Iron Maiden: Flight 666 (2009)

Iron Maiden: pioniers van de Heavy Metal en zonder twijfel één van de grootste groepen ter wereld

Als ode aan hun jonge fans en de legendarische World Slavery Tour besloot Maiden vorig jaar één van de meest ambitieuze tours uit heel hun carrière te plannen. De band, de crew, het equipment en een Boeing 757 genaamd Ed Force One. De Somewhere Back in Time tour was begonnen. Dan werd er besloten om er een documentaire over te draaien en Iron Maiden: Flight 666 was geboren. Gisteravond was het de première in een uitverkochte zaal en Metalfist zat samen met zijn broer en een paar 100 andere metal fans vol verwachting.

Die verwachtingen werden sowieso waargemaakt. We krijgen een mengeling van livebeelden van de concertreeks afgewisseld met beelden van die hard fans, en dan bedoel ik echt die hard zoals de Colombiaanse priester... Ondertussen worden er ook nog interviews afgelegd met heel de Iron Maiden band en crew, de ene wat spraakzamer dan de andere. Al snel wordt ook duidelijk hoe hard de band op elkaar is ingespeeld en aaneen hangt maar toch ook soms hun vrije momenten moeten hebben, weg van alle drukte en vooral weg van elkaar. De film bevat ook veel humor, vooral Nicko McBrain (de drummer) was op sommige momenten hilarisch.

Scot McFadyen en Sam Dunn doen hun werk om alles zo overzichtelijk mogelijk te houden wel goed al werd er op het einde wel teveel hetzelfde trucje gebruikt. Nieuw land, nieuw nummer, aankomst aan het hotel, hysterische fans en zo terug opnieuw. Maar wat ik het spijtigste van heel de zaak vind is dat er geen plaats is voor heel Europa. In mezelf zat ik toch heel de tijd te hopen op beelden van Maiden die op Graspop de boel deden ontploffen maar blijkbaar is er alleen maar gekozen voor de echt speciale podia zoals in India waar het podium gemaakt was van Bamboe!

Als fan van Iron Maiden is dit gewoon een must en zeker op groot scherm is dit echt geweldig. De documentaire verveelt niet, bevat een geweldige tracklist en mooi geschoten beelden.

Dikke 4* en een documentaire die ik direct zal kopen wanneer ze op DVD komt.

Enorm hard genoten van deze Maiden documentaire op het grote scherm, vooral op audiovisueel vlak. Digitaal beeld is haarscherp en vooral het geluid was onwaarschijnlijk, ik kan eerlijk zeggen dat ik Maiden nog nooit zo perfect gehoord heb als vandaag (en ik heb ze ècht live gezien, dus dat wil wat zeggen). De documentaire is vrij grondig op zich (de eerste ooit die van buitenaf gemaakt wordt) en zorgt vooral voor een aangenaam kijkstuk: veel informatie afgewisseld met geniale humor en de meest bizarre fans van de wereld. De twee hoogtepunten: een priester met 162 Maiden tatoeages, waarvan één de Piece of Mind Eddie die met kettingen vasthing aan zijn tepels en navel, en als hij zijn romp bewoog leek het alsof Eddie wou ontsnappen. Of de ruige Zuid-Amerikaan die nadat hij Nicko's drumstokje vangt 2 minuten lang weent als een klein kind.

Het beste aan de film is dat hij duidelijk weergeeft waarom Maiden zo gerespecteerd wordt, ik heb de halve film met kippenvel gezeten en ben nooit zo trots geweest dat ik een Maidenfan ben. Het is zeker geen typische fanfilm, het duidelijkste punt is dat een vriendin die meeging eerst totaal niet geïnteresseerd was in Maiden en nu mijn totale devotie beter begrijpt en zelf curieus is geworden naar de muziek. Een film die iedereen gezien moet hebben of door een fan naar toe moet gesleurd worden, denk alleen dat het iets minder overtuigend zal zijn op de gemiddelde homecinema, maarja. Enorm hard genoten en qua beeld/geluid de beste cinema-ervaring ooit.

Aanrader voor elke Maiden-fan. Ik heb Iron Maiden ondertussen 6x live aan het werk gezien en het is fantastisch om te zien hoe het leven "on the road" er aan toegaat. Maiden brengt na (bijna) elke tour een DVD uit met een concertregistratie. Deze zijn allemaal geweldig maar je wilt meer van je helden zien en deze docu. geeft het prachtig weer. Ze gaven al een kijkje achter de schermen op de Rock in Rio-DVD maar dit is de eerste tour met een eigen vliegtuig, langs zoveel werelddelen/landen/fans. Prachtig en een absolute MUST voor iedere metalliefhebber.

Onderhoudende tourdocumentaire over mijn jeugdhelden, het altijd sympathieke Iron Maiden. De beperkte opzet van het geheel zorgt voor flink wat herhaling qua structuur en na verloop van tijd wordt alles nogal voorspelbaar, maar de band is goed in vorm en het is leuk om een aantal vergeten krakers weer langs te zien- en horen komen. De interviews en sfeerimpressies zijn ook de moeite waard. Meest fascinerende aspect is de opzet van de ambitieuze tour- het rondvliegen van de band, crew en apparatuur in één vliegtuig, Ed Force One. Met uiteraard zanger Dickinson als piloot.

