The Song Remains the Same (1976)

Niet wat ik had verwacht maar wel de moeite

Ik ben pas sinds een tijd geleden fan geworden van Led Zeppelin. Hun eerste 4 albums ken ik praktisch vanbuiten dus een dvd kon niet uitblijven. Met hoge verwachtingen begon ik aan The Song Remains the Same maar vanaf de fantasierijke openingsscène bekruipt me het gevoel dat dit een 'speciale' dvd gaat zijn en laat ik het nu juist niet hebben met speciale zaken.

Visueel is het allemaal wel echt prachtig en dan heb ik het niet alleen over de show zelf maar ook de animaties en de tussenfilmpjes zien er zeer mooi uit. Het is alleen spijtig dat de muziek samen met de filmpjes niet goed wordt gecombineerd. Zo wordt bijna heel Heartbreaker, wat één van mijn favoriete Led Zep nummers is, compleet verneukt door er een interview met de manager tussen te smijten over het geld dat is gestolen tijdens de tour. Soms draait het gelukkig dan wel goed uit zoals Bonhams race filmpje bij zijn magistrale drum solo van Moby Dick.

Qua documentaire is The Song Remains the Same niet echt voldoende. Het gaat meer over de organisatie van de concertreeks en het gestolen geld dan over Led Zeppelin zelf maar dit is op zich geen enkel probleem doordat de dvd een ander zeer sterk punt heeft, een groep die echt wel weet hoe ze een stevige live performance moet neerzetten. Zo is de versie van Stairway to Heaven één van de mooiste versies die ik heb gezien maar ook de twee beukende openingsnummer Black Dog en Rock & Roll mogen niet vergeten worden.

Wie een diepgaande documentaire verwacht, zoals ik eigenlijk, komt hier bedrogen uit maar dat neemt niet weg dat de film een aantal mooie hoogtepunten bevat zoals een 30 minuten durende versie van Dazed And Confused (met een cool tussenstuk van Jimmy Page die zijn gitaar met een strijkstok bespeelt) en de drumsolo van Bonham tijdens Moby Dick. Het is alleen jammer dat je sommige mooie concert stukken alleen maar kunt horen doordat er ondertussen filmpjes over de groep hun leven wordt tussen gemonteerd.

Dikke 3.5*

Puike registratie van Led Zeppelin's optreden in Madison Square Garden in 1973.

Led Zeppelin is een van mijn favoriete Rockbands aller tijden, en wat je hier ziet toont ook waarom.

Robert Plant is een van de beste rockzangers ooit, en heeft een fenomenale stem, Jimmy Page is een gitaarvirtuoos bij uitstek en dat bewijst hij hier ten volle, John Paul Jones is de onmisbare schakel van de groep en John Bonham is de drummer die in het nummer Moby Dick een staaltje van zijn kunnen ten toon spreid.

Toch is deze DVD niet het beste wat ik ooit van Led Zeppelin heb gezien, de filmpjes tussendoor doen niet veel ter zake en zijn soms zeer slecht geplaatst, zodat ze hinderlijk zijn voor het optreden zelf.

Van een filmpje was ik dan wel zeer opgetogen, en dat was tijdens de drumsolo van de helaas te vroeg overleden John Bonham.

Daarin zie je zijn zoontje even op de drums bezig, het zou datzelfde zoontje zijn dat vele jaren later zijn vader zou vervangen tijdens het reunieconcert van Led Zeppelin in Londen.

Voor de Led Zeppelin fans is deze DVD wel iets om te zien en te hebben, al was ik zeker niet tevreden over het geluid van deze DVD, die maar een 2.0 stereo is, een groep als Led Zeppelin kan je beter verwennen met een 5.1 surround !!

Concertregistratie is goed, filmpjes zijn banaal. Wie Led Zep live wil zien kan beter How the West was Won aanschaffen.

Ik heb 'm op Blu-Ray (met 5.1 geluid), maar doe mij maar The Who.

appels en peren...

't is zeker 'n film voor de fans, hebbedingetje die niet mag ontbreken, maar ook weer niet magistraal.

En met How the West was Won hoef je 'm ook niet meer voor de live-optredens te kopen, want die interviews tussendoor zijn inderdaad tenenkrommend!

Hier had ik nog niet op gestemd.

De fantasie beelden vond ik niet erg mooi gedaan, maar het concert was gewoon goed.

Volle punten voor de muziek, maar die film was gewoon bagger.

http://cfs3.tistory.com/upl...

Koop gewoon deze. Geen onzin maar muziek in de allerbeste kwaliteit!

Wat jammer van die filmpjes tussendoor want wat Led Zeppelin hier op het podium laat zien is groots, overweldigend en adembenemend! En het is niet alleen pure rock met heftige gitaren en beukende drums, ook folk met akoestische snaarinstrumenten en symfo met ijle Mellotron (door de veelzijzige bassist John Paul Jones). Led Zeppelin was in de jaren '70 de meest optredende en meest verdienende rock band (meer dan The Who en The Rolling Stones), hier zie je wat een 'powerhouse' en 'unit' Led Zeppelin is, ze staan als een huis, weten het publiek te vermaken. Vooral boegbeeld en zanger Robert Plant, wat een stem en wat een uitstraling, Mick Jagger is er een onzeker pubertje bij! Ze spelen ook nog eens gedreven en vakkundig, vooral de versies van Since I've Been Loving You (intense en dynamische blues), Dazed And Confused (Jimmy Page gebruikt gitaar als viool), Stairway To Heaven (mooie veelzijdige split creen van Page) en Whole Lotta Love (lekker psychedelische ondertoon) zijn uitstekend. Maar nogmaals, wat jammer van die filmpjes tussendoor (elk bandlid mocht zijn fantasie botvieren in film vorm), die zijn nogal warrig of gewoon saai waardoor je hetzelfde gevoel krijgt als je biertje dood slaat. Ook het geouwehoer over dat geld is te langdradig. Hierdoor heb ik gemengde gevoelens over The Song Remains The Same en laat ik deze docu tegenwoordig zelfs links liggen omdat de 2-dvd box set How The West Was Won (concerten 1970-1979) veel beter en uitgebreider is!

