White Heat (1949)

Je zou ook kunnen zeggen vrijdagnacht.

"Made it ma, top of the world!!"

Erg leuke gangsterfilm met een geweldige James Cagney, die mij net als een hoop anderen ook erg aan Pesci deed denken. Hij zet hier echt een memorabel en onvoorspelbaar personage neer, die af en toe zeer driftig uit de hoek kan komen en daarnaast een behoorlijk moederskindje is.

Sowieso ook een erg leuke rol voor haar en jammer dat haar rol zo ineens uitgespeeld is. Verder heeft de film een hoop actie en af en toe sterke dialogen en behoorlijke wat vaart. De politie zit er iedere keer dicht op en is niet bang om actie te ondernemen, wat regelmatig resulteert in leuke scene's.

Enige wat dan wel erg matig was, is de muziek, die vaak te bombastisch en overdreven is, al was het gelukkig voor de filmbeleving niet al te storend. Cagney is een gewledig acteur, daar ben ik na twee films met hem wel van overtuigd. Ik wil dan ook zeker meer films met hem zien en daar ga ik binnenkort zeker eens naar op zoek.

4,0*

Big Ed, Great... Big... Ed. Know why they call him that? Because his ideas are big. Someday he's gonna get a really big one, about me. It'll be his last.

Na het zien van deze film vroeg ik me af waarom er tegenwoordig zo weinig films gemaakt worden als deze, de sfeer van het film-noir genre uit de jaren '40 en '50 wordt in de Hollywoodfilms van tegenwoordig nooit overtroffen of zelfs niet eens geëvenaard. Duidelijk een film die zijn top 250 positie waard is..

James Cagney kende ik al van Angels with Dirty Faces en The Public Enemy. Tot nu toe vond ik hem het beste acteren in de eerst genoemde film, hij zette er een memorabel personage en een uitstekende acteerprestatie neer en doet dat nog eens gladjes over in White Heat. Ik heb overigens ook geen moment moeten denken aan Joe Pesci, ondanks dat ik nog pas Goodfellas gezien heb. Dat zal er wel mee te maken hebben doordat ik James Cagney een veel betere acteur vind dan Pesci, hoewel Pesci ook niet slecht is, maar ik kan de vergelijking nog wel enigszins begrijpen. Op de andere bijrollen was ook niets aan te merken en ze moesten zelfs niet zoveel onder doen voor Cagney (vooral Jarret's moeder speelde haar rol met veel overtuiging). Verder was dit gewoon een heerlijke misdaadklassieker die het genre alle eer aandoet met een uitstekende spanningsopbouw, goede dialogen en alles wat je van een dergelijke film kunt verwachten.

4.0 sterren

Cagney maakte met deze film z'n terugkeer naar het gangstergenre en deze overgang gebeurt schijnbaar probleemloos. Reeds bij de beginscène maakt zijn flamboyante karakter een opwachting en gedurende heel de film blijft zijn personage zeer onberekenbaar in alles wat hij onderneemt. Af en toe weet zijn moeder een scène te stelen maar dit blijft natuurlijk in hoofdzaak zijn film. Het verhaal over een politieagent die infiltreert in een gangsterbende en het vertrouwen van de leider probeert te winnen is sindsdien vele malen gekopieerd maar nooit echt verbeterd (al zeker niet in The Naked Gun 33 1/3). Met de langgerekte finale kan het einde wel wat monotoon worden, en dan zijn er nog de verschillende snufjes van de politiediensten om gangsters op te sporen die lachwekkend ogen. Toch kunnen deze negatieve punten de film er niet van weerhouden een klassieker in het genre te zijn.

Redelijke misdaadfilm, die het niet redt door wat minpunten. Het verhaal is, globaal bekeken, wel ok, maar als je let op de details stelt de film een beetje teleur. En details vind ik nou juist zo belangrijk bij misdaadfilms. Ook aan het acteren in zwart witte films moet ik nog wennen. Ik vind het te ''stijf'', ik mis dat ''losse acteren'' wat geloofwaardiger overkomt. Ik heb goede dingen gezien, maar White Heat kon toch niet helemaal boeien.

