White Heat (1949)

geweldige en erg stoere film dit. gaat dit zien, al is het alleen om de briljante James Cagney te aanschouwen! dikke 4 sterren.

Ja, fijne film dit. Vooral in de eerste helft erg goed. In de tweede helft vond ik 'm iets minder, maar het einde was dan weer lekker groots. Cagney was super.

Ruim 3.5*

Prachtige gangsterfilm met leuke personages en een fenomenale Cagney!

Geweldig om die man zo bezig te zien. Af en toe zelfs hilarisch, vooral de relatie die hij met zijn moeder heeft. Die vrouw heeft een typische en evil blik in haar ogen.

De film heeft een film-noir randje, maar dat is hier een subgenre. Verwacht geen Double Indemnity.

Opmerkelijk om in zo'n oude film autotelefoons te zien, en andere 'moderne' communicatietechnieken.

De titel van de film gaf mij een beetje het idee, dat ik te maken had met de voorloper van AHX. Dat was dus absoluut niet zo. Het is meer een voorloper van de gangsterfilms.

Het plot sprak mij hoe dan ook erg aan, een moederskindje zijn en tegelijk een harde crimineel! Ook namens mij lovende woorden voor de acteerprestaties van James Cagney. Hij zet echt een karakterrol neer van een harde crimineel. Ondanks een twijfelachtig begin waarin hij migraine aanvallen krijgt.

De film verloopt vlot en blijft boeiend om te kijken. Ik heb mij ook bijna niet geërgerd aan iets. Een uitzondering hierop vond ik de plotselinge dood van Cody `s moeder . Zij speelde een fantastische rol. En dan ineens horen we dat ze doodgaat, ik had graag gezien hoe ze aan haar einde was gekomen, ik vind dat je haar personage toch wat te kort doet door zomaar even te zeggen tussen neus en lippen door dat ze in haar rug is geschoten . Het zou leuk zijn geweest als ze het even hadden gevisualiseerd, dan blijft het ook veel meer hangen.

Wel interessant om te zien hoe Cody met de situatie omging. Hij werd alleen maar meedogenlozer . Verder vond ik de film ook erg grappig, met name Cody. Niet voor niets is James Cagney later gecast voor de komedie One, Two, Three. De schop onder de kont en het neerhalen van zijn vrouw zijn hilarisch, maar ook de reactie van zijn vrouw vlak daarvoor: Mama is aarbeien halen voor haar lievelingetje . En het einde van de film is ook zeer geslaagd en maakt van deze film een onvergetelijke catfight maar dan tussen de politie en de criminelen. 4*

Veel meer dan dat zelfs, ik vond dat er ook een enorme fysieke gelijkenis is tussen beide acteurs. Pesci zat de hele tijd in m'n hoofd. Wat een beetje jammer was, want ik heb een redelijke hekel aan Pesci, Gelukkig weet Cagney zich daarboven te zetten, al blijf ik zijn prestatie hier gewoon erg ééndimensioneel en weinig bijzonder vinden.

Wat de stilering betreft, ik blijf een fan van zwart/wit maar niet dit soort. Ik hou meer van korrel en contrast, iets wat erg matig tot z'n recht komt in deze film. Verder ook weinig visueel speciaals gezien. Enkel de continue in elkaar lopende beelden bij de politie trackdown. Aardig, maar kan er ook niet echt voor warmlopen verder.

Plot is simpel maar gelukkig entertaining genoeg. Da's dan ook het enige wat ik van de film kan zeggen. Vlotte film om volgen, maar ik kan nog steeds geen reden verzinnen waarom ik dan niet beter een wat moderne film zou nemen. Qua stilering is dat gewoon veel meer mijn ding.

Verder wel een klein foutje opgemerkt. Er wordt nogal wat gedaan over het opgehangen belletje aan de deur. Eerst zie je het gemonteerd worden, daarna gebruikt Cagney het. Maar als daarna z'n gevolg komt binnengestormd is er geen belletje meer te horen. Verder niet storend, vooraleer deze opmerking weer geïsoleerd zou worden.