Prachtige road movie van misschien wel de meeste sympathieke Metal Band ter wereld. Ook altijd geweldig de humor van Nicko McBrain (als ik hem zie moet ik altijd denken aan Dolph Lundgren). Best wel een indrukwekkende film deze. Ook wel grappig dat het geregisseerd is door Sam Dunn van wie ik afgelopen week de documentaire "Metal: A Headbanger's Journey" heb gezien.

De heren van Iron Maiden zijn inmiddels een jaartje ouder maar ze spelen nog steeds zeer gepassioneerd als in hun begin jaren en met Bruce Dickinson (top dat hij zelf ook het vliegtuig bestuurde ) hebben ze natuurlijk een geweldige zanger maar ook een geweldige persoonlijkheid in hun midden (de andere leden trouwens ook wel). Ze zijn ook nooit van muziekstijl verandert wat je wel regelmatig ziet bij Metal Bands die ook een dagje ouder worden (met als dieptepunt misschien wel "Paradise Lost" hoewel die al veel eerder van stijl veranderde). En Steve Harris ziet er nog steeds hetzelfde uit als in het begin

Al hun grootste en bekendste hits zijn te horen in deze road movie.

Ik heb alle reguliere platen van Iron Maiden in huis en luister nog liever naar het solowerk van Bruce Dickinson. Verheugd zag ik dat Canvas deze docu uit ging zenden maar na het zien kan ik toch niet anders dan een beetje teleurgesteld zijn. Alle bandleden komen aan het woord, de muziek is uiteraard prima en de concert opname zijn ook prachtig maar wat toch wel zwaar voor mij weegt is dat de film weinig nieuws heeft te bieden.

De onderlinge verhoudingen van de bandleden komen nauwelijks aan de orde en een echt diepte intervieuw is nergens te bekennen. Daarnaast kan ik Sam Dunn niet meer horen of zien. In de documentaire A Headbangers Journey trapte hij ook al de ene open deur naar de andere in en blonk hij vooral uit in kritiekloze heavy metal propaganda. Nu is daar niets mis mee maar ergens hoopte ik toch op meer. A Headbangers Journey was iets beter maar deze Maiden docu is zeker niet onaardig.

Documentaire is een wat groot woord voor een bijna 2 uur durende tourregistratie gemaakt door een stel onvervalste fanboys. Maar goed he... 112min Iron Maiden (met Bruce uiteraard!) mij hoor je dan niet snel klagen

Film bewandelt telkens hetzelfde stramien; Vliegen, gein trappen, uitzinnige fans, interviewtje en rocken maar weer. En zo land in land uit. Goed het vliegen gebeurt door Bruce zelf, ik geloof best dat het grappige lui zijn waar je een aardige pint mee kan weg drinken in de pub en de fans zijn soms nog een grotere bezienswaardigheid dan de band (die Braziliaanse priester ). Wellicht dat na 30 jaar spelen er niet ontzettend veel nieuws onder de zon te melden is maar als de mannen het podium betreden doet dat allemaal niet meer ter zake. De muziek van Iron Maiden staat als een huis en het plezier en de overtuiging waarmee de heren avond na avond spelen spelen komt me oprecht over.

Beetje gemiste kans wellicht dat de band niet echt met de billen bloot gaat. In andere rockdocu's zoals Some Kind of Monster (Metallica) of En of the Century (Ramones) gaat het er een stuk pittiger aan toe en worden de vuile vieze rauwe randje van de Rock and Roll minder gemeden. Mijn Vriendin die absoluut niets, maar dan ook echt niets, met Metal heeft zat met een half oog mee te kijken en plaatste de opmerking; 'Goh, wat een aardige mannen zijn het toch eigenlijk'. Ik bedoel maar...

Afijn, wat de docu tekort schiet in het voorhouden van een spiegel wordt toch wel weer goed gemaakt door de geweldige registratie van tal van Maiden klassiekers.

Geen kans tot vervelen gehad.

3.5*

Grappig hoor, die ouwe rockers. Het zijn echt van die droge Engelse types en het is best leuk om ze een klein beetje te leren kennen. Het lied "Always look on the bright side" is een uitstekend gekozen titelnummer. Nog steeds zetten ze erg coole en energieke shows neer.

Veel beelden zijn te zien van het reizen tijdens de tours en wat interviewtjes met bandleden en gesprekken onderling in bijvoorbeeld kleedkamers en in het eigen Iron Maiden vliegtuig.

En het is genieten van de muziek natuurlijk Verder staan overal uitzinnige fans op ze te wachten.

Men reist van locatie naar locatie, dus er zijn wel wat zich min of meer herhalende gebeurtenissen in deze docu verwerkt. En ze leiden best een erg net leven zo te zien

Dit lijkt mij wel een hele leuke docu voor de fans.