Knappe misdaadfilm met een goed opgebouwd verhaal dat tot het einde ook nog goed in elkaar steekt. De sfeer en de femme fatale is voor dit genre belangrijk en zijn beide dik in orde voor deze film. James Cagney speelt voor mij een meesterlijke rol. Echt genoten van deze klassieker. 8/10

En met het zien van White Heat heb ik alle zes films uit mijn gangster collectie van Warner Bros. Wat een heerlijk genre is het toch, van die jaren 30 en 40 misdaadfilms.

White Heat is de enige van de zes films die in de top 250 staat. Van mij mogen Little Caesar en The Roaring Twenties er ook in, maar deze film heeft zijn plek dubbel en dwars verdient. Er zijn niet veel slechte dingen op te noemen over de film. White Heat zit ook weer boordevol met sfeer, heerlijk klassiek misdaad sfeertje. De film begint erg sterk met de treinroof . En je maakt kennis met het personage van James Cagney. Om eerlijk te zijn zag ik de overeenkomst met Joe Pesci ook niet zo. Ze zijn allebei klein en erg agressief, thats it. Maar nu weer over James Cagney. Fantastisch acteur is het toch, zijn beste acteerprestatie van hem vond ik in The Roaring Twenties, maar hier doet hij het ook erg sterk. De bijrollen zijn ook erg sterk, vooral Edmond O'Brien´s rol was uitmuntend.

Verder vond ik de film ik de film niet zo goed als The Roaring Twenties, maar die was dan ook wel van uitzonderlijk niveau. Mooi einde had deze film ook, natuurlijk met de bekende quote. Made it ma, top of the world!!

4*

Een gangster met chronische koppijn,paniekaanvallen en een niet geheel normale moederbinding.Riep daar iemand Tony Soprano?Ik herinner me dat Tony vaak keek naar dit soort oude gangsterfilms,en de invloed van deze op latere is enorm geweest.Deze film heeft een voor die tijd zeer hoog tempo,goede actiescènes en uiteraard een onsterfelijke prestatie van Cagney met the infamous last words.Komt dat zien!

Toevallig niet voor in de pakketservice? Zou hem graag eens willen bekijken...

Heerlijk genadeloze misdaadfilm, wordt werkelijk gedragen door de prachtige 'tour de force' van Cagney als Cody Jarrett. Een totaal gewetenloze, opvliegende bad guy die duidelijk als inspiratie diende voor tal van latere rollen. Ook de relatie met zijn moeder is op een doordachte manier uitgewerkt. Dat ligt onder andere aan de overtuigende acteerprestatie van Margaret Wycherly, die haar personage weet te onderscheiden van het karikaturale. Niet altijd simpel bij zo een rol. Op uitzondering van Virginia Mayo acteer de hele cast trouwens meer dan behoorlijk.

De ziekelijke liefde voor zijn moeder, zorgt er ook voor dat Cody iets menselijk meekrijgt. Een gevaarlijke gek, maar tenminste geen cartooneske stripverhaal schurk. Door de vele intriges en bikkelharde citaten weet de film in zijn geheel boeiend te blijven. Enkel de manier waarop Ma Jarrett wel erg abrupt aan haar einde komt, vond ik nogal rommelig uitgewerkt.

De film leidt onverbiddelijk naar de krachtige, ondertussen legendarische climax. Een duidelijke inspiratie voor Scarface van De Palma. Al kan deze film op zijn beurt natuurlijk geïnspireerd zijn door de finale van de gelijknamige film van Howard Hawks, maar die heb ik nog niet gezien.

Goede film. Een leuk verhaal, boeiende personages, uitstekend geacteerd. De freudiaanse inslag is tijdsgebonden, maar wel vermakelijk.

Vind alleen dat de film wat meer tijd had mogen pakken om de atmosfeer in het verhaal te verwerken. De camera staat altijd zo close, omgeving en sfeerschepping worden compleet vergeten. Maar dat probleem heb ik bij veel van de films uit de "golden age of Hollywood". Toch beslist een aanrader.

Prima film, goed verhaal en spannend: 4,0

Echt een aanrader voor wie van gangster films houdt en zien wil waar veel inspiratie uit gehaald is

Zo rond April begin ik met de films uit mijn Warner Bros Gangster Collectie maar eens hertebekijken. Waaronder deze!