Led Zeppelin is een van mijn favoriete bands. De filmpjes tussen het optreden door zijn kunstzinnig, maar soms wat verkeerd geplaatst. De montage had beter gekund. Verder bewijst dit document wel wat een mythische band Led Zeppelin is. De live Concert stukken zijn geweldig, en tonen aan hoe goed Zeppelin was op de buhne. Live waren ze een knalact, maar ook op de albums slaagden ze in hun muzikale missie. Als documentaire redelijk geslaagd. Ik geef hem 4 Sterren. Al zijn die grotendeels voor de ongeevenaarde goede muziek.

Led Zeppelin is een fantastische band, waardoor deze docu mij als fan zeer bevallen is. De optredens van LZ zijn echt niet normaal hemels, echt jammer dat ik dat door mijn leeftijd nooit heb mogen ervaren.

Deze film pakt de Zep op een dieptepunt in hun bestaan, en voegt ook helemaal niks aan de legende toe, behalve wat quasie psychedelische beelden.

Dit is alles waar tegen punk zich afzette (en in dit geval terecht).

Zep (en zeker de eerste drie platen) was een legende, maar in 76 lag t redelijk op zn kont, en deze film doet dr alles aan om dat duidelijk te maken.

Wil je de Zep echt zien, dan moet je gewoon de dubbel dvd Led Zeppelin uit 2003 aanschaffen.

Die heeft ook wel beelden van dit debacle, maar dan heb je in ieder geval een mooi overzicht van waar de Zep voor stond.

Zojuist weer eens bekeken, vooral tweede helft goed te pruimen.

De rommel tussendoor is niet om aan te zien.

Concert is geweldig, maar Plant tussendoor op zijn paardje...

Led Zeppelin is al jaren lang een van mijn favouriete bands maar ik had Song reamains the same nog nooit gezien. Deze rockumentarry staat bekend als een van de beste muziek docus ooit. Voor wat betreeft de beelden van het concert en 'behind 'stage' kan ik dat begijpen, maar die beelden tussendoor....alsof je naar stukjes uit een aflevering van Floris zit te kijken. En het is extra vervelend als je juist eens wilt kijken hoe Page de solo's en rifs speelt..... Twee scores dan, een 4,5 en een 1maakt samen een 2,75 dus een 3 tje.

Hoe goed de muziek ook is, deze film heb je niks aan als je een documentaire verwacht. Je ziet in feite 95% van de tijd hoe Robert Plant een beetje staat te dansen en hoe Jimmy Page zijn gitaar bespeelt, leuk om te zien hoor, maar niet als je een documentaire verwacht.

Alles buiten het concert zelf is onnozele crap, maar als je Jimmy Page toch zo bezig ziet...

Man man, wat een baas.

Beetje flauw de film af te rekenen op je eigen (verkeerde) verwachtingen.

Staat toch omschreven dat het om een concertregistratie gaat?

Zeker, hij staat ongetwijfeld in mijn top 3 favoriete gitaristen, samen met Hendrix en Gilmour.

Superbe en vaak haarscherpe beeldkwaliteit op mijn Blu-ray uit 2007, niet alleen van het concert (Jimmy Page als jonge god) maar ook van de fantasiestukjes, hoe stupide die soms ook mogen zijn. Op de muziek is wat mij betreft weinig af te dingen, afgezien dan van de lengte van de improvisaties op Dazed and confused en Moby Dick, maar ach, dat is de tijdgeest. (Audio op de BR: Dolby TrueHD: English 5.1, Dolby Digital: English 5.1, en English 2.0.)

De film is bovenal een concertregistratie van de legendarische band die laat zien wat de band op het toppunt van hun roem op het podium leverde; eerlijk gezegd heb ik de magie van hun muziek altijd meer ervaren door hun studioalbums dan door hun livemuziek. De korte filmpjes, bestaande uit uiteenlopende fantasieën van de bandleden en gespeelde incidenten rondom het concert en die tussen en soms door de concertregistratie zijn gevoegd, slaan nergens op – wellicht beoogde men een Beatles-achtig effect maar ze missen het vroege koddig-charmante of het latere hallucinant-psychedelische van The Beatles’ filmpjes – en ondersteunen de muziek ook niet op een MTV-achtige manier. Dat is een gemiste kans want Led Zeppelin was niet alleen een lawaaiige bluesrockgroep met vier geweldige muzikanten die de sterren van de hemel speelden en zongen maar de band ontwikkelde ook een uniek geluid door folkinvloeden op te nemen die – net als Tolkien deed met zijn Lord of the Rings – een mythische sfeer oproepen die teruggrijpt naar voorchristelijke tijden toen de Vikingen onder meer de runen naar Engeland brachten of zelfs nog eerder toen de Kelten met een wereld vol geesten, tovenaars, reuzen en fabeldieren de Britse eilanden bewoonden. Maar die wereld wordt niet aangeraakt in de filmpjes, zodat de magie van het geluid van de band ook niet visueel tot uitdrukking wordt gemaakt.