Take the Money and Run (1969)

Had die liggen. Het was me vooral voor Take the money and run te doen. Sterke film uit de beginperiode van Woody Allen. Dit is ook helemaal Allen: hij speelt, schreef en regisseert deze film. Ook al heeft hij nog niet de ervaring, toch is dit een typische Allenfilm met de nodige zwarte humor. Je merkt ook wel dat dit een laag budget heeft (maar 1.5 miljoen). Toch een aanrader.

De eerste leuke film van Woody Allen! Erg experimenteel met die mockumentary-vorm en nog niet geheel vlekkeloos, maar prima door te komen.

Mijn eerste Woody Allen en dan kan je ook het beste beginnen met zijn eerste officiele speelfilm. Zoals ik hierboven al zei zaten erg echt een paar geweldige momentjes in de film (de eerste bankoverval), maar als totaalplaatje werkte het niet echt, al was het meestal nog wel redelijk...

...maar heel veel vond ik er niet aan. Jammer, want nadat ik een stukje had gezien lagen mijn verwachtingen toch best wel hoog. Origineel was het absoluut wel. De documentaire achtige stijl werkte wel geinig, maar ondanks dat de speelduur allesbehalve lang was, verveelde de film toch wel een beetje af en toe. Wel was het deuntje was vaak voorbijkwam erg leuk en speelde Allen zelfs een prima rol. Maar verder dus een doorsnee filmpje. Beetje een teleurstelling, maar ik zal binnenkort eens wat meer Woody Allen films kijken.

2 sterretjes

Ben weer begonnen om alle Woody films opnieuw te bekijken en te beoordelen en dit keer pak ik al zijn films op de juiste volgorde.

Take The Money and Run is een simpel maar goed onderhouden filmpje wat zeker in 1969 erg origineel uit de hoek kwam.

Woody is hier duidelijk nog in zijn experimentele fase maar deze film zet wel gelijk de toon voor de films die hierna gingen volgen.

Is het niemand opgevallen dat deze film wel erg veel weg heeft van het latere Zelig?

Leuke Woody film die zeker niet vergeten mag worden en niet veel onder doet voor bijvoorbeeld Bananas, die veel de zelfde soort humor bevat

van 3 naar 3,5.

Leuke film van Allen. Som is het wel wat onevenwichtig, maar de potentie is er zeker.

De eerste films van Allen vallen vooral ook op door hun hoge slapstickgehalte. Bij Take the Money and Run, is dat ook het geval. De stijl is wel leuk. Allen gebruikt een documentaireachtige stijl om het aparte verhaal van een fictieve kruimeldief te vertellen, gespeeld door zichzelf.

Take the Money and Run heeft zeker zijn leuke momenten en ik heb een paar keer moeten lachen, maar tussendoor zakt het soms ook wat weg. Ik vond de scène waarin hij met zijn cello in een fanfare meeloopt, en de ontsnapping uit de gevangenis, de leukste momenten. Verder weet Allen ook altijd in zijn films, leuke vrouwen voor zich te winnen. Al met alis het zeker niet geweldig, maar bij vlagen dus best wel leuk.

3,0*

'After fifteen minutes I wanted to marry her, and after half an hour I completely gave up the idea of stealing her purse.'

Zijn eerste normale film en dat is te zien aan het toen nog hoge slapstick-gehalte. Allen speelt een typisch kneusje die werkelijk bij alles wat tie onderneemt pech heeft.

Net als bij de meeste Allen-komedies heb ik genoten, maar nooit echt hardop gelachen. Maar de charme van zijn films zal me altijd aantrekken.

Het gros van de stemmers zoekt blijkbaar iets anders in een Woody Allen film dan ik, want het hoge gemiddelde (en het lage gemiddelde van sommige andere films) verbaast me echt.

Slapstick is niet Woody's grootste kracht, en hoewel ik scènes van hem ken die geslaagd zijn, (hij heeft zijn uiterlijk en onhandige voorkomen mee) in deze film is het echter veel en veel te flauw, en een hoop scenes duren te lang, bij grappen die in de eerste plaats al niet werkten.

Ook de documentairevorm werkt, in tegenstelling tot zijn latere film Zelig, niet, en is halfslachtig en slordig uitgevoerd. Net zoals de montage en het camerawerk wat pover is.