1.5*

sinds ik de eerste film van cagney heb gezien ben ik toch fan geworden.

en ook deze film is geweldig en gelijk in mijn top 10 gezet.

de moeder had ook een super rol.

5 sterren

Redelijk okeeje film met opvallend veel pistolen en geweren in actie. Het zorgt er voor dat dit de tand des tijds uitstekend doorstaan heeft. Plot is voor een filmnoir gelukkig niet al te lastig en Cagney was ook best oke .

Grappig dat mensen hier de vergelijking met Pesci maken, dat was nou precies de man waar ik vanaf de eerste seconden aan moest denken

Leuke Film-Noir, blijft toch wel een fijn genre. Het verhaal is boeiend genoeg en de sfeer is ook wel oké. Het enige echte minpunt van deze film vind ik de soms té bombastische muziek.

Ik twijfel tussen een ruime 3,5 of een wankele 4.

"Made it ma, top of the world!!"

Erg leuke gangsterfilm met een geweldige James Cagney, die mij net als een hoop anderen ook erg aan Pesci deed denken. Hij zet hier echt een memorabel en onvoorspelbaar personage neer, die af en toe zeer driftig uit de hoek kan komen en daarnaast een behoorlijk moederskindje is.

Sowieso ook een erg leuke rol voor haar en jammer dat haar rol zo ineens uitgespeeld is. Verder heeft de film een hoop actie en af en toe sterke dialogen en behoorlijke wat vaart. De politie zit er iedere keer dicht op en is niet bang om actie te ondernemen, wat regelmatig resulteert in leuke scene's.

Enige wat dan wel erg matig was, is de muziek, die vaak te bombastisch en overdreven is, al was het gelukkig voor de filmbeleving niet al te storend. Cagney is een gewledig acteur, daar ben ik na twee films met hem wel van overtuigd. Ik wil dan ook zeker meer films met hem zien en daar ga ik binnenkort zeker eens naar op zoek.

4,0*

Big Ed, Great... Big... Ed. Know why they call him that? Because his ideas are big. Someday he's gonna get a really big one, about me. It'll be his last.

Na het zien van deze film vroeg ik me af waarom er tegenwoordig zo weinig films gemaakt worden als deze, de sfeer van het film-noir genre uit de jaren '40 en '50 wordt in de Hollywoodfilms van tegenwoordig nooit overtroffen of zelfs niet eens geëvenaard. Duidelijk een film die zijn top 250 positie waard is..

James Cagney kende ik al van Angels with Dirty Faces en The Public Enemy. Tot nu toe vond ik hem het beste acteren in de eerst genoemde film, hij zette er een memorabel personage en een uitstekende acteerprestatie neer en doet dat nog eens gladjes over in White Heat. Ik heb overigens ook geen moment moeten denken aan Joe Pesci, ondanks dat ik nog pas Goodfellas gezien heb. Dat zal er wel mee te maken hebben doordat ik James Cagney een veel betere acteur vind dan Pesci, hoewel Pesci ook niet slecht is, maar ik kan de vergelijking nog wel enigszins begrijpen. Op de andere bijrollen was ook niets aan te merken en ze moesten zelfs niet zoveel onder doen voor Cagney (vooral Jarret's moeder speelde haar rol met veel overtuiging). Verder was dit gewoon een heerlijke misdaadklassieker die het genre alle eer aandoet met een uitstekende spanningsopbouw, goede dialogen en alles wat je van een dergelijke film kunt verwachten.

4.0 sterren

Redelijke misdaadfilm, die het niet redt door wat minpunten. Het verhaal is, globaal bekeken, wel ok, maar als je let op de details stelt de film een beetje teleur. En details vind ik nou juist zo belangrijk bij misdaadfilms. Ook aan het acteren in zwart witte films moet ik nog wennen. Ik vind het te ''stijf'', ik mis dat ''losse acteren'' wat geloofwaardiger overkomt. Ik heb goede dingen gezien, maar White Heat kon toch niet helemaal boeien.

