The Song Remains the Same (1976)

Niet wat ik had verwacht maar wel de moeite

Ik ben pas sinds een tijd geleden fan geworden van Led Zeppelin. Hun eerste 4 albums ken ik praktisch vanbuiten dus een dvd kon niet uitblijven. Met hoge verwachtingen begon ik aan The Song Remains the Same maar vanaf de fantasierijke openingsscène bekruipt me het gevoel dat dit een 'speciale' dvd gaat zijn en laat ik het nu juist niet hebben met speciale zaken.

Visueel is het allemaal wel echt prachtig en dan heb ik het niet alleen over de show zelf maar ook de animaties en de tussenfilmpjes zien er zeer mooi uit. Het is alleen spijtig dat de muziek samen met de filmpjes niet goed wordt gecombineerd. Zo wordt bijna heel Heartbreaker, wat één van mijn favoriete Led Zep nummers is, compleet verneukt door er een interview met de manager tussen te smijten over het geld dat is gestolen tijdens de tour. Soms draait het gelukkig dan wel goed uit zoals Bonhams race filmpje bij zijn magistrale drum solo van Moby Dick.

Qua documentaire is The Song Remains the Same niet echt voldoende. Het gaat meer over de organisatie van de concertreeks en het gestolen geld dan over Led Zeppelin zelf maar dit is op zich geen enkel probleem doordat de dvd een ander zeer sterk punt heeft, een groep die echt wel weet hoe ze een stevige live performance moet neerzetten. Zo is de versie van Stairway to Heaven één van de mooiste versies die ik heb gezien maar ook de twee beukende openingsnummer Black Dog en Rock & Roll mogen niet vergeten worden.

Wie een diepgaande documentaire verwacht, zoals ik eigenlijk, komt hier bedrogen uit maar dat neemt niet weg dat de film een aantal mooie hoogtepunten bevat zoals een 30 minuten durende versie van Dazed And Confused (met een cool tussenstuk van Jimmy Page die zijn gitaar met een strijkstok bespeelt) en de drumsolo van Bonham tijdens Moby Dick. Het is alleen jammer dat je sommige mooie concert stukken alleen maar kunt horen doordat er ondertussen filmpjes over de groep hun leven wordt tussen gemonteerd.

Dikke 3.5*

Superbe en vaak haarscherpe beeldkwaliteit op mijn Blu-ray uit 2007, niet alleen van het concert (Jimmy Page als jonge god) maar ook van de fantasiestukjes, hoe stupide die soms ook mogen zijn. Op de muziek is wat mij betreft weinig af te dingen, afgezien dan van de lengte van de improvisaties op Dazed and confused en Moby Dick, maar ach, dat is de tijdgeest. (Audio op de BR: Dolby TrueHD: English 5.1, Dolby Digital: English 5.1, en English 2.0.)

De film is bovenal een concertregistratie van de legendarische band die laat zien wat de band op het toppunt van hun roem op het podium leverde; eerlijk gezegd heb ik de magie van hun muziek altijd meer ervaren door hun studioalbums dan door hun livemuziek. De korte filmpjes, bestaande uit uiteenlopende fantasieën van de bandleden en gespeelde incidenten rondom het concert en die tussen en soms door de concertregistratie zijn gevoegd, slaan nergens op – wellicht beoogde men een Beatles-achtig effect maar ze missen het vroege koddig-charmante of het latere hallucinant-psychedelische van The Beatles’ filmpjes – en ondersteunen de muziek ook niet op een MTV-achtige manier. Dat is een gemiste kans want Led Zeppelin was niet alleen een lawaaiige bluesrockgroep met vier geweldige muzikanten die de sterren van de hemel speelden en zongen maar de band ontwikkelde ook een uniek geluid door folkinvloeden op te nemen die – net als Tolkien deed met zijn Lord of the Rings – een mythische sfeer oproepen die teruggrijpt naar voorchristelijke tijden toen de Vikingen onder meer de runen naar Engeland brachten of zelfs nog eerder toen de Kelten met een wereld vol geesten, tovenaars, reuzen en fabeldieren de Britse eilanden bewoonden. Maar die wereld wordt niet aangeraakt in de filmpjes, zodat de magie van het geluid van de band ook niet visueel tot uitdrukking wordt gemaakt.