze bedenkingen bij en het lijkt me best mogelijk dat deze jongens zich bedrogen gaan voelen als ze op latere leeftijd de film zien. Naar mijn mening zijn zij een beetje slachtoffer. En ik stel mij ook de vraag welke ouders hun kinderen in zo'n film laten acteren. Of wisten die ook van niks?

[Nu offline helaas, volgende keer verder!]

Ik wil zeker niet beweren dat soortgelijke reacties van slachtoffers onmogelijk zijn. Daarin zit 'm voor mij de ongeloofwaardigheid niet. Wel in hoe deze in de film geportretteerd worden en hoe de verhalen van beide uitersten in één verhaal verweven zitten.

Daar was ik al bang voor. Dat je dat koppelt aan Requiem kan ik me nog wel voorstellen, dat is een nogal groteske film. Ik zou dat bijna een opera durven noemen. Een soort rollercoaster waarbij je steeds een schepje meer krijgt.

Maar bij deze film zijn we het dan ontzettend oneens. Ik vind dit een psychologisch veel complexere en gelaagdere film dan Requiem.

Ik vind het thema psychologisch erg complex en gelaagd. Des te spijtiger dat de film zich voornamelijk op uiterlijkheden richt. Met meer fijngevoeligheid had er een betere film in gezeten. Volgens mij natuurlijk.

Over de vergelijking met Requiem for a Dream ben ik het eens. Maar nogmaals, ik vergeleek de films op zich niet. Het ging meer om een associatie door dat gebruik van schok-elementen gepaard gaand met een naar mijn mening gebrek aan emotionele diepgang wat de benadering van het onderwerp betreft.

'Kga me er eens in mengen. Ik zie namelijk nergens in deze film dat scenes (die, toegegeven, heftig zijn) zijn gebruikt om een schok-effect te bewerkstelligen. Ik zie een zeer moedige en open manier van communieren van een boodschap over de gevolgen van pedofilie voor twee jongens die daar vervolgens volstrekt anders mee omgaan. Dat de film zich voornamelijk op uiterlijkheden richt vind ik ook niet waar. Er is juist erg veel aandacht voor die gevolgen en wat dat met de gevoelens van de slachtoffers doet. De een is hyper-gevoelig geworden en de ander volledig afgestompt. De een gaat op een zoektocht naar de waarheid, de ander wordt middels de verkrachting met de feiten uit zijn verleden geconfronteerd.
Dat Araki ervoor heeft gekozen een aantal scenes zeer explicite in beeld te brengen zie ik niet als een streven naar schok effecten, maar om de rauwe waarheid ondubbelzinnig in beeld te brengen. lovenswaardig, wat mij betreft en de enige juiste manier om de potentiele schade van pedofilie aanschouwelijk te maken.

Helemaal eens met de voorgaande reacties van Driello en starbright boy.

Het enige dat 'tegen' Araki zou kunnen pleiten is (een deel van) zijn oeuvre waarin SCHIJNBARE oppervlakkigheid middels bubblegum-kleuren en dito karakters de boventoon voeren: Kaboom, Splendor, Doom Generation, etc

Schijnbaar, omdat uit interviews en de rest van zijn oeuvre dat veel minder bekend is (Living End, Three Bewildered People, Totally F*cked Up) ik Araki niet van platvoersheid zou willen betichten en dat ook zeker niet in doorklinkt. De kwetsbaarheid van adolescenten die worstelen met (homo)seksualiteit is altijd al onderwerp in zijn films en zijn benadering komt voort uit een persoonlijke drive.

Mysterious Skin vind ik een synthese van die twee stijlen, waarbij Araki de weg naar een groter publiek heeft gevonden doordat hij een consistentere (degelijker, meer traditionele) film heeft gemaakt - als je het afzet tegen de rest van zijn werk.

Zeker een van de meest interessante Amerikaanse regisseurs.