En met het zien van White Heat heb ik alle zes films uit mijn gangster collectie van Warner Bros. Wat een heerlijk genre is het toch, van die jaren 30 en 40 misdaadfilms.

White Heat is de enige van de zes films die in de top 250 staat. Van mij mogen Little Caesar en The Roaring Twenties er ook in, maar deze film heeft zijn plek dubbel en dwars verdient. Er zijn niet veel slechte dingen op te noemen over de film. White Heat zit ook weer boordevol met sfeer, heerlijk klassiek misdaad sfeertje. De film begint erg sterk met de treinroof . En je maakt kennis met het personage van James Cagney. Om eerlijk te zijn zag ik de overeenkomst met Joe Pesci ook niet zo. Ze zijn allebei klein en erg agressief, thats it. Maar nu weer over James Cagney. Fantastisch acteur is het toch, zijn beste acteerprestatie van hem vond ik in The Roaring Twenties, maar hier doet hij het ook erg sterk. De bijrollen zijn ook erg sterk, vooral Edmond O'Brien´s rol was uitmuntend.

Verder vond ik de film ik de film niet zo goed als The Roaring Twenties, maar die was dan ook wel van uitzonderlijk niveau. Mooi einde had deze film ook, natuurlijk met de bekende quote. Made it ma, top of the world!!

4*

Prima misdaadfilm, met sterke acteerprestaties van James Cagney en Edmond O'Brien. Cagney maakt veel indruk als de gangster Cody Jarrett. De film kent een vlot verhaal, dat goed in elkaar steekt, en enkele spannende scenes. Aardige om de opsporingsmethodes van de politie in die tijd te zien. Enige minpunt is dat ma Jarrett nogal plotseling uit beeld verdween. Daar had nog wel een mooie scene ingezeten.

Sterk filmpje. Vooral een vermakelijk verhaaltje en een sterke Cagney. Het personage en de vertolking dragen deze film toch duidelijk.

Verder een wat grimmige toon wat wel goed werkt. Het is hier en daar wat verouderd maar het blijft sterk genoeg en boeiend om te volgen.

3.5*

Heerlijke film moet ik zeggen, die absoluut naar meer smaakt. Mijn eerste Cagney gek genoeg, al staan meerdere van zijn films al lang te dringen op mijn watchlist. Van regisseur Raoul Walsh had ik eerder The Thief of Baghdad gezien, maar dat is toch iets heel anders. David Thomsons hoofdstukje over White Heat in zijn recente boek Moments that made the movies, waarin hij onder andere Cody Jarrets reactie op zijn moeders dood en de eindscène beschrijft, maakte dat ik deze film toch wat sneller wilde zien. Behoorlijke spoilers uiteraard, maar dit bedierf de lol nauwelijks.

Een fijn script voor een gangsterfilm met dubbelspel en Freudiaanse trekjes, mooi acteerwerk en prima cinematografie. Componist Max Steiner (King Kong) is een van de vaders van de filmscore en ook deze is prima, al is hij soms wat nadrukkelijk aanwezig en was hij op mijn blu-ray wat hard in verhouding tot de spraak. Het woord bombastisch snap ik idd wel als omschrijving van de score. Mayo deed me niet zo veel (al zag ze er in die zwarte jurk best leuk uit), maar dat is een klein smetje.

En die eindscène hè, die quote. Movie history. 4*

Deze gangsterfilm met de beroemd geworden “top of the world” eindscène is een van de weinige Cagney films die ik wel kan waarderen, omdat het aantal malen dat deze driftkikker terugvalt op zijn overbekende, snauwerige routines nu eens een keer binnen de perken blijft. Het rechttoe, rechtaan verhaal zit goed in elkaar en ook de cast is best in orde met een leuke bijrol voor Margaret Wycherly als Jarrett’s wraakzuchtige moeder. De sensuele Virginia Mayo en haar blonde lokken zijn niet veel meer dan decoratie, net als in de meeste van haar films.