Het was allemaal dus al zeer matig, maar het laatste half uur wordt het echt zwaar onder de maat, saai, en nergens meer grappig. Laten we met z'n allen blij zijn dat hij de flauwe kolder vrij snel vaarwel gezegd heeft, en kwam met relatiefilms als Annie Hall.

Magere 2*

Ik vond hem zó flauw dat ik het maar een half uur heb volgehouden.

Kan me niet voorstellen dat ik nog iets gemist heb.

Goeie film over het leven van een weinig succesvolle crimineel. De grapdichtheid ligt hoog en er valt dan ook genoeg te lachen. Van hilarisch tot uiterst droog (de bankoverval en het interview op het eind vond ik het leukst). Eén van de eerste films van Woody Allen en ook één van de eerste mockumentary's. Geslaagd in de opzet, maar dit allegaartje had ook zeker niet langer moeten duren.

Ik ben geen echte fan van Woody Allen maar hij is wel de regisseur van wie ik de meeste films heb gezien- by far zelfs. Van de genres die hij hanteert bevallen zijn mockumentaries me het minst, en ook deze Take the Money and Run kon me maar matig bekoren. Er zitten gelukkig wel genoeg aardige momenten in zodat ik er nog wel een voldoende aan kan geven, en hij duurt ook lekker kort, toch is het me vaak te zelig, ehm melig. De humor is daarmee hit & miss, maar bij een (bijna)eersteling is dat makkelijk vergeeflijk. Hij heeft zichzelf trouwens wel weer met een aantrekkelijke tegenspeelster beloond in de persoon van Janet Margolin, daar zorgt Woody altijd wel voor.

Woody Allen heeft geprobeerd zijn regiedebuut een apart cachet mee te geven door het verhaal over zichzelf als halfslachtige crimineel te gieten in de vorm van een mockumentary. Terwijl ik op voorhand al niet zo geporteerd ben van dit genre, mijn voornaamste probleem vormt Woody Allen zelf. Hij heeft als regisseur een aantal aardige films op zijn naam staan, maar dat zijn niet de films waarin hij zelf de hoofdrol speelt. Die vind ik doorgaans van mindere kwaliteit.

Zo ook deze komedie die erg veel flauwe of voor de hand liggende en weinig geslaagde grappen kent. De leukste? De simultane bankoverval.

Ik had geen al te hoge verwachtingen van deze vroege Allen die, afgaande op de commentaren, meer een ruwe schets of poging tot blauwdruk van zijn later oeuvre zou zijn. Geheel ten onrechte. Misschien was ik gewoon in de stemming of voelde ik me wat kwetsbaar, maar ik heb aardig zitten bulderen bij de capriolen van die schelmige Virgil Starkwell. Wat ik echter helemaal niet had verwacht, is dat ik de film warempel nog ontroerend vond ook. Een halve eeuw later is het een kostbaar tijdsdocument geworden, een bewijs van een verloren onschuld en de teloorgang van spontaniteit, zoals de Lumière films. Met weemoed aanschouwen we vooreerst het New York van weleer, een open riool. Eenderwelke setting, interior of exterior, is ruw en vlekkerig. De poriën van de stad zijn zichtbaar. Neem nu het appartement van Allen, de witte muren vergeeld door vochtplekken, schimmel heeft het hout weggevreten, uit de kraan komt enkel bruinig water.. En toch betuigt de film een onmiskenbare liefde aan de stad. Denk aan het ouderlijk huis, het openingsshot van de film, het aftandse witte rijhuisje, dat steeds liefelijk op dezelfde wijze als leitmotiv in beeld gebracht wordt. De goedbedoelde pogingen om steden te sanitizeren, hebben er paradoxaal genoeg toe geleid dat het onleefbare plaatsen geworden zijn. Wat is er verdorie mis met een beetje schimmel op de muren?

Ook het persona van Allen zelf - dat hier voor het eerst ontwikkeld wordt - is zeer innemend. Een onbehelopen, schlemielig boefje, bebrild, beetje kalend, die schippert tussen een timide intellectueel en een wannabe Mickey Spillane personage. Kijk hem eens staan waggelen op Soul Bossa Nova! Hoe hij toevallig de liefde vindt met een schetsend meisje in Central Park, is een moment van onbeschrijfelijke schoonheid. Een wrange herinnering aan een tijd dat het liefdesspel nog gekenmerkt werd door tederheid, humor en bescheidenheid. Woody Allen is niet alleen een groots filmer, maar het laatste bastion van een vergane cultuur en traditie.