Veel bands hebben ongeveer hetzelfde on the road-leven als weer vele andere bands. Ook Iron Maiden is hierop geen uitzondering. Blijkbaar hebben bands de ideale manier gevonden om te kunnen touren zonder elkaar de hersens in te slaan. Of de hersens van anderen. Of ze zijn gewoon ouder en wijzer geworden. Met huisje, boompje, beestje. Dan hebben bands misschien ook minder behoefte om zichzelf te bewijzen, met of zonder haantjesgedrag.

Deze documentaire, wat ik overigens ook wel een zwaar woord vind, laat precies zien wat ik had verwacht. Er gaat veel aandacht naar de fans, en uiteraard zijn ook nu de fans in Zuid-Amerika het wildste. Hoewel ik het publiek overal wel enthousiast over vind komen, maar dat komt misschien omdat ze de juiste nummers uit de setlist hebben gevist.

Het blijft een raar gezicht om fans, rijen dik, voor een hotel te zien schreeuwen. Ik denk dat ik als nuchtere Hollandse, net als deze Engelse band, dat simpelweg niet in mijn bloed heb. Maar het is wel een geinig, voor even. Het zou wel handig zijn als tour managers Zuid-Amerika vervolgens precies gaan plannen als de band wat adrenaline nodig heeft. En wat landen in bijvoorbeeld Europa als ze willen chillen daarvoor of daarna. Wat de band het prettigst vindt.

Verder ook veel filmmateriaal van de concerten zelf. Leuk voor de echte fans, ik had liever gezien dat de documentaire wat dieper in zaken was gedoken. Want eigenlijk heb ik hier niets van geleerd. Het opvallendste was nog dat Bruce, de leadzanger, zelf piloot was voor deze tour. Hij maakt het daardoor ook voor zichzelf weer een nieuwe uitdaging. Want verder zit alles wel goed met Bruce en de rest van de band, heb ik het idee.

3*

"Look boys and girls, this is what it's like after a gig in a van: we postmortem the gig for about ten seconds, make apologies to one another, and then we argue about ice cream vans and stuff.”

Iron Maiden is mijn meest favoriete band ooit, en dat zal het ook voor altijd blijven als het aan mij ligt. Ik ben opgegroeid met deze gasten, zoals velen die fan zijn van de muziek en je merkt dat Maiden ook constant de nieuwste generaties weet te charmeren, iets wat je ook terug ziet komen in deze docu. Een erg leuke documentaire, die ik eigenlijk meer wou kijken omdat ik afgelopen dinsdagavond bij hun concert in de Ziggo Dome te Amsterdam ben geweest, wat wederom weer een magistraal concert was, ook anno vijftien jaar later na deze documentaire weet de band toch waanzinnige shows neer te zetten.

Toch is het niet zo heel spannend wat je ziet, we volgen namelijk de band op hun voor destijds grootste tour die ze hebben gedaan, en ook direct de eerste met hun eigen Boeing vliegtuig de ‘Ed Force One’, refererend naar hun mascotte naam ‘Eddie’, die je ook nog eens meermaals op hun kleding ziet en over het podium ziet verschijnen. Daarnaast krijg je een kleine inkijk op hun leven buiten de optredens om, de rust momenten en hoe ze eigenlijk met elkaar over weg moeten om in een rap tempo en druk agenda een aantal topshows te geven.

Toch vond was voor mij, een die-hard Iron Maiden fan niet veel nieuws te vinden. Het is dat het echt mijn favoriete band is waardoor ik ook wel erg geïnteresseerd naar deze docu heb gekeken. Ook leer je de band-members en crew kennen, al hebben ze allemaal maar korte momenten voor wat nodige informatie. Hoe is die persoon? Hoe denken ze over elkaar maar voornamelijk, wat voor respect hebben ze voor elkaar, en dat is dan wel weer weg mooi om te zien. Ze hebben allemaal hun eigen manier van leven, hun eigen manier van omgang met elkaar en hun eigen manier van ervaren van het concert en alles er om heen.

De docu is vrij snel voor bij, in mijn ogen mag het nog veel langer omdat ik toch wel zo geïnteresseerd ben in deze gasten. Nicko (de drummer) vind ik toch wel mijn favoriete bandmember, niet omdat ik zozeer een echte drum fan ben (ik ben meer van de gitaren) maar, meer door zijn humor en de droogheid die hij uitstraald met zijn opmerkingen wat het voor mij deden.

Sam Dunn is bij mij wel bekend. Ik ken hem o.a. door zijn YouTube account en programma waar hij ook verschillende metal nieuwstukken, bands en andere zaken bespreekt en ook zijn docu Metal: A Headbanger's Journey vond ik erg interessant.

Ik vond het een fijne docu die ik echt heel erg leuk vond om te volgen, dat deed me wat dat betreft ook wel heel erg goed. Ik had het allemaal wat stugger verwacht, wat eigenlijk totaal niet zo was. Leuk en interessant.