White heat is zo'n film die met momenten doordramt, maar daar wel 2 uur over doet. Het is wennen met het film noir gegeven in combinatie met de vele actie. Daardoor komt alles nogal stijf over. Geef mij maar de meer romantische gangsterfilms. Maar James Cagney maakt toch nog veel goed. Hij is niet meteen mijn meest favoriete acteur, maar hier is hij best wel te genieten. En ook Margaret Wycherly die zijn moeder speelt in de film is een verrijking. De rest is echt wel inwisselbaar. Ik begrijp de waardering voor deze film wel en zeker anno 1949 was dit een nieuwe aanpak van de gangsterfilm. Later werd een betere verhouding gevonden tussen de actie en het romantische gegeven zodat er nog vele klassiekers in het genre zouden volgen.

Vlotte, zeer onderhoudende misdaadfilm met een glansrol voor James Cagney, als psychopatische bendeleider met een moedercomplex. De plot steekt afwisselend en spannend in elkaar en kent een fraai middenstuk dat zich afspeelt in een gevangenis. Eén en ander wordt in de climax op bevredigende wijze afgerond. Zo worden ze niet meer gemaakt, maar dat hoeft ook niet. Deze doet het nog prima. Top of the world, ma!

In White Heat speelt Cagney de rol van Cody Jarrett een beruchte bendeleider die extreem gehecht is aan zijn moeder [Margaret Wycherly], zoals we in enkele perverse scènes aan het begin van de film ontdekken. En hij weet de pijn van zijn plotselinge migraineaanvallen – of die nou psychosomatisch zijn of niet – op indrukwekkende wijze voelbaar te maken. Cody is de politie steeds te slim af, mede omdat zijn achterdochtigheid ervoor zorgt dat hij maar weinig mensen vertrouwt en omdat hij ieder blijk van onbetrouwbaarheid op genadeloze wijze afstraft. Maar die karaktereigenschappen die Cody zo lang hebben gered, worden uiteindelijk ook zijn ondergang in één van de beroemdste finales uit de filmgeschiedenis, die op nummer 71 staat in de IMDB Top 200 van beroemdste filmscènes aller tijden. Dat ‘ie lager staat dan de ‘remake’ in Scarface, heeft vooral te maken met het feit dat veel meer mensen Scarface hebben gezien. Dit is Cagney in zijn laatste misdaadfilm en hij laat zien op het top van zijn kunnen te zijn, daarbij geholpen door een uitstekend script en tegenspelers die hem enerzijds de ruimte geven om te schitteren, maar die ook voldoende tegengas kunnen geven om hun karakters en hun relatie met Jarrett geloofwaardig te houden. Zo is daar Virginia Mayo, één van de grote femme fatales van het toen doorbrekende neo-noir-genre, als zijn echtgenote die zich enerzijds door hem laat commanderen, maar er ook niet voor terug deinst om hem een loer te draaien en G. Pat Collins heeft een mooie bijrol als The Reader, een man met een gehoorprobleem en een waardevolle informant omdat hij een voortreffelijk liplezer is. Ook Edmond O’Brien verdient een pluim voor zijn lastige rol als de agent die zich veel moeite moet getroosten om het vertrouwen van Cody te winnen en zo te infiltreren in zijn bende.

Cagney mag in een aantal scènes zijn unieke talent tonen. Eéntje komt wanneer hij slecht nieuws krijgt in de gevangenis, de andere is het legendarische einde waarop de slotscène van Al Pacino’s Scarface is gebaseerd. Een fantastisch en waardig afsluiting van Cagneys carrière als de Koning van de Misdaadfilm. En hoewel Cagney niet een naam is die op de lippen staat van de gemiddelde bioscoopbezoeker, is hij wel een belangrijke inspirator geweest voor Pacino en DeNiro, die het gezicht van de moderne misdaadfilm werden. Dit is een rollercoaster-ride die je niet mag missen.

