The Shawshank Redemption (1994)

Heb ook nog lang niet alle films met hem erin gezien, jij ongetwijfeld meer dan ik, dus wie weet komt dat nog. Ben wel benieuwd naar zijn rol in Unforgiven.

Off-topic verwijderd.

Precies. Ik vind dat ie juist helemaal geen ontwikkeling doormaakt. Hele film lang kijken naar de vriendschap tussen twee modelgevangenen. Boring. Geen nuance, geen echte mensen.

Emotie die opgeroepen wordt is doorzichtig; er is geen enkele ruimte voor de kijker zelf. Nu moet je huilen, nu moet je vertederd zijn, nu moet je gespannen zijn..... etc

Mensen op hun leeftijd kunnen dus niet een vriendschap opbouwen?

Hoe oud moet Freeman in deze film voorstellen? Jaartje of 75 of zo?

Geen reden voor anderen om ruzie met hem te maken toch? Moeten ze elke dag elkaar in de haren vliegen? Zijn beiden gewoon rustige gasten.

Wat is dit nou voor rare conclusie?

De films die jij kijkt misschien ja. Slaat natuurlijk nergens op.

Geen echte mensen? Teveel naar de SBS 6 docu's gekeken?

Ik kijk vrijwel nooit TV. Juist omdat tv (al die reality-dingen bijvoorbeeld) op eenzelfde opzichtige manier je emotie wil dirigeren. Valt er iemand af in een kookprogramma? Pleuren we er een viooltje achter en hopen we dat er geknuffeld en geweend wordt.....

Uiteindelijk komt het er toch altijd op neer dat de maker bepaalt wanneer hij wilt dat de kijker vertederd of gespannen moet zijn.

Zoals ik daarna al zei bedoelde ik niet de gewone ontwikkeling van het personage maar meer dit:

Het gaat om de manier waarop. Film is uiteindelijk manipulatie, maar ga je voor de makkelijke scorende weg, of geef je de kijker de ruimte een echte interactie aan te gaan?

De meeste mensen zijn niet goed of kwaad, maar beiden. Dat maakt ze interessant en daar ligt ook het probleem van de twee Darabont-films.

Ook dat is niet waar, er zijn genoeg regisseurs die het merendeel aan je eigen interpretatie overlaten. Zowel op narratief als op emotioneel vlak.

Gestuurd word je altijd. De ene keer wat meer dan de andere.

Gezien het feit dat dit ook nog eens een sprookjesachtige film is, vind ik dat je deze film al helemaal niet op realisme af mag rekenen.

Dat is een gegeven; dat wordt niet uitgewerkt, bespreekbaar of duaal gemaakt.

Ja dat sprookjesachtige vind ik toch ook maar bizar. De film begint gewoon als een typische gevangenisfilm, hoor met afranselingen, verkachtingen..

Er zelfs dan nog, het zou niet mogen uitsluiten dat de personages bij voorbaat geen diepere lagen hebben.

Onzin. Maar dat is dus ook precies waarom discussie als dit nergens toe leiden. Ik vind het niet boeiend om naar personages te kijken die enkel goed doen; dan zijn het geen mensen meer van vlees en bloed.

Dan beperk je je visie dus alleen binnen de film, als het persé in de film bespreekbaar gemaakt moet worden van je.

NEE, dat is nu net het verschil tussen deze vooropgezette emotie poppenkast en een echt kunstwerk, daarop reageren verschillende mensen allemaal anders. Dat is exact waarom ik dit met de Boeketreeks vergelijkt, het stuurt op een specifieke emotie ipv dat het ruimte laat voor een eigen reactie.

Dan is dat toch gewoon een andere uitwerking om emoties op te roepen. Alsof een filmmaker van een film met ruimte voor eigen niet een film maakt met de bedoeling bepaalde emoties op te roepen.

Dat is toch een groot verschil, het eerste laat geen ruimte voor de ontvanger, het andere wel. Ik vind het zelf namelijk leuk om ergens zelf iets van te vinden of over na te denken. Die wisselwerking is veel interessanter.

Jij reageert toch ook ander op SSR als een ander Reinbo. Waar een ander een brok in de keel krijgt, denk jij wanneer wordt er weer eens geknokt bij wijze van spreke. Films waar jij een brok van in de keel krijgt zit ik misschien weer lachend voor de tv. De maker kan je NOOIT iets opdringen. Iedereen kijkt namelijk op een andere manier naar de film. Het is echt niet zo als er een zielig geluidje komt dat ik dan meteen moet huilen. Dat wil de maker misschien wel, maar iedereen heeft weer een andere reactie.

Tuurlijk is dat leuk, maar dan heb je het over eigen interpretatie van het plot van een film, zoals Mulholland Dr. maar dan blijft het toch nog wel zo dat de maker bepaalde emoties probeert op te roepen tíjdens het kijken van de film. Het is echt niet zo dat bij een film waarbij eigen interpretatie mogelijk is de een begint te lachen en de ander keihard te janken.

Zoals moviemafketel al zei rest dan nog de vraag of het aankomt bij de kijker of niet, bij jou duidelijk niet, bij mij wel.

Nee ik heb het niet over de interpretatie van het plot, maar over sfeer en zaken waar je meer onderbewust gevoelsmatig op reageert. En ook zeker niet op de lompe vergelijking van moviemafketel, maar dat snapt hij hopelijk zelf ook wel.