Jaa ik heb alles gezien, die Cagney shit is echt badass

Haha vette shit

Ik vond de technische uitleg van achtervolgingstechnieken niet zo interessant, had er voor mij wel uit gemogen, niet echt interessant.

Loop al meer dan 44 jaar rond op deze aarde en heb deze film pas afgelopen nacht voor het eerst gezien, stom van me omdat ik goeie films meerdere keren kijk maar als ik naar mezelf kijk sta ik volgens mij al met één been in het graf dus misschien nog 1 of 2 keer herzien en dat is veel te kort. Schitterende film!!!!

Deze film krijgt helaas niet de waardering die hij zou moeten hebben. Helaas weten nog maar weinig mensen die goed acteurs als James Cagney waren.

Erg sterke misdaadfilm met veel actie. James Cagney speelt een memorabele schurk met zijn woede-uitbarsting in de gevangenis als hoogtepunt. White Heat is spannend, vlot en redelijk onvoorspelbaar. Jammer genoeg is de film niet al te bijzonder in beeld gebracht.

Prima misdaadfilm, met sterke acteerprestaties van James Cagney en Edmond O'Brien. Cagney maakt veel indruk als de gangster Cody Jarrett. De film kent een vlot verhaal, dat goed in elkaar steekt, en enkele spannende scenes. Aardige om de opsporingsmethodes van de politie in die tijd te zien. Enige minpunt is dat ma Jarrett nogal plotseling uit beeld verdween. Daar had nog wel een mooie scene ingezeten.

Sterk filmpje. Vooral een vermakelijk verhaaltje en een sterke Cagney. Het personage en de vertolking dragen deze film toch duidelijk.

Verder een wat grimmige toon wat wel goed werkt. Het is hier en daar wat verouderd maar het blijft sterk genoeg en boeiend om te volgen.

3.5*

Blu-ray release op 21 mei a.s., maar disc zit in een boxset.

Met vaart gebrachte, onderhoudende en stijlvolle klassieke misdaad-noir gangsterfilm, in zwart-wit, met een recht toe recht aan verhaallijn, voorzien van een betrekkelijk simpel plot. Vooral de cast was uitstekend, maar James Gagney, in de rol van de gewetenloze en psychotische bendeleider met een moedercomplex (de bijna iconische slotscène sprak wat dat betreft boekdelen) was onbetwist de ster.

Heerlijke film moet ik zeggen, die absoluut naar meer smaakt. Mijn eerste Cagney gek genoeg, al staan meerdere van zijn films al lang te dringen op mijn watchlist. Van regisseur Raoul Walsh had ik eerder The Thief of Baghdad gezien, maar dat is toch iets heel anders. David Thomsons hoofdstukje over White Heat in zijn recente boek Moments that made the movies, waarin hij onder andere Cody Jarrets reactie op zijn moeders dood en de eindscène beschrijft, maakte dat ik deze film toch wat sneller wilde zien. Behoorlijke spoilers uiteraard, maar dit bedierf de lol nauwelijks.

Een fijn script voor een gangsterfilm met dubbelspel en Freudiaanse trekjes, mooi acteerwerk en prima cinematografie. Componist Max Steiner (King Kong) is een van de vaders van de filmscore en ook deze is prima, al is hij soms wat nadrukkelijk aanwezig en was hij op mijn blu-ray wat hard in verhouding tot de spraak. Het woord bombastisch snap ik idd wel als omschrijving van de score. Mayo deed me niet zo veel (al zag ze er in die zwarte jurk best leuk uit), maar dat is een klein smetje.

En die eindscène hè, die quote. Movie history. 4*

Deze gangsterfilm met de beroemd geworden “top of the world” eindscène is een van de weinige Cagney films die ik wel kan waarderen, omdat het aantal malen dat deze driftkikker terugvalt op zijn overbekende, snauwerige routines nu eens een keer binnen de perken blijft. Het rechttoe, rechtaan verhaal zit goed in elkaar en ook de cast is best in orde met een leuke bijrol voor Margaret Wycherly als Jarrett’s wraakzuchtige moeder. De sensuele Virginia Mayo en haar blonde lokken zijn niet veel meer dan decoratie, net als in de meeste van haar films.

White heat is zo'n film die met momenten doordramt, maar daar wel 2 uur over doet. Het is wennen met het film noir gegeven in combinatie met de vele actie. Daardoor komt alles nogal stijf over. Geef mij maar de meer romantische gangsterfilms. Maar James Cagney maakt toch nog veel goed. Hij is niet meteen mijn meest favoriete acteur, maar hier is hij best wel te genieten. En ook Margaret Wycherly die zijn moeder speelt in de film is een verrijking. De rest is echt wel inwisselbaar. Ik begrijp de waardering voor deze film wel en zeker anno 1949 was dit een nieuwe aanpak van de gangsterfilm. Later werd een betere verhouding gevonden tussen de actie en het romantische gegeven zodat er nog vele klassiekers in het genre zouden volgen.

Geen idee wat hier film noir aan is? Maar goed, ook geen idee waarom het zo hoog scoort, best een aardige actievolle misdaad film, maar het mist sfeer en stijl.

Vlotte, zeer onderhoudende misdaadfilm met een glansrol voor James Cagney, als psychopatische bendeleider met een moedercomplex. De plot steekt afwisselend en spannend in elkaar en kent een fraai middenstuk dat zich afspeelt in een gevangenis. Eén en ander wordt in de climax op bevredigende wijze afgerond. Zo worden ze niet meer gemaakt, maar dat hoeft ook niet. Deze doet het nog prima. Top of the world, ma!

In White Heat speelt Cagney de rol van Cody Jarrett een beruchte bendeleider die extreem gehecht is aan zijn moeder [Margaret Wycherly], zoals we in enkele perverse scènes aan het begin van de film ontdekken. En hij weet de pijn van zijn plotselinge migraineaanvallen – of die nou psychosomatisch zijn of niet – op indrukwekkende wijze voelbaar te maken. Cody is de politie steeds te slim af, mede omdat zijn achterdochtigheid ervoor zorgt dat hij maar weinig mensen vertrouwt en omdat hij ieder blijk van onbetrouwbaarheid op genadeloze wijze afstraft. Maar die karaktereigenschappen die Cody zo lang hebben gered, worden uiteindelijk ook zijn ondergang in één van de beroemdste finales uit de filmgeschiedenis, die op nummer 71 staat in de IMDB Top 200 van beroemdste filmscènes aller tijden. Dat ‘ie lager staat dan de ‘remake’ in Scarface, heeft vooral te maken met het feit dat veel meer mensen Scarface hebben gezien. Dit is Cagney in zijn laatste misdaadfilm en hij laat zien op het top van zijn kunnen te zijn, daarbij geholpen door een uitstekend script en tegenspelers die hem enerzijds de ruimte geven om te schitteren, maar die ook voldoende tegengas kunnen geven om hun karakters en hun relatie met Jarrett geloofwaardig te houden. Zo is daar Virginia Mayo, één van de grote femme fatales van het toen doorbrekende neo-noir-genre, als zijn echtgenote die zich enerzijds door hem laat commanderen, maar er ook niet voor terug deinst om hem een loer te draaien en G. Pat Collins heeft een mooie bijrol als The Reader, een man met een gehoorprobleem en een waardevolle informant omdat hij een voortreffelijk liplezer is. Ook Edmond O’Brien verdient een pluim voor zijn lastige rol als de agent die zich veel moeite moet getroosten om het vertrouwen van Cody te winnen en zo te infiltreren in zijn bende.

Cagney mag in een aantal scènes zijn unieke talent tonen. Eéntje komt wanneer hij slecht nieuws krijgt in de gevangenis, de andere is het legendarische einde waarop de slotscène van Al Pacino’s Scarface is gebaseerd. Een fantastisch en waardig afsluiting van Cagneys carrière als de Koning van de Misdaadfilm. En hoewel Cagney niet een naam is die op de lippen staat van de gemiddelde bioscoopbezoeker, is hij wel een belangrijke inspirator geweest voor Pacino en DeNiro, die het gezicht van de moderne misdaadfilm werden. Dit is een rollercoaster-ride die je niet mag missen.