Gisteren nog een keer de dvd bekeken, maar het blijft een goede film die de tand des tijds uitstekend heeft doorstaan. Verhaal is op zich nog niet zo heel bijzonder, maar het is vooral de weergaloos goede rol van Cagney, die deze film allure bezorgt. Wat was deze kleine man hier letterlijk waanzinnig goed, bijna ongekend. Ook mooi om ook hier weer te herkennen dat men bij oudere films de neiging om het verhaal te breedsprakig te vertellen vakkundig weet te onderdrukken. In White Heat geen overbodige anekdotes en omslachtigheid. De gebeurtenissen worden vliegensvlug in mooie beelden en camerabewegingen gevangen met voor de kijker ook nog enige ruimte voor eigen initiatief. Die werkwijze levert trouwens ook twee mindere fases op: Het hoe en waarom van de dood van Jarret's moeder komt tamelijk geruisloos voorbij(lees niet in beeld), terwijl dit toch een essentieel moment in de vertelling was. Had beter gekund. En het beroemde einde word eigenlijk wel erg snel afgerafeld en is voorbij voordat je er erg in hebt, duidelijk ook dat men toen nog niet zo'n groot budget had om een dergelijk spektakel in beeld te brengen. Maar dit zijn feitelijk slechts een paar details aangaande dit filmmonument wat iedereen gezien moet hebben.

Een brutale gangster ontkomt aan de doodstraf door schuldig te pleiten voor een kleinere overval die hij niet heeft begaan. Maar de zaken lopen niet zoals gepland wanneer hij zijn relatief korte straf uitzit in de gevangenis. Een fantastische Cagney als de psychopatische en achterdochtige Cody is de sleutel van de film. Net een interessanter personage dan de doorsnee gangster uit de films uit die periode. Zijn achterdocht en het feit dat hij op elk moment door het lint kan gaan houden de spanning op niveau. En spannend vond ik het zeker al weet de kijker instinctief hoe het allemaal zal aflopen. Ironisch genoeg zijn er ook personages die nog walgelijk slechter zijn dan hemzelf zoals zijn vrouw Verna... maar om te weten waarom moet u snel eens deze bekijken. Vond het echt een uitstekende genrefilm.

Ik was ook razend gefascineerd door de techniek die ze gebruikten om wagens in beweging te traceren

Ambitieuze misdaadnoir met verschillende personages wiens motieven en geheimen elkaar vroeg of laat kruisen. Het verhaal wordt boeiend gehouden door veel afwisseling van decor en het constant introduceren van nieuwe en frisse elementen. Sommige zaken zoals de plotse verschijning van Bo kunnen wat toevallig overkomen, maar het creëert suspense en ik kan het dus door de vingers zien. Uiteraard is het lot van de misdadigers vanaf de eerste seconde al bezegeld en komt de laatste schietpartij niet als een donderslag bij heldere hemel. Toch is deze scène (net zoals in High Sierra) spannend, spectaculair en een waardige afsluiter van het verhaal. Het enige personage dat er relatief goedkoop vanaf komt is femme fatale Verna die het oude moedertje van Cody off camera in de rug schiet. Het is trouwens al een tijdje geleden dat ik Cagney ben tegengekomen. De oude vos heeft misschien wat haren, maar duidelijk niet zijn streken verloren. Hij steekt veel energie in zijn rol en draagt de film met overtuiging. Er worden enkele pogingen ondernomen om zijn personage 'menselijker' te maken, maar uiteindelijk worden vooral zijn donkere karaktertrekken benadrukt. Één van de betere films in zijn categorie tot dusver.

“Made it, Ma! Top of the world!”

Geweldige klassieker. White Heat is de standaard voor het film noir genre, en je ziet waar latere gangster films zoals Scarface hun inspiratie vandaan hebben gehaald. Het moeder/zoon subplot had zo uit een Hitchcock film kunnen komen. Het laatste gedeelte is natuurlijk iconisch, maar gelukkig is White Heat voor de rest ook gewoon een sterk opgebouwde, sfeervolle en soms keiharde misdaadklassieker. Cagney is briljant als Cody Jarrett, maar ook Mayo, O'Brien en Wycherly als de moeder van Cody zijn sterk op dreef.

Cagney is erg goed, en ook Mayo zet een sterke rol neer als opportunistische bitch, toch maakt White Heat wat minder indruk dan bij een eerdere viewing. Het deel in de gevangenis vond ik nu wat slepen en de heist op het eind viel me tegen- de bendeleden die een voor een het loodje legden, de ontmaskering van Pardo, ik had het gevoel dat er veel meer in had gezeten. De laatste scène met Cody's beroemde laatste woorden is wel sterk, een quote die ook AFI's 100 Years...100 Movie Quotes heeft gehaald.

Nog altijd maar vier films van Walsh gezien, en ik kan nog niet zeggen dat ik fan ben. Dat geldt overigens ook voor Howard Hawks met wie hij wel eens wordt vergeleken. Twee veelfilmers die ik nog een beetje moet ontdekken, hun echte meesterwerk(en) moet ik -hopelijk- nog zien.

Geweldig sterke misdaad thriller uit de oude doos over een meedogenloze bad guy die niets of niemand ontziet. Behoudens de innige band met zijn moeder is het contrast groot hoe hij omgaat met anderen. Cody is een bevreesde bendeleider, zowel intern als extern. Uitstekende rol overigens van James Cagney die het psychopatische personage met de nodige flair speelt.

De film kent een sterk plot en een aantal uitstekende scènes. Naast Cagney schitteren ook Mayo en O’Brien. Het is een film met de nodige vaart. Er worden weinig doekjes om gewonden en het tempo ligt hoog. Zo hoog zelfs dat een essentiële gebeurtenis als de dood van zijn moeder niet in beeld komt.

Verder een geweldige cinematografie en sfeersetting met een prima ontknoping. Echt genoten van deze film noir. Fijn!

En met deze White Heat alweer een film uit de top 250 aan de beurt, en daarmee een film die ik via een dealtje op Marktplaats in handen kreeg en naar uitzag om te kijken. En dat kwam er dan gisteravond eindelijk van.

En het moet gezegd dat White Heat meteen een behoorlijk sterke indruk maakt met zijn stijlvolle zwart wit, het ziet er niet alleen goed gefilmd en gemonteerd uit maar de karakters maken ook meteen indruk. Het is al snel duidelijk dat White Heat en James Cagney factoren zijn om rekening mee te houden. Iets dat verder onderstreep wordt door de kennismaking met het karakter Cody Jared en zijn moeder die een ware gesel zijn voor hun eigen bende en er niet voor terugdeinsen elementen uit te schakelen die niet langer mis van nut zijn. Interessant daarnaast is toch zeker de driehoeksverhouding tussen de licht labiele Cody, diens aandacht zieke vriendin en moeder Jared, degene die uiteindelijk aan de touwtjes trekt en zeker niet gek is.

Verrassend na de opening, met de trein overval en daarop volgende klopjacht en achtervolging, is de switch na de gevangenis die onverwacht is maar zeker niet minder interessant waar zich een spel ontwikkeld met Vic Pardo en de uiteindelijke ontsnapping. Fraai is daarna de ontwikkeling met nieuwe plannen en Jared die zijn bende weer onder controle probeer te krijgen met anderzijds de politie die controle over de situatie proberen te krijgen met een behoorlijke apotheose tot gevolg.

En zo voldoet White Heat toch meer dan uitstekend en komt de film echt niet over als een film uit 1949, en dan bedoel ik uiteraard traag, gedateerd, wollige dialogen, enzovoort. Nee, niets van dit allen want White Heat voelt aan als zijn tijd ver vooruit. Goed geacteerd, interessante karakters, scherpe dialogen, geen woord te weinig of teveel, geen beeld of opname te weinig of teveel, en het camera werkt en de montage is spot on. Heel ver wil ik nog niet meteen gaan met mijn cijfer, dat wil ik nog even bewaren voor een herkijk op termijn, maar een sterk cijfer zit er